ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ_Τζένιφερ: «Οι γυναίκες πρέπει να γνωρίζουν τα δικαιώματά τους, να τα διεκδικούν και να φεύγουν από οπουδήποτε δεν τις σέβονται»


Ένας σεφ από την Γκάνα και μια φοιτήτρια από τη Σρι Λάνκα και την Αργεντινή έδωσαν, χωρίς να το ξέρουν, ραντεβού στο Λίβανο. Εκεί γνωρίστηκαν, αγαπήθηκαν, επέστρεψαν στις χώρες τους, αλλά τελικά δεν αποχωρίστηκαν ποτέ και κατέληξαν ξανά στο Λίβανο, όπου γεννήθηκε η κόρη τους -η Τζένιφερ. Η 24χρονη σήμερα Τζένιφερ Ατζέι, που μιλά αραβικά, γαλλικά, αγγλικά, ελληνικά, καταλαβαίνει ισπανικά και μαθαίνει ρωσικά, εργάζεται ως διερμηνέας στο πρόγραμμα στέγασης του SolidarityNow στην Αθήνα.

Η Τζένιφερ γνώρισε την Ελλάδα το 2009, όταν στα 14 της έφτασε με τους γονείς της από το Λίβανο. Ο λόγος μετακίνησης της οικογένειας δεν ήταν άλλος από την αναζήτηση περισσότερων ευκαιριών απασχόλησης για τους γονείς και αντίστοιχα, για σπουδές και μετέπειτα εργασία, για τη μικρή Τζένιφερ. Το πρότυπό της, ο πατέρας της, «πάντα ήθελε τόσο για τη μητέρα μου όσο και για μένα, να είμαστε ελεύθερες να επιλέγουμε τί θέλουμε να κάνουμε. Έτσι έμαθα κι εγώ από εκείνον και από τη μητέρα μου να προσπαθώ και να πιστεύω στον εαυτό μου».

Με αρχικό όνειρο να γίνει περιβαλλοντολόγος, η Τζένιφερ διάλεξε τελικά να σπουδάσει νοσηλευτική. «Το διάλεξα νομίζω για ένα λόγο. Είχα πάντα μεγάλη αδυναμία στη γιαγιά μου από την Αργεντινή, αλλά δεν είχα την ευκαιρία να τη φροντίσω όταν είχε ανάγκη. Θέλησα να γίνω νοσηλεύτρια για εκείνη. Για αυτό και όταν έκανα την πρακτική μου ήμουν πολύ χαρούμενη να βοηθώ ηλικιωμένους ανθρώπους, σα να φρόντιζα τη γιαγιά». Αυτή η σπουδή έκανε τη Τζένιφερ να διαπιστώσει και την ευρύτερη αγάπη της για προσφορά προς τους πιο αδύναμους. Έτσι ήρθε η πρώτη της δουλειά σε ανθρωπιστικό οργανισμό, εκεί όπου ο ρόλος της αφορούσε στην ψυχοκοινωνική ενδυνάμωση γυναικών που έφταναν στην Ελλάδα ως πρόσφυγες ή μετανάστριες. Εκεί διαπίστωσε και την αυξημένη της ευαισθησία για τις γυναίκες «που πρέπει οπωσδήποτε να γνωρίζουν τα δικαιώματά τους, να τα διεκδικούν με αξιοπρέπεια και να φεύγουν από οπουδήποτε δεν τις σέβονται», λέει μαχητικά.

«Ζώντας με τις γυναίκες αυτές και προσπαθώντας να τις υποστηρίξω έμαθα πολλά από αυτές – κατάλαβα ότι εκεί έξω υπάρχουν κι άλλες πραγματικότητες, όχι μόνο αυτή που εγώ ζω ή έχω μάθει. Άλλαξα μαζί τους. Ενισχύθηκε ακόμη περισσότερο η επιθυμία μου να διεκδικώ για το φύλο μου, να συμβάλλω να ξεπεράσουν οι γυναίκες τους φόβους της. Αυτό πράττω και ως διερμηνέας στο SolidarityNow, τη δουλειά μου σήμερα. Και επιδιώκω μέσα από αυτήν να υποστηρίζω τις γυναίκες που θέλουν να αλλάξουν τη ζωή τους, μια ζωή που ανοίγεται μπροστά τους στη Δύση, εάν οι ίδιες το επιθυμήσουν».

 *Το πρόγραμμα Στέγασης του SolidarityNow είναι μέρος του ESTIA–Πρόγραμμα Έκτακτης Ανάγκης Υποστήριξης για την Ένταξη & τη Στέγαση της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR GREECE) και τη χρηματοδότηση της ΕΕ.