#Stranded | Joseph

Giorgos Moutafis for SolidarityNow

Ζοζέφ Τακουγκάνγκ, 45 χρονών, 8 μήνες στη Λέσβο

«Τουλάχιστον στη φυλακή έχεις ζεστό νερό και κάνεις μπάνιο»

Με λένε Ζοζέφ Τακουγκάνγκ και είμαι 45 χρονών. Στη Μόρια ζω εδώ και 8 μήνες και δύο εβδομάδες. Έφυγα από το Καμερούν επειδή είχα προβλήματα με την κυβέρνηση και την αστυνομία. Η αστυνομία συλλάμβανε και σκότωνε κόσμο. Με συνέλαβαν κι εμένα μαζί με τον αδερφό μου και ένα φίλο μου. Έμεινα στη φυλακή για έξι μέρες. Με χτύπησαν, με βασάνισαν. Ήμουν ποδοσφαιριστής, αρκετά δημοφιλής. Καταφέραμε και οι τρεις να δραπετεύσουμε, αλλά η αστυνομία σκότωσε τον αδερφό μου και το φίλο μου. Μην έχοντας άλλη επιλογή έφυγα από τη χώρα μου και πήγα στη Ρωσία. Ήταν 2001 και ήμουν 28 χρονών. Στη Ρωσία παρακολούθησα μαθήματα ρωσικών και σπούδασα για 4 χρόνια οικονομικά. Δεν είχα όμως χρήματα για να συνεχίσω τις σπουδές μου και ξεκίνησα να προπονώ παιδιά στο ποδόσφαιρο.

Η γυναίκα μου μαζί με την κόρη μου πήγαν στην Ιταλία, όπου εκεί τους φιλοξένησαν συγγενείς. Για εμένα ήταν πιο εύκολο να βγάλω βίζα και να πάω στη Ρωσία. Όταν έμαθα ότι οι άνθρωποι έρχονται στην Ευρώπη, αποφάσισα να πάω στην Ιταλία να βρω την κόρη μου. Πρώτα πήγα στην Τουρκία. Εκεί έμεινα 9 μήνες. Είναι δύσκολο να βρεις δουλειά στην Τουρκία. Δούλεψα για ένα μήνα, αλλά ήταν πολύ δύσκολα τα πράγματα. Λόγω ενός ατυχήματος στο πόδι μου, δεν μπορώ να στέκομαι για πολλές ώρες όρθιος. Στη δουλειά μου στην Τουρκία έπρεπε να είμαι όρθιος από τις 8 το πρωί μέχρι τις 8 το βράδυ. Προσπάθησα εννιά φορές να έρθω στην Ελλάδα. Τις οκτώ με συνέλαβαν, αλλά την 9η τα κατάφερα και πέρασα απέναντι. Από τις 2 Ιουνίου βρίσκομαι στη Μυτιλήνη.

Η ζωή στη Μόρια είναι άσχημη, πολύ άσχημη. Το φαγητό δεν είναι καλό, οι τουαλέτες είναι βρώμικες και πολύ απομακρυσμένες. Τα προβλήματα είναι πολλά και υπάρχει μεγάλη απογοήτευση. Οι άνθρωποι αρχίζουν και τα χάνουν. Εγώ είμαι δυνατός άνθρωπος, καθότι και αθλητής, προσπαθώ να αντέξω. Δεν είναι πάντα εύκολο.

Μένουμε σε μια καλοκαιρινή σκηνή έξι άνδρες. Οι τέσσερις είναι από το Καμερούν, ένας από το Μπανγκούι (Κεντροαφρικανική Δημοκρατία) και ένας από τη Συρία. Με το παιδί από τη Συρία κάνουμε παρέα. Είναι καλό παιδί. Αυτός μου ζήτησε να έρθει να μείνει στη σκηνή μας. Τώρα φτιάχνουμε μαζί βραχιολάκια από τα σωσίβια που φορούσαν οι άνθρωποι όταν πέρναγαν με τις βάρκες.

Στη Μόρια γνώρισα και τη Μεντελέιν. Έκλαιγε πολύ. Πάντα της έλεγα ότι δε χρειάζεται να κλαίει, γιατί εδώ είναι καλύτερα τα πράγματα, σέβονται τα ανθρώπινα δικαιώματα. Όσο για μένα, έχω περάσει πολλά στη Ρωσία. Έχω γίνει αποδέκτης ρατσιστικών συμπεριφορών. Τα έχω δει όλα αυτά πιο πριν. Τώρα που μιλάμε παίρνω χάπια για να μπορώ να κοιμάμαι. Δεν ξέρω αν έχω χάσει την ελπίδα μου. Η αίτησή μου για χορήγηση ασύλου απορρίφθηκε και ο δικηγόρος μου δε λέει τίποτα. Του τηλεφωνώ αλλά δεν απαντάει. Κι έτσι αποφάσισα να συνεχίσω να ζω εδώ και ό,τι είναι να γίνει θα γίνει.

Όλο αυτό το διάστημα επικοινωνώ με την οικογένειά μου. Η ευχή μου είναι να δω την κόρη μου. Δεν ξέρω πώς είναι, έχει ένα γιό, τον εγγονό μου. Είμαι παππούς. Θέλω να γίνω προπονητής ποδοσφαίρου για παιδιά, γιατί αγαπάω το ποδόσφαιρο. Αυτά είναι τα όνειρά μου.

Έχω δει τόσα πολλά άσχημα πράγματα να συμβαίνουν στη Μόρια. Δεν εύχομαι σε κανέναν να μείνει εδώ. Εύχομαι όλοι να μεταφερθούν. Είναι πολύ δύσκολα, δεν έχουμε όμως επιλογή, δεν μπορούμε να αποφασίσουμε εμείς για τη μοίρα μας. Αν η ελληνική κυβέρνηση και η Ευρώπη αποφασίσει να αφήσει τους ανθρώπους να μένουν εδώ για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα αυτό δεν είναι καλό. Πρέπει να είσαι πολύ δυνατός για να αντέξεις στη Μόρια. Καλύτερα να μείνεις στη φυλακή παρά εδώ. Τουλάχιστον στη φυλακή κάποιες φορές έχεις ζεστό νερό και κάνεις μπάνιο. Δεν εύχομαι σε κανένα να ζήσει εδώ. Αν ήξερα ότι τα πράγματα θα ήταν έτσι, θα έμενα στη Ρωσία. Πρέπει να βρω έναν τρόπο να φύγω και να ξεκινήσω μια νέα ζωή».