Δημοσιεύτηκε στο Protagon.gr

Μία ιδιαίτερη δράση για 57 γυναίκες που έφτασαν στην χώρα μας από την Ασία και την Αφρική. Πώς μπορεί να βοηθήσει τελικά ένα σεμινάριο προγραμματισμού τους πρόσφυγες;

Δημοσιεύτηκε στη avmag.gr

Με την προσμονή για το επόμενο, ολοκληρώθηκε την Κυριακή που μας πέρασε το Συμπόσιο με θέμα: «Διαστάσεις της ταυτότητας φύλου και του σεξουαλικού προσανατολισμού – Η ποικιλομορφία της LGBTQ+ κοινότητας«, στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση, σε συνεργασία με τη Γραμμή Ψυχολογικής Στήριξης 11528-ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ, το Deree – Αμερικανικό Κολέγιο Ελλάδος και με τη υποστήριξη της Πρεσβείας των Η.Π.Α.

Δύο κεντρικές ομιλίες, όπου τοποθετήθηκαν οι βραβευμένες προσκεκλημένες ομιλήτριες, η Dr. Lisa Diamond από το Πανεπιστήμιο της Utah κι η Dr. Nadia Banteka του Tilburg και δύο στρογγυλά τραπέζια με αντίστοιχες συζητήσεις, ήταν αρκετά για να στοιχειοθετήσουν τις πρόσφατες εξελίξεις και τις διεκδικήσεις της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας, φωτίζοντας τον δρόμο για πιθανές αλλαγές στον μέχρι πρόσφατα διάλογο.

Πρωτοποριακό θεωρήθηκε από τους διοργανωτές το γεγονός, ότι συναντήθηκαν Έλληνες ακαδημαϊκοί ψυχολόγοι και παρουσίασαν επιστημονικά δεδομένα σε σχέση με ΛΟΑΤΚΙ θέματα, μ’ έναν τρόπο, που προωθούσε τον σεβασμό και την κατανόηση. Παρουσιάστηκε η αιχμή των ιδεών της ακαδημαϊκής έρευνας, σχετικά με τις όψεις της ταυτότητας φύλου και του σεξουαλικού προσανατολισμού, με έμφαση στις τρέχουσες προκλήσεις.

Το συμπόσιο, απευθυνόμενο σε επαγγελματίες ψυχικής υγείας, φοιτήτριες και φοιτητές, εκπαιδευτικούς, αλλά και σε όσες κι όσους ενδιαφέρονται για τα θέματα της ταυτότητας φύλου ή/και του σεξουαλικού προσανατολισμού, κατάφερε να εξαντλήσει τις δωρεάν συμμετοχές από την πρώτη κιόλας μέρα της ανακοίνωσης, ενώ η Μικρή Σκηνή της Στέγης, από νωρίς το πρωί, άρχισε να συγκεντρώνει νεανικά χαμόγελα και κόσμο από κάθε κομμάτι της κοινωνίας μας.

Όπως επισημαίνει η επιστημονική υπεύθυνη της Γραμμής Ψυχολογικής Στήριξης 11528-ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ & Επιστημονική Σύμβουλος του Συμποσίου, Νάνσυ Παπαθανασίου, PhD:

«Η συνδιοργάνωση του Συμποσίου, μία πρωτοβουλία του 11528-ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ και του Deree ήταν καθοριστικής σημασίας, καθώς πραγματοποιείται από έναν φορέα, που προέρχεται κι απευθύνεται στον ΛΟΑΤΚΙ χώρο και στηρίζεται από τέσσερις ακτιβιστικές οργανώσεις, σε συνεργασία μ’ ένα πολύ δημοφιλές εκπαιδευτικό Ίδρυμα, το μοναδικό που έχει επίσημα LBGT Club.

Παράλληλα, η υποστήριξη της Αμερικάνικης Πρεσβείας, αλλά κι η φιλοξενία της Στέγης κατέστησαν δυνατόν να συζητηθούν τα θέματα, όχι μόνο στα όρια της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας, αλλά στο ευρύ κοινό. Η συζήτηση αρχίζει δε να ανοίγει και στην ευρύτερη επιστημονική κοινότητα και πια δεν αφορά στο “γιατί κάποια ή κάποιος είναι ΛΟΑΤΚΙ”, αλλά στο “ποιοι παράγοντες προωθούν και ποιοι θέτουν σε κίνδυνο την προσαρμογή των ΛΟΑΤΚΙ ατόμων” .

Το καλωσόρισμα κι η παρουσίαση του Συμποσίου έγινε από τον Βλαχογιάννη Θάνο, εκπρόσωπο του Thessaloniki Pride και μέλος της συντονιστικής επιτροπής του 11528-ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ κι η οργάνωση του Συμποσίου από την Μαριλένα Ντάνια.

Η Dr. Ματίλντα Χατζηπαναγιώτου από το Deree – The American College of Greeceτοποθετήθηκε κατά την έναρξη των εργασιών της ημέρας, ενώ η  Νάνσυ Παπαθανασίου, PhD έκανε μία εισαγωγή τονίζοντας, ότι το συγκεκριμένο θέμα, παρόλο που στο κοντινό παρελθόν βρισκόταν στο περιθώριο και αποτελούσε ταμπού, έρχεται σήμερα πια επιστημονικά και κοινωνικά στο επίκεντρο του δημόσιου διαλόγου.

Στο πρώτο στρογγυλό τραπέζι τοποθετήθηκαν και στη συνέχεια συζήτησαν με το κοινό η Φρόσω Μόττη – Στεφανίδη, PhD από το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, η Ελένη Βούσουρα, PhD από το Deree – The American College of Greece, η Βαλέρια Πομίνι, PhD από το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, η Λήδα Αναγνωστάκη, PhD από το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, ενώ τον συντονισμό κράτησε η Νάνσυ Παπαθανασίου, PhD.

Στο δεύτερο στρογγυλό τραπέζι, όπου η συζήτηση κινήθηκε γύρω από τους LGBT πρόσφυγες, συμμετείχαν ο Λευτέρης Παπαγιαννάκης, Αντιδήμαρχος του Δήμου Αθηναίων για θέματα μεταναστών και προσφύγων, ο Χάρης Κούντουρος, PhD από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, η Μαργαρίτα Κοντομιχάλη, PhD από την οργάνωση Solidarity Now, η Κατερίνα Ράιλυ, δασκάλα και συγγραφέας, ενώ τη συζήτηση συντόνισε η Aλεξάνδρα Βασιλείου, PhD από το Processwork Hub.

Η Νάνσυ Παπαθανασίου, PhD σχολίασε τη διοργάνωση ως ένα αισιόδοξο βήμα, που όμως δεν πρέπει να μας εφησυχάσει:

«Παρουσιάστηκαν επιστημονικά δεδομένα μακριά από τη συνήθη παθολογικοποίηση, από επιστήμονες, που αποτελούν κορυφαία ονόματα στα πεδία τους. Σε καμία περίπτωση όμως, αυτό από μόνο του, δεν είναι αρκετό. Είναι εξίσου σημαντικό αυτό το Συμπόσιο να μην αποτελέσει ένα μεμονωμένο γεγονός» . Υπογράμμισε, επίσης, την σημαντικότητα της θεματικής για τους LGBTQI πρόσφυγες:

«Η παρουσία εκπροσώπων της τοπικής αυτοδιοίκησης μαζί με εκπροσώπους της κοινωνίας των πολιτών ξεκίνησε έναν ουσιαστικό διάλογο για τις προκλήσεις της διαθεματικότητας κι όσα η κοινωνία υποδοχής υποχρεούται να προσφέρει σ’ αυτούς τους ανθρώπους.»

Η αίσθηση, που διαμορφώθηκε στις ακαδημαϊκούς, που συμμετείχαν από το εξωτερικό, για το ζήτημα και την δράση των οργανώσεων στη χώρα μας φαίνεται, όπως μας μετέφερε η Παπαθανασίου ότι:

«Από τη μία, εντυπωσιάστηκαν από το εύρος των οργανώσεων και των δράσεών τους κι από την άλλη, η γενικότερη κατάσταση στην Ελλάδα, ήταν μια δυσάρεστη έκπληξη, με δεδομένο ότι πρόκειται για μία Ευρωπαϊκή χώρα. Αν και το ελληνικό τοπίο και σ’ αυτό το θέμα είναι εξαιρετικά σύμπλοκο, φαίνεται να υπάρχει η δυνατότητα να μάθουμε από λάθη και παραλείψεις του ΛΟΑΤΚΙ κινήματος άλλων χωρών, που έχουν ήδη κατακτήσει περισσότερα δικαιώματα.»

Δεδομένου ότι ήταν η 1η φορά που στην Ελλάδα ακαδημαϊκοί ψυχικής υγείας προσέγγισαν το θέμα του σεξουαλικού προσανατολισμού και της ταυτότητας φύλου μ’ αυτή την ποιότητα, σε έναν ανοιχτό διάλογο με τους ακτιβιστές και την τοπική κοινωνία, η εμπειρία που αφήνει το Συμποσίο είναι ουσιαστική, κι όπως τονίζει η Αλεξάνδρα Βασιλείου, PhD έγινε μ’ έναν τρόπο:

«που δεν παθολογικοποιεί τους ανθρώπους με ΛΟΑΤ ταυτότητα. Η έμφαση ήταν στην επιρροή της ομοφοβίας και τρανσφοβίας και στην ανάγκη έμπρακτης στήριξης στην ΛΟΑΤ κοινότητα.»

«Από τις τοποθετήσεις όλων των ομιλητών και ομιλητριών του συμποσίου» , προσθέτει η Βασιλείου «αναδύθηκε ξεκάθαρα ότι η ομοφοβία κι η τρανσφοβία δεν είναι προσωπικά προβλήματα που αφορούν τα μέλη της ΛΟΑΤ κοινότητας, αλλά συλλογικά θέματα, που αφορούν την κοινωνία, τον τρόπο που ορίζει και διαχειρίζεται την ισχύ της και τον ορισμό της «κανονικότητας» , καθώς και την ισχύ να ορίζει τι είναι αποδεκτό και τι όχι.

Αναδύθηκε η σημαντικότητα της παιδείας, καθώς και ουσιαστικότερου και βαθύτερου διαλόγου σε επίπεδο οικογένειας, σχολείου, κοινότητας» , ενώ αυτό που ξεχώρισε η ίδια ήταν ξεκάθαρα:

«Τα ανοιχτά μάτια και αυτιά των νέων ανθρώπων, φοιτητών και φοιτητριών που ήταν στο ακροατήριο κι η συνεύρεση ψυχοθεραπευτριών διαφορετικών προσεγγίσεων σε έναν γόνιμο διάλογο, εντός και εκτός του Συμποσίου.»

Αξίζει να σχολιάσουμε την παρουσία όλων των ομιλητών, που έμειναν μέχρι το τέλος του Συμποσίου, αλλά και το ειλικρινές ενδιαφέρον για όλες τις ομιλίες, κάτι που δεν είναι συχνά αυτονόητο.

Ελπίζουμε και σε μελλοντικές διοργανώσεις με την ίδια ποιότητα. Η συνεργασία αυτή της Γραμμής Ψυχολογικής Στήριξης 11528-ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ ανέβασε τον πήχη και τις προσδοκίες μας κι αναμένουμε σύντομα να δούμε συνέχεια παρόμοιων δράσεων, που μας γεμίζουν ελπίδα κι αισιοδοξία.

Δημοσιεύτηκε στο Protagon.gr

«Για πόσο καιρό θα σε λαχταρώ

Για πόσο καιρό ακόμη θα ζω σαν τρελός μακριά από σένα, πατρίδα μου»

Με τους στίχους αυτούς, από ένα παλιό παραδοσιακό τραγούδι του τόπου του ξεκινά ο Νατζίμ, πρόσφυγας από το Ιράκ, την περιήγησή του στον καταυλισμό της Σάμου όπου διαμένει. Κρατώντας στα χέρια του μία κάμερα, μας ξεναγεί στη ζωή του σήμερα, μας συστήνει τα μέλη της οικογένειάς του, μιλά για τις δυσκολίες της καθημερινότητάς του στον καταυλισμό και μας εμπιστεύεται τα απτά σχέδιά του για το αύριο.

To SolidarityNow βρέθηκε στη Σάμο και κατέγραψε την καθημερινότητα των προσφύγων, φτιάχνοντας το δεύτερο κατά σειρά ντοκιμαντέρ 360^ο με τίτλο «Εγκλωβισμένοι στη Σάμο» (διάρκειας 3’.45’’). Το ντοκιμαντέρ δημιουργήθηκε σε συνεργασία με το βραβευμένο φωτορεπόρτερ Γιώργο Μουτάφη.

Η ιστορία του Νατζίμ γίνεται το έναυσμα για το SolidarityNow ώστε να μιλήσει ανοιχτά μέσα από ένα ντοκιμαντέρ, υπογραμμίζοντας την επιτακτική ανάγκη για το κλείσιμο των καταυλισμών και την άμεση μεταφορά των ευάλωτων πληθυσμών σε ανεξάρτητες δομές στέγασης και φιλοξενίας στην ενδοχώρα, σε συνθήκες ασφάλειας.

Σήμερα ο 39χρονος Νατζίμ έχει εγκλωβιστεί μαζί με την οικογένειά του, τη σύζυγό του Σίμα και τα πέντε παιδιά του, στον καταυλισμό της Σάμου για τους πρόσφυγες που φθάνουν στο νησί. Τα μέλη της οικογένειας του Νατζίμ είναι κι αυτά ανάμεσα στους περίπου 1.500 πρόσφυγες και μετανάστες που φιλοξενούνται εδώ και μήνες –κάποιοι ξεπερνούν τους δέκα μήνες- στον καταυλισμό. Έναν καταυλισμό που είχε αρχικά σχεδιαστεί για να προσφέρει κατάλυμα σε περίπου 700 ανθρώπους.

Ο ήρωας του ντοκιμαντέρ, κρατώντας την κάμερα στα χέρια, μας παρουσιάζει τις αντιφάσεις της ζωής του σήμερα: τη σκληρή και συχνά βίαιη καθημερινότητα που βιώνει μέσα στον καταυλισμό, σε αντιδιαστολή με την ελευθερία και την ομορφιά μιας εκδρομής στη θάλασσα μαζί με την οικογένειά του. Και μας διηγείται το παρελθόν στο Ιράκ, το παρόν στη Σάμο και τα όνειρά του για ένα ασφαλές μέλλον στην Ελλάδα, όπου έχει βρεθεί και ζήσει στο παρελθόν. Ο Νατζίμ είναι αισιόδοξος. Η αγάπη του για την οικογένειά του απαθανατίζεται στο ντοκιμαντέρ του SolidarityNow κι αυτή αποτελεί τη δύναμή του για το μέλλον. Άλλωστε τα έχουν σχεδόν καταφέρει. Είναι όλοι τους καλά και είναι μαζί. Τώρα ανυπομονεί να εξασφαλίσει τα απαραίτητα νομιμοποιητικά έγγραφα που θα του δώσουν τη δυνατότητα να φύγει από τον καταυλισμό και να ζήσει με την οικογένειά του σε ανθρώπινες και αξιοπρεπείς συνθήκες.

Οι καθυστερήσεις ωστόσο στη διαδικασία εξέτασης των αιτημάτων ασύλου στα νησιά που υποδέχονται πρόσφυγες παραμένουν και ολοένα δυσχεραίνουν καθώς λήγουν οι συμβάσεις εργαζομένων σε ΜΚΟ που δραστηριοποιούνται στα hotspots με αντικείμενο την εξέταση των προσφύγων που αιτούνται άσυλο.

Ενάμιση σχεδόν χρόνο μετά τη συμφωνία Ευρωπαϊκής Ένωσης – Τουρκίας και ένας μεγάλος αριθμός προσφύγων έχει εγκαταλειφθεί στα ελληνικά νησιά. Χιλιάδες άνθρωποι παραμένουν εγκλωβισμένοι, ζώντας κάτω από κακές και συχνά επισφαλείς για την υγεία τους συνθήκες, αντιμετωπίζοντας ένα αβέβαιο παρόν και ένα ακόμη πιο αβέβαιο μέλλον.

Δείτε το 360^ο ντοκιμαντέρ «Εγκλωβισμένοι στη Χίο»

Δημοσιεύτηκε στα Νέα.gr

«Εγκλωβισμένοι στη Σάμο», το δεύτερο κατά σειρά ντοκιμαντέρ 360 μοιρών, που δημιουργήθηκε από το SolidarityNow σε συνεργασία με το βραβευμένο φωτορεπόρτερ Γιώργο Μουτάφη καταγράφει και αποτυπώνει τις συνθήκες στον προσφυγικό καταυλισμό της Σάμου.

Η κάμερα βρίσκεται στα χέρια του Νατζίμ, πρόσφυγα από το Ιράκ που διαμένει στον καταυλισμό, και εκείνος μας ξεναγεί στη δύσκολη καθημερινότητα της ζωής του, μας συστήνει τη γυναίκα του Σίμα και τα πέντε παιδιά τους.

Τα μέλη της οικογένειας του Νατζίμ είναι κι αυτά ανάμεσα στους περίπου 1.500 πρόσφυγες που φιλοξενούνται εδώ και μήνες –κάποιοι ξεπερνούν τους δέκα μήνες- στον καταυλισμό. Έναν καταυλισμό που είχε αρχικά σχεδιαστεί για να προσφέρει κατάλυμα σε περίπου 700 ανθρώπους.

Ο ήρωας του ντοκιμαντέρ, κρατώντας την κάμερα στα χέρια, μας παρουσιάζει τις αντιφάσεις της ζωής του σήμερα: τη σκληρή και συχνά βίαιη καθημερινότητα που βιώνει μέσα στον καταυλισμό, σε αντιδιαστολή με την ελευθερία και την ομορφιά μιας εκδρομής στη θάλασσα μαζί με την οικογένειά του. Και μας διηγείται το παρελθόν στο Ιράκ, το παρόν στη Σάμο και τα όνειρά του για ένα ασφαλές μέλλον στην Ελλάδα, όπου έχει βρεθεί και ζήσει στο παρελθόν.

Ο Νατζίμ είναι αισιόδοξος. Η αγάπη του για την οικογένειά του απαθανατίζεται στο ντοκιμαντέρ του SolidarityNow κι αυτή αποτελεί τη δύναμή του για το μέλλον. Άλλωστε τα έχουν σχεδόν καταφέρει. Είναι όλοι τους καλά και είναι μαζί. Τώρα ανυπομονεί να εξασφαλίσει τα απαραίτητα νομιμοποιητικά έγγραφα που θα του δώσουν τη δυνατότητα να φύγει από τον καταυλισμό και να ζήσει με την οικογένειά του σε ανθρώπινες και αξιοπρεπείς συνθήκες.

Μετά το 1ο ντοκιμαντέρ «Εγκλωβισμένοι στη Χίο», το SolidarityNow συνεχίζει με την παραγωγή του δεύτερου βίντεο. Στόχος της σειράς ντοκιμαντέρ είναι η αποτύπωση της κατάστασης και των συνθηκών κάτω από τις οποίες διαβιούν πρόσφυγες στους καταυλισμούς υποδοχής τους, υπογραμμίζοντας το αίτημα για το κλείσιμο των καταυλισμών και την ασφαλή μεταφορών των πληθυσμών σε ανεξάρτητες δομές στέγασης στην ενδοχώρα.

Δημοσιεύτηκε στο Huffington Post

«Για πόσο καιρό θα σε λαχταρώ
Για πόσο καιρό ακόμη θα ζω σαν τρελός μακριά από σένα, πατρίδα μου»

Με τους στίχους αυτούς, από ένα παλιό παραδοσιακό τραγούδι του τόπου του ξεκινά ο Νατζίμ, πρόσφυγας από το Ιράκ, την περιήγησή του στον καταυλισμό της Σάμου όπου διαμένει. Κρατώντας στα χέρια του την κάμερα του SolidarityNow μας ξεναγεί στη ζωή του σήμερα, μας συστήνει τα μέλη της οικογένειάς του, μιλά για τις δυσκολίες της καθημερινότητάς του στον καταυλισμό και μας εμπιστεύεται τα απτά σχέδιά του για το αύριο.

To SolidarityNow συνεχίζοντας να αποτυπώνει την κατάσταση και τις συνθήκες που επικρατούν στους προσφυγικούς καταυλισμούς, βρέθηκε στη Σάμο και παρουσιάζει σήμερα το δεύτερο κατά σειρά ντοκιμαντέρ 360ο με τίτλο «Εγκλωβισμένοι στη Σάμο» (διάρκειας 3’.45’’) που δημιουργήθηκε σε συνεργασία με το βραβευμένο φωτορεπόρτερ Γιώργο Μουτάφη.

Η ιστορία του Νατζίμ γίνεται το έναυσμα για το SolidarityNow ώστε να μιλήσει ανοιχτά μέσα από ένα ντοκιμαντέρ, υπογραμμίζοντας την επιτακτική ανάγκη για το κλείσιμο των καταυλισμών και την άμεση μεταφορά των ευάλωτων πληθυσμών σε ανεξάρτητες δομές στέγασης και φιλοξενίας στην ενδοχώρα, σε συνθήκες ασφάλειας.

Σήμερα ο 39χρονος Νατζίμ έχει εγκλωβιστεί μαζί με την οικογένειά του, τη σύζυγό του Σίμα και τα πέντε παιδιά του, στον καταυλισμό της Σάμου για τους πρόσφυγες που φθάνουν στο νησί. Τα μέλη της οικογένειας του Νατζίμ είναι κι αυτά ανάμεσα στους περίπου 1.500 πρόσφυγες και μετανάστες που φιλοξενούνται εδώ και μήνες –κάποιοι ξεπερνούν τους δέκα μήνες- στον καταυλισμό. Έναν καταυλισμό που είχε αρχικά σχεδιαστεί για να προσφέρει κατάλυμα σε περίπου 700 ανθρώπους.

Ο ήρωας του ντοκιμαντέρ, κρατώντας την κάμερα στα χέρια, μας παρουσιάζει τις αντιφάσεις της ζωής του σήμερα: τη σκληρή και συχνά βίαιη καθημερινότητα που βιώνει μέσα στον καταυλισμό, σε αντιδιαστολή με την ελευθερία και την ομορφιά μιας εκδρομής στη θάλασσα μαζί με την οικογένειά του. Και μας διηγείται το παρελθόν στο Ιράκ, το παρόν στη Σάμο και τα όνειρά του για ένα ασφαλές μέλλον στην Ελλάδα, όπου έχει βρεθεί και ζήσει στο παρελθόν. Ο Νατζίμ είναι αισιόδοξος. Η αγάπη του για την οικογένειά του απαθανατίζεται στο ντοκιμαντέρ του SolidarityNow κι αυτή αποτελεί τη δύναμή του για το μέλλον. Άλλωστε τα έχουν σχεδόν καταφέρει. Είναι όλοι τους καλά και είναι μαζί. Τώρα ανυπομονεί να εξασφαλίσει τα απαραίτητα νομιμοποιητικά έγγραφα που θα του δώσουν τη δυνατότητα να φύγει από τον καταυλισμό και να ζήσει με την οικογένειά του σε ανθρώπινες και αξιοπρεπείς συνθήκες.

Οι καθυστερήσεις ωστόσο στη διαδικασία εξέτασης των αιτημάτων ασύλου στα νησιά που υποδέχονται πρόσφυγες παραμένουν και ολοένα δυσχεραίνουν καθώς λήγουν οι συμβάσεις εργαζομένων σε ΜΚΟ που δραστηριοποιούνται στα hotspots με αντικείμενο την εξέταση των προσφύγων που αιτούνται άσυλο.

Ενάμιση σχεδόν χρόνο μετά τη συμφωνία Ευρωπαϊκής Ένωσης – Τουρκίας και ένας μεγάλος αριθμός προσφύγων έχει εγκαταλειφθεί στα ελληνικά νησιά. Χιλιάδες άνθρωποι παραμένουν εγκλωβισμένοι, ζώντας κάτω από κακές και συχνά επισφαλείς για την υγεία τους συνθήκες, αντιμετωπίζοντας ένα αβέβαιο παρόν και ένα ακόμη πιο αβέβαιο μέλλον.

Η δημοσιογράφος του Middleeasteye.net αφηγείται την ιστορία της Manar, μητέρα τριών παιδιών, και της οικογένειάς της.

Διαβάστε το άρθρο εδώ

Η Ελένη Τάκου αναλύει την διαδικασία άσυλου και τα προβλήματά της όπως και τις δοκιμασίες που αντιμετωπίζουν οι αιτούντες κατόπιν της απόκτησης ασύλου.

Διαβάστε το άρθρο εδώ