DEVEX.COM: Στην Ελλάδα, οι ΜΚΟ στρέφονται στα παιχνίδια για τη θεραπεία του τραύματος των παιδιών προσφύγων


Η Χριστιάνα Κύρκου, Υπεύθυνη του προγράμματος «Κέντρα Υποστήριξης Παιδιού και Οικογένειας» του #SolidarityNow, μίλησε στη δημοσιογράφο Emma Smith, για το έργο που πραγματοποιούν οι ομάδες πεδίου της οργάνωσης, για τα παιδιά που ζουν σε 14 ανοιχτές δομές φιλοξενίας μεταναστών και προσφύγων.
«Ο υπερπληθυσμός και οι πρόσθετοι περιορισμοί το 2020 λόγω του COVID-19 έχουν οδηγήσει σε εντάσεις μεταξύ των ανθρώπων που μένουν στις δομές, προκαλώντας μετατραυματική διαταραχή άγχους ακόμη και σε μεγαλύτερα παιδιά (…)».
Δείτε περισσότερα στο άρθρο “In Greece, NGOs turn to games and play to treat refugee children’s trauma“.

Εφημερίδα των Συντακτών: “Η πρόκληση της ένταξης μεταναστών”


Του Λευτέρη Παπαγιαννάκη, Επικεφαλής Συνηγορίας SolidarityNow

Η τοποθέτηση στο κυβερνητικό σχήμα υφυπουργού με αρμοδιότητα την ένταξη στο υπουργείο Μετανάστευσης και Ασύλου είναι προς τη σωστή κατεύθυνση και δίνει τη δυνατότητα στην κυβέρνηση να διαμορφώσει και να εφαρμόσει μια συγκεκριμένη πολιτική ένταξης για μετανάστες και πρόσφυγες. Φυσικά αυτό απαιτεί χρόνο αφού μια τέτοια πολιτική είναι οριζόντια και καλύπτει αρκετούς τομείς αφορά δηλαδή περισσότερα του ενός υπουργεία (παιδεία, υγεία, εργασία, στέγαση, ασφαλιστικά, ιθαγένεια κ.ά.).

Ελπίζω ότι αυτό είναι και το σκεπτικό του πρωθυπουργού, να ορίσει δηλαδή κάποιον πολιτικά υπεύθυνο για τον συντονισμό και την παρουσίαση αυτής της πολιτικής παρέμβασης, η οποία στην Ελλάδα έχει καθυστερήσει πολύ.

Η νέα προσφυγική πραγματικότητα επανέφερε με ένταση στον δημόσιο διάλογο την κοινωνική ένταξη και υπάρχουν αρκετά πράγματα που έχουν γίνει σε επίπεδο δράσεων και τα οποία θα πρέπει να συμπεριληφθούν στη διαβούλευση. Οι εμπειρίες του ΕΣΤΙΑ, του ΗΛΙΟΣ, τα κέντρα Ένταξης Μεταναστών, τα Συμβούλια Ένταξης Μεταναστών και Προσφύγων, το δίκτυο Πόλεων για την Ένταξη, η Εθνική Στρατηγική για την Ένταξη που εγκρίθηκε επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, πρέπει να ληφθούν υπόψη, αφού ο συνδυασμός αυτών των προγραμμάτων και δράσεων δεν αρκεί για να μιλήσουμε για πολιτική ένταξης.

Αλλά και στο ευρωπαϊκό επίπεδο υπάρχουν πολλά και σημαντικά δεδομένα: η πρόταση για το Σύμφωνο για τη Μετανάστευση και το Άσυλο, η νέα Στρατηγική για την Ένταξη (2021-2027), η έγκριση του νέου προϋπολογισμού της Ε.Ε. (21-27) αλλά και η έγκριση του Ταμείου Ανάκαμψης για την αντιμετώπιση της πανδημίας.

Είναι σημαντικό για τη χώρα στο ζήτημα της ένταξης να υιοθετήσει μια πιο ενεργή προσέγγιση και να διεκδικήσει πόρους ώστε να στηριχθεί η εθνική πολιτική για να καλύψουμε την καθυστέρηση των προηγούμενων ετών.

Σε σχέση με τη συζήτηση περί καθυστέρησης στην εφαρμογή μιας πολιτικής ένταξης το σημείο αναφοράς δεν είναι το 2015 με το προσφυγικό, ούτε καν το 1991 με την άφιξη πολλών ανθρώπων από την Αλβανία, πάει πολύ πιο πίσω, αφού η Ελλάδα δεν είχε υιοθετήσει ποτέ καμία τέτοια πολιτική.

Ποτέ δεν είναι αργά να εφαρμοστεί μια πολιτική ένταξης, ειδικά εάν λάβουμε υπόψη μας τις σύγχρονες προκλήσεις και τα ζητήματα που σχετίζονται με τη μετανάστευση, ανάμεσα τους την κλιματική αλλαγή, το δημογραφικό κ.ά.. Οι αριθμοί των ανθρώπων που μετακινούνται υποχρεωτικά αυξάνονται κάθε χρόνο, όπως και οι πρόσφυγες, και η Ελλάδα με τη γεωγραφική της θέση δεν μπορεί να μην παρακολουθεί τις εξελίξεις και να μην προσαρμόζεται.

Το ζήτημα που προκύπτει – και είναι αρκετά ανησυχητικό- είναι ότι σύμφωνα με εκτιμήσεις η κυβέρνηση αυτή έχει εκλογικό ορίζοντα, πέριξ του καλοκαιριού. Εάν αυτό αποδειχθεί αληθές δεν έχει νόημα να συζητάμε για πολιτική ένταξης αφού ο χρόνος δεν επαρκεί. Θυμίζω ότι ήδη έχουμε χάσει μια ολόκληρη χρονιά λόγω των δύο εκλογικών διαδικασιών του 2019, ενώ και οι προσεχείς εκλογές θα είναι πιθανά διπλές.

Στις αρχές του 2018, στον Δήμο της Αθήνας, είχαν ξεκινήσει πολύ σοβαρές προσπάθειες για τον σχεδιασμό και την ανάπτυξη πολιτικών για τους μετανάστες και τους πρόσφυγες. Είχε ανακοινωθεί η δημιουργία του δικτύου πόλεων για την ένταξη με πρωτοβουλία Καμίνη και Μπουτάρη και τα πράγματα είχαν πάρει έναν δρόμο έπειτα από 2,5 χρόνια έντασης στο μεταναστευτικό προσφυγικό.

Ταυτόχρονα όμως υπήρχε αυτή η γνωστή «βοή» στη χώρα που δημιουργείται από την προσμονή των εκλογών. Τον Μάιο του 2019 θα είχαμε δημοτικές, περιφερειακές και ευρωπαϊκές εκλογές και περιμέναμε να δούμε τί θα γίνει με τις εθνικές. Θα είχαμε τετραπλές εκλογές ή θα υπήρχε χωριστή εκλογική διαδικασία.

Ανάλογα με την επιλογή θα διαμορφωνόταν και η «νεκρή» περίοδος στη χώρα. Ήδη από τον Φεβρουάριο η μηχανή του Δημοσίου άρχιζε να κάνει κράτει και θα συνέχιζε έτσι έως και δύο μήνες μετά τις εκλογές (με την επιλογή να γίνουν βουλευτικές τον Ιούλιο, ο κρατικός μηχανισμός μπήκε σε αναστολή μέχρι και τον Οκτώβριο χοντρικά).

Η λύση θα ήταν να διαμορφωθούν συνθήκες για μια εθνική και διακομματική συζήτηση για την ένταξη με ορίζοντα πέρα από τις όποιες εκλογές και αλλαγές που ενδεχομένως θα προκύψουν. Μια πολύ σημαντική παράμετρος είναι ότι η κυβέρνηση της Ν.Δ. και ο υπουργός Μετανάστευσης έχουν αναφερθεί ελάχιστα στην ένταξη, ενώ και στο ενοποιημένο σχέδιο κυβερνητικής πολιτικής για το 2021 η ένταξη επικεντρώνεται στην εργασιακή ένταξη και τη γλώσσα, χωρίς αναφορά στη στέγη, την υγεία (σημαντικό ζήτημα σε εποχή πανδημίας), την παιδεία και την εκπαίδευση ενηλίκων.

Στο ζήτημα αυτό καλούμαστε να λειτουργήσουμε με μια λογική συνέχειας του κράτους, βιώσιμη και αποτελεσματική με γνώμονα την υπεράσπιση της κοινωνικής συνοχής.

Link για το άρθρο: https://www.efsyn.gr/stiles/apopseis/276293_i-proklisi-tis-entaxis-metanaston

HuffingtonPost: Χωρίς υπολογιστές ή βοήθεια, μέσα σε κοντέινερ. Η τηλεκπαίδευση για τους μαθητές διαπολιτισμικών σχολείων.


Μπορεί η εξ αποστάσεως εκπαίδευση να έχει σημαντικές προκλήσεις για μια μεγάλη μερίδα μαθητών όλων των βαθμίδων, ωστόσο για τα παιδιά που φοιτούν στη διαπολιτισμική εκπαίδευση, οι δυσκολίες συχνά αποτελούν εμπόδια στη συμμετοχή τους στην τηλεκπαίδευση.

Απουσία τεχνολογικού εξοπλισμού, μαθήματα στα λίγα τετραγωνικά των κοντέινερ, αλλά και αύξηση των περιστατικών βίας στα σπίτια και τις κοινότητές τους, στα οποία συχνά τα παιδιά γίνονται μάρτυρες, είναι μερικά μόνο από τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν μαθητές που φοιτούν σε διαπολιτισμικά σχολεία και δομές υποδοχής και εκπαίδευσης προσφύγων.

Όπως επισήμανε η κα Βάσω Κατσομαλιάρη, Συντονίστρια Εκπαίδευσης του SolidarityNow στη Νότια Ελλάδα, κατά τη διάρκεια διαδικτυακής συζήτησης που διοργάνωσε η μη κυβερνητική οργάνωση «ΚΜΟΠ-Κέντρο Κοινωνικής Δράσης και Καινοτομίας», «η πανδημία έχει αναδείξει θέματα που υπήρχαν ήδη, όπως οι εμβολιασμοί, η απόδοση ΠΑΑΥΠΑ ή οι μετακινήσεις, θέματα που ταλανίζουν το εκπαιδευτικό σύστημα και τα οποία συντελούν στον κοινωνικό αποκλεισμό». Σε αυτά ήρθαν να προστεθούν και νέα ζητήματα, κυρίως η δυσκολία πρόσβασης των παιδιών στην τηλεκπαίδευση. «Μπορεί σε ένα κοντέινερ στα καμπς να ζει επταμελής οικογένεια με πέντε παιδιά, που διαθέτει ένα κινητό τηλέφωνο για να έχουν πρόσβαση στην τηλεκπαίδευση», πρόσθεσε και ανέδειξε ως καλή πρακτική την επίλυση της απουσίας ίντερνετ με την πρόσβαση χωρίς χρέωση δεδομένων σε ψηφιακές πλατφόρμες που χρησιμοποιεί το υπουργείο Παιδείας (zerorating).

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο εδώ.

 

ΤΑ ΝΕΑ_Από τις δομές σε εποπτευόμενα διαμερίσματα έφηβοι πρόσφυγες


Της Εύης Σαλτού

Έφυγαν από τη χώρα καταγωγής τους, τα περισσότερα κυνηγημένα από τον πόλεμο και τις συγκρούσεις. Έφτασαν στην Ελλάδα και πολλά από αυτά αναγκάστηκαν να μείνουν για μέρες στον δρόμο, να κρυφτούν, να εργαστούν για να επιβιώσουν….Άλλα πάλι, έμειναν για μήνες σε πολυπληθείς καταυλισμούς.

Αυτά είναι τα ασυνόδευτα παιδιά του 2020, παιδιά που πλέον έφτασε η ώρα να κάνουν το επόμενο βήμα και να σταθούν στα πόδια τους. Στήριγμά τους σε αυτή την προσπάθεια είναι το SolidarityNow, που τα βοηθά να διεκδικήσουν μια ανεξάρτητη ζωή, μέσω του προγράμματος «Βήμα-Βήμα», που υλοποιείται στο πλαίσιο του Εθνικού Προγράμματος του Ταμείου Ασύλου, Μετανάστευσης και Ένταξης, από την 1η Οκτωβρίου 2020 και για διάστημα 12 μηνών, με τη συγχρηματοδότηση Ελλάδας και ΕΕ. Μάλιστα, το «Βήμα-Βήμα» υποστηρίζουν η ειδική Γραμματεία Προστασίας Ασυνόδευτων Ανηλίκων και οι εισαγγελείς Ανηλίκων.

Το πρόγραμμα απευθύνεται σε παιδιά ηλικίας 16 ετών και άνω, ανεξαρτήτως υπηκοότητας, φύλου και θρησκείας. Συγκεκριμένα, τα 12 εποπτευόμενα διαμερίσματα (οκτώ στην Αθήνα και τέσσερα στη Θεσσαλονίκη) μπορούν να φιλοξενήσουν 48 παιδιά. Στην Αθήνα, διαμένουν ήδη οκτώ, τα οποία προέρχονται από το Αφγανιστάν, τη Συρία, το Ιράν, το Ιράκ, την Αίγυπτο και χώρες της Αφρικής.

ΦΙΛΟΞΕΝΙΑ. Ένα από αυτά τα παιδιά είναι και ο Αλί, που έφτασε στην Αθήνα από τη Θεσσαλονίκη για να μείνει για πρώτη φορά σε διαμέρισμα και να ζήσει αυτόνομα. Είναι το πρώτο παιδί που φιλοξενήθηκε σε διαμέρισμα και όταν είδε για πρώτη φορά το δωμάτιό του ένιωσε σαν να είναι στο σπίτι του. Έχοντας αφήσει πίσω του τις αντίξοες συνθήκες, στις οποίες αναγκάστηκε να ζήσει τους τελευταίους μήνες, πλέον κάνει όνειρα για το μέλλον: θέλει να σπουδάσει Μαθηματικά. Στο διαμέρισμα, βέβαια, ξεδιπλώνει και το ταλέντο του στη μαγειρική με γεύσεις από τον κόσμο της Ανατολής.

«Για μας είναι πρόκληση να δημιουργήσουμε ένα ανθρώπινο περιβάλλον όπου τα παιδιά θα νιώσουν προστατευμένα. Να δημιουργήσουμε, μέσα από την καθημερινή ανθρώπινη επαφή των ομάδων μας μαζί τους, ένα ανθρώπινο δίχτυ για να νιώσουν ασφαλή, αυτό είναι το πρώτο μας βήμα. Θέλουμε να νιώσουν οικεία, να τους δώσουμε πίσω τη δυνατότητα να αισθανθούν και πάλι παιδιά, και πάλι έφηβοι. Να τους δώσουμε ξανά τη βεβαιότητα ότι μπορούν να διεκδικήσουν ένα καλύτερο παρόν και ένα ακόμα καλύτερο μέλλον», επισημαίνει η γενική διευθύντρια του SolidarityNow, Αντιγόνη Λυμπεράκη.

 

Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ_Ανθρώπινο δίχτυ για 175 ασυνόδευτα παιδιά


Τάνια Γεωργιοπούλου

Σε τρεις ξενώνες στα Ιωάννινα και στην Κοζάνη αναμένεται να μεταφερθούν 175 ασυνόδευτοι ανήλικοι, σε δομές που δημιούργησε η οργάνωση Solidarity Now υπό τον συντονισμό της Ειδικής Γραμματείας Προστασίας Ασυνόδευτων Ανηλίκων και τη συνεργασία του Διεθνούς Οργανισμού Μετανάστευσης (ΔΟΜ). Οι ασυνόδευτοι ανήλικοι διέμεναν προηγουμένως σε κέντρα υποδοχής και ταυτοποίησης (ΚΥΤ) στα νησιά και μεταφέρθηκαν προκειμένου να βρίσκονται σε περιβάλλον κατάλληλο για την ηλικία και τις ανάγκες τους. Οπως επισημαίνει η γενική διευθύντρια της Solidarity Now, Αντιγόνη Λυμπεράκη, «θέλουμε να δημιουργήσουμε, μέσα από την καθημερινή ανθρώπινη επαφή των ομάδων μας μαζί τους, ένα ανθρώπινο δίχτυ για να νιώσουν ασφαλή και προστατευμένα – αυτό είναι το πρώτο μας βήμα». Στους ξενώνες που θα φιλοξενηθούν, στα παιδιά θα παρέχονται, εκτός της στέγασης, της διατροφής και της εκπαίδευσης, επιπλέον ψυχοκοινωνική υποστήριξη και εξατομικευμένη διαχείριση της υπόθεσης καθενός από αυτά, νομική συμβουλευτική και διευκόλυνση της πρόσβασης σε δημόσιες υπηρεσίες καθώς και δραστηριότητες μη τυπικής εκπαίδευσης και ψυχαγωγίας, διερμηνεία και διαπολιτισμική μεσολάβηση.

Στο μεταξύ, νωρίς χθες το πρωί αναχώρησαν 73 αιτούντες άσυλο, παιδιά με σοβαρά προβλήματα υγείας με τα μέλη της πυρηνικής οικογένειάς τους και 44 ασυνόδευτοι ανήλικοι για το Αννόβερο. Το πρόγραμμα μετεγκατάστασης υλοποιείται από την Ειδική Γραμματεία Προστασίας Ασυνόδευτων Ανηλίκων σε συνεργασία με διεθνείς οργανισμούς και χρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Η προσπάθεια μετεγκατάστασης αιτούντων άσυλο σε χώρες της Ε.Ε. σε εθελοντική βάση συνεχίζεται με την υποστήριξη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της Γερμανίας ειδικότερα.

Χθες ο αναπληρωτής υπουργός Μετανάστευσης και Ασύλου Γιώργος Κουμουτσάκος πραγματοποίησε τηλεδιασκέψεις με τον υπουργό Εσωτερικών της Γερμανίας Χορστ Ζεεχόφερ, τον υφυπουργό Παιδείας και Ερευνας Τόμας Ράχελ και τον πρόεδρο της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Ελληνογερμανικής Φιλίας Γκρέγκορ Γκίζι.

Ειδικότερα, ο κ. Ράχελ, ο οποίος ήταν ο εμπνευστής της πρωτοβουλίας να υποδεχθεί η Γερμανία 1.553 πρόσφυγες έπειτα από τον εμπρησμό του ΚΥΤ Μόριας, επισήμανε ότι η μετεγκατάστασή τους ήταν έμπρακτη ένδειξη αλληλεγγύης από τη Γερμανία και εξέφρασε την ελπίδα να την ακολουθήσουν και άλλα κράτη της Ε.Ε.

ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ_«Τα παιδιά θα θυμούνται το Βελβεντό»


«Τα παιδιά θα θυμούνται το Βελβεντό», Ιφιγένεια Βιρβιδάκη

70 ασυνόδευτα ανήλικα προσφυγόπουλα φιλοξενούνται στο ξενοδοχείο της κωμόπολης στο πλαίσιο προγράμματος του Διεθνούς Οργανισμού Μετανάστευσης. 

Τόνωση για την οικονομία

Αρκετά από τα 39 άτομα προσωπικό (φροντιστές, κοινωνικούς λειτουργούς, ψυχολόγους, εκπαιδευτικούς, διερμηνείς κ.λπ.) είναι άνθρωποι από το Βελβεντό και τη γύρω περιοχή που προσελήφθησαν για 2 μήνες. Όσοι δεν είναι νοίκιασαν καταλύματα στο χωριό, τα εφόδια για τη λειτουργία της δομής τα προμηθεύονται από την τοπική αγορά, ενώ γίνονται συζητήσεις ανάμεσα στον δήμαρχο, τον εμπορικό σύλλογο και τον ξενοδόχο ώστε τα γεύματα να προέρχονται από την κωμόπολη.

Τα παιδιά θα θυμούνται το Βελβεντό

Την πρώτη μέρα που βγήκαν ομάδες παιδιών στο Βελβεντό, κάποιοι τους προσέφεραν ροδάκινα. «Σας βλέπω σαν τα εγγονάκια μου», τους είπε μια ηλικιωμένη. Άλλοι τους χάρισαν μπισκότα και δωράκια. Τα παιδιά είναι 70 ασυνόδευτα ανήλικα προσφυγόπουλα 15 έως 18 ετών που στο πλαίσιο του προγράμματος 2 μηνών του Διεθνούς Οργανισμού Μετανάστευσης (ΔΟΜ) σε συνεργασία με ΜΚΟ, στη συγκεκριμένη περίπτωση με το SolidarityNow, φιλοξενούνται στο ξενοδοχείο της κωμόπολης.

Τόπος Βελβεντό, με περίπου 3.500 κατοίκους, μεγάλη ιστορία στην Αυτοδιοίκηση, λαϊκές συνελεύσεις, διάσημο για τον συνεταιρισμό, τα περίφημα ροδάκινα και το φυσικό περιβάλλον. Μετά από συμφωνία του ξενοδόχου με τον ΔΟΜ, εγκαταστάθηκαν στο ξενοδοχείο 70 αγόρια και 1 κορίτσι (που τελικά μεταφέρθηκε αλλού) από Αφγανιστάν, Πακιστάν, Συρία, Μπαγκλαντές, Αίγυπτο και Ιράκ τα οποία έρχονται από το φυλάκιο του Έβρου και τη Σάμο όπου έχουν διαμείνει για περισσότερο από 1 χρόνο. Το πρόγραμμα προβλέπει σε 2 μήνες άλλα από τα παιδιά να φύγουν μέσω του προγράμματος μετεγκατάστασης της ΕΕ και άλλα για οικογενειακές επανενώσεις μέσω του κανονισμού Δουβλίνου. «Είναι ανταπόκριση σε μια έκτακτη ανάγκη» λέει στο «Βήμα» η κυρία Αντιγόνη Λυμπεράκη, γενική διευθύντρια του SolidarityNow. «Ξέρουμε ότι δεν τηρούνται όλοι οι χρυσοί κανόνες της παιδικής προστασίας, όπως η ασφάλεια της διάρκειας. Όμως πιστεύουμε ότι χρειάζεται αυτό το μεταβατικό στάδιο, το οποίο προσφέρουμε όσο μπορούμε καλύτερα, γιατί οι συνθήκες στις οποίες βρίσκονταν αυτά τα παιδιά ήταν πάρα πολύ δύσκολες, τόσο δύσκολες που θα δυσκόλευαν και την προσαρμογή τους σε οποιαδήποτε νέα κανονικότητα. Πολλοί αναρωτιούνται αν αρκούν οι 2 μήνες. Ξέρετε, οι σημαντικοί σταθμοί στη ζωή μας είναι στιγμές, είναι μέρες, είναι εβδομάδες. Και το να καταφέρουμε να προσφέρουμε τέτοιου είδους σταθμός γι’ αυτά τα παιδιά, προλαβαίνουμε να το κάνουμε και σε μικρότερο διάστημα».

Μια χρυσή ισορροπία

Οι τοπικές αρχές μαθαίνοντας για την εγκατάσταση των παιδιών, αντέδρασαν με το επιχείρημα αφενός ότι ενημερώθηκαν την τελευταία στιγμή, αφετέρου ότι έτσι στερούνται το μοναδικό ξενοδοχείο του Βελβεντού. «Ήταν μια ειλημμένη απόφαση» μας είπε ο δήμαρχος Βελβεντού Μανώλης Στεργίου. «Οι τοπικές κοινωνίες που ξέρουν να παίρνουν αποφάσεις, καλό είναι να ρωτιούνται. Είπαμε, όμως, πως αφού δεν μπορούμε να το αποφύγουμε, τουλάχιστον να γίνει έτσι ώστε να μην εγερθούν άσχημα αντανακλαστικά στην κοινωνία, να μη δημιουργηθεί κανένα πρόβλημα, και τα παιδιά να φύγουν με μια καλή ανάμνηση». Αμέσως πραγματοποιήθηκε έκτακτη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου διευρυμένη με την παρουσία τοπικών φορέων και της κυρίας Λυμπεράκη, όπου συζητήθηκαν ενδελεχώς οι αντιρρήσεις, οι φόβοι και οι επιφυλάξεις και ζητήθηκαν διαβεβαιώσεις -μεταξύ άλλων- και για την υγεία των παιδιών (είχαν υποβληθεί σε τεστ για τον κορωνοϊό ενώ έμειναν και 10 μέρες σε προληπτική καραντίνα). «Η δική μας προσπάθεια», μας είπε η ψυχολόγος και πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Βάγια Μαλλού, «είναι να βάλουμε τα πράγματα στη βάση της πραγματικότητας και της λογικής. Πρέπει να λαμβάνουμε υπόψη αφενός τα παιδιά που έχουν ένα δύσκολο παρελθόν και ένα αβέβαιο μέλλον αλλά και κάποιες επιφυλάξεις και φόβους που υπάρχουν στην τοπική μας κοινωνία. Πρέπει να φροντίζουμε δηλαδή και το τί θα αφήσει όλο αυτό στον δημόσιο διάλογο και στο κοινό βίωμα του Βελβεντού».

Αφορμή για συζήτηση

«Η παρουσία των παιδιών είναι ένα σοκ για την τοπική κοινωνία», μας λέει ο Γιώργος Τσιουκάνης, συνταξιούχος εκπαιδευτικός και πρώην δήμαρχος Βελβεντού. Είναι ένα ευπρόσδεκτο σοκ, όπως το χαρακτηρίζει, γιατί αποτελεί μια αφορμή για να ξανασυζητήσει η τοπική κοινωνία. «Κουβέντιασα το θέμα με τα παιδιά που κάνω μάθημα στη Γ’ Λυκείου – εκείνα το προκάλεσαν», λέει η διευθύντρια στο Λύκειο Βελβεντού Άρτεμις Σερδάκη. «Δεν γίνονται σε όλες τις οικογένειες συζητήσεις – είναι σημείο των καιρών μας. Όμως τα παιδιά διψούν να μάθουν. Αν ανοίξουν τέτοιες συζητήσεις στο χωριό θα είναι πολύ χρήσιμες για όλους. Και για εμάς και για εκείνους».

Η προσπάθεια στο Βελβεντό θα ήταν ίσως λίγο υπερβολικό να χαρακτηριστεί «πείραμα». Είναι μια υπόθεση εργασίας, ας πούμε, που μέχρι στιγμής δείχνει πως με συνεργασία, συζήτηση και καλή πρόθεση μπορούν να γίνουν πολλά – πώς μια κατάσταση μπορεί να γίνει win win.

ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ

Δημιουργική απασχόληση και εκπαίδευση

Εκτός από τη διανομή και τη σίτιση, είναι ιδιαίτερης σημασίας η δημιουργική απασχόληση και εκπαίδευση των παιδιών. Ήδη έχουν αρχίσει μαθήματα ελληνικών και αγγλικών, αλλά και γερμανικών για κάποια που προορίζονται για Γερμανία και Αυστρία, ενώ με τη βοήθεια των φροντιστών προετοιμάζονται μαθήματα ζωγραφικής και μουσικής. Παράλληλα, η αθλητική επιτροπή του Δήμου, στην οποία ανήκει ο αθλητικός σύλλογος Βελβεντού και άλλοι φορείς, είναι πρόθυμη να παραχωρεί το γήπεδο όταν δεν υπάρχει πρόγραμμα. «Ο αθλητισμός είναι μια μοναδική ευκαιρία και για ομαδικότητα και για καινούργιες φιλίες, ακόμα και για προσωπική ευεξία», μας λέει η Μελίνα Χαλκίδη από το SolidarityNow, συντονίστρια του προγράμματος των βραχυχρόνιων ξενοδοχείων με ασυνόδευτα. Το κέντρο περιβαλλοντικής εκπαίδευσης της περιοχής, επίσης, αλλά και ο ορειβατικός σύλλογος έχουν εκφράσει θέληση να βοηθήσουν.

Ενώ μιλούσαμε στο τηλέφωνο με τον Αντώνη Γρηγοράκο, έμπειρο στέλεχος της οργάνωσης που βοηθά λόγω της μεγάλης του εμπειρίας σε αντίστοιχες δομές, ακούγαμε γέλια και μουσικές. Τα παιδιά ζήτησαν μουσική για να χορέψουν τους παραδοσιακούς τους χορούς μετά την πρώτη βόλτα στον Βελβεντό. «Όλο λένε πόσο καλοί άνθρωποι μένουν εδώ», μας είπε ο κ.Γρηγοράκος.

ΤΑ ΝΕΑ_ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΛΥΜΠΕΡΑΚΗ«Νέος κανονισμός στην ευρωπαϊκή πολυκατοικία: κοινωνική ένταξη;»


Της Αντιγόνης Λυμπεράκη, Γενικής Διεθύντριας του SolidarityNow

ΤΑ ΝΕΑ 26-9-2020

Η πλειονότητα των παρεπιδημούντων στην Πλατεία Βικτωρίας είναι νόμιμοι πρόσφυγες. Είναι δηλαδή άνθρωποι που έχουν το νομικό δικαίωμα να ζουν και να εργάζονται στην Ευρώπη. Όμως το νομικό δικαίωμα αυτό παραμένει στα χαρτιά, τη στιγμή που δεν έχουν τις δεξιότητες και την ικανότητα να το εξασκήσουν. Όπως και πριν, λιάζονται εκεί (όποτε δεν βρέχει) και κάποια στιγμή ίσως εξαφανιστούν – μεταλλασσόμενοι σε πρόβλημα άλλων και όχι δικό μας.

Οι προτάσεις της Κομισιόν για την αναθεώρηση της πολιτικής ασύλου δικαιώνουν την πάγια ελληνική θέση: το πρόβλημα των προσφύγων είναι κοινή ευθύνη αλλά και χρέος της Ευρώπης. Είναι πρόβλημα όλων – όχι των άλλων, όπως ήλπιζαν πολλοί. Και έτσι φτάνει, επιτέλους, η ώρα των πολιτικών ένταξης των προσφύγων (και) στην Ελλάδα.

Η ευρωπαϊκή στρατηγική εξαρχής κινείτο σε δύο άξονες: Έλεγχος των εισροών από τη μια πλευρά και κοινωνική ένταξη όσων διαμένουν από την άλλη. Οι ανισορροπίες που δημιούργησε το Δουβλίνο II μετέφεραν όλο το βάρος στις χώρες πρώτης υποδοχής – Ισπανία, Ιταλία, Ελλάδα. Αποτέλεσμα η εσωτερική δημόσια συζήτηση μονοπωλήθηκε από το αίτημα της εξισορρόπησης αυτής της εξόφθαλμης αδικίας. Ο θόρυβος που δημιούργησαν τα απόνερα της διαχείρισης των εισόδων εκτόπισε το πιο ουσιαστικό ζήτημα της κοινωνικής ένταξης.

Οι νέες προτάσεις της Κομισιόν, δικαιώνοντας το αίτημα αλληλεγγύης των χωρών πρώτης υποδοχής, αποκαθιστούν την ισορροπία. Τα φώτα της δημοσιότητας θα περάσουν και στο άλλο σκέλος: τι κάνει η Ευρώπη για όσους είναι ήδη εδώ; Τους δίνει προοπτικές; Τους επιτρέπει να προγραμματίζουν τη ζωή τους – δουλειά, οικογένεια, σχολείο για τα παιδιά, περίθαλψη όταν χρειάζεται; Θέλει μια μόνιμη δηλητηριώδη διαίρεση σε όσους ζουν δίπλα – δίπλα;

Όσο οι προτάσεις της Κομισιόν αποκαθιστούν την αναγκαία αλληλεγγύη μεταξύ κρατών, τότε θα πρέπει να ανοίγει και η συζήτηση στο εσωτερικό. Το πώς η κάθε χώρα φαντάζεται ότι θα εντάξει τους δικούς της πρόσφυγες, σύμφωνα με τις δικές της αξίες και τις δικές της προτεραιότητες. Ο τρόπος υποδοχής των μετοίκων θα είναι καθρέφτης για το πώς οι κοινωνίες θέλουν να βλέπουν τον εαυτό τους.

Στην Ελλάδα δεν θα μπορεί κανείς πια να προσποιείται ότι οι πρόσφυγες είναι πρόβλημα δανεικό – πρόβλημα άλλου και όχι δικό μας. Πρόβλημα της Λέσβου και όχι της Πλατείας Βικτωρίας. Το να προσποιούμαστε ότι οι πρόσφυγες είναι περαστικοί θα αποδειχθεί τελείως ατελέσφορο.

Όταν γίνεται δεκτό το βασικό αίτημα της Ελλάδας ότι η κοινωνική ένταξη των προσφύγων δεν μπορεί να είναι (μόνο) δικό της θέμα αλλά και των άλλων, συνεπάγεται ότι κάποιο τμήμα ένταξης είναι (και) δικό μας. Η Ελλάδα δεν είναι μόνο ο θυρωρός της Ευρώπης, συμμετέχει και εκείνη στην οριζόντια ιδιοκτησία ολόκληρης της ευρωπαϊκής πολυκατοικίας – συμμετέχοντας μαζί με τους λοιπούς ιδιοκτήτες στα κοινόχρηστα αλλά και στις στατικές προσαρμογές.

Το βολικό εύρημα ότι «εμείς απλώς τους καταγράφουμε και τους προωθούμε αλλού» – θα αποδειχθεί φρούδο. Οι Έλληνες και Ελληνίδες πρέπει να παραδεχτούμε ότι θα υπάρχουν κάποιοι πρόσφυγες που θα μείνουν εδώ. Αλλιώς πώς θα ζητάμε από την Κοπεγχάγη, λ.χ αυτά που αρνούνται τα Καμένα Βούρλα; Και μάλιστα όταν χωρίς μετανάστες ο πληθυσμός της Ελλάδας μειώνεται κάθε χρόνο;

ΤΑ ΝΕΑ: Λευτέρης Παπαγιαννάκης_«Ασκήσεις ισορροπίας χωρίς απαντήσεις»


Λευτέρης Παπαγιαννάκης, Υπεύθυνος Συνηγορίας SolidarityNow

TA NEA, 24/9/2020

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή παρουσίασε χθες την πρότασή της για ένα νέο Σύμφωνο για τη Μετανάστευση και το Άσυλο, με την οποία προσπαθεί να μετουσιώσει σε κοινή ευρωπαϊκή πολιτική τα μαθήματα και τις δυσλειτουργίες της προσφυγικής “κρίσης” του 2015.
Σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία αναφέρονται στο Σύμφωνο: 20,9 εκατομμύρια άνθρωποι από χώρες μη μέλη της ΕΕ διαβιούν νόμιμα στην Ένωση (4,7% του πληθυσμού της) το 2015 υποβλήθηκαν 1,28 εκ. αιτήματα ασύλου και περίπου 700 χιλ. το 2019, κάθε χρόνο κατά μέσο όρο 370 χιλ. αιτήσεις ασύλου απορρίπτονται και γύρω στο 30% των ατόμων επιστρέφονται στις χώρες προέλευσης, η ΕΕ φιλοξενούσε στα τέλη του 2019 2,6 εκ πρόσφυγες (0,6% του πληθυσμού της ΕΕ).
Το νέο Σύμφωνο δημιουργεί ένα νέο κοινό ευρωπαϊκό πλαίσιο για τη μετανάστευση και το άσυλο και επειδή είναι πρόταση της Επιτροπής θα πρέπει να περιμένουμε την τελική του μορφή μετά από την ολοκλήρωσης της διαδικασίας διαπραγμάτευσης στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο.

Πάντως με μια πρώτη ματιά μπορούμε να αναφερθούμε σε κάποια σημαντικά σημεία:

1. οι επιστροφές θα έχουν πολύ σημαντικό ρόλο στο νέο κοινό ευρωπαϊκό πλαίσιο. Αυτό έγινε προφανές και κατά τη διάρκεια της παρουσίασης από τους δύο αρμόδιους επιτρόπους Μαργαρίτη Σχοινά και Ίλβα Γιόχανσον, οι οποίοι αναφέρθηκαν σε αυτές πολλές φορές. Επίσης το Σύμφωνο προβλέπει τον ορισμό ενός Συντονιστή Επιστροφών, ο οποίος θα υποστηρίζεται από ένα Δίκτυο Υψηλού Επιπέδου για τις Επιστροφές. Ωστόσο έχει αποδειχτεί στην πράξη ότι οι επιστροφές δεν είναι αποτελεσματικές ούτε σε απόλυτους αριθμούς ούτε ως μέτρο αποτροπής.

2. το νέο Σύμφωνο σημαίνει το τέλος του κανονισμού Δουβλίνου, παρόλο που από την πρώτη ανάλυση των νομοθετικών αλλαγών προκύπτει ότι τα προτεινόμενα μέτρα είναι απολύτως ευθυγραμμισμένα με τη λογική του Δουβλίνου και μάλιστα προς το αυστηρότερο. Είναι πολλές οι αλλαγές που προτείνονται και θα πρέπει να δούμε το τελικό κείμενο για να υπάρξει συμπέρασμα. Πάντως καλό θα είναι να θυμόμαστε ότι ο κανονισμός Δουβλίνου ήταν αναποτελεσματικός όταν οι ροές ήταν μεγάλες και η de facto κατάργησή του δεν σημαίνει ότι θα λειτουργήσει καλύτερα το νέο σύστημα.

3. Δημιουργείται, πράγμα θετικό, ένας μηχανισμός αλληλεγγύης με σκοπό όλα τα κράτη μέλη να συμβάλουν στη διαχείριση του ζητήματος. Όμως αυτή η αλληλεγγύη δίνει στα κράτη μέλη την επιλογή να συμμετάσχουν σε προγράμματα μετεγκατάστασης (φιλοξενίας) είτε, εάν το αρνηθούν, να αναλάβουν να υποστηρίζουν (οικονομικά και διοικητικά) επιστροφές. Η πρόταση είναι φανερή απόπειρα να αποφευχθεί ο σκόπελος της άρνησης ορισμένων κρατών μελών, που επίμονα αντιστέκονται στη φιλοξενία προσφύγων και ήδη έχουν τιμωρηθεί από το δικαστήριο της ΕΕ. Το πρόβλημα έτσι με αυτή την πρόταση είναι ότι δε λύνει το πρωτεύον ζήτημα της απουσίας ευρωπαϊκής αλληλεγγύης, αλλά και κάτι εξίσου σοβαρό: αναγνωρίζει de facto ότι ορισμένα κράτη μέλη δικαιούνται, όχι μόνο να μη σέβονται το “ευρωπαϊκό κεκτημένο” αλλά, επί της ουσίας, να το συρρικνώνουν.

Το Νέο Σύμφωνο φέρνει πολλά καινούργια στοιχεία και πολλά από αυτά ενδιαφέρουν την Ελλάδα, αλλά εάν το δούμε από την οπτική της Ένωσης, πολύ φοβάμαι ότι η άσκηση ισορροπίας που επιχειρεί η Επιτροπή δεν θα μπορέσει να απαντήσει στις μεγάλες προκλήσεις που βάζει η μετανάστευση και σίγουρα δεν απαντά στα ζητήματα δημοκρατίας και αλληλεγγύης που βάζουν τα ίδια τα κράτη μέλη.

Δείτε το άρθρο και εδώ

ΤΑ ΝΕΑ: Λευτέρης Παπαγιαννάκης_«Άσκηση πολιτικής δια της αποφυγής»


«Άσκηση πολιτικής δια της αποφυγής»

Λευτέρης Παπαγιαννάκης, Επικεφαλής Συνηγορίας, SolidarityNow

ΤΑ ΝΕΑ, 16/9/2020

Ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη δήλωσε σε συνέντευξη του ότι μέχρι το Πάσχα οι πρόσφυγες που βρίσκονται αυτή τη στιγμή στη Λέσβο θα μεταφερθούν στην ενδοχώρα, περίπου 12.000 άνθρωποι.

Αυτή η δήλωση εγείρει ερωτήματα και από την απάντηση των οποίων θα γίνει αντιληπτό το σχέδιο της κυβέρνησης για ένα εξαιρετικά πολύπλοκο ζήτημα που απασχολεί την παγκόσμια κοινότητα. Ενδεικτικά μπορούμε να αναφέρουμε: πού θα πάνε, πού θα μείνουν, με ποιον τρόπο θα ενταχθούν όσοι πάρουν άσυλο, πώς θα εξασφαλιστεί η πρόσβαση στην παιδεία, στην υγεία και άλλες βασικές υπηρεσίες κ.λπ.

Μερικά εμπειρικά γεγονότα μπορούν να δώσουν κάποια στοιχεία για την απάντηση στα παραπάνω ερωτήματα. Οι αντιδράσεις των τοπικών κοινωνιών σε σχέση με την υποδοχή προσφύγων έχουν αυξηθεί, άρα υπάρχουν περιορισμένες επιλογές. Τα κέντρα φιλοξενίας δεν είναι κατάλληλες δομές, ειδικά για τους αναγνωρισμένους πρόσφυγες, και επιπλέον δεν υπάρχει χώρος στα ήδη υπάρχοντα, με κίνδυνο να δημιουργηθούν πολλές μικρότερες Μόριες. Πολιτική ένταξης δεν υπάρχει και έχει επισημανθεί πολλές φορές. Η πρόσβαση σε σχολεία νοσοκομεία δεν είναι δεδομένη και εξαρτάται από πολλούς παράγοντες.

Στην ίδια συνέντευξη ο υπουργός είπε ότι όσοι πάρουν άσυλο και επομένως ταξιδιωτικά έγγραφα θα μπορέσουν να ταξιδέψουν για τρεις μήνες. Αυτό είναι το έμμεσο σύνθημα στους πρόσφυγες να φύγουν στην Ευρώπη.

Αυτή ακριβώς η δήλωση-υπενθύμιση είναι η βασική πολιτική της κυβέρνησης της ΝΔ. Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ χρησιμοποίησε τα ανοιχτά σύνορα του 2015 για να φύγουν οι πρόσφυγες, η ΝΔ χρησιμοποιεί τα ταξιδιωτικά έγγραφα το 2020 για να δώσει τη δυνατότητα στους πρόσφυγες να φύγουν. Η επιλογή είναι η ίδια, αλλάζουν τα μέσα και το αφήγημα.

Σε μια χώρα που θέλει να είναι σύγχρονη, δημοκρατική και προοδευτική το να ασκείς πολιτική διά της αποφυγής είναι τουλάχιστον αποκαρδιωτικό. Η έλλειψη σχεδίου στο ζήτημα της μετανάστευσης σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο έχει μακροπρόθεσμα αρνητικές συνέπειες.

ΤΑ ΝΕΑ: ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΑΚΗΣ_«Οι θεσμοί θέτουν τα όρια»


«Οι θεσμοί θέτουν τα όρια»

 Λευτέρης Παπαγιαννάκης, Επικεφαλής Συνηγορίας του SolidarityNow

ΤΑ ΝΕΑ, 12/9/2020

Μετά από πεντέμισι χρόνια διαδικασίας, η δίκη της Χρυσής Αυγής φτάνει στο τέλος της καθώς η Πρόεδρος του δικαστηρίου ανακοίνωσε ότι στις 7 Οκτωβρίου 2020 θα εκδοθεί η απόφαση.

Ένα από τα ερωτήματα που προκύπτει είναι εάν το τέλος αυτής της διαδικασίας σημαίνει και το τέλος της Χρυσής Αυγής. Υπάρχουν αρκετά δεδομένα για να δοθεί απάντηση, με πρώτο το γεγονός ότι η Χρυσή Αυγή δε βρίσκεται στην ελληνική βουλή μετά από 7 χρόνια, αφού στις εκλογές του 2019 δεν πέρασε το 3%. Πρέπει να προσθέσουμε σε αυτό τις αποχωρήσεις στελεχών της (Κασιδιάρης, Λαγός, Μίχος κ.ά.), οι οποίοι είτε δημιούργησαν νέους σχηματισμούς είτε προσχώρησαν σε άλλα κόμματα. Το κόμμα της Χρυσής Αυγής και ο μηχανισμός της είναι υπό διάλυση, σχεδόν το σύνολο των γραφείων έχουν κλείσει και κατά τη διάρκεια της δίκης πολλά στελέχη την αποκήρυξαν, με σκοπό να αποφύγουν την τιμωρία. Το κόμμα που εμφανίστηκε στην Βουλή το 2012 δεν υφίσταται πλέον το 2020 και ο εγκληματικός της χαρακτήρας έχει, κατά την γνώμη μου, γίνει αντιληπτός και μέσα από την διαδικασία της δίκης.

Παρόλα αυτά η Χρυσή Αυγή δεν είναι το μόνο μόρφωμα το οποίο εκφράζει ακροδεξιές, φασιστικές και ναζιστικές ιδέες, αφού τα τελευταία χρόνια έχουν εμφανιστεί και άλλες εξτρεμιστικές οργανώσεις όπως το Combat18 και η Κρυπτεία, μέλη των οποίων συνελήφθησαν από την αστυνομία.

Η ολοκλήρωση της δίκης δεν σημαίνει ότι τελειώσαμε με την ακροδεξιά στην Ελλάδα, παρόλο που έχει συμβάλει σημαντικά στην ανάδειξη του εγκληματικού χαρακτήρα της, καθώς η ρητορική που σχετικοποιεί τον ρατσιστικό λόγο και αντίστοιχες συμπεριφορές είναι ορατή, ενώ το πολιτικό σύστημα, όπως και πριν, σε μια λογική «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» ανέχεται και υιοθετεί ακραίες εκφράσεις και πρακτικές με στόχο ένα πρόσκαιρο πολιτικό κέρδος. Η διαχείριση του προσφυγικού αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα όπου ο ρατσιστικός θεσμικός λόγος είναι καθημερινός και δυστυχώς χωρίς αντίστοιχη θεσμική αντίδραση.

Φαίνεται λοιπόν ότι τα παθήματα του παρελθόντος συνεχίζουν να μην αποτελούν οδηγό για το μέλλον, αφού αυτή ακριβώς η ανοχή έφερε και διατήρησε τη Χρυσή Αυγή στην Βουλή. Δεν μπορούμε και δεν πρέπει να ξεχάσουμε ότι το πολιτικό σύστημα και οι θεσμικοί παράγοντες  έκαναν «παιχνίδι» με την εγκληματική οργάνωση. Ο γενικός γραμματέας της κυβέρνησης Σαμαρά συνομιλούσε με υπόδικο βουλευτή της Χρυσής Αυγής, η Πρόεδρος της Βουλής αμφισβήτησε τη νομιμότητα αποφάσεων του κοινοβουλίου επειδή δεν συμμετείχαν στις ψηφοφορίες φυλακισμένοι χρυσαυγίτες τους οποίους ο εισαγγελέας δεν άφησε να πάνε στην βουλή, κυβερνητικοί βουλευτές πήγαν ταξίδι στο Καστελόριζο μαζί με χρυσαυγίτες, η ανοχή και η αδράνεια της αστυνομίας  απέναντι σε ρατσιστικά φαινόμενα κ.ά.

Έχει ειπωθεί πολλές φορές αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το τέρας που χαϊδεύεις κάποια στιγμή θα σου επιτεθεί. Ιστορικά αυτό έχει επαναληφθεί και οι συνέπειες είναι πάντα καταστροφικές για την κοινωνία.

Εντέλει η ολοκλήρωση της δίκης δεν σημαίνει το τέλος της ακροδεξιάς, αφού είναι η συμπεριφορά του πολιτικού, κοινωνικού και οικονομικού συστήματος που την συντηρεί και τη χρησιμοποιεί κοντόφθαλμα και οπορτουνιστικά.

Καλό είναι να θυμόμαστε ότι η δημοκρατία είχε και έχει όρια τα οποία «βάζουν» οι θεσμοί της, συνταγματικά, νομοθετικά και δικαστικά.