Αλληλεγγύη: Μια «υπηρεσία» που δεν την εμποδίζει η απόσταση


από το Κέντρο Αλληλεγγύης Αθήνας

Η Klaudi ήρθε από την Αλβανία στην Ελλάδα πριν έξι μήνες και φιλοξενούνταν από συγγενείς της. Λίγο μετά την άφιξή της στη χώρα, στα 41 της χρόνια, διαγνώστηκε με καρκίνο, γεγονός που οδήγησε σε άμεση νοσηλεία της στο νοσοκομείο του νησιού του Νότιου Αιγαίου όπου ζούσε.

Στο μεταξύ πλησίαζε η ημερομηνία για τη συνέντευξή της με την αρμόδια υπηρεσία ασύλου για την άδεια διαμονής.

Ο ρόλος του Κέντρου Αλληλεγγύης Αθήνας

Η κοινωνική υπηρεσία του νοσοκομείου ήρθε σε επαφή με το Κέντρο μας και αμέσως αναλάβαμε την υποστήριξη της Klaudi. Η κατάσταση της υγείας της απαιτούσε την αναβολή της συνέντευξης. Άμεσα, ενημερώσαμε την υπηρεσία ασύλου, για να εξασφαλιστεί ότι η γυναίκα θα είχε πρόσβαση στην αναγκαία ιατρική φροντίδα και μετά από λίγες ημέρες, καταφέραμε να εκδώσει τα απαραίτητα νομιμοποιητικά έγγραφα και τον αριθμό κοινωνικής ασφάλισης.

Η ημερομηνία της συνέντευξής της μετακινήθηκε δίνοντας στην Klaudi τον απαραίτητο χρόνο για να επικεντρωθεί στην υγεία της.

Ωστόσο, μια εκ νέου επικοινωνία από την κοινωνική υπηρεσία του νοσοκομείου μας ενημέρωσε για τη σοβαρή υποτροπή της υγείας της. Η απόφαση επιστροφής της στην Αλβανία, ώστε να είναι κοντά στην οικογένειά της ήταν μονόδρομος και διευκολύνθηκε από τις υπηρεσίες του Κέντρου.

Ευχόμαστε αυτή η περιπέτεια της υγείας της Klaudi να έχει αίσιο τέλος και η ίδια να ανακτήσει τις δυνάμεις και την αισιοδοξία της, ώστε να κυνηγήσει τα όνειρά της.

Η ιστορία της Klaudi αποτελεί ένα ακόμη παράδειγμα της συνεχιζόμενης προσπάθειάς μας να είμαστε δίπλα στους ανθρώπους που βρίσκονται σε ανάγκη και να εξασφαλίζουμε ότι λαμβάνουν την απαραίτητη φροντίδα και υποστήριξη.

Η αφοσίωσή μας σε αυτόν τον σκοπό είναι αδιαπραγμάτευτη.

*Από 1η Αυγούστου 2023, το Κέντρο Αλληλεγγύης Αθήνας χρηματοδοτείται από το πρόγραμμα συνεργασίας Ελβετίας-Ελλάδας/Πρεσβεία της Ελβετίας στην Ελλάδα για τη μείωση των οικονομικών και κοινωνικών ανισοτήτων στην ΕΕ και από το Υπουργείο Μετανάστευσης & Ασύλου.

**Το Κέντρο Αλληλεγγύης Αθήνας υποστηρίζεται επίσης από τον Δήμος Αθηναίων.

Βρίσκοντας σταθερό έδαφος: Η ολιστική υποστήριξη ως το πρώτο βήμα για την επιτυχία


Ο Α., 45 ετών από την Ελλάδα, είναι ενεργός στον καλλιτεχνικό τομέα και απευθύνθηκε στις υπηρεσίες του Κέντρου Αλληλεγγύης Αθήνας, αναζητώντας μια πιο σταθερή εργασία με συνεπή μισθοδοσία. Ξεκίνησε τις συνεδρίες με τον σύμβουλο απασχόλησης, ετοίμασε το βιογραφικό του και συμμετείχε επιτυχώς στις Ημέρες Απασχόλησης, που διοργάνωσε το SolidarityNow και η Odyssea, όπου και πραγματοποιήθηκαν επί τόπου συνεντεύξεις.

Λίγες εβδομάδες αργότερα, επισκέφτηκε εκ νέου το Κέντρο, επιζητώντας επείγουσα συνάντηση με σύμβουλο. Εμφανώς αναστατωμένος και σχεδόν σε κατάσταση σοκ, ανέφερε ένα νομικό θέμα που είχε προκύψει εκτάκτως, το οποίο τον έφερε σε απόγνωση.

Ο κύκλος αλληλεγγύης για τον Α.

Κατά τη συνάντηση, διασυνδέθηκε με την ψυχολογική υπηρεσία για να ενδυναμωθεί και ταυτόχρονα με τη νομική ομάδα για τις ενέργειες που έπρεπε να ακολουθήσει. Η νομικός τού περιέγραψε τα επόμενα βήματα που χρειαζόταν να γίνουν και παράλληλα ξεκίνησε τη συνεργασία της με την ψυχολόγο του Κέντρου.

Το βιογραφικό του διαβιβάστηκε από τους συμβούλους απασχόλησης στο σταθερό δίκτυο των συνεργαζόμενων επιχειρήσεων, αυξάνοντας τις πιθανότητές του για κλήση σε συνέντευξη. Έναν μήνα μετά την αρχική συνάντηση, επικοινωνήσαμε τηλεφωνικά με τον Α. και μας ενημέρωσε πως απασχολείται σταθερά σε ξενοδοχειακό συγκρότημα!

*Από 1η Αυγούστου 2023, το Κέντρο Αλληλεγγύης Αθήνας χρηματοδοτείται από το πρόγραμμα συνεργασίας Ελβετίας-Ελλάδας για τη μείωση των οικονομικών και κοινωνικών ανισοτήτων στην ΕΕ και από το Υπουργείο Μετανάστευσης & Ασύλου.

**Το Κέντρο Αλληλεγγύης Αθήνας υποστηρίζεται επίσης από τον Δήμο Αθηναίων.

Mετάβαση στην ενηλικίωση: Ο ρόλος της ψυχολογικής υποστήριξης


Το ταξίδι προς την ενηλικίωση είναι συνήθως γεμάτο εμπόδια και δοκιμασίες. Στην Υπηρεσία Ψυχολογικής Υποστήριξης του Κέντρου Αλληλεγγύης Αθήνας του SolidarityNow, οι ψυχολόγοι γίνονται άμεσοι δέκτες των δυσκολιών αυτής της μεταβατικής φάσης, καθώς πολλοί από τους ωφελούμενους εμπίπτουν στο ηλικιακό εύρος 18 έως 23 ετών.

Η υπηρεσία υποστηρίζει ένα ευρύ φάσμα ατόμων, καθένα από τα οποία παλεύει με τις δικές του μοναδικές συνθήκες ζωής, εμπειρίες και προκλήσεις. Από πρόσφυγες μέχρι θύματα αναγκαστικού γάμου, από μονογονεϊκές οικογένειες μέχρι άτομα που παλεύουν με ζητήματα ταυτότητας και προβληματικές σχέσεις, οι ωφελούμενοι αντιμετωπίζουν ένα πλήθος αντιξοοτήτων. Συχνά, εμφανίζονται με σοβαρά συμπτώματα άγχους, κατάθλιψης ή στέρησης, παράλληλα με ψυχοσωματικές  εκδηλώσεις, ενώ βρίσκονται εν μέσω διαδικασίας αυτογνωσίας και αυτοπροσδιορισμού.

Σε αυτό το πλαίσιο, πιστεύουμε ακράδαντα ότι η παροχή ψυχολογικής υποστήριξης αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο για την ουσιαστική βοήθεια των νέων κατά τη διάρκεια αυτής της κρίσιμης καμπής στη ζωής τους. Ωστόσο, η δέσμευσή μας εκτείνεται πέρα από την απλή ψυχολογική βοήθεια. Το Κέντρο Αλληλεγγύης Αθήνας υιοθετεί μια ολιστική προσέγγιση, προσφέροντας μια ολοκληρωμένη δέσμη υπηρεσιών σχεδιασμένων να καλύπτουν τις πολύπλευρες ανάγκες των ωφελούμενων.

Είτε πρόκειται για την αντιμετώπιση προκλήσεων ψυχικής υγείας, για την αντιμετώπιση οικονομικών δυσκολιών, για την εκπλήρωση οικογενειακών υποχρεώσεων, είτε για την επιδίωξη εκπαιδευτικών φιλοδοξιών, ο στόχος είναι αδιαπραγμάτευτος: να παρέχουμε σταθερή υποστήριξη και καθοδήγηση για την ενδυνάμωση των νέων ατόμων καθώς διανύουν την περίπλοκη διαδρομή της ενηλικίωσης.

Για εμάς, το ταξίδι προς την ενηλικίωση δεν είναι απλώς μια μετάβαση- είναι μια μεταμόρφωση – ένα ταξίδι προς την αυτογνωσία και την ανάπτυξη. Με ακλόνητη αφοσίωση, βαδίζουμε δίπλα στους νέους, προσφέροντας παρηγοριά, ενθάρρυνση και σταθερή υποστήριξη.

*Από 1η Αυγούστου 2023, το Κέντρο Αλληλεγγύης Αθήνας χρηματοδοτείται από το πρόγραμμα συνεργασίας Ελβετίας-Ελλάδας/Πρεσβεία της Ελβετίας στην Ελλάδα για τη μείωση των οικονομικών και κοινωνικών ανισοτήτων στην ΕΕ και από το Υπουργείο Μετανάστευσης & Ασύλου.

**Από τον Αύγουστο 2022, το Κέντρο Αλληλεγγύης Αθήνας χρηματοδοτείται από τα EEA Grants με διαχειριστή της δωρεάς τους ΣΟΛ Crowe και HumanRights360.

***Το Κέντρο Αλληλεγγύης Αθήνας υποστηρίζεται επίσης από τον Δήμος Αθηναίων.

Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας 8/3: «Ιστορίες ενδυνάμωσης από γυναίκες μετανάστριες»

Copyright SN

Καθώς αναλογιζόμαστε την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, είναι σημαντικό να γιορτάσουμε τα επιτεύγματα, την ανθεκτικότητα και την ανεκτίμητη συμβολή των γυναικών. Φέτος, είμαστε ενθουσιασμένοι που μοιραζόμαστε τρία εμπνευσμένα βίντεο που ενσαρκώνουν το πνεύμα της ενδυνάμωσης, της ένταξης και της αλληλεγγύης.

[Βίντεο 1]

Στο πρώτο βίντεο, τα φώτα της δημοσιότητας πέφτουν στην αξιοσημείωτη δήλωση της Nese, η οποία κατάγεται από την Τουρκία, έχει εκπαιδευτεί ως κομμώτρια και ήρθε στην Ελλάδα πριν από 15 χρόνια. Σήμερα είναι εθελόντρια διερμηνέας στα γαλλικά και στα τουρκικά. Μοιράζεται μαζί μας τις σκέψεις της για την κοινωνική θέση των γυναικών που δεν επιθυμούν να κάνουν παιδιά και τον ηλικιακό ρατσισμό που βιώνουν οι γυναίκες καθώς μεγαλώνουν, μια μαρτυρία που αψηφά τα στερεότυπα και προκαλεί τα εμπόδια.

[Bίντεο 2]

Το δεύτερο βίντεο εξυμνεί τις διαφορετικές φωνές και εμπειρίες γυναικών από διαφορετικά υπόβαθρα και πολιτισμούς. Η Jacqueline είχε μεταναστεύσει στην Ελλάδα από το Σουδάν το 1987 και σπούδασε χημεία. Σήμερα εργάζεται ως διερμηνέας. Θυμάται την πρώτη της δουλειά σε σούπερ μάρκετ και τις συνθήκες που αντιμετώπισε εκεί.
Έχουμε επίσης τη μαρτυρία της Mira, η οποία ήρθε στην Ελλάδα πριν από 7 χρόνια για να σπουδάσει Επικοινωνία και ΜΜΕ στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, έχοντας ήδη πτυχίο και διδακτορικό στη Λογιστική και στα Χρηματοοικονομικά από το Πανεπιστήμιο της Ουκρανίας. «Το νομικό πλαίσιο της Ελλάδας για τις μετανάστριες δυσκολεύει τα πράγματα», λέει η ίδια. Μέσα από τις ιστορίες της ανθεκτικότητάς τους, μας υπενθυμίζουν τη δύναμη που κρύβεται μέσα σε κάθε γυναίκα, ανεξαρτήτως φυλής, εθνικότητας ή κοινωνικοοικονομικής κατάστασης.

[Bίντεο 3]

Τέλος, παρουσιάζουμε τις ιστορίες της Mamie και της Ξανθούλας, σχετικά με τα εργασιακά τους ταξίδια. Η Mamie μετανάστευσε στην Ελλάδα από τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό πριν από 25 χρόνια και σπούδασε λογιστική στο ΤΕΙ Πειραιά. Μοιράζεται μαζί μας την εμπειρία της από την πρώτη της δουλειά στην Ελλάδα. «Η Ημέρα της Γυναίκας δεν πρέπει να είναι μόνο μια μέρα, πρέπει να έχουμε ίσα δικαιώματα κάθε μέρα», λέει.
Η Ξανθούλα, έφτασε από τη Χειμάρρα στη Σάμο για να δουλέψει, πρώτα ως καθαρίστρια και στη συνέχεια ως οικονόμος σε σπίτια στην Αθήνα μέχρι πρόσφατα, οπότε και συνταξιοδοτήθηκε. Οι μαρτυρίες τους μάς εμπνέουν να αγωνιστούμε για έναν κόσμο χωρίς αποκλεισμούς και με περισσότερη δικαιοσύνη.

Καθώς παρακολουθούμε αυτά τα βίντεο, ας γιορτάσουμε τα επιτεύγματα των γυναικών, αλλά και ας αναγνωρίσουμε τις συνεχιζόμενες προκλήσεις που αντιμετωπίζουν και το έργο που χρειάζεται ακόμα να γίνει προς την ισότητα.
Φέτος, η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας είναι αφιερωμένη από τα Ηνωμένα Έθνη στο θέμα «Επενδύστε στις γυναίκες: Επιταχύνετε την πρόοδο». Έτσι, τονίζεται η σημασία της δημιουργίας μιας κοινωνίας χωρίς αποκλεισμούς και της επένδυσης στην ενδυνάμωση των γυναικών.

Ευτυχισμένη Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας!

Αγωνιζόμενοι για τη δικαίωση προσφύγισσας από τη Σενεγάλη

Copyright Lambros Papanikolatos

Στον πολύπλοκο ιστό του μεταναστευτικού δικαίου και της γραφειοκρατίας, ιστορίες ανθεκτικότητας και θριάμβου συχνά αναδύονται από το παρασκήνιο. Τέτοια είναι η περίπτωση μιας γυναίκας από τη Σενεγάλη που βρέθηκε να αντιμετωπίζει την πολυπλοκότητα της ανανέωσης του καθεστώτος ασύλου στην Ελλάδα. Η διαδρομή της αποτελεί απόδειξη της δύναμης της νομικής υπεράσπισης στη διατήρηση των δικαιωμάτων και της αξιοπρέπειας όσων έχουν διαφύγει από διώξεις και έχουν αναζητήσει καταφύγιο σε μια ξένη χώρα.

Έχοντας λάβει προσφυγικό καθεστώς στην Ελλάδα από το έτος 2014, αυτή η θαρραλέα γυναίκα είχε περάσει 15 χρόνια χτίζοντας μια ζωή. Έχει ενταχθεί στην ελληνική κοινωνία, έχοντας μάλιστα αποκτήσει ένα παιδί, το οποίο σήμερα είναι 8 ετών. Ωστόσο, η αίσθηση της ασφάλειάς της απειλήθηκε ξαφνικά όταν έλαβε ειδοποίηση ότι η ανανέωση της άδειας παραμονής της βρισκόταν σε κίνδυνο.

Η ωφελούμενή υπέβαλε αίτηση για την ανανέωση της άδειας διαμονής της όταν η αρμόδια Υπηρεσία της Διεύθυνσης Αλλοδαπών την ενημέρωσε ότι η Σενεγάλη, η χώρα καταγωγής της, περιλαμβάνεται στον κατάλογο των ασφαλών χωρών καταγωγής για την Ελλάδα. Ο χαρακτηρισμός αυτός δημιούργησε ανησυχίες ότι το καθεστώς της ως πρόσφυγα μπορεί να μην ανανεωθεί, υποχρεώνοντάς την να διατυπώσει γραπτώς τους λόγους για τους οποίους συνέχιζε να αντιμετωπίζει φόβο δίωξης στη Σενεγάλη. Αντιμέτωπη με αυτή την τρομακτική προοπτική, απευθύνθηκε στη Νομική Υπηρεσία του Κέντρου Αλληλεγγύης Αθήνας του SolidarityNow για βοήθεια.

Αναγνωρίζοντας τη σοβαρότητα της κατάστασης, η νομική υπηρεσία ανέλαβε γρήγορα την υπόθεσή της, παρέχοντας αμέριστη υποστήριξη και νομική εκπροσώπηση. Συντάσσοντας υπόμνημα, έγινε σχολαστική περιγραφή των συνεχών απειλών και των κινδύνων που αντιμετώπιζε ως γυναίκα από τη Σενεγάλη που ανήκει σε μια ευάλωτη κοινωνική ομάδα που υπόκειται σε βία και διακρίσεις.

Η υπεράσπιση απέδωσε καρπούς, καθώς εξασφαλίστηκε η ανανέωση της άδειας διαμονής της και η διατήρηση του προσφυγικού καθεστώτος της. Οι αρμόδιες αρχές αναγνώρισαν ότι οι λόγοι της δίωξής της στη Σενεγάλη εξακολουθούσαν να υφίστανται, υπογραμμίζοντας την ανεπάρκεια της κρατικής προστασίας για ευάλωτα άτομα.

Η επιτυχία αυτή έχει ιδιαίτερη σημασία εν μέσω μιας γενικευμένης πρακτικής να εκκινούν οι αρμόδιες Αρχές διαδικασία ανάκλησης ή μη ανανέωσης καθεστώτος σε άτομα που έχουν επί πολλά έτη καθεστώς στη χώρα μας, λόγω του ότι η χώρα από την οποία κατάγονται θεωρείται πλέον από την Ελλάδα ως ασφαλής. Επίσης, λειτουργεί ως φάρος ελπίδας για αμέτρητους άλλους ανθρώπους που αντιμετωπίζουν παρόμοιες αβεβαιότητες, υπενθυμίζοντάς τους ότι δεν είναι μόνοι στον αγώνα τους για δικαιοσύνη και αξιοπρέπεια.

Το έργο της νομικής υπηρεσίας συνεχίζεται με ακλόνητη αποφασιστικότητα. Μια άλλη παρόμοια υπόθεση που εκπροσωπείται από την υπηρεσία περιμένει την επίλυσή της, υπογραμμίζοντας τη συνεχή ανάγκη για υπεράσπιση και σταθερή υποστήριξη όσων έχουν ανάγκη.

Απέναντι στις αντιξοότητες, παραμένουμε προσηλωμένοι στην τήρηση των αρχών της δικαιοσύνης και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Μαζί, είμαστε ενωμένοι στην επιδίωξή μας για έναν κόσμο όπου κάθε άτομο, ανεξάρτητα από την καταγωγή του ή τις περιστάσεις, έχει την ευκαιρία να ζει χωρίς φόβο και διώξεις.

*Από 1η Αυγούστου 2023, το Κέντρο Αλληλεγγύης Αθήνας χρηματοδοτείται από το πρόγραμμα συνεργασίας Ελβετίας-Ελλάδας/Πρεσβεία της Ελβετίας στην Ελλάδα για τη μείωση των οικονομικών και κοινωνικών ανισοτήτων στην ΕΕ και από το Υπουργείο Μετανάστευσης & Ασύλου.

**Από τον Αύγουστο 2022, το Κέντρο Αλληλεγγύης Αθήνας χρηματοδοτείται από τα EEA Grants με διαχειριστή της δωρεάς τους ΣΟΛ Crowe και HumanRights360.

***Το Κέντρο Αλληλεγγύης Αθήνας υποστηρίζεται επίσης από τον Δήμος Αθηναίων.

Πώς η νομική υποστήριξη μεταμόρφωσε τη ζωή ενός ευάλωτου πρόσφυγα από τη Σρι Λάνκα

Copyright Lambros Papanikolatos

Στον χώρο της νομικής βοήθειας, ιστορίες αλλαγής και ελπίδας συχνά εκτυλίσσονται μέσα στις πιο δύσκολες συνθήκες. Τέτοια είναι η περίπτωση ενός μετέφηβου πολίτη της Σρι Λάνκα, η ζωή του οποίου πήρε εντυπωσιακή τροπή χάρη στην παρέμβαση της νομικής υπηρεσίας του Κέντρου Αλληλεγγύης Αθήνας του SolidarityNow.

Γεννημένος στην Ελλάδα, αλλά χωρίς κανένα νόμιμο έγγραφο στη χώρα, ο νεαρός αντιμετώπιζε όχι μόνο γραφειοκρατικά εμπόδια, αλλά και σοβαρά προβλήματα ιατρικής και ψυχιατρικής υγείας. Τα πράγματα περιπλέκονταν ακόμη περισσότερο, καθώς δεν είχε λάβει ποτέ κανένα έγγραφο από τη χώρα καταγωγής του, δηλαδή ένα μέρος που δεν είχε επισκεφθεί ποτέ και τη γλώσσα του οποίου δεν μιλούσε. Για χρόνια, ζούσε σε επισφαλείς συνθήκες αποδεικτικά για τη ζωή του στην Ελλάδα, παρά το γεγονός ότι ήταν το μόνο σπίτι που είχε γνωρίσει ποτέ.

Μπροστά σε αυτές τις άσχημες συνθήκες, η νομική ομάδα ξεκίνησε μια προσπάθεια να διασφαλίσει τα δικαιώματά του και να τον προστατεύσει από περαιτέρω προβλήματα. Μετά από πολλές συνεδρίες μαζί του, κατέστη σαφές ότι η αίτηση διεθνούς προστασίας ήταν η μόνη βιώσιμη λύση. Παρά τις τρομακτικές προκλήσεις, παραμείναμε σταθεροί στη δέσμευσή μας να υπερασπιστούμε την ασφάλειά του. Ύστερα από την υποβολή της αίτησής του και τη συνέντευξη στη συνέχεια, η Υπηρεσία Ασύλου αποφάσισε να αναγνωρίσει στο πρόσωπό του προσφυγικό καθεστώς, λόγω συνδρομής βάσιμου φόβου δίωξής του στη Σρι Λάνκα λόγω θρησκείας (ως χριστιανός). Επιπλέον, ελήφθησαν υπόψη τα σοβαρά προβλήματα υγείας του και η παντελής έλλειψη υποστηρικτικού δικτύου στη Σρι Λάνκα.

Με τα επίσημα έγγραφα στα χέρια του για πρώτη φορά στη ζωή του, το μέλλον αυτού του νεαρού μεταμορφώθηκε μπροστά στα μάτια του. Συνεχίζει τη φοίτησή του σε ελληνικό σχολείο, αξιοποιώντας την ευκαιρία να ολοκληρώσει τις σπουδές του και να χτίσει ένα καλύτερο μέλλον. Απαλλαγμένος από την αβεβαιότητα και τον φόβο, κοιτάζει τώρα μπροστά με αισιοδοξία, γνωρίζοντας ότι η Ελλάδα, η μόνη πατρίδα που έχει γνωρίσει ποτέ, είναι το κλειδί για να πραγματοποιήσει τα όνειρά του.

Η ιστορία αυτή αποτελεί μια ζωντανή υπενθύμιση του ζωτικού ρόλου που διαδραματίζει η νομική υποστήριξη στη διασφάλιση των δικαιωμάτων και της αξιοπρέπειας των ευάλωτων ατόμων. Με ακλόνητη αφοσίωση και δέσμευση στη δικαιοσύνη, μπορούμε να ξαναγράψουμε τις ιστορίες όσων έχουν αντιμετωπίσει δυσκολίες, προσφέροντάς τους ελπίδα, ασφάλεια και την ευκαιρία να προοδεύσουν σε έναν κόσμο με πολλές δυνατότητες.

*Από 1η Αυγούστου 2023, το Κέντρο Αλληλεγγύης Αθήνας χρηματοδοτείται από το πρόγραμμα συνεργασίας Ελβετίας-Ελλάδας/Πρεσβεία της Ελβετίας στην Ελλάδα για τη μείωση των οικονομικών και κοινωνικών ανισοτήτων στην ΕΕ και από το Υπουργείο Μετανάστευσης & Ασύλου.

**Από τον Αύγουστο 2022, το Κέντρο Αλληλεγγύης Αθήνας χρηματοδοτείται από τα EEA Grants με διαχειριστή της δωρεάς τους ΣΟΛ Crowe και HumanRights360.

***Το Κέντρο Αλληλεγγύης Αθήνας υποστηρίζεται επίσης από τον Δήμος Αθηναίων.

Μαζί του σε κάθε βήμα προς μια αξιοπρεπή ζωή

Copyright Lambros Papanikolatos

από το Κέντρο Αλληλεγγύης Αθήνας του SolidarityNow

Ο Μ., 21 ετών από το Ιράν ζει στην Ελλάδα τον τελευταίο χρόνο μακριά από την οικογένειά του. Όταν επισκέφθηκε το Κέντρο Αλληλεγγύης της Αθήνας (ΚΑΑ) του SolidarityNow χρειαζόταν υποστήριξη για να καλύψει ακόμα και τις πιο βασικές του ανάγκες.

Οι προκλήσεις για τον νεαρό Μ. ήταν πολλαπλές. Η πρώτη απορριπτική απόφαση του αιτήματός του για διεθνή προστασία από το Υπουργείο Μετανάστευσης και Ασύλου, η έλλειψη σταθερής στέγης και τα σοβαρά και χρόνια προβλήματα υγείας του, τον οδήγησαν στην εκδήλωση επιληπτικών κρίσεων και αργότερα στο νοσοκομείο.

Όταν η κατάσταση της υγείας του βελτιώθηκε, επισκέφθηκε ξανά το ΚΑΑ, όπου και με τις συντονισμένες προσπάθειες της Κοινωνικής Υπηρεσίας του Κέντρου, υποστηρίχθηκε σε πολλαπλά επίπεδα.

Αρχικά, του παρασχέθηκε βοήθεια στην εξασφάλιση της απαραίτητης για αυτόν φαρμακευτικής αγωγής, την οποία είχε στερηθεί για μεγάλο χρονικό διάστημα. Στη συνέχεια, έγινε διαμεσολάβηση για την ανάκτηση των νομιμοποιητικών του εγγράφων και υποστηρίχθηκε να καταθέσει προσφυγή κατά της απορριπτικής απόφασης ασύλου, διασφαλίζοντας έτσι το δικαίωμα του στις υπάρχουσες δομές φιλοξενίας.

Σήμερα ο Μ. ζει σε ένα ασφαλές και προστατευμένο περιβάλλον και λαμβάνει την απαραίτητη φροντίδα και στήριξη που χρειάζεται. Φυσικά, εξακολουθεί να επισκέπτεται το Κέντρο και να υποστηρίζεται από τις δωρεάν υπηρεσίες του σε διάφορα ζητήματα. Στόχος είναι ο νεαρός Μ. να καταφέρει να ζει αυτόνομα, να εργαστεί και να έχει, όπως οι κάτοικοι της χώρας, εξασφαλισμένη την πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας.

*Από τον Αύγουστο 2022, το Κέντρο Αλληλεγγύης Αθήνας χρηματοδοτείται από τα EEA Grants με διαχειριστή της δωρεάς τους ΣΟΛ Crowe και HumanRights360.

**Από 1/7/2021 έως 30/6/2023, το Kahane Foundation χρηματοδοτεί την Ψυχοκοινωνική υπηρεσία του Κέντρου Αλληλεγγύης Αθήνας.

***Το Κέντρο Αλληλεγγύης Αθήνας υποστηρίζεται επίσης από τον Δήμο Αθηναίων.

Μια νέα ζωή: Ο Γιάννης, 45 ετών, αποδέχεται τον εαυτό του

Copyright Lambros Papanikolatos

από το Κέντρο Αλληλεγγύης Αθήνας του SolidarityNow

«Είμαι μεγάλος πια και ίσως για ορισμένους θα έπρεπε να έχω ήδη συμφιλιωθεί με μερικές αλήθειες και γεγονότα. Αλλά η πραγματικότητα για μένα είναι άλλη. Η πάλη μέσα μου έγινε πια δυσβάσταχτη και αποφάσισα ότι δεν μπορώ άλλο να είμαι άγνωστος στους δικούς μου ανθρώπους. Μια φίλη μου πρότεινε να απευθυνθώ στο Κέντρο Αλληλεγγύης του SolidarityNow στην Αθήνα. Νόμιζα ότι απευθύνεται μόνο σε ξένους. Αλλά  απευθύνεται σε όλους και η αλήθεια είναι αυτό το ένιωσα από την πρώτη στιγμή που γνωρίστηκα με τη μετέπειτα ψυχολόγο μου.»

Στα 45 του, ο Γιάννης συστήνεται ως «αρκετά μεγάλος», «γκέι», «καλός γιος», «εργαζόμενος σε δυσπραγία». Ποτέ δεν είμαστε όμως «αρκετά μεγάλοι», «αρκετά μικροί» ή οτιδήποτε άλλο προκειμένου να ζητήσουμε βοήθεια από τους κατάλληλους ανθρώπους.

Και η βοήθεια που έλαβε ο Γιάννης έφερε άμεσα αποτελέσματα.

«Αποκαλύφθηκα στον αδερφό μου. Του είπα ότι είμαι γκέι. Κι όταν επέστρεψα σπίτι μου αισθανόμουν τόσο μα τόσο ελαφρύτερος. Ήταν παράξενο συναίσθημα γιατί δεν ήξερα πώς να διαχειριστώ αυτό το ξαλάφρωμα, λες κι αισθανόμουν άσχημα που αισθανόμουν ωραία, δεν ξέρω πώς να σας το πω. Γρήγορα βέβαια αυτό αντικαταστάθηκε από ένα συναίσθημα που θα το περιέγραφα σαν να πατάω πιο γερά στα πόδια μου.

Μεγάλωσα στην Αθήνα. Ένα καλό παιδί, από ένα καλό σπίτι που τίποτα δεν του έλειπε, χωρίς να είναι πλούσιο και χωρίς ποτέ να έχει λείψει η αγάπη. Είχα μια πολύ αγαπητική σχέση και με τον πατέρα και με τη μητέρα μου. Κανείς τους πια δεν είναι εδώ.

Καλή σχέση είχα πάντα και με τα ετεροθαλή μου αδέρφια, τον αδερφό και την αδερφή μου, αφού η μητέρα μας πάντα φρόντιζε και για αυτό. Και γενικά η μητέρα μου φρόντιζε πάντοτε για όλα.

Καθώς μεγάλωνα ποτέ δεν μου απαγορεύτηκε κάτι. Ποτέ δεν στερήθηκα επίσης, άργησα όμως πολύ να καταλάβω ότι πολλά πράγματα στο μεγάλωμά μου, ανώδυνα, αδιόρατα, κυριολεκτικά και μεταφορικά, με καθόρισαν ως προς τις πεποιθήσεις, τις απόψεις και τη στάση μου. Ήρθε η ώρα να τα καταλάβω όλα ένα-ένα καθώς περνούσαν τα χρόνια, μετά τη συνειδητοποίηση και τη παραδοχή ότι είμαι γκέι.

Είμαι ευχάριστος άνθρωπος, οι φίλοι μου με αποκαλούν ‘ψυχή της παρέας’. Όμως μερικές φορές μου λένε ότι τόση ενέργεια και χαρά ίσως κρύβουν κάτι εντελώς αντίθετο, μια μελαγχολία. Τελικά νομίζω πως έχουν δίκιο και ξέρω πλέον ότι μεγάλο μέρος της έχει άμεση σχέση με την ανάγκη μου για αποδοχή από τους άλλους του ότι είμαι γκέι. Γιατί παρότι πολλοί δικοί μου άνθρωποι γνωρίζουν ποιος ακριβώς είμαι, πέρασα τα περισσότερα χρόνια της μέχρι τώρα ζωής μου να το κρύβω από όλους τους υπόλοιπους, ακόμα (ή και ειδικά!) και από το οικογενειακό μου περιβάλλον.

Νόμιζα ότι δεν είναι απαραίτητο. Συντάχθηκα με τη στάση συντρόφων μου που κρύβονταν σε υπερβολικό βαθμό. Και κάποιος φορές μου ‘κολλούσαν’ κι εμένα μια ντροπή που δεν είχα από μόνος μου, αλλά μάλλον βαθιά μέσα μου αποδεχόμουν σαν φυσιολογική.

Δεν κατάφερα ποτέ να πω στη μητέρα μου ότι είμαι γκέι. Αντίθετα, κατάφερα να φορτώσω τον εαυτό μου ενοχές ότι επειδή δεν ζω όπως θα ήθελε, μπορεί να συνέβαλλα στην αρρώστια και τελικά στον θάνατό της.

Όλα αυτά βάραιναν μέσα μου. Και κυρίως πια βάρυνε περισσότερο μια ακόμη ενοχή και ντροπή – αυτή που μου έλεγε ότι τώρα ζεις πιο ελεύθερα μετά τον θάνατο της μητέρας σου. Μου ήταν αδύνατον να το δεχθώ. Σαν να αρνιόμουν τη λατρεία που της έχω.

Τώρα πια τα πράγματα ξεκαθαρίζουν σιγά σιγά.

Η ζωή μου έχει προχωρήσει. Ζω στο ίδιο σπίτι με τον σύντροφό μου, μιλώ με μεγαλύτερη άνεση για το ποιος είμαι, συνοδεύομαι κι εγώ σε όλες τις φιλικές εκδηλώσεις. Και μου αρέσει.

Βλέπω την ψυχολόγο μου συχνά και μερικές φορές χαίρομαι σαν παιδάκι που πάει να της πει τα κατορθώματά του. – Σήμερα μίλησα στον αδερφό μου! Εισπράττω και ένα μπράβο, μια αποδοχή», κλείνει ο Γιάννης χαμογελώντας.

Ακόμα και η οικονομική του δυσπραγία αντιμετωπίζεται διαφορετικά πια από τον Γιάννη. Νιώθει πιο αισιόδοξος, πιο ισχυρός πώς μπορεί να αντιμετωπίσει αυτά που έρχονται: «Δουλεύω ασταμάτητα από τα 19. Πάντα θα βρίσκω δουλειές, το ξέρω, γιατί ποτέ δεν περίμενα τα πράγματα να έρχονται χωρίς προσπάθεια.

Και τελικά διαπιστώνω ότι όταν εγώ άρχισα να μιλάω για εμένα και να λέω την αλήθεια μου, να μιλώ για τις ανάγκες και τις επιθυμίες μου με βεβαιότητα, ζήτησα και πήρα. Ζήτησα αποδοχή και αγάπη και την έλαβα. Κανείς δεν με απέρριψε επειδή έμαθε την αλήθεια για μένα.

Ίσως ακόμα-ακόμα εγώ να με απέρριπτα πρώτα – και αυτό ήταν ορατό. Τώρα είμαι ορατός εγώ, εγώ ως αυτός ο πολυδιάστατος άνθρωπος που πραγματικά είμαι, γιατί κανείς δεν είναι μόνο γκέι, μόνο το ένα ή μόνο το άλλο (γελάει). Είμαστε 150.000 διαφορετικά πράγματα που κάνουν κάποιους να μας αγαπούν.

«Ξέρεις», μας λέει, «θα ήθελα να το γράψεις αυτό, έτσι να το πω για όλους μας… ότι λίγο ίσως χρειάζεται να μεγαλώσουμε την αγκαλιά μας, να χωρά όλους και κυρίως όλους αυτούς που νιώθουν διαφορετικοί και για κάποιο λόγο αισθάνονται άσχημα για αυτό.»

*Από τον Αύγουστο 2022, το Κέντρο Αλληλεγγύης Αθήνας χρηματοδοτείται από τα EEA Grants με διαχειριστή της δωρεάς τους ΣΟΛ Crowe και HumanRights360.

**Από 1/7/2021 έως 30/6/2023, το Kahane Foundation χρηματοδοτεί την Ψυχοκοινωνική υπηρεσία του Κέντρου Αλληλεγγύης Αθήνας.

***Το Κέντρο Αλληλεγγύης Αθήνας υποστηρίζεται επίσης από τον Δήμο Αθηναίων.

Η ιστορία του Δημήτρη, με αφορμή την Ημέρα Ρομά Υπερηφάνειας, 8 Απριλίου


από το Κέντρο Αλληλεγγύης Αθήνας του SolidarityNow

Ο Δημήτρης έχει κάθε λόγο να είναι περήφανος για τον εαυτό του. Όχι μόνο σήμερα, 8 Απριλίου, που μαζί με τους άλλους Ρομά γιορτάζει την ημέρα Ρομά Υπερηφάνειας, αλλά γιατί με κάθε καθημερινή του πράξη εδώ και πολύ καιρό, ο Δημήτρης νικά τα στερεότυπα που τον συνοδεύουν στα μάτια των άλλων σαν νομοτέλειες, είτε λόγω της καταγωγής του είτε λόγω κάποιων επιλογών και εμπειριών του που τον κατέστησαν για ένα διάστημα της ενήλικης ζωής του αδύναμο, παράνομο και εγκλωβισμένο.

Μέχρι να φτάσει τα 29 του χρόνια ο Δημήτρης έχει ζήσει πολλές ζωές, όπως λέει ότι νιώθει ο ίδιος.

«Γεννήθηκα και μεγάλωσα στον Πύργο. Η μαμά μου είναι Ελληνίδα και ο μπαμπάς μου ήταν Ρομά. Πέθανε στη φυλακή, μετανιωμένος. Έχω δυο αδελφούς και τέσσερεις αδελφές, όλες παντρεμένες. Δεν θυμάμαι ποτέ να έχω αισθανθεί πουθενά άνετα, να πω εδώ είναι το μέρος μου, οι άνθρωποί μου, να νιώθω ασφαλής. Θυμάμαι ότι πήγα σχολείο για πολύ λίγο. Στην αρχή μπήκα σε μια τάξη και ένα μικρό διάστημα μετά, έφτιαξαν μια τάξη μόνο με τα παιδιά Ρομά και ουσιαστικά ήταν σαν να μας ξέχασαν. Θυμάμαι μια φορά που ακούμπησα έναν συμμαθητή μου από άλλη τάξη και τον είδα να πανικοβάλλεται και να λέει ότι τώρα πρέπει να πλύνει τη μπλούζα του. Τότε δεν καταλάβαινα γιατί».

Μεγαλώνοντας όμως ο Δημήτρης άρχισε να καταλαβαίνει. Το σχολείο τον ξέχασε και έκανε κι εκείνος το ίδιο, μέχρι που το σταμάτησε και δεν έμαθε ποτέ γραφή και ανάγνωση. Μετά ακολούθησε έναν δρόμο πιστός σε αυτά που έβλεπε από τον πατέρα του και τους άλλους Ρομά με τους οποίους συναναστρεφόταν. Παρανομία και ναρκωτικά ήταν στη ζωή του Δημήτρη στα 14, ενός παιδιού που το έπαιρναν μαζί τους οι μεγάλοι και που τελικά του έριξαν ευθύνες που δεν του αναλογούσαν και οδηγήθηκε στη φυλακή. Η φυλακή ηχεί τόσο άσχημα στα αυτιά μας όταν ακούς να τη λέει ένας τόσο χαμογελαστός νέος άνθρωπος, όμως ο Δημήτρης έχει άλλη γνώμη.

«Η φυλακή ήταν η ευκαιρία μου να γλυτώσω. Πέρασα από τις φυλακές του Ναυπλίου, της Λάρισας, της Πάτρας και έφτασα στον Ελαιώνα στην Αθήνα. Τα χρόνια που έμεινα μέσα μπήκα στο θεραπευτικό πρόγραμμα για τοξικομανείς, έγινα καλά. Μέσα σε όλο αυτό γνώρισα και τους ανθρώπους μου. Τους κοινωνικούς λειτουργούς του προγράμματος που με υποστήριξαν πάρα πολύ, συγκρατούμενους μου που καταφέραμε μαζί να θεραπευτούμε, και αποφάσισα ποτέ να μη γυρίσω πίσω – ούτε στο σπίτι μου, ούτε για να δω τη μάνα μου, ούτε στα ναρκωτικά, ούτε σε τίποτα που μοιάζει με το πώς ζούσα πριν. Ξέρω ότι αν πάω να δω τη μάνα μου θα είναι πισωγύρισμα, θα με μπλέξουν, μου αρκεί να της μιλάω στο τηλέφωνο. Άλλωστε δεν έχουμε και πολλά να πούμε, η μαμά δεν μπορεί να καταλάβει ότι αλλάζω τη ζωή μου, καταλαβαίνει μόνο ότι της λείπω, αλλά δεν φτάνει αυτό πια.

Στο πρόγραμμα έμαθα να μιλάω. Στην αρχή στον Ελαιώνα δεν έλεγα τίποτα, αλλά τελικά σε μια ομάδα μίλησα! Ήταν φοβερό για μένα, μου έκανε τόσο πολύ καλό κι όσο πιο πολύ μιλούσα δεν σταμάταγα με τίποτα. Οι θεραπεύτριές μου με βοήθησαν πάρα πολύ.

Επέμενα και επιμένω γιατί θα τα καταφέρω και θα φτιάξω καλύτερα τη ζωή μου. Πηγαίνω και σε μια οργάνωση και μαθαίνω γραφή και ανάγνωση. Γράφω ήδη το όνομά μου.

Η ζωή που έχω τώρα είναι ήδη καλύτερη.»

Όσο ήταν στο θεραπευτικό πρόγραμμα ο Δημήτρης ενημερώθηκε από τους υπεύθυνους εκεί για το Κέντρο Αλληλεγγύης του SolidarityNow στην Αθήνα, και τη λειτουργία της Κοινωνικής Υπηρεσίας και της Υπηρεσίας Απασχολησιμότητας. Επόμενος στόχος να βρει δουλειά. Μαζί με τον εργασιακό σύμβουλο ξεκίνησαν τις συναντήσεις και ο Δημήτρης έπιασε την πρώτη του δουλειά. Για τον εργασιακό σύμβουλο ο Δημήτρης ήταν ήδη νικητής, γιατί ήταν απόλυτα συνεπής και αισιόδοξος παρά τον διαρκή αγώνα του να μη φοβάται και να πιστέψει στον εαυτό του.

«Νόμιζα ότι το Κέντρο ήταν μόνο για μετανάστες, αλλά έκανα λάθος και τώρα μου αρέσει να έρχομαι. Με βοηθούν πολύ. Η πρώτη δουλειά που βρήκα ήταν καλή. Καμμιά φορά άκουγα βέβαια σχόλια για την καταγωγή μου, αλλά άκουγα και καλά λόγια. Νιώθω συχνά ότι ενώ προσπαθώ να ξεφύγω από την παλιά ζωή, οι άλλοι με αντιμετωπίζουν με έναν τρόπο, μια επιφύλαξη, σαν να ξέρουν τη μοίρα μου. Πιο καταδικασμένος αισθάνομαι μερικές φορές έξω παρά από όταν ήμουν μέσα στη φυλακή.

Η πρώτη δουλειά τελείωσε και από το Κέντρο ο σύμβουλός μου με υποστήριξε και βρήκα δεύτερη. Είχα πρόγραμμα. Δουλειά, μαθήματα δυο φορές τη βδομάδα, περιποίηση του ξενώνα που έμενα με τους δυο συγκατοίκους μου.»

Ο Δημήτρης ολοκλήρωσε το πρόγραμμα, πέρασε και η παράταση που είχε πάρει για τη διαμονή στον ξενώνα, αλλά τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν ομαλά. Έχασε τη δουλειά του ξαφνικά, γιατί όπως κατάλαβε τελικά, ο εργοδότης του δεν μπόρεσε να κρατήσει άλλο έναν Ρομά στη δουλειά του.

«Γενικά νιώθω πολύ μόνος στην προσπάθεια να φτιάξω τη ζωή μου. Και ξέρω ότι και άλλοι Ρομά νιώθουν έτσι – είναι λες και όλοι είναι σίγουροι ότι θα αποτύχουμε και καμιά φορά σκέφτομαι τότε γιατί να προσπαθήσω; Αλλά τελικά δεν το βάζω κάτω.»

Έμεινε άνεργος και άστεγος.

Κινητοποιήθηκε αμέσως και πήγε ξανά στο Κέντρο Αλληλεγγύης. Καταγράφηκε στην κοινωνική υπηρεσία ως άστεγος και μετά από μια σειρά ιατρικών εξετάσεων που έκανε αμέσως χωρίς να χάνει λεπτό, βρέθηκε ξενώνας να τον φιλοξενήσει.

Ο Δημήτρης προσπαθεί πάρα πολύ. Το βλέπεις στα μάτια του, το ακούς στη φωνή του. Κάνει ό,τι χρειάζεται για να προχωρήσει μπροστά.

«Είμαι στον ξενώνα τώρα. Και στο Κέντρο αμέσως όλοι προσπάθησαν να με βοηθήσουν. Φτιάξαμε το βιογραφικό μου ξανά και λίγες μέρες πριν με πήραν από μια δουλειά και ξεκίνησα ήδη. Ελπίζω να πάνε όλα καλά. Θα μαζέψω χρήματα σιγά-σιγά να πιάσω σπίτι και θα είμαι καλός στη δουλειά μου. Θα συνεχίσω να μαθαίνω να γράφω και να διαβάζω, γιατί δεν γίνεται αλλιώς, βλέπω όλους να ανταλλάσσουν μηνύματα με τα κινητά και θέλω κι εγώ. Τώρα μιλάω μόνο με προφορικά μηνύματα.

Και αφού μάθω να διαβάζω και να γράφω, ίσως βρω και μια κοπέλα να αγαπιόμαστε και κάνουμε και οικογένεια.

Είμαι Ρομά, ναι, αλλά είμαι κι εγώ ένας κανονικός άνθρωπος. Οι φίλοι μου στο πρόγραμμα ήταν όλοι Έλληνες. Μοιάζαμε, είχαμε περάσει πολλά, χωρίς να έχει σχέση με την καταγωγή μας. Αυτό μόνο θέλω να πω. Κάνω λάθη, αλλά κάνω και όνειρα όπως όλοι. Ελπίζω να μην το ξεχάσω ποτέ αυτό και να μην κοιτάξω ποτέ κανέναν συνάνθρωπό μου με αυτό το βλέμμα. Αυτό το βλέμμα που προσπαθώ όταν το νιώθω να φύγω και παρακαλώ να εξαφανιστώ εκείνη τη στιγμή.» 

*Από τον Αύγουστο 2022, το Κέντρο Αλληλεγγύης Αθήνας χρηματοδοτείται από τα EEA Grants με διαχειριστή της δωρεάς τους ΣΟΛ Crowe και HumanRights360.

**Το Κέντρο Αλληλεγγύης Αθήνας υποστηρίζεται επίσης από τον Δήμο Αθηναίων.

Μια μικρή ιστορία μεγάλης αλλαγής


από το Κέντρο Αλληλεγγύης Αθήνας του SolidarityNow

Ο Σ.Κ., 48 ετών, επισκέφθηκε το Κέντρο Αλληλεγγύης Αθήνας (ΚΑΑ) του SolidarityNow πριν από έναν χρόνο αναζητώντας ψυχοκοινωνική υποστήριξη. Ο Σ. βρισκόταν σε κρίσιμη ψυχολογική κατάσταση και τον διακατείχε θυμός και απογοήτευση, καθώς δεν μπορούσε να αποκτήσει πρόσβαση στις υπηρεσίες που χρειαζόταν ώστε να αντιμετωπίσει τα σοβαρά προβλήματα υγείας του. Ένας Έλληνας που αντιμετώπιζε έναν κυκεώνα γραφειοκρατίας που τον καθιστούσε αδύναμο να διεκδικήσει τα δικαιώματά του.

Με τις συντονισμένες προσπάθειες της Κοινωνικής Υπηρεσίας του Κέντρου, ο Σ. μπόρεσε να ξεπεράσει τα γραφειοκρατικά εμπόδια και να λάβει το επίδομα αναπηρίας που δικαιούται, γεγονός που δημιούργησε μια νέα πραγματικότητα για αυτόν που τον ενδυνάμωσε οικονομικά και ψυχολογικά.

Με αφετηρία το γεγονός αυτό, θεμελιώθηκε μία σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ του Σ. και όλων των επαγγελματιών του ΚΑΑ, με αποτέλεσμα ακόμα και σήμερα να εξακολουθεί να λαμβάνει σε σταθερή βάση, κοινωνική και ψυχολογική υποστήριξη από τους επαγγελματίες του Κέντρου, καθώς και να υποστηρίζεται από τη Νομική και τη Λογιστική Υπηρεσία σε διάφορα ζητήματα.

Η αξιοσημείωτη πρόοδος του κύριου Σ. σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα μας γεμίζει με αισιοδοξία και αποτελεί ένα εξαίρετο παράδειγμα του πόσο αποδοτική μπορεί να καταστεί η συνεργασία μεταξύ των διαφορετικών υπηρεσιών που λειτουργούν συμπληρωματικά εντός του Κέντρου.

*Από τον Αύγουστο 2022, το Κέντρο Αλληλεγγύης Αθήνας χρηματοδοτείται από τα EEA Grants με διαχειριστή της δωρεάς τους ΣΟΛ Crowe και HumanRights360.

**Από 1/7/2021 έως 30/6/2023, το Kahane Foundation χρηματοδοτεί την Ψυχοκοινωνική υπηρεσία του Κέντρου Αλληλεγγύης Αθήνας.

***Το Κέντρο Αλληλεγγύης Αθήνας υποστηρίζεται επίσης από τον Δήμος Αθηναίων.