ΑΠΕ-ΜΠΕ: Φαγητό και ρούχα στις πρώτες προτεραιότητες των προσφύγων κατά τη χρήση των προπληρωμένων καρτών


Δημοσιεύτηκε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ

Σε φαγητό, ρούχα και επικοινωνία επιλέγουν να δαπανήσουν οι πρόσφυγες τα χρήματα των προπληρωμένων καρτών, όπως προκύπτει από σχετικές έρευνες Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων, που έχουν αναλάβει τη διανομή τους. Συγκεκριμένα, έρευνα της «Mercy Corps», που διανέμει κάρτες σε δομές της Αττικής, της Βοιωτίας και νησιών, διαπιστώνει ότι τον περασμένο Δεκέμβριο οι 272 πρόσφυγες που ρωτήθηκαν διέθεσαν το 51,7% των χρημάτων σε φαγητό, το 14% σε ρούχα και το 9.8% σε επικοινωνία. Ακολουθούν τα τσιγάρα (6,5%), τα βρεφικά προϊόντα (4,4%), τα ιατρικά έξοδα (3,5%) και τα μέσα μεταφοράς (3,4%).

Αντίστοιχη είναι η εικόνα από την έρευνα των οργανώσεων CRS και Caritas σε Ελληνικό και Σκαραμαγκά. Εκεί οι περισσότεροι αξιοποίησαν τα χρήματα των καρτών σε φαγητό (57%), ρούχα (18%), επικοινωνία (10%) και είδη προσωπικής υγιεινής (5%). Ακολουθούν με μικρότερα ποσοστά οι οικιακές συσκευές, τα ιατρικά έξοδα, η αποπληρωμή χρέους, τα μέσα μεταφοράς και η αγορά ειδών για τα καταλύματά τους (κουβέρτες, σεντόνια, μαξιλάρια).

Λίγο διαφορετική είναι η εικόνα που είχε η οργάνωση «Αλληλεγγύη- SolidarityNow», καθώς οι περισσότεροι ωφελούμενοί της (58,43%) προτίμησαν να διαθέσουν τα χρήματά τους σε ρούχα. Το φαγητό εξακολουθεί να βρίσκεται ψηλά στις προτιμήσεις τους (25,84%) και ακολουθούν παιδικά ρούχα και κινητά τηλέφωνα (με το ίδιο ποσοστό 15,73%), εστιατόρια (8,99%), παιδικά τρόφιμα (7,87%), καλλυντικά και τσιγάρα (3,37%). Στην περίπτωση του «SolidarityNow» η πλειοψηφία των ωφελούμενων (64,3%) μένουν σε δομές όπου παρέχονται τρία γεύματα την ημέρα, με την μειοψηφία να μαγειρεύουν μόνοι τους. Το γεγονός αυτό ενδεχομένως να εξηγεί και τη διαφοροποίηση στις προτιμήσεις σε σχέση με τις άλλες οργανώσεις.

Ορισμένα ενδιαφέροντα στοιχεία για το προφίλ των καταναλωτών προκύπτουν από την έρευνα της «Mercy Corps». Οι γυναίκες ξοδεύουν περισσότερα χρήματα σε φαγητό, ρούχα και ιατρικά έξοδα, αντίθετα οι άνδρες έχουν υψηλότερα έξοδα σε μετακίνηση, επικοινωνία και τσιγάρα. Οι Αφγανοί έχουν σχετικά υψηλότερα έξοδα σε ρούχα και ιατρικά έξοδα, οι Πακιστανοί σε επικοινωνία και οι Σύροι σε φαγητό. Τέλος, τα μεμονωμένα άτομα ξοδεύουν περισσότερα σε φαγητό και επικοινωνία σε σχέση με τις οικογένειες.

Σημαντικό εύρημα είναι ότι οι πρόσφυγες σε συντριπτικό ποσοστό κάνουν ανάληψη των χρημάτων αντί για χρήση της κάρτας ως χρεωστικής, παρόλο που έχουν τη δυνατότητα να τη χρησιμοποιήσουν τόσο σε ΑΤΜ όσο και σε POS. Συγκεκριμένα, τον Δεκέμβριο οι ωφελούμενοι του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού (σε έξι δομές φιλοξενίας) έκαναν ανάληψη των χρημάτων σε ποσοστό πάνω από 98%. Στις κάρτες που διένειμαν η CRS και η Caritas οι ωφελούμενοι έκαναν ανάληψη από τα ΑΤΜ για το 95% των χρημάτων που πιστώθηκαν και μόλις για το 5% των χρημάτων χρησιμοποίησαν την κάρτα ως χρεωστική. «Οι πρόσφυγες είναι πιο εξοικειωμένοι με τη χρήση των μετρητών παρά της χρεωστικής κάρτας», εξηγεί στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο Χάρης Αδρακτάς- Ρέντης, συντονιστής του προγράμματος της «Αλληλεγγύη- SolidarityNow».

Εξάλλου, η «Mercy Corps» εντόπισε ότι το 91,9% των κατόχων της κάρτας έχουν ξοδέψει όλα τα χρήματα που τους έχουν δοθεί. Οι υπόλοιποι δήλωσαν ότι σκοπεύουν να αποταμιεύσουν κάποια χρήματα ή να τα ξοδέψουν στο κοντινό μέλλον.

Protagon.gr: Εξειδικευμένο πρόγραμμα του SolidarityNow για τους ΛΟΑΤΙ πρόσφυγες και αιτούντες άσυλο


Δημοσιεύτηκε στο Protagon.gr

Με στόχο να ανταποκριθεί στις αυξημένες ανάγκες και τους πολλαπλούς κινδύνους που αντιμετωπίζουν οι ΛΟΑΤΙ πρόσφυγες και αιτούντες άσυλο στη διάρκεια της παραμονής τους στην Ελλάδα, το SolidarityNow υλοποιεί το εξειδικευμένο πρόγραμμα στέγασης και υποστήριξης Safe Refugee | Ασφαλής Πρόσφυγας, στο πλευρό αυτής της ιδιαίτερα ευάλωτης ομάδας πληθυσμού.

Από το 2016 μέχρι σήμερα, το SolidarityNow συνεχίζοντας τα προγράμματα στέγασης για πρόσφυγες και αιτούντες άσυλο, «Home forHope», με ειδικευμένες ομάδες, έχει προσφέρει στέγη και δωρεάν υπηρεσίες σε περισσότερους από 3.700 πρόσφυγες στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη και τις ευρύτερες περιοχές.

«Οι ΛΟΑΤΙ πρόσφυγες συχνά αντιμετωπίζουν πολλαπλούς κινδύνους σε κάθε φάση του κύκλου εκτοπισμού και χρειάζονται επιπλέον προστασία. Συχνά αντιμετωπίζουν αυξημένο κίνδυνο διακρίσεων και αποκλεισμού από την πρόσβαση σε βασικές υπηρεσίες, κι επιπλέον υπόκεινται σε διάφορες μορφές κακοποίησης, περιθωριοποίησης και αποκλεισμού. Για τους λόγους αυτούς δε θα μπορούσαμε να αφήσουμε χωρίς υποστήριξη και βοήθεια αυτή την ευάλωτη ομάδα συνανθρώπων μας», λέει η Μαργαρίτα Κοντομιχάλη, συντονίστρια του προγράμματος Safe Refugee | Ασφαλής Πρόσφυγας. Και συνεχίζει: «Στο SolidarityNow πιστεύουμε στο σεβασμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, της ελευθερίας, της ισότητας καθώς και στο σεβασμό των ανθρώπινων δικαιωμάτων των ευάλωτων ανθρώπων».

Μέχρι σήμερα, το SolidarityNow, στο πλαίσιο του προγράμματος έχει  προσφέρει στέγη σε 20 ΛΟΑΤΙ πρόσφυγες που διαμένουν στην Ελλάδα, μέσα από ανεξάρτητα διαμερίσματα στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη.

Τι προσφέρει το πρόγραμμα

Ενα από τα κυριότερα ζητήματα είναι η διαχείριση του διπλού στίγματος (ΛΟΑΤΙ + πρόσφυγας). Γι’ αυτό και η παροχή ψυχοκοινωνικής υποστήριξης είναι απαραίτητη για την αντιμετώπιση και την επίλυση των διαφόρων ζητημάτων που τους απασχολούν, όπως το τραύμα, η βία, η κακοποίηση, ο αποκλεισμός.

Οσοι συμμετέχουν στο πρόγραμμα λαμβάνουν δωρεάν υπηρεσίες για να βελτιώσουν τη ζωή τους και την παραμονή τους στην Ελλάδα. Το κυριότερο όμως είναι ότι μέσα από το συγκεκριμένο πρόγραμμα, οι άνθρωποι αυτοί αντιμετωπίζονται με διακριτικότητα, σεβασμό και κατανόηση.

 Το SolidarityNow, μέσα από το εξιδεικευμένο για τους ΛΟΑΤΙ πρόσφυγες και αιτούντες άσυλο πρόγραμμα Safe Refugee | Ασφαλής Πρόσφυγας, παρέχει μια σειρά από δωρεάν υπηρεσίες όπως:

  • Διαμονή σε πλήρως εξοπλισμένα διαμερίσματα
  • Ψυχο-κοινωνική υποστήριξη
  • Παραπομπές σε ιατρική βοήθεια και νομική συμβουλευτική
  • Ομάδες υποστήριξης και ενδυνάμωσης

*Το Πρόγραμμα Safe Refugee|Ασφαλής Πρόσφυγας αποτελεί μέρος του προγράμματος στέγασης & φιλοξενίας Home for Hope που υλοποιεί το SolidarityNow με την υποστήριξη της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες και τη χρηματοδότηση της ΕΕ.

Το Κέντρο Αλληλεγγύης Αθήνας στο ARTE TV


Το σημαντικό έργο και οι υπηρεσίες που προσφέρονται σε χιλιάδες δικαιούχους στο Κέντρο Αλληλεγγύης Αθήνας του SolidarityNow όπως παρουσιάστηκαν μέσα από το εκτενές ρεπορτάζ του γαλλο-γερμανικού καναλιού ARTE, από τη δημοσιογράφο  Adea Guillot.

Παρακολουθείστε το σχετικό βίντεο

 

 

Το Βήμα: Ενώνοντας γαλάζιες κουκκίδες για υποστήριξη σε παιδιά-πρόσφυγες


Blue Dot: Το SolidarityNow στο πλευρό των πιο ευάλωτων πληθυσμών

Αθήνα

Ειδικά Κέντρα Υποστήριξης -γνωστά ως «Blue Dots» (γαλάζιες κουκκίδες)- που απευθύνονται σε παιδιά, γυναίκες και οικογένειες προσφύγων σε περισσότερα από δέκα σημεία σε όλη την Ελλάδα δημιούργησε το SolidarityNow, στο πλαίσιο των συνεχιζόμενων προσπαθειών για την προστασία των πιο ευάλωτων ομάδων προσφύγων και μεταναστών
Πρόκειται για Κέντρα Παιδικής και Οικογενειακής Φροντίδας που απευθύνονται σε παιδιά, γυναίκες και άλλες ευάλωτες πληθυσμιακές ομάδες που διαβιούν σε προσφυγικούς καταυλισμούς, σε τέσσερις διαφορετικές γεωγραφικές περιοχές της χώρας: Αττική (Ελευσίνα και Μαραθώνας), Κεντρική Μακεδονία (Ωραιόκαστρο και Καβαλάρι), Ανατολική Μακεδονία (Δράμα) και Ήπειρο (Φιλιππιάδα, Ιωάννινα και Δολιανά). Εκεί δηλαδή όπου καταγράφονται οι μεγαλύτερες ανάγκες αυτών των πληθυσμών. Αναγνωρίζονται εύκολα δεδομένου ότι φέρουν το διακριτικό σήμα της «μπλε κουκκίδας», υποδεικνύοντας έτσι ότι μέσα από την παρούσα δομή παρέχονται δωρεάν μια σειρά από σημαντικές υπηρεσίες.
Η κάθε μονάδα αποτελεί έναν ασφαλή χώρο για τα παιδιά-πρόσφυγες και τις οικογένειές τους, ενώ το φάσμα των υπηρεσιών που προσφέρεται σε αυτό περιλαμβάνει νομική συμβουλευτική, ψυχοκοινωνική υποστήριξη, διαμορφωμένο χώρο αποκλειστικά για μητέρες και μωρά/παιδιά.
«Τα “Blue Dots” είναι η εικόνα του κόσμου μας όπως την οραματιζόμαστε στο SolidarityNow. Ο πλανήτης στον οποίο οι κάτοικοί του θα έχουν ίσες ευκαιρίες και αντιμετώπιση, σε κοινωνίες βασισμένες στην αλληλεγγύη και την αρμονική συνύπαρξη. Για να γίνει πραγματικότητά το όραμα αυτό, ξεκινάμε προσφέροντας βοήθεια στα παιδιά και τις οικογένειες» σημειώνει ο κ. Επαμεινώνδας Φαρμάκης, γενικός διευθυντής του SolidarityNow.
Συγκεκριμένα, η λειτουργία των Κέντρων Παιδικής και Οικογενειακής Φροντίδας περιλαμβάνει τη δημιουργία χώρων φιλικών προς τα παιδιά μέσα στους οποίους υλοποιούνται ψυχοκοινωνικές, ψυχαγωγικές και εκπαιδευτικές δραστηριότητες για τους ανήλικους, με σκοπό να επαναφέρουν την αίσθηση καθημερινότητας που έχουν απολέσει κατά τη διάρκεια του ταξιδιού και της εγκατάλειψης της πατρίδας.
Επίσης περιλαμβάνουν τον εντοπισμό και την παραπομπή των ευάλωτων ατόμων σε εξειδικευμένες υπηρεσίες, τη δημιουργία χώρων θηλασμού και παροχή νεογνικής και μεταγεννητικής συμβουλευτικής, έγκυρη πληροφόρηση στους πρόσφυγες και μετανάστες σε σχέση με τα δικαιώματά τους (πριν και μετά την υποβολή αίτησης διεθνούς προστασίας) καθώς και γενική ψυχοκοινωνική υποστήριξη.
Το SolidarityNow, με την υποστήριξη της Unicef, εφαρμόζει την καινοτόμο προσέγγιση διασύνδεσης των «Blue Dots» σε πανελλαδική κλίμακα. Το πρόγραμμα εγκαινιάστηκε από την Ύπατη Αρμοστία για τους Πρόσφυγες (UNHCR), τη Unicef και το ICRC στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στο λιμάνι του Πειραιά στις αρχές του 2016, με στόχο να διασφαλιστεί ένα βασικό πακέτο υπηρεσιών στη διάθεση του προσφυγικού πληθυσμού σε όλη την Ευρώπη αλλά και για να προωθηθεί η συμπληρωματικότητα μεταξύ των φορέων προστασίας που δραστηριοποιούνταν στο πεδίο.

Le Matin: Les Nouveaux De La Cour De Récré


Δύο σελίδες αφιέρωμα της ελβετικής εφημερίδας Le Matin, στο πρόγραμμα φιλοξενίας του SolidarityNow στη Σίνδο της Θεσσαλονίκης,  μετά την επίσκεψη της δημοσιογράφου Clea Favre στη δομή στη Σίνδο.

Διαβάστε παρακάτω το άρθρο

 Les Nouveaux De La Cour De Récré

NewsIt: Θεσσαλονίκη: Ζωή γεμάτη δάκρυα και αγωνίες – Εξομολόγηση μάνας για τον εφιάλτη της προσφυγιάς


Δημοσιεύτηκε στο NewsIt

Η Φατιμά Αχμέντ ξεκίνησε μαζί με την οικογένειά της το μακρύ και επικίνδυνο ταξίδι από τα ανατολικά της Συρίας στις 28 Φεβρουαρίου 2015. Προορισμός τους ήταν η Γερμανία όπου ζει ο 14χρονος και μεγαλύτερος γιος της επταμελούς οικογένειας…

Αφού διέσχισαν το Αιγαίο, έφτασαν στη Χίο και από εκεί στην Ειδομένη, όπου το μόνο που τους περίμενε ήταν τα κλειστά σύνορα. Για περίπου έναν μήνα έζησαν σε μια σκηνή ανάμεσα σε λάσπες ευχόμενοι να αλλάξει η κατάσταση ώστε να μπορέσουν να συνεχίσουν την πορεία τους προς την Κεντρική Ευρώπη.

Απογητευμένοι και εξαντλημένοι από τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης, μεταφέρθηκαν πρώτα σε ένα σπίτι όπου φιλοξενήθηκαν από ένα ζευγάρι Ελλήνων και έπειτα κατέληξαν τον χειμώνα του 2016 στο κέντρο προσφύγων στα Βασιλικά. Το αφόρητο κρύο στις σκηνές του camp οδήγησε την οικογένεια να αναζητήσει άλλη διέξοδο.

Tον Νοέμβριο του 2016, η 40χρονη Φατιμά, ο σύζυγος και τα παιδιά της κατάφεραν να βρουν στέγη σε ένα ζεστό και πλήρως εξοπλισμένο διαμέρισμα στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, μέσω του προγράμματος της οργάνωσης Solidarity Now και με τη χρηματοδότηση της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες.

Το κτήριο στο οποίο διαμένουν φιλοξενεί ακόμα 12 οικογένειες προσφύγων που είτε θα μετεγκατασταθούν σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες είτε θα παραμείνουν στη χώρα μετά την έγκριση του αιτήματος ασύλου τους. Η Φατιμά μιλάει στην κάμερα για την ιστορία της, τη σχέση με τους Έλληνες γείτονες της και τον τρόπο που άλλαξε η ζωή της από τότε που εγκαταστάθηκε στην πόλη…

Πηγή: voria.gr

Protagon.gr: Αυτοί που παίρνουν το δικό μας Βραβείο Ανθρωπιάς για το 2016


Δημοσιεύτηκε στο Protagon.gr

Στο Protagon κρίναμε ότι μια οργάνωση, η Αλληλεγγύη Solidarity Now και ένας εθελοντής, ο Γιώργος Τυρίκος-Εργάς, εκπροσώπησαν επάξια το 2016 όλους εκείνους που μάχονται για να εξασφαλίσουν μια καλύτερη ζωή στους κυνηγημένους των πολέμων και στους μη έχοντες, πρόσφυγες και Ελληνες

 

Η οικονομική κρίση και το Προσφυγικό, τα δύο τεράστια προβλήματα που πλήττουν βάναυσα τα τελευταία χρόνια την ευρύτερη περιοχή μας βγάζοντας στο δρόμο εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους, βρέθηκαν και το 2016 στο επίκεντρο της προσοχής μας. Για την αντιμετώπισή τους κινητοποιήθηκαν δεκάδες Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις. Κάποιες από αυτές κατηγορήθηκαν για εκμετάλλευση και κακοδιαχείριση. Στη συντριπτική πλειονότητά τους ωστόσο πρόσφεραν και προσφέρουν πολύτιμο έργο. Το protagon τις τίμησε και θα τις τιμά για όσα πρόσφεραν μέσα στο 2016. Οπως τιμά και τους οργανωμένους ή μεμονωμένους εθελοντές που, κάτω από αντίξοες συνθήκες, πάλεψαν και παλεύουν να κάνουν ευκολότερη την ζωή των προσφύγων- και όχι μόνο.

Δεν μπορούσαμε να επιλέξουμε και να «επιβραβεύσουμε» με τον καλό μας λόγο όλες τις οργανώσεις και όλους τους εθελοντές. Το κάνουμε δι’ αντιπροσώπων.

Κρίναμε ότι η οργάνωση που καλύτερα συμπυκνώνει όσα κάνουν οι ΜΚΟ είναι η Αλληλεγγύη-Solidarity Now. Και ότι ένας εθελοντής που εκπροσωπεί επάξια όλους αυτούς τους «μικρούς ήρωες» του προσφυγικού δράματος είναι ο Γιώργος Τυρίκος-Εργάς. Σας τους παρουσιάζουμε:

 

Μάχη και προσφορά σε δύο μέτωπα  

Ξεχωρίσαμε το SolidarityNow, για δύο λόγους. Πρώτον, γιατί είναι μια οργάνωση – ομπρέλα που δικτυώνει και στηρίζει άλλες οργανώσεις με παρόμοιους στόχους. Δεύτερον, επειδή ταυτοχρόνως δρα και ως ΜΚΟ: σε συνεργασία με τη UNICEF και την Ύπατη Αρμοστεία υλοποιεί μια σειρά από μοναδικά προγράμματα στήριξης όπως το αστικό μοντέλο στέγασης προσφύγων σε σπίτια οικογενειών στην Ελλάδα, η οικονομική βοήθεια μέσω ηλεκτρονικής κάρτας και οι κινητές μονάδες φροντίδας παιδιών.

H πλατφόρμα SolidarityNow ιδρύθηκε το 2013 με την υποστήριξη του Open Society Foundations (OSF/OSIFE) . Βασική προτεραιότητα της  είναι η υπεράσπιση των δικαιωμάτων σε όλα τα επίπεδα και προς όλες τις κατευθύνσεις, με στόχο την ενδυνάμωση της κοινωνικής συνοχής. Μέσα από τις πρωτοβουλίες και τις δωρεάν υπηρεσίες που προσφέρει τόσο σε Έλληνες όσο και σε πρόσφυγες και μετανάστες, επιδίωξή της είναι να αποκαταστήσει το όραμα μιας ισχυρής Ευρώπης που βασίζεται στην αξία της αλληλεγγύης.

Από το 2013 μέχρι σήμερα, το SolidarityNow έχει διαθέσει 14,4 εκατομμύρια ευρώ για να υποστηρίξει συνολικά 73 προγράμματα: τα 45 αφορούν το ευρύτερο κοινωνικό φάσμα, ενώ 10 εκατομμύρια ευρώ έχουν διατεθεί για να υλοποιηθούν 25 προγράμματα για την αντιμετώπιση της κρίσης που συνδέεται με τη μετανάστευση και το προσφυγικό. Έχει υποστηρίξει περισσότερες από 70 οργανώσεις και φορείς της κοινωνίας των πολιτών στην Ελλάδα και τα προγράμματά της χρηματοδοτούνται από οργανισμούς όπως η Ύπατη Αρμοστεία για τους Πρόσφυγες (UNHCR), η Ευρωπαϊκή Ένωση, η CARE, το EEA Grants, η Νορβηγική Πρεσβεία στην Ελλάδα κ.α.Τα προγράμματα που υλοποιεί αφορούν:

  • στην αντιμετώπιση της τρέχουσας προσφυγικής κρίσης.
  • στην καταπολέμηση της ανθρωπιστικής κρίσης με την πρόσβαση όλων σε βασικές υπηρεσίες υγείας αλλά και με επισιτιστική βοήθεια.
  • στην υπεράσπιση των βασικών δικαιωμάτων και ελευθεριών.
  • στην υποστήριξη της ενσωμάτωσης των μειονοτήτων και των ευάλωτων κοινωνικών ομάδων.

Το SolidarityNow έχει διπλό ρόλο αφού αφενός λειτουργεί δύο Κέντρα Αλληλεγγύης, στη Θεσσαλονίκη και στην Αθήνα, και αφετέρου είναι μια ΜΚΟ που υλοποιεί διάφορα προγράμματα, όπως π.χ. το πρόγραμμα στέγασης για πρόσφυγες και το πρόγραμμα βοήθειας σε ασυνόδευτα παιδιά.

Δωρεάν Υπηρεσίες στα Κέντρα Αλληλεγγύης
Στα Κέντρα Αλληλεγγύης, που έχει δημιουργήσει η οργάνωση στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη, προσφέρονται δωρεάν, μεταξύ άλλων, πρωτοβάθμια ιατρική περίθαλψη, φαρμακευτική αγωγή, νομική υποστήριξη και συμβουλευτική, στήριξη της απασχόλησης και διασύνδεση με την αγορά εργασίας και προγράμματα στήριξης γονέων, παιδιών και εφήβων. Τη χρονιά που πέρασε στα δύο κέντρα προσφέρθηκαν περισσότερες από 115.000 υπηρεσίες με μοναδικό κριτήριο την ανάγκη του αιτούμενου χωρίς καμία απολύτως διάκριση ως προς την εθνότητα, την προέλευση, τη θρησκεία ή οτιδήποτε άλλο.

Στέγαση σε ελληνικά σπίτια
Η ενοικίαση άδειων διαμερισμάτων και ολόκληρων ξενοδοχείων είναι μια πρακτική που εφαρμόζουν και άλλες ΜΚΟ, τη χρονιά που πέρασε όμως, το SolidarityNow προχώρησε σε ένα ακόμη εγχείρημα, πρωτότυπο μεν αλλά και αρκετά δύσκολο μέχρι να αρχίζει να εφαρμόζεται. Από τους 3.000 πρόσφυγες που στεγάζει, οι 800 φιλοξενούνται ήδη σε ελληνικά σπίτια. Η αλληλεπίδραση που προκύπτει, βοηθάει τη συνύπαρξη διαφορετικών πληθυσμών που διαπιστώνουν ότι μπορεί να διαφέρουν οι γλώσσες ή οι θρησκείες τους, στην πράξη, όμως έχουν τις ίδιες ανάγκες για να επιβιώσουν.

Κινητές μονάδες στήριξης παιδιών
Με τη χρηματοδότηση της UNICEF το SolidarityNow υλοποιεί ένα ειδικό πρόγραμμα στήριξης παιδιών. Κινητές μονάδες της οργάνωσης πηγαίνουν σε καταυλισμούς και σε άλλα μέρη όπου υπάρχουν πολλά παιδιά και δημιουργούν ένα σύστημα αξιολόγησης, ασφάλειας και εκπαίδευσης τους.

Χρηματική βοήθεια μέσω ηλεκτρονικών καρτών
Το 2016,  η οργάνωση δημιούργησε το cash assistance, ένα σύστημα χρηματικής βοήθειας με ηλεκτρονικές κάρτες, που δίνει την ευχέρεια σε όσους έχουν ανάγκη να χρησιμοποιήσουν τα χρήματα που παίρνουν όπως αυτοί θέλουν, κάνοντας ανάληψη κάποιου ποσού ή πληρώνοντας με την κάρτα. Το μέτρο θεωρείται πολύ σημαντικό για την ενίσχυση της αυτοπεποίθησής τους και της αίσθησης ότι μπορούν να ελέγξουν οι ίδιοι τη ζωή τους και όχι να τους επιβάλλεται πού θα μείνουν, τι και πού θα φάνε. Το 2017 σχεδιάζεται η επέκτασή του.

Μελλοντικοί στόχοι
Παρά την έλλειψη οργανωμένου πλάνου αντιμετώπισης του προσφυγικού προβλήματος τόσο σε εθνικό όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο, το SolidarityNow ευελπιστεί ότι όλες οι οργανώσεις που ασχολούνται με τα θέματα των προσφύγων στην Ελλάδα θα συνεργαστούν μεταξύ τους για την παροχή οργανωμένης και αποτελεσματικής βοήθειας καθώς αναμένεται το προσφυγικό να αναδειχθεί σε μείζον ζήτημα τόσο στα νησιά όσο και στην ηπειρωτική Ελλάδα.

Σκοπός της είναι επίσης, όπως δηλώνουν οι άνθρωποί της, να πείσει την κυβέρνηση και γενικά όσους εμπλέκονται, να καταργηθούν οι καταυλισμοί των προσφύγων και να υιοθετηθεί το αστικό μοντέλο που εφαρμόζει ήδη η οργάνωση. Στόχος της άλλωστε είναι το 2017 να στεγάσει ακόμη περισσότερους πρόσφυγες σε σπίτια και ξενοδοχεία. Ο αριθμός των προσφύγων είναι πολύ μικρός για να δικαιολογεί συνθήκες διαβίωσης σε καταυλισμούς που στην ουσία απομονώνουν και περιθωριοποιούν τους ανθρώπους αυτούς, επισημαίνουν από την οργάνωση.

Στέλιος Ζαββός: «Οι διακρίσεις δεν είναι απάντηση στην κρίση»

Τα πεπραγμένα του 2016 και τη γενικότερη φιλοσοφία δράσης του Solidarity Now συνοψίζει στη δήλωση που ακολουθεί ο πρόεδρος του ΔΣ της οργάνωσης Στέλιος Ζαββός:

«Το 2016 ήταν μια χρονιά όπου το SolidarityNow κλήθηκε να αντιμετωπίσει κρίσιμες προκλήσεις ανάμεσα στην οικονομική κρίση που μαστίζει τον ελληνικό πληθυσμό και στο μεγαλύτερο προσφυγικό κύμα προς την Ευρώπη μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Καταβάλαμε προσπάθειες, εμπνευσμένοι από το όραμα της ανοιχτής κοινωνίας και λειτουργώντας ως καταλύτης για την κοινωνία των πολιτών να υποδεχτούμε, περιθάλψουμε και ενδυναμώσουμε αυτούς που έχουν μεγαλύτερη ανάγκη.

»Μέχρι στιγμής έχουμε βοηθήσει περισσότερους από 70.000 ανθρώπους κι έχουμε προσφέρει ασφαλή στέγη σε περισσότερους από 3.000 πρόσφυγες. Οι συγκεκριμένες δράσεις μας, βοηθούν ενεργά αυτούς που χρειάζονται πραγματικά βοήθεια. Στο SolidarityNow με την πολύτιμη υποστήριξη του Open Society Foundations, και με πυρήνα τα Κέντρα Αλληλεγγύης μας, αγωνιζόμαστε καθημερινά να βοηθήσουμε Έλληνες, μετανάστες, πρόσφυγες και κάθε άνθρωπο που έχει ανάγκη. Γιατί οι διακρίσεις δεν είναι η απάντηση στην κρίση που επηρεάζει όλους μας».

Γιώργος Τυρίκος – Εργάς

Ο εθελοντής που ήταν πάντοτε εκεί

Είναι από τους ανθρώπους που εδώ και χρόνια δίνει τον δικό του αγώνα δίπλα σε πρόσφυγες που φτάνουν στη Λέσβο. Μας μίλησε για τις αξέχαστες στιγμές που έχει ζήσει και μας διηγήθηκε την ιστορία του Αρναμπίμπι, ενός φανταστικού κούνελου που βοήθησε μια οικογένεια να αντέξει στις δυσκολίες

Ο Γιώργος Τυρίκος – Εργάς είχε αρχίσει να ασχολείται με το Προσφυγικό πολύ πριν οι εικόνες των παιδιών που στριμώχνονται στις βάρκες για να περάσουν στην Ευρώπη, κατακλύσουν τα δελτία ειδήσεων και τα timeline μας. «Ημασταν εκεί πολύ πριν από τη λεγόμενη “προσφυγική κρίση”» λέει ο ίδιος, «από τους ελάχιστους που ασχολούνταν με πρόσφυγες από το 2004, τότε Κούρδους και Αφγανούς. Περάσαμε την εποχή της Παγανής (εκεί όπου ο εγκλεισμός των προσφύγων και οι απάνθρωπες συνθήκες κράτησης είχαν προκαλέσει παγκόσμιο αποτροπιασμό), περάσαμε πολλά, κάναμε φίλους, δοκιμαστήκαμε. Κανείς δεν περίμενε τι θα γινόταν το 2015. Κανείς δεν μας είχε προειδοποιήσει. Οι πρώτες σκέψεις ήταν να τρέξουμε να βοηθήσουμε. Ανοίξαμε μια μικρή αποθήκη που χρησιμοποιούσαμε για να έχουμε τρόφιμα και ρούχα, τη μετατρέψαμε σε μια νύχτα σε ένα μικρό κατάλυμα. Κανέναν δεν θα πιστεύαμε πως από εκεί θα περνούσαν πάνω από 17.000 άνθρωποι, κυρίως οικογένειες με παιδιά».

Γεννημένος το 1982 στην Κάλυμνο, ο Γιώργος σπούδασε στην Κύπρο, στις ΗΠΑ και στη Γαλλία και πήρε το διδακτορικό του από το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων στη Λαογραφία. Εργάζεται ως Research Associate στο Τμήμα Ανθρωπολογίας του Πανεπιστημίου του Durham σε μια διεπιστημονική μελέτη σχετικά με το προσφυγικό ζήτημα στη Μεσόγειο. Παράλληλα ασχολείται με τη συγγραφή και όσο μπορεί με την οικογενειακή επιχείρηση, στην Καλλονή Λέσβου. Και φυσικά, μέσα σε όλα αυτά δίνει σχεδόν καθημερινά τον δικό του αγώνα αλληλεγγύης.

«Πότε αποφάσισες να ασχοληθείς ενεργά με το Προσφυγικό;» ρωτάμε τον Γιώργο. «Ασχολιόμουν από φοιτητής με τον ακτιβισμό και την αρθρογραφία μαζί με την κοπέλα μου και πλέον γυναίκα μου, την Κατερίνα. Σε ένα πιο οργανωμένο πλαίσιο όμως μας έσπρωξε να μπούμε ο παπα-Στρατής, μαζί με το τέταρτο ιδρυτικό μέλος της Αγκαλιάς, την Ελένη. Ο παπα-Στρατής ήταν ένας άνθρωπος που άλλαξε τη ζωή μας. Στην ουσία έχουμε πάνω από δέκα χρόνια ακτιβισμό σε σχέση με το Προσφυγικό στο νησί της Λέσβου.

Από τις αρχές του 2015 το Προσφυγικό κυριάρχησε στον εγχώρια και παγκόσμια επικαιρότητα. Ατελείωτες συζητήσεις έγιναν και για τους κατοίκους των νησιών του ανατολικού Αιγαίου. Ο Γιώργος δηλώνει ακόμα υπερήφανος για την πλειοψηφία των συμπατριωτών του. «Η στάση των ντόπιων απέναντι στους πρόσφυγες δεν έχει αλλάξει» μας λέει. «Είναι αλήθεια όμως πως η ματαίωση πολλών προσδοκιών μέσα από τη συνεχιζόμενη κρίση καθρεφτίζεται πρακτικά και ψυχολογικά στη στάση απέναντι στο “ξένο”. Και εννοείται υπάρχουν εκείνοι που χρησιμοποιούν το προσφυγικό ως πρόσχημα για να προάγουν την ατζέντα τους, την ανέλιξη τους στην εξουσία. Στην πραγματικότητα η Λέσβος στέκεται ακόμα ανθρώπινα, μιλάω για τον πολύ κόσμο. Επειτα είναι και η περίοδος της άρνησης που ακολούθησε τις μέρες της “κρίσης”. Οι τοπικές κοινωνίες όπως σε κάθε περίοδο, δυσκολεύονται να δουν το πρόβλημα στις πραγματικές του παγκόσμιες διαστάσεις και προσπαθούν να το αντιμετωπίσουν μέσα από τοπικούς συσχετισμούς και από μια επίμονη άρνηση. Αυτά πολλές φορές εκλαμβάνονται ως φασισμός. Δεν λέω ότι φασιστικές νοοτροπίες δεν υπάρχουν -όλοι βλέπουμε το νεοναζιστικό φίδι που έχει εκκολαφτεί- αυτό που λέω είναι πως στη Λέσβο – και πιστεύω θα φανεί από την μελλοντική έρευνα- οι φασίστες ή απλά οι στενόμυαλοι είναι τρομακτικά λιγότεροι από όσους βλέπουν την αλληλεγγύη ως χρέος τους».

Των ρωτάμε για την πιο έντονη στιγμή που έχει ζήσει αυτά τα χρόνια με τους πρόσφυγες. «Πιο ευτυχισμένη στιγμή ήταν όταν βρήκαμε την μητέρα ενός κοριτσιού τριών ετών η οποία στο δρόμο είχε χάσει το παιδί της. Να βλέπεις τη μητέρα μόλις είδε το κορίτσι της να τρέχει, να τρέχει και το κοριτσάκι και να πέφτουν αγκαλιά και να κλαίνε. Και να κλαίμε όλοι μας, ακόμα και αυτοί που δηλώναμε σκληροί και ψύχραιμοι. Είναι τόσες πολλές οι στιγμές. Χειρότερη ανάμνηση τα παιδιά που πέρασαν από το καταφύγιο της Αγκαλιάς με εμφανείς αρρώστιες και πληγές από τον πόλεμο που δεν ξέρω καν πως να περιγράψω. Πού είναι αυτά τα παιδιά, αν τα έχουν καταφέρει».

«Ενας μπαμπάς από τη Συρία μου είχε πει πως για να παλέψει τις δυσκολίες του ταξιδιού στο δρόμο με τα τρία παιδιά του είχε εφεύρει έναν φανταστικό χαρακτήρα. Ενα κουνελάκι, τον Αρναμπίμπι. Ο,τι πάθαιναν αυτοί στον δρόμο αφηγούνταν στα παιδιά του και μια αντίστοιχη ιστορία με τον Αρναμπίμπι. Πεινούσαν αυτοί; Πεινούσε και ο Αρναμπίμπι. Φοβόντουσαν; Το ίδιο το κουνέλι στην ιστορία του πάντοτε τα κατάφερνε. Μου είχε πει πως αυτό ήταν το μόνο κουνέλι που έχει μέχρι σήμερα βοηθήσει τρία παιδιά να μην τρελαθούν και έναν μπαμπά να μην καταρρεύσει… Εχω αρχίσει από αυτήν την κουβέντα να γράφω ορισμένες από τις “περιπέτειες του Αρναμπίμπι…”»

Ολα αυτά τα χρόνια, ο Γιώργος έχει βοηθήσει αμέτρητους ανθρώπους. Αρκετοί από αυτούς φαίνεται ότι δεν το έχουν ξεχάσει. «Από το 2008 που κάναμε μαθήματα σε ανήλικους Αφγανούς, πλέον γυρνάνε πίσω να μας βοηθήσουν έχοντας συνεχίσει τη ζωή τους στην Ευρώπη. Ο Σιδίκι είναι ένας από αυτούς. Σπουδάζει πλέον στη Γερμανία. Τον γνωρίσαμε πιτσιρίκι. Τώρα έχει ανδρωθεί, σπουδάζει, μιλάει άπταιστα, ελληνικά, αγγλικά, γερμανικά και γυρνάει κάθε τόσο πίσω στη Λέσβο “να ξεπληρώσει το χρέος του” και να μας βοηθήσει με δικά του έξοδα. Να βοηθήσει πρόσφυγες όπως κάποτε ήταν και αυτός. Υπάρχουν άνθρωποι που είναι σαν συγγενείς μας. Ο Αλί, η Ρίμ… Είναι δικοί μας άνθρωποι, ακέραιοι, εργατικοί, φιλομαθείς μα πολύ κατατρεγμένοι που ξέρουμε πως αποτελούν για την Ευρώπη ευλογία».

Ο Γιώργος έχει και έναν μικρό γιο. Ενα παιδί που μεγαλώνει δίπλα από χιλιάδες προσφυγόπουλα που έρχονται και φεύγουν. «Εχει ζήσει θέλοντας και μη από κοντά τις προσπάθειές μας» μας λέει ο Γιώργος. «Είναι γεμάτος αγάπη και συμπόνοια, έχει μάθει να παίζει σαν ίσος με όλα τα παιδιά δίχως διακρίσεις. Βλέπει τον κόσμο πιο καθαρά και με προοπτική που ακόμα και εμάς, μας εκπλήσσει. Μόνο που κάποτε όταν γινόταν πανικός εκεί το καλοκαίρι του 2015 είχε πει “μπαμπά, γιατί δεν τους βάζουμε όλους σε μια βάρκα να τους πάμε κάπου που δεν έχει πόλεμο”. Τότε καταλάβαμε πως δεν πάει άλλο και πως τον είχαμε κουράσει ίσως και κάπως παραμελήσει».

Εκτός από όλες τις άλλες δραστηριότητες του, ο Γιώργος έχει και ενεργή συμμετοχή στα κοινωνικά δίκτυα. Εκεί καταγράφει τις σκέψεις και τις ανησυχίες του. Κάποιοι στα σχόλια τον λένε ονειροπόλο. «Δεν ταιριάζω με τον ρεαλισμό που θεωρεί θεμιτή την καταπίεση του οποιοδήποτε ανθρώπου για οποιονδήποτε λόγο» μας εξηγεί ο ίδιος, «είναι ο τρόπος να διάγω τον βίο μου. Γνωρίζω ότι δεν μπορώ να κερδίσω τη μάχη αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν μπορώ να την παλέψω. Διεκδικώ καθημερινά το δικαίωμα να λέγομαι άνθρωπος. Αν αυτό με καθιστά ονειροπόλο, δεν έχω κανένα πρόβλημα.

Τον ρωτάμε αν πέρασε ποτέ από το μυαλό του να τα παρατήσει, αν με όλα αυτά έχει νοιώσει ότι κουράστηκε. «Πολλές στιγμές. Αρρωστήσαμε όλοι με αυτά που είδαμε και βλέπουμε. Με τα όσα συνέβησαν μπροστά στα μάτια μας, με τα λάθη και τα σωστά μας μέσα σε μια κατάσταση πρωτόγνωρη. Και μιλώ για σωματικές και ψυχικές αρρώστιες. Και μιλώ για όσους αλληλέγγυους στη Λέσβο στάθηκαν στη πρώτη γραμμή. Απλά δεν μπορείς να τα παρατήσεις. Δεν μπορείς να κρυφτείς από τη σκέψη πως έξω από τη πόρτα σου υποφέρουν μωρά και παιδιά. Στέκεσαι και όσο αντέξεις. Φαίνεται ότι αντέχουμε ακόμα».

Οσο για την νέα χρονιά, ο Γιώργος ένα πράγμα θα επιθυμούσε να αλλάξει: «Να μπορούσαμε να αναλογιστούμε το προσωπικό μερίδιο της ευθύνης μας στα άσχημα αυτού του κόσμου και να δεσμευόμασταν πως κάτι από την καθημερινότητά μας θα το αλλάξουμε, κάτι μικρό έστω στη νέα χρονιά…»

Ο Γιώργος Τυρίκος – Εργάς είναι μέλος του ΜΚΟ «Αγκαλιά». Ο ίδιος μας είπε: «Η Αγκαλιά φτιάχτηκε επίσημα το 2008 από τον παπα Στρατή και άλλους τρεις τους οποίους ανέφερα, εμένα, την Κατερίνα και την Ελένη Σελάχα. Η δράση της πάει πιο πίσω από τη νομική της μορφή. Είναι μια ομάδα που δεν δέχεται εθνικούς ή κοινοτικούς πόρους, που δεν έχει επ΄αμοιβή εθελοντές ή μισθωτό Δ.Σ. Πέρα από το προσφυγικό ασχολούμαστε εντατικά και καθημερινά με τις ανάγκες και τα προβλήματα συμπατριωτών μας σε όλο το νησί αλλά και εκτός. Εκφράζουμε συνεχώς, πέρα από τις ανθρωπιστικές μας δράσεις, συγκεκριμένες πολιτικές θέσεις. Για τις προσπάθειες μας το 2015 τιμηθήκαμε μεταξύ άλλων βραβείων με το βραβείο «Raul Wallenberg» του Συμβουλίου της Ευρώπης».

Μακεδονία: Ένα σπίτι μακριά από το σπίτι


Το άρθρο με τίτλο «Ένα σπίτι μακριά από το σπίτι», στον τοπικό τύπο Θεσσαλονίκης, Μακεδονία, αφορά τη δομή στέγασης των προσφύγων που βρίσκονται στην περιοχή της Σίνδου και λειτουργεί από την SolidarityNow με την υποστήριξη της UNHCR.

Δείτε το άρθρο εδώ:
 Ένα σπίτι μακριά από το σπίτι

«Κ», Καθημερινή: Να αφήσω πίσω μου το παρελθόν


Το άρθρο με θέμα «Να αφήσω πίσω μου το παρελθόν» δημοσιευμένο στο περιοδικό «Κ» της Καθημερινής είναι γραμμένο από τον Mohammad Nour που βρίσκεται αυτή τη στιγμή στη δομή διαμονής του SolidarityNow στην Αθήνα. Η ιστορία του Nour, αφηγημένη απο εκείνον, είναι μία από τις πολλές ιστορίες που επιλέγχθηκαν από την εφημερίδα, για να δημοσιοποιηθούν στην έκδοση του Νέου Έτους.

Δείτε το άρθρο εδώ:
Να αφήσω πίσω μου το παρελθόν

Huffington Post: SolidarityNow: Όταν η αλληλεγγύη γίνεται πράξη


Δημοσιεύτηκε στο Huffingotn Post

#WeAreFamily. Με αυτόν τον τίτλο δημιουργήθηκε το φωτογραφικό & video project του SolidarityNow, στο πλαίσιο μιας συνολικής εκστρατείας ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης όλων όσων διαμένουν μόνιμα στην Ελλάδα, σχετικά με την ανάγκη παροχής στέγης στους συνανθρώπους μας-πρόσφυγες, κυρίως, από την εμπόλεμη χώρα της Συρίας. Έμπνευσή μας και αφετηρία μας το πρωτοπόρο πρόγραμμα Στέγασης & Φιλοξενίας “Home for Hope” που υλοποιεί η οργάνωση.

Μέσα από το πρόγραμμα αυτό διαφορετικοί άνθρωποι αλλά με κοινό τόπο και παρονομαστή την αλληλεγγύη, την αποδοχή και την αγάπη, ενώθηκαν κάτω από την ίδια στέγη. Και έγιναν οικογένειες.

Το #WeAreFamily πραγματοποιήθηκε σε συνεργασία με το βραβευμένο φωτορεπόρτερ Γιώργο Μουτάφη. Από τον Απρίλιο του 2016 μέχρι σήμερα, 702 πρόσφυγες έχουν φιλοξενηθεί από συμπολίτες μας που άνοιξαν τα δικά τους σπίτια στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, ενώ συνολικά, περισσότεροι από 3.400 πρόσφυγες φιλοξενήθηκαν και φιλοξενούνται σε ασφαλείς δομές στέγασης. Γιατί αυτοί οι άνθρωποι αξίζουν τη βοήθεια και υποστήριξή μας.

«Είμαστε ένα πλέον, δηλαδή τα παιδιά του Καρίμ είναι παιδιά δικά μας».

photo

Με αυτή τη φράση ξεκίνησε τη συζήτηση μαζί μας η Μαρία Πατσικού, συνταξιούχος εκπαιδευτικός από τον Πειραιά, μητέρα τριών ενήλικων παιδιών. Η Μαρία και ο σύζυγός της, Βασίλης, αποφάσισαν να ανοίξουν το σπίτι τους για την πενταμελή οικογένεια του Καρίμ από τη Συρία και έζησαν μαζί για πέντε μήνες.

Όπως διηγείται η Μαρία, «η απόφαση αυτή δεν ήταν της στιγμής…», αλλά απόρροια σκέψης και εμπειριών που είχε αποκτήσει ως ενεργό μέλος της Πανπειραϊκής Πρωτοβουλίας. Την απόφαση να δεχτεί τη φιλοξενία της Μαρίας πήρε και ο Karim, μετά από σκέψη. Γιατί δεν φοβάται μόνο ο ένας. Τελικά όμως πριν φύγει είπε ότι «Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτό που έκαναν η Μαρία και ο Βασίλης για εμάς». Η Μαρία επίσης αποκτώντας «καινούργια παιδιά», θεώρησε υποχρέωσή της να γράψει την 6χρονη κόρη του Καρίμ στο σχολείο. Η Jana, μέσα στους πέντε μήνες, έμαθε να μιλάει ελληνικά και να συνεννοείται με τη Μαρία και τον Βασίλη!

Η συγκατοίκηση έληξε όταν έφτασε η μέρα που ξεκίνησε το επόμενο ταξίδι για την οικογένεια του Καρίμ, αυτό της μετεγκατάστασης στη Ρουμανία. Στη νέα τους χώρα, έχουν ήδη προσκαλέσει τη Μαρία και τον Βασίλη για να ανοίξουν το δικό τους πλέον σπίτι και να τους υποδεχθούν!

«Ένα πιάτο φαΐ φθάνει για δύο, αλλά φθάνει και για πέντε…»

photo

Η ενδεικτική αυτή πρόταση των συναισθημάτων που αναπτύχθηκαν και η οποία ανήκει σε αυτόν που αποφάσισε να ανοίξει το σπίτι του, αφορά στην επόμενη ιστορία που εκτυλίσσεται στην Αθήνα μεταξύ του Χαμάντ, της Ναρίν και των τριών παιδιών της.

Η Ναρίν και ο Χαμάντ είναι ομοεθνείς.

 

Το 2003 βρήκε τον Χαμάντ στην Ελλάδα, για την αναζήτηση καλύτερης εργασιακής τύχης. Δεν πέρασαν πολλά χρόνια για να ακολουθήσει τον ίδιο δρόμο και η Ναρίν, λόγω του πολέμου.

Με μια βάρκα προορισμένη για 20 επιβάτες, η Ναρίν, τα παιδιά και άλλοι 60 πρόσφυγες έφτασαν μια νύχτα στη Λέσβο. Επόμενοι σταθμοί, Θεσσαλονίκη και Ειδομένη, όπου εκεί η Ναρίν βρήκε τα σύνορα κλειστά. Η επιστροφή στην Αθήνα ήταν αναπόφευκτη. Ο Χαμάντ τους βρήκε στην πλατεία Βικτωρίας απελπισμένους και τους «έσωσε», όπως λέει η Ναρίν.

Σήμερα, είναι ακόμη μαζί, ζουν μαζί την καθημερινότητα μιας τυπικής οικογένειας και περιμένουν την ημερομηνία αναχώρησης της οικογένειας της Ναρίν για την Πορτογαλία, όπου εκεί θα ξεκινήσουν την καινούργια τους ζωή.

–Καλημέρα μαμά!

–Καλημέρα μωρό μου!

Ένα πρωϊνό στο Πρόχωμα Θεσσαλονίκης ξεκινά με αυτόν τον σύντομο τρυφερό διάλογο. Η μαμά είναι η Ελευθερία και τα παιδιά είναι η Άβιν, ο Κάουα και η μικρή τους κόρη, τους οποίους φιλοξενεί το ζευγάρι της Ελευθερίας και του Γιώργου, στο Πρόχωμα της Θεσσαλονίκης.

photo

Η Ελευθερία ανοίγοντας το σπίτι τους στην προσφυγική οικογένεια της Άβιν, νοιώθει να επιστρέφει κάτι στους πρόσφυγες προγόνους της.

Η τόσο αρμονική συνύπαρξή τους στο ίδιο σπίτι μπέρδεψε ακόμη και τον φωτορεπόρτερ Γιώργο Μουτάφη, ο οποίος όταν πρωτοχτύπησε την πόρτα της Ελευθερίας, τον υποδέχτηκε η Άβιν, την οποία και πέρασε για την οικοδέσποινα!

Και οι τρεις τους, η Άβιν, ο Κάουα και η κόρη τους φωνάζουν μαμά και μπαμπά την Ελευθερία και τον Γιώργο – «δεν με γέννησε, αλλά είναι η δεύτερη μαμά μου», λέει η Άβιν.

Η Άβιν με την οικογένειά της δεν θα αργήσουν να φύγουν για τη χώρα στην οποία θα τους δοθεί η ευκαιρία να αρχίσουν μια νέα ζωή, αλλά δεν θα λησμονηθούν, το ξέρουν όλοι τους. Γιατί η αγάπη και η στοργή που έχουν νοιώσει ο ένας για τον άλλον δεν ξεχνιούνται και δεν σβήνουν παρά την απόσταση και τον χρόνο.

Ένα περιβόλι αγάπης και αλληλεγγύης για 12 ανθρώπους!

photo

Η Γεωργία από τη Θεσσαλονίκη πήρε την απόφαση και εδώ και μερικούς μήνες φιλοξενεί μια δωδεκαμελή οικογένεια από τη Συρία στο πατρικό της σπίτι. Αυτό γιατί, όπως λέει η ίδια, «μέχρι να βρουν την Ιθάκη τους, ας ανοίξουμε τα χέρια μας κι ας τους αγκαλιάσουμε».

Η 43χρονη μητέρα των δέκα παιδιών, Νάιμα, διηγείται τις δύσκολες συνθήκες που έζησε μαζί με τα δέκα της παιδιά και το σύζυγό της στην Ειδομένη και καταλήγει: «Κλαίγαμε γιατί λυπόμασταν τους εαυτούς μας». Σήμερα, ζει τελείως διαφορετικές στιγμές, γεμάτες ασφάλεια και ευγνωμοσύνη και δηλώνει πολύ ευτυχισμένη «που κάποιος που δε με γνωρίζει με φιλοξενεί στο σπίτι του».

Στο σπίτι οι δυο γυναίκες έφτιαξαν ένα μικρό περιβόλι, ώστε και οι δώδεκα να έχουν τα δικά τους φρούτα, λαχανικά και αυγά. Άλλωστε οι δυο γυναίκες μοιράζονται, εκτός από το σπίτι, και τις ίδιες ανησυχίες, ως μητέρες, και βρίσκουν κι εκεί τις ομοιότητες που ξεπερνούν κάθε άλλη διαφορά – θρησκείας, εθνικότητας, γλώσσας. Όνειρο της Νάιμα είναι να προσφέρει στα παιδιά της μια όμορφη και ασφαλή ζωή και τη δυνατότητα να σπουδάσουν. Σήμερα, ζουν ακόμη μαζί, αναμένοντας την απόφαση για τη μετεγκατάσταση σε άλλη Ευρωπαϊκή χώρα της δωδεκαμελούς οικογένειας.

*Το Πρόγραμμα Στέγασης & Φιλοξενίας Προσφύγων υλοποιείται από το SolidarityNow με την υποστήριξη της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες και τη χρηματοδότηση της ΕΕ.