από τον Mohammad Nour Alahmad Almasto, ηθοποιός, Σύρος πρόσφυγας – διαμένει προσωρινά σε δομή φιλοξενίας του SolidarityNow.
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Κ της Καθημερινής την 1/1/2017 .
“Νύχτα σκοτεινή, ανελέητο ψύχος ξημερώνοντας μία κατσουφιασμένη μέρα. Αναχωρούσα αποχαιρετώντας θλιμμένος την πόλη μου στη Συρία. Δραπετεύοντας από τα βλέμματα και τις κακές γλώσσες των ανθρώπων. Δραπετεύοντας από τις επιθέσεις των φανατικών ενάντια στην ελεύθερη σκέψη, ενάντια στο δικαίωμα έκφρασης και αυτοδιάθεσης.
Στάθηκα στα σύνορα της Τουρκίας και ονειρευόμουν ένα μέρος που δεν γνωρίζει την αδικία. Έναν τόπο όπου η ανθρώπινη αξιοπρέπεια αποτελεί πολύτιμο αγαθό. Πιστεύοντας ότι τουλάχιστον εκεί οι άνθρωποι ανοίγουν την αγκαλιά τους στην ελεύθερη σκέψη.
Όταν στερεύεις από δάκρυα και εξαντλείσαι από προσβολές, αναγκάζεσαι να διασχίσεις με κάθε δυνατό τρόπο τα σύνορα, ακόμα και όταν αυτό γίνεται υπό την απειλή των όπλων των συνοριοφυλάκων.
Όταν κατάφερα να φθάσω στην πρώτη πόλη της Τουρκίας ένιωσα λες και ξαναγεννήθηκα. Αισθάνθηκα μία άγρια ελευθερία να με πλημμυρίζει καθώς κοιτούσα με δέος τα όμορφα κτίρια στους δρόμους, καθώς περπατούσα δίχως να γνωρίζω κανέναν. Το όνειρο όμως δεν κράτησε πολύ. Τέλειωσε όταν είδα ανθρώπους να λατρεύουν το χρήμα, ανθρώπους που δε γνωρίζουν την έννοια του οίκτου, της λύπησης και δεν αναγνωρίζουν κανενός είδους δικαίωμα στον εργαζόμενο. Ένιωσα έκπληξη διαπιστώνοντας πως πολλοί άνθρωποι δε γνωρίζουν καν την έννοια της λέξης ελευθερία. Πάλεψα επί δέκα μήνες για επιβίωση και ελεύθερη σκέψη. Κοροϊδεύοντας στην ουσία τον εαυτό μου – φορώντας μια μάσκα που δεν με αντιπροσώπευε.
Κι ήρθε η μέρα που δεν άντεξα άλλο. Μάζεψα τα υπάρχοντά μου και αποφάσισα να ταξιδέψω στην Ελλάδα που για μένα αντιπροσωπεύει την πηγή του πολιτισμού, ελπίζοντας να βρεθώ κι εγώ στην «πύλη» του αρχαίου θεάτρου, στην αγκαλιά των φιλοσόφων και των επιστημόνων του ελληνικού πολιτισμού. Ονειρεύτηκα για αλλαγή να βρεθώ κοντά στο φως.
Και βρίσκομαι τώρα εδώ, στην Ελλάδα, τη χώρα της ελεύθερης σκέψης, της ανεξιθρησκίας και της σεξουαλικής ελευθερίας. Αναμένοντας τον καινούργιο χρόνο να χορέψω χαρούμενος… Θα χορέψω με χαρά επειδή λυτρώθηκα από τις επιθέσεις των φανατικών ή ίσως επειδή επανέκτησα την ψυχική μου ισορροπία από τη μισαλλοδοξία των ανθρώπων ή μήπως θα χορέψω επειδή σώθηκα από την οργή της θάλασσας του Αιγαίου;
Όχι. Θα χορέψω από χαρά ελπίζοντας για έναν καινούργιο χρόνο που θα με κάνει να αφήσω πίσω μου το παρελθόν και να αντικρύσω το αύριο με νέο βλέμμα”.