Ο δημοσιογράφος Απόστολος Στάικος γράφει για τη ζωή μιας οικογένειας προσφύγων από τη Συρία – ωφελούμενων του προγράμματος στέγασης του SolidarityNow, που αντιμετωπίζουν σήμερα την απόφαση του Υπουργείου Μεταναστευτικής Πολιτικής για την αποχώρηση των αναγνωρισμένων προσφύγων από το πρόγραμμα στήριξης έκτακτης ανάγκης για την ένταξη και τη στέγαση – ESTIA, που υλοποιείται από μη κυβερνητικές οργανώσεις και φορείς της τοπικής αυτοδιοίκησης με τη στήριξη της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ  για τους Πρόσφυγες και τη συγχρηματοδότηση του Ταμείου Ασύλου, Μετανάστευσης και Ένταξης της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Διαβάστε το άρθρο στα ελληνικά εδώ.

In Spanish: La “condena” de obtener la condición de asilado en Atenas

In French : Des ONG dénoncent “le trou noir” des politiques d’integration des réfugiés en Grèce

In German: Migranten in Griechenland – an der Integration hapert’s

In Portuguese: Refugiados sem apoios em Atenas

“Η πλατεία Βικτωρίας είναι το κατ` εξοχήν σημείο όπου συναντώνται όλες οι λάθος αποφάσεις της ελληνικής Πολιτείας τα τελευταία 40 χρόνια, ουσιαστικά της «μη πολιτικής», γιατί ποτέ δεν κάναμε σοβαρή πολιτική για την ένταξη προσφύγων και μεταναστών. Κάναμε έναν πλήρη κύκλο, από τότε που υποδεχόμασταν ανθρώπους που θέλαμε να… πάνε παρακάτω, να φύγουν, στο τώρα που πρόκειται για ανθρώπους που πήραν άσυλο και περιμένουν την επόμενη ημέρα τους στην Ελλάδα. Δεν έχουμε αποφασίσει τι θέλουμε να κάνουμε, υπάρχει έλλειμμα και βούλησης και άποψης. Κάνουμε πράγματα… περίπου, χωρίς να είναι συνδεδεμένα και δεν έχουν αρχή, μέση, τέλος. Συμβολικά, η Βικτώρια είναι το σημείο όπου καταλήγει αυτή η έλλειψη”.

Καταλήγοντας ο Λευτέρης Παπαγιαννάκης, Υπεύθυνος Συνηγορίας του SolidarityNow, σημείωσε ότι “θα έπρεπε να είναι διαφορετικές οι συνθήκες και οι καιροί, γιατί είναι διαφορετικές οι συνθήκες αυτών που είναι τώρα στη Βικτώρια. Επειδή όμως η γνώση για το νομικό καθεστώς, τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις θέλουν μία πολύ σοβαρή συζήτηση και πολιτική, νομίζω είμαστε ξανά στα ίδια. Όπως γυρίσαμε στο 2015 από το 2020 στη Βικτώρια, με την ίδια λογική ξαναβγαίνουν και οι «αγανακτισμένοι». Δυστυχώς, με τα ίδια επιχειρήματα. Αυτοί που λένε «προστατεύουμε την γειτονιά μας, δεν είμαστε φασίστες», συνεχίζουν να αγνοούν πόσο επικίνδυνο είναι να κοιτάς το τέρας στα μάτια και να μην αντιδράς. Γιατί κάποια στιγμή, θα γίνεις το τέρας. Το «αλλά», διαλύει δυστυχώς το αρχικό επιχείρημα…”

Διαβάστε το άρθρο εδώ.

Ακούστε τη συνέντευξη εδώ.

Η εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ φιλοξενεί άρθρο του Επικεφαλής Συνηγορίας του SolidarityNow, Λευτέρη Παπαγιαννάκη, για την επόμενη μέρα της πλατείας Βικτωρίας και την απουσία ενός ολοκληρωμένου και συνεκτικού σχεδίου διαχείρισης του μεταναστευτικού/προσφυγικού.

Πολιτική 360 μοιρών

“Η πλατεία Βικτωρίας έγινε γνωστή σε ολόκληρο τον κόσμο το 2015, όταν βρέθηκε στο επίκεντρο αυτού που ονομάστηκε “προσφυγική κρίση” μαζί με την Ειδομένη και τα νησιά του ΒΑ Αιγαίου. Η μεγάλη πλειοψηφία των προσφύγων που διέσχισαν την Ελλάδα, πέρασαν κάποια στιγμή από την ιστορική πλατεία της Αθήνας.

Πέντε χρόνια μετά, o χρόνος μοιάζει να έχει γυρίσει πίσω και οι εικόνες από την Βικτώρια -άνθρωποι που δεν έχουν πού την κεφαλήν κλίναι συνωστισμένοι με τα λιγοστά υπάρχοντά τους στοιβαγμένα άχαρα γύρω τους- μοιάζουν με φωτογραφίες αρχείου, αλλά δεν είναι.

Τότε η χώρα δεν μπορούσε να προσφέρει τα βασικά, σε ανθρώπους που βρέθηκαν στην ευθύνη της αναζητώντας προστασία και ασφάλεια. Έτσι κατέληγαν να κοιμούνται πλατεία Βικτωρίας.

Τώρα συνεχίζει να μην μπορεί να προσφέρει τα βασικά, σε αυτούς που θα μείνουν εδώ για το επόμενο διάστημα. . Έτσι καταλήγουν να κοιμούνται στην πλατεία Βικτωρίας.

Οι δύο πραγματικότητες, του 2015 και του 2020, είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Μοιάζει να ολοκληρώθηκε ένας, πρώτος, κύκλος και να βιώνουμε την ίδια πραγματικότητα: αυτή της αδυναμίας της Πολιτείας να παρουσιάσει ένα ολοκληρωμένο και συνεκτικό σχέδιο διαχείρισης του μεταναστευτικού/προσφυγικού. Ο κύκλος έκλεισε και το αποτέλεσμα παραμένει το ίδιο.

Τότε, δεν υπήρχαν πολιτικές υποδοχής. Τώρα, δεν υπάρχουν πολιτικές ένταξης. Στα 5 χρόνια που μεσολάβησαν, πράγματι, δεν εφαρμόστηκε κανένα σχέδιο ένταξης, ενώ υιοθετήθηκε πλήρως η πολιτική αποτροπής ως λύση και από τις δύο κυβερνήσεις που ενεπλάκησαν. Προφανώς έγιναν πολλά σε ό,τι αφορά στην πρώτη υποδοχή και στην διαδικασία ασύλου. Αυξήθηκε το προσωπικό, ενισχύθηκαν οι υπηρεσίες. Ωστόσο, η αδυναμία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και η επιλογή της κυβέρνησης ΝΔ να μην ασχοληθούν με την επόμενη μέρα στην ζωή των προσφύγων, οδήγησε στην πλατεία Βικτωρίας το 2020.

Η κυβέρνηση της ΝΔ και ειδικά το Υπουργείο Μετανάστευσης, έχει ανοίξει όλα τα θέματα μαζί (λήξη προγραμμάτων στέγασης, διακοπή της οικονομικής στήριξης, αλλαγή στους όρους πρόσβασης σε βασικές υπηρεσίες, κτλ) υιοθετώντας μια λογική πρόκλησης σοκ. Πιθανόν ο στόχος είναι να κινητοποιήσει ανθρώπους που βρίσκονται σε απραξία πάνω από 2 χρόνια.

Το πόσο αναποτελεσματική είναι αυτή η επιλογή, επιβεβαιώνεται από το γεγονός ότι οι πρόσφυγες, λίγο μετά την επίσημη αναγνώριση τους, μετακινούνται από τα νησιά στην ενδοχώρα και αφήνονται στην τύχη τους, χωρίς καμία πρόβλεψη για το πώς θα μετατραπούν ξαφνικά σε ανθρώπους έτοιμους να εργαστούν και να εξασφαλίσουν τη διαβίωσή τους. Εκείνοι, ελλείψει άλλης επιλογής, καταλήγουν στην Βικτώρια, και από εκεί το κράτος, προκειμένου να περισώσει την εικόνα, τους μεταφέρει σε δομές στην ενδοχώρα- από όπου όμως τελικά πρέπει επίσης να αποχωρήσουν, αφού είναι αναγνωρισμένοι πρόσφυγες και άρα δεν δικαιούνται φιλοξενία! Οπότε καταλήγουν ξανά στη Βικτώρια.

Αυτή η διαρκής μετάθεση και ανακύκλωση του ζητήματος είναι αναποτελεσματική και επικίνδυνη. Κάναμε έναν ολόκληρο κύκλο για να καταλήξουμε, πάλι, στο ίδιο σημείο”.

«Υπάρχει σοβαρό θέμα με τη στέγαση των προσφύγων, καθώς δεν υπάρχει συντονισμός μεταξύ του προηγούμενου προγράμματος Estia και του Helios. Θα έπρεπε να μεσολαβεί ένα πρόγραμμα-γέφυρα μέχρι να ενταχθούν», λέει στην «Εφ.Συν.» ο Λευτέρης Παπαγιαννάκης, επικεφαλής συνηγορίας του SolidarityNow.

«Το δεύτερο θέμα είναι ότι οι άνθρωποι από τα νησιά, όταν αναγνωρίζονται ως πρόσφυγες, μεταφέρονται μόνοι τους στην ενδοχώρα χωρίς καμία μέριμνα. Θα έπρεπε να έχει ανοίξει ένα πρόγραμμα ένταξης με αρχή, μέση και τέλος. Τώρα το υπουργείο Μετανάστευσης και Ασύλου έχει ανοίξει όλα τα θέματα μαζί, χωρίς προετοιμασία και χωρίς σχέδιο», καταλήγει ο ίδιος.

Δείτε το άρθρο εδώ.

Ο Απόστολος Στάικος από το Euronews.com γράφει για την πρωτοβουλία του SolidarityNow, της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR) και του pod.gr, για τη δημιουργία ενημερωτικών podcasts σε 5 διαφορετικές γλώσσες, σχετικά με τον νέο κορονοϊό και τις επιπτώσεις τους στη ζωή όλων. Στόχος της κοινής αυτής πρωτοβουλίας είναι να ξεπεραστεί το γλωσσικό εμπόδιο και όλοι, να μπορούν να έχουν πρόσβαση στην απαραίτητη πληροφορία για την προστασία της προσωπικής και δημόσιας υγείας.

Δείτε το άρθρο εδώ.

Η HuffingtonPost φιλοξενεί ένα άρθρο αφιερωμένο στη νέα σειρά podcast του SolidarityNow, με τίτλο #ΔικοίΜαςΉρωες | #OurHeroes, μέσα από την οποία ακούγεται η φωνή και η  προσφορά των εργαζόμενων της οργάνωσης στο πεδίο.  Το SolidarityNow παρουσιάζει και συστήνει τους δικούς του «ήρωες» και «ηρωίδες» μέσα από τις δικές τους ιστορίες, έτσι όπως τις καταγράφουν και τις διηγούνται οι ίδιοι.

Από την αρχή της πανδημίας και στη συνέχεια της καραντίνας, τα προγράμματα και οι δράσεις του SolidarityNow δεν σταμάτησαν, αντίθετα συνεχίστηκαν με μεγαλύτερη ένταση και δημιουργικότητα ώστε να προσαρμοστούν στις συνθήκες και τις ανάγκες των ωφελούμενών μας. Η ετοιμότητα της οργάνωσης οφείλεται στα γρήγορα αντανακλαστικά, στην εφευρετικότητα και την καλή διάθεση των εργαζομένων της, οι οποίοι ξεπερνώντας το προσωπικό προς όφελος του συλλογικού καλού, στάθηκαν και στέκονται στο ύψος των ειδικών αυτών περιστάσεων.

Διαβάστε το άρθρο εδώ.

Ο Λευτέρης Παπαγιαννάκης, Επικεφαλής Συνηγορίας, Πολιτικής και Έρευνας του SolidarityNow, με αφορμή την έρευνα της aboutpeople για το 20/20 σχετικά με τον ρατσισμό, γράφει στο NEWS 24/7.

“Οι εικόνες των τελευταίων ημερών από την Πλατεία Βικτωρίας θυμίζουν 2015 – 2016 με πρόσφυγες σε αναζήτηση δομών φιλοξενίας. Τότε οι περισσότεροι έκαναν μια στάση στην Ελλάδα πριν συνεχίσουν προς την βόρεια Ευρώπη. Η Ελλάδα ως χώρα-πέρασμα (transit) δεν διέθετε δομές φιλοξενίας έστω και προσωρινές. Το σταδιακό κλείσιμο των συνόρων και η κοινή δήλωση ΕΕ Τουρκίας μετέτρεψε την Ελλάδα σε χώρα προορισμού, με σημαντικό αριθμό εγκλωβισμένων ανθρώπων.

Από εκείνη την στιγμή θα έπρεπε να ξεκινήσει ο σχεδιασμός για την εφαρμογή μιας ολοκληρωμένης και συγκροτημένης πολιτικής κοινωνικής ένταξης, για αυτούς οι οποίοι θα παραμείνουν ως αναγνωρισμένοι πρόσφυγες.

Δυστυχώς αυτή η πολιτική δεν έχει παρουσιαστεί ακόμα και οι πρόσφατες εικόνες της Πλατείας Βικτωρίας είναι μια από τις συνέπειες απουσίας πολιτικής. Αναγνωρισμένοι πρόσφυγες φεύγουν από δομές φιλοξενίας αιτούντων άσυλο χωρίς να έχει εξασφαλιστεί η δυνατότητα στέγασης τους.

Η απουσία σχεδίου και πολιτικής κοινωνικής ένταξης των προσφύγων σε συνδυασμό με την ελλιπή πληροφόρηση από την μια και την εργαλειοποίηση του προσφυγικού από την άλλη, προκαλούν σύγχυση στην κοινωνία η οποία είναι πλέον λιγότερο δεκτική σε σχέση την πραγματικότητα του.

Παρόλα αυτά σύμφωνα με την τελευταία έκθεση της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες “Παγκόσμιες Τάσεις” ο αριθμός εκτοπισμένων ανθρώπων είναι 79,5 εκατομμύρια (70,8 το 2018) με τα 45,7 εκατομμύρια διέφυγαν σε άλλες περιοχές της ίδιας τους της χώρας. Οι υπόλοιποι εκτοπίστηκαν αλλού: 4,2 εκατομμύρια ήταν άνθρωποι που περίμεναν την έκβαση των αιτημάτων ασύλου τους, ενώ 29,6 εκατομμύρια ήταν πρόσφυγες και άλλοι βίαια εκτοπισμένοι εκτός της πατρίδας τους.

Η μεγάλη αύξηση οφείλεται σε δύο βασικούς παράγοντες

– ο πρώτος είναι ο ανησυχητικός νέος εκτοπισμός που έλαβε χώρα το 2019, ιδίως στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, το Sahel, την Υεμένη και τη Συρία, η οποία βρίσκεται στο δέκατο έτος συρράξεων που έχουν οδηγήσει 13,2 εκατ. ανθρώπους στην προσφυγιά.

– δεύτερος παράγοντας είναι η καλύτερη αποτύπωση της κατάστασης των κατοίκων της Βενεζουέλας που εγκατέλειψαν τη χώρα τους, πολλοί από τους οποίους δεν έχουν νόμιμα καταγραφεί ως πρόσφυγες ή αιτούντες άσυλο

Για πολλούς συμπατριώτες μας σε πολλές από αυτές τις περιοχές δεν υπάρχουν συγκρούσεις και άρα δεν υπάρχουν πρόσφυγες, γεγονός που δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα των αριθμών. Εάν στους περίπου 80 εκατ. εκτοπισμένους (δλδ το 1% της ανθρωπότητας) προσθέσουμε τους πάνω από 270 εκατ. Μετανάστες (δλδ πάνω από το 3% της ανθρωπότητας) μπορούμε να διαπιστώσουμε ότι αυτό που καλείται να διαχειριστεί η Ελλάδα και κατ’ επέκταση η ΕΕ δεν πρέπει να αποτελεί πηγή τέτοιας πολιτικής και κοινωνικής αναταραχής.

Είναι λογικό επομένως ότι αφού τα τελευταία χρόνια δεν υπάρχει ολοκληρωμένη και ρεαλιστική αποτύπωση της μεταναστευτικής/προσφυγικής πραγματικότητας, σε συνδυασμό με την άνοδο της αντιμεταναστευτικής ρητορικής ως μέσο αύξησης της πολιτικής επιρροής, να έχει δημιουργηθεί ένα τοξικό περιβάλλον το οποίο είναι επικίνδυνο για την κοινωνική συνοχή”.

Δείτε το άρθρο εδώ.

(…) «Δεν υπάρχει Ευρωπαϊκή πολιτική στα ζητήματα ένταξης – κάθε φορά υπάρχει προσέγγιση εθνική και κάποιες ευρωπαϊκές χρηματοδοτήσεις, άρα αυτή τη στιγμή η ένταξη βασίζεται σε κατ’ αποκοπή ενέργειες (project based).
Το πρόβλημα είναι η βιωσιμότητα της πολιτικής σχετικά με το ζήτημα – αυτή τη στιγμή η πολιτική που ισχύει στην Ελλάδα δεν είναι βιώσιμη, δεν έχει αρχή, μέση και τέλος, αλλά αποσπασματικές δράσεις. (…) Υπάρχουν ζητήματα τα οποία ναι μεν μπορεί να παρουσιάζονται ως επιτυχία, αλλά η παρουσίαση του συνολικού θέματος δεν μπορεί να γίνεται μονομερώς», υπογράμμισε ο Λευτέρης Παπαγιαννάκης, Υπεύθυνος Συνηγορίας του #SolidarityNow, αναφερόμενος σε δημοσιεύματα και μαρτυρίες για αυξημένες, παράνομες, και σε ορισμένες περιπτώσεις βίαιες επιχειρήσεις επαναπροώθησης μεταναστών στα χερσαία και θαλάσσια σύνορα της χώρας.
Και κατέληξε: «Θα πρέπει να κάνουμε μια ευρύτερη συζήτηση για το πώς διαχειριζόμαστε αυτό το θέμα, όχι το πρόβλημα, διότι η μετανάστευση δεν είναι πρόβλημα είναι η ανθρώπινη ιστορία μας, όλων μας».

Δείτε το απόσπασμα εδώ.