Όπως δημοσιεύτηκε στο huffingtonpost.gr
Η φιλοξενία και η αλληλεγγύη είναι τα δύο χαρακτηριστικά των ανθρώπων της Τήλου που εντοπίζει το BBC στο ρεπορτάζ του.
Στο βίντεο του, το ΒΒC χαρακτηρίζει την Τήλο «το πιο φιλόξενο» νησί της Ευρώπης» και εκθειάζει τις προσπάθειες των κατοίκων. Ο λόγος; Οι 50 πρόσφυγες από τη Συρία, που είδαν από τους ντόπιους το πραγματικό πρόσωπο της ελληνικής φιλοξενίας.
Στο μικρό νησί των Δωδεκανήσων γίνεται πραγματική ένταξη αυτών των ανθρώπων στην τοπική κοινωνία. Σε περίπτωση που δεχτούν να εργαστούν και να ενταχθούν στη μικρή κοινωνία των 800 κατοίκων, οι τοπικές Αρχές προσφέρουν στους πρόσφυγες δωρεάν διαμονή.
«Σε άλλα νησιά, όταν βλέπουν πρόσφυγες, θυμώνουν. Εδώ στην Τήλο, όταν βλέπουν έναν πρόσφυγα, χαμογελούν. Το πρωί λένε “καλημέρα”, το βράδυ λένε “καλησπέρα”. Κάτι εδώ είναι διαφορετικό», λέει η Maka Barakah, από τη Δαμασκό στην κάμερα του BBC.
Η δήμαρχος Τήλου, Μαρία Καμμά- Αλειφέρη εξηγεί ότι εάν ένα μικρό νησί μπορεί να κάνει κάτι τέτοιο, τότε αποτελεί ένα φωτεινό παράδειγμα ότι «με λίγη προσπάθεια δεν θα υπάρχει προσφυγική κρίση», όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά ούτε και στην Ευρώπη.
Οι περισσότεροι πρόσφυγες της Ελλάδας ζουν σε καταυλισμούς, ενώ η Τήλος έχει δώσει σπίτια σε 50 ανθρώπους.
Ο Kousay al Damad δουλεύει στον μοναδικό φούρνο του νησιού. «Νομίζω ότι έχασα επτά μήνες από τη ζωή μου στη Λέσβο. Χρειαζόμουν δουλειά. Δεν ήρθα εδώ για να τρώω, να κοιμάμαι ή για να παρακαλάω να μου δώσουν σπίτι ή χρήματα» λέει στο BBC: «Όταν έφτασα στην Τήλο, η ζωή μου άλλαξε. Το όνομα του νησιού δεν θα έπρεπε να είναι Τήλος, θα έπρεπε να είναι Γη της επαγγελίας».
Οι πρόσφυγες που έχουν φτάσει στο νησί παρακολουθούν μαθήματα ελληνικών, ενώ έχουν ξεκινήσει προσπάθειες, με τη βοήθεια ΜΚΟ, να ιδρυθεί μια κοινή επιχείρηση Ελλήνων και προσφύγων.
«Οι ντόπιοι και οι πρόσφυγες να ανοίξουν από κοινού μια επιχείρηση. Σκεφτόμαστε μια εταιρεία γαλακτοκομικών γιατί υπάρχουν πολλές κατσίκες στο νησί» δήλωσε η Φαίη Κουτζούκλου, μέλος της οργάνωσης Solidarity Now.
Ο 11χρονος Haytham μαθαίνει ελληνικά τραγούδια στην κιθάρα και τραγουδάει τη «Θαλασσογραφία» του Σαββόπουλου. Ομολογούμε ότι είναι ότι πιο όμορφο είδαμε σήμερα.
Δείτε τα σημαντικά που συνέβησαν κατά την περσινή χρονιά σε ό,τι αφορά στην ανθρωπιστική κρίση στη χώρα μας, όπως αποτυπώθηκαν μέσα από τις δράσεις του SolidarityNow, σε μια επισκόπηση των δραστηριοτήτων του
Το SolidarityNow είναι μια οργάνωση που ιδρύθηκε το 2013 με την υποστήριξη του Open Society Foundations (OSF/OSIFE). Κύριος στόχος του είναι η παροχή βοήθειας και υποστήριξης σε όλους όσοι πλήττονται περισσότερο από την οικονομική ύφεση και την ανθρωπιστική κρίση.
Τώρα, το SolidarityNow παρουσίασε την ετήσια έκθεση δράσης του για το 2016.
Ο Στέλιος Ζαββός, πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου τού SolidarityNow, σημειώνει ότι την περσινή χρονιά πραγματοποιήθηκε «ένα σημαντικό έργο με την ονομασία “Home For Hope, όπου ελληνικές οικογένειες φιλοξένησαν περί τους 800 αιτούντες άσυλο, θέλοντας έτσι να δώσουμε απτή διάσταση στην έννοια της αλληλεγγύης, αξιοποιώντας παράλληλα την περίφημη φιλοξενία που διακρίνει τους Ελληνες. Να σημειώσουμε ότι η ενημερωτική εκστρατεία για το Home For Hope απέσπασε 4 σημαντικά βραβεία στο πλαίσιο του θεσμού των Ermis Awards».
Και προσθέτει ο κ. Ζαββός: «Ξεκινώντας από τον Δεκέμβριο του 2016 και στο πλαίσιο της συνέχισης των προσπαθειών μας για την προστασία των ευάλωτων προσφύγων και των μεταναστών, ειδικά κέντρα γνωστά ως “Blue Dots” έχουν εγκατασταθεί σε 11 περιοχές σε όλη την Ελλάδα και παρέχουν σημαντικές υπηρεσίες σε περισσότερα από 1.200 παιδιά και μητέρες, συνδυάζοντας την παροχή συμβουλών και τον ασφαλή χώρο κάτω από μία “στέγη”. Eνα ακόμη καινοτόμο έργο που υλοποιείται από το SolidarityNow, το οποίο ξεκίνησε στο τέλος του 2016, είναι το “Safe Refugee” – ένα εξειδικευμένο πρόγραμμα στέγασης και βοήθειας για τους ΛΟΑΤΙ πρόσφυγες και αιτούντες άσυλο που διαμένουν στην Ελλάδα».
Ο κύριος Ζαββός τόνισε, επίσης, ανάμεσα στα υπόλοιπα: «Το SolidarityNow μεγάλωσε πολύ και ταυτόχρονα ωρίμασε μέσα στο 2016. Για να διαχειριστεί αποτελεσματικά τα προγράμματά του και τη γενικότερη ανάπτυξή του, αύξησε το προσωπικό του στα 300 άτομα μέσα σε ένα χρόνο! Πολλή δουλειά μένει να γίνει για την αντιμετώπιση των κρίσιμων αναγκών πολλών συνανθρώπων μας – έλληνες, πρόσφυγες και μετανάστες. Δυστυχώς, στις μέρες μας η ανάγκη ύπαρξης και δράσης οργανισμών όπως το SolidarityNow είναι πιο επιτακτική από ποτέ».
Αντίστοιχα, ο Επαμεινώνδας Φαρμάκης, Γενικός Διευθυντής τού SolidarityNow, υπογραμμίζει: «Το SolidarityNow, ως μια από τις κορυφαίες μη Κυβερνητικές οργανώσεις στην Ελλάδα, ήταν μεταξύ των φορέων εκείνων που κατάφεραν να εκτιμήσουν από την αρχή το μέγεθος της προσφυγικής κρίσης στη χώρα, στην Ευρώπη αλλά και στον υπόλοιπο κόσμο. Σημαντική ήταν μέσα στο 2016 η εξέλιξη του SolidarityNow ως επιχειρησιακός εταίρος διεθνών οργανώσεων, όπως η Υπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR) και η UNICEF, ιδιαίτερα όσον αφορά στα Προγράμματα Στέγασης και Φιλοξενίας, στα προγράμματα για τη δημιουργία δομών στέγασης καθώς και την παροχή εξειδικευμένων υπηρεσιών στους προσφυγικούς καταυλισμούς ανά την Ελλάδα, αντίστοιχα».
Και προσθέτει ο κ. Φαρμάκης: «Το 2016, το SolidarityNow κατάφερε να ανανεώσει τη χρηματοδότηση από το Open Society Foundations (OSF/ OSIFE) για μια ακόμη τριετία. Το SolidarityNow εξασφάλισε μέσα στο 2016 διαμονή σε 3.717 ωφελούμενους, μέσα από ένα ευρύ φάσμα διαφορετικών μοντέλων στέγασης. Επιπλέον, έχουμε ξεκινήσει ένα πρόγραμμα ανάπτυξης στο πλαίσιο μιας κοινότητας -επιλέγοντας αρχικά τη Σίνδο στη Θεσσαλονίκη- με τη μετατροπή μιας πρώην φοιτητικής εστίας σε ένα πιλοτικό πρόγραμμα όπου φιλοξενούνται 133 αιτούντες άσυλο», επισήμανε -μεταξύ των υπολοίπων δηλώσεών του- ο Γενικός Διευθυντής.
Είναι γεγονός ότι το 2016 περισσότεροι από 63.000 άνθρωποι δέχθηκαν τις υπηρεσίες των τριών Κέντρων του SolidarityNow στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη που παρέχουν στους ανθρώπους ολοκληρωμένες και εξατομικευμένες λύσεις και έχουν στόχο να τους βοηθήσουν να βελτιώσουν την καθημερινότητά τους. Ταυτόχρονα, μέσα από ένα ευρύ φάσμα εναλλακτικών διαμονής, το SolidarityNow παρέχει στέγαση σε περίπου 4.000 άτομα και απτή βοήθεια, με οικονομική υποστήριξη μέσω κουπονιών ή προπληρωμένων καρτών, σε περισσότερους από 2.400 ανθρώπους αιτούντες άσυλο και Ελληνες. Το SolidarityNow θεσπίζει ασφαλείς χώρους για τα παιδιά και τις οικογένειές τους που τους παρέχουν μια αίσθηση ομαλότητας. Περισσότερα από 1.200 παιδιά σε 11 διαφορετικούς καταυλισμούς είχαν την ευκαιρία να ζήσουν και πάλι την παιδικότητα που έχασαν κατά μήκος της διαδρομής της μετανάστευσης.
Ποιο είναι το επιστέγασμα όλων των παραπάνω; Το 97% των ωφελούμενων δήλωσε πως αισθάνονται περισσότερο ασφαλείς σε δομές που λειτουργεί το SolidarityNow. Μάλιστα, το 96% θα ήθελε να συμπεριληφθεί και πάλι σε πρόγραμμα αυτής της οργάνωσης. Αυτό, από μόνο του, τα λέει όλα.
Πολλά έγιναν, λοιπόν, κατά τη διάρκεια του περασμένου έτους.
Δείτε εδώ τα σημαντικότερα γεγονότα-σταθμούς του 2016 για το SolidarityNow και, βασικά, για τους ανθρώπους τους οποίους φρόντισε
Ο κύριος Simon Kuper, δημισιογράφος και αρθρογράφος του Financial Times, έγραψε ένα έρθρο για τις συνέποιες της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα. Μέλη της ομάδας του SolidarityNow που λειτουργούν στο Κέντρο Αλληλεγγύης Αθήνας έδωσαν συνέντευξη και συζήτησαν διάφορα θέματα αναλυτικά με τον δημοσιογράφο.
Διαβάστε παρακάτω το άρθρο:
Η αιώνια κρίση: μια Ελληνική τραγωδία
Στο Concordia Europe Summit στην Αθήνα, οι εκπρόσωποι του Airbnb ανακοίνωσαν ότι η εταιρία θα βοηθήσει να βρεθούν σπίτια για 35,000 αιτούντες ασύλου που είναι εγκλωβισμένοι στην Ελλάδα, μέσα από την ανάπτυξη μιας ειδικής πλατφόρμας, airbnb.com/welcome. Εδώ ιδιοκτήτες ακινήτων μπορούν να προσφέρουν το σπίτι ή το διαμέρισμά τους σε πρόσφυγες για όσο επιθυμείται ή όσο χρειάζεται. Το SolidarityNow θα είναι συνεργάτης της Airbnb για την μετατροπή αυτής της ιδέας στην πράξη.
Ο Μπασάμ σχεδιάζει με το μολύβι του ένα ελάφι. Εάν το κοιτάξεις προσεκτικά, θα δεις στα μάτια του να αποτυπώνεται η λύπη και ο φόβος. Είναι τα συναισθήματα που βίωσε και ο ίδιος ως πρόσφυγας και επιλέγει να τα εκφράσει μέσω της ζωγραφικής, γιατί «η ζωγραφική είναι ο πνεύμονας, είναι ένας τρόπος να αναπνέεις, είναι οξυγόνο».
Δεκαεπτά πρόσφυγες από τη Συρία, το Ιράκ και το Αφγανιστάν, ηλικίας από 12 έως 48 ετών, που διαμένουν σε δομές φιλοξενίας του νομού Θεσσαλονίκης, φιλοτέχνησαν 47 έργα ζωγραφικής και έγραψαν 19 ποιήματα, τα οποία παρουσιάζουν σε έκθεση με τίτλο «Pain & Hope» στην Αθήνα. Η έκθεση προέκυψε μέσα από το πρόγραμμα «Εκφραστική έκθεση τέχνης», που υλοποιούν οι «Γιατροί του Κόσμου Ελλάδας» σε συνεργασία με τους «Γιατρούς του Κόσμου Ελβετίας» και με την υποστήριξη της ΜΚΟ «Solidarity Now».
Η έφηβη Τασνίμ από τη Συρία χρησιμοποιεί το μολύβι της για να σχεδιάσει στιγμιότυπα του πολέμου στη Συρία. «Θέλω να δείξω το πώς οι άνθρωποι ζουν στη Συρία, χωρίς φαγητό. Οι άνθρωποι πεθαίνουν από πείνα, η ζωή είναι ακριβή, δεν υπάρχει ασφάλεια, δεν μπορείς να αισθανθείς ασφάλεια, πας στο σχολείο και σε σκοτώνει μια βόμβα», λέει.
Ο συμπατριώτης της Μουχάμαντ επιλέγει να ζωγραφίσει μια οικογένεια μέσα σε σκηνή που προσπαθεί να ζεσταθεί γύρω από μια φωτιά. «Είναι η εικόνα των οικογενειών μας στις σκηνές, που χρησιμοποιούν ξύλα για να ζεσταθούν και να μαγειρέψουν, σαν να ζούμε στην παλαιολιθική εποχή. Αποκαλείται Ευρώπη εδώ, αλλά είναι σαν να ζούμε στην Αφρική. Αυτό είναι πείνα και εξευτελισμός και αυτή είναι η ζωή που ζουν τα παιδιά», περιγράφει. Σε μια άλλη ζωγραφιά του φιλοτεχνεί ταφόπλακες και εξηγεί: «Αυτοί είμαστε εμείς, οι Σύροι. Το ταξίδι από το θάνατο στο θάνατο και η τραγωδία των προσφύγων. Θάνατος στη Συρία, στην Τουρκία, στην Ελλάδα και στα καμπ. Όπου και να πάνε οι Σύροι έρχονται αντιμέτωποι με το θάνατο πριν πεθάνουν».
Ένα νέο Κέντρο Προστασίας για τη Γυναίκα και το Παιδί λειτουργεί από το δήμο Αθηναίων και τη Μη Κυβερνητική Οργάνωση SolidarityNow,στον τρίτο όροφο του κτηρίου της οδού Μαιζώνος 45. Την πρωτοβουλία αυτή, που απευθύνεται σε γυναίκες και παιδιά πρόσφυγες και μετανάστες, στηρίζει η UNICEF, με χρηματοδότηση από το μηχανισμό έκτακτης υποστήριξης της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
«Παρέχονται πληροφορίες για θέματα που αφορούν τους ωφελούμενους» λέει στον Αθήνα 9.84 ο αντιδήμαρχος μεταναστών και προσφύγων Λευτέρης Παπαγιαννάκης «όπως νοσοκομειακή περίθαλψη, στεγαστική και υλική συνδρομή.Υποστήριξη στη διαδικασία εισαγωγής των παιδιών στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα.Ψυχοκοινωνικές, ψυχαγωγικές και εκπαιδευτικές δραστηριότητες αλλά και απασχόληση για τα παιδιά ώστε οι μαμάδες να μπορούν να διεκπεραιώσουν κάποιες εργασίες τους».
«Το προσωπικό του Κέντρου» συνεχίζει ο κ. Παπαγιαννάκης «αποτελείται από εργαζόμενους τουSolidarityNow και του Τμήματος Υποστήριξης και Κοινωνικής Ένταξης Μεταναστών και Προσφύγων με τις ειδικότητες των κοινωνικών λειτουργών, ψυχολόγων, παιδαγωγών και διερμηνέων. Είμαστε ακόμα στην αρχή και στη φάση της γνωστοποίησης του κέντρου στους ωφελούμενους καθώς λειτουργεί μόνο 15 μέρες. Συνεργαζόμαστε με άλλες οργανώσεις και δομές που ασχολούνται με πρόσφυγες και μετανάστες έτσι ώστε να γίνονται παραπομπές» καταλήγει ο αντιδήμαρχος.
Το Κέντρο επίσης παρέχει:
Εντοπισμό και παραπομπή των ευάλωτων ατόμων σε εξειδικευμένες υπηρεσίες, συμπεριλαμβανομένων των ευάλωτων οικογενειών, των παιδιών σε κίνδυνο με ιδιαίτερη έμφαση στα ασυνόδευτα παιδιά, των ατόμων με αναπηρίες ή ασθένειες κ.ά.
Ψυχοκοινωνική στήριξη και ενδυνάμωση για γυναίκες, με έμφαση στις μητέρες, συμβουλευτική σε θέματα φροντίδας καθώς και δικτύωσή τους με υπηρεσίες.
Υποστήριξη γυναικών που έχουν επιβιώσει έμφυλης βίας με την παροχή συμβουλευτικής αλλά και τη διασύνδεση με τις απαραίτητες υπηρεσίες.
Παραπομπή σε άλλες υπηρεσίες, όταν κρίνεται απαραίτητο.
Καλλιόπη Ασλανίδου
Απόγευμα Δευτέρας και το βανάκι φτάνει στην νέα δομή φιλοξενίας του Solidarity Now στην Παιανία, μιας μη κυβερνητικής οργάνωσης που από το 2013 έχει βοηθήσει μέσα από τις ανοιχτές δομές της, περισσότερους από 100.000 ανθρώπους και έχει προσφέρει στέγη σε πάνω από 3.700 πρόσφυγες.
Το κλίμα είναι εορταστικό μιας και γιορτάζεται η έναρξη της λειτουργίας της νέας δομής με αφορμή κιόλας το τέλος του Ραμαζανίου και την Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων που ήταν στις 20 Ιουνίου.
Παντού βλέπεις προσφυγόπουλα -κυρίως από τη Συρία-, να παίζουν σχοινάκι και μπάλα, να χορεύουν με τους εθελοντές παραδοσιακούς χορούς, να ζωγραφίζουν… Τα μάτια τους λάμπουν από χαρά. Οι μυρωδιές από τα λαχταριστά ανατολίτικα εδέσματα που έφτιαξαν γυναίκες φορώντας μπούργκα, σου «σπάνε» τη μύτη.
Την προσοχή μου τραβά ένα τοίχος καλυμμένος από ζωγραφιές προσφυγόπουλων.
Πλησιάζω και με τη βοήθεια της παιδαγωγού της δομής, Ευτυχίας Κατελανάκη, προσπαθώ να μπω στον ψυχισμό των μικρών ταλαιπωρημένων καλλιτεχνών.
Από αριστερά: Η Μαρία Καρρά, ιδρυτικό μέλος της Emfasis, η Βάλια Σαββίδου, Υπεύθυνη Τύπου και Εκδηλώσεων / Press & Event Officer του Solidarity Now και (δεξιά) η δημοσιογράφος του star.gr Μαρία Κυπραίου.
«Μια μέρα είπα στα παιδιά να ζωγραφίσουν βασιζόμενα σε δύο θέματα: 1. Μια μέρα στην Ελλάδα και 2. Πώς φαντάζομαι τον εαυτό μου σε δέκα χρόνια. Τους είπα να μου δώσουν μια χαρούμενη και μια λυπημένη εκδοχή», λέει η παιδαγωγός.
Αυτό που αναγράφεται σημαίνει Συρία μητέρα όλων και η σημαία αυτή είναι των αντικαθεστωτικών, κατά του Άσαντ. Το παιδάκι που έκανε τη ζωγραφιά είναι ο 13χρονος Μάνο και θέλει να γίνει γιατρός, μιας και πέρασε πολλές στιγμές μέσα σε νοσοκομεία.
Στη ζωγραφία αυτή ο 13χρονος Τζεμίλ, ζωγράφισε μια κουρδική σημαία γιατί σκεφτόταν το Κουρδιστάν που του λείπει αλλά δεν θα ξαναγύριζε.
Η 13χρονη Μαγιαμίν, ζωγράφισε ξαπλώστρες σε κάποια παραλία της Ελλάδας, ενώ ο 15χρονς Σαμπρ, ζωγράφισε μια σκηνή από πάρτι, αφού για εκείνον μια ημέρα στην Ελλάδα είναι σαν γιορτή!
Αυτό που προκαλεί πάντως μεγάλη εντύπωση, είναι όπως λέει η παιδαγωγός, ότι τα παιδιά είναι τόσο εξοικειωμένα με τα νοσοκομεία, λόγω όλων όσων έχουν περάσει, που το αγαπημένο τους παιχνίδι είναι να παίζουν τον γιατρό και τον ασθενή.
«Μια μέρα θυμάμαι που παίζαμε και ένα παιδάκι έκανε τον τραυματιοφορέα. Ένα άλλο παιδάκι που έκανε τον γιατρό θυμόταν όλες τις κινήσεις που κάνουν οι γιατροί όταν παρέχουν τις πρώτες βοήθειες σε κάποιον τραυματία», λέει χαρακτηριστικά η Ευτυχία Κατελανάκη.
Στη δομή της Παιανίας φιλοξενούνται αυτή τη στιγμή περίπου 40- 50 ανήλικα παιδιά και περίπου 80 ενήλικες.
Τα παιδιά κάθε πρωί ακολουθούν συγκεκριμένο πρόγραμμα. Μαθαίνουν Αγγλικά, Ελληνικά, Γερμανικά, Γαλλικά και Αραβικά. Παρακολουθούν μαθήματα ελληνικών και αραβικών παραδοσιακών χορών, ενώ κάνουν και σεμινάρια φωτογραφίας ή ζωγραφίζουν.
Όπως μας εξηγεί ο υπεύθυνος της δομής, ο 29χρονος Γιάννης Κοντογιαννάκης, «έχουν γίνει όλες οι κινήσεις για να εγγραφούν τα παιδιά σε δημόσια σχολεία από τον Σεμπτέμβρη, καθώς στόχος είναι η ένταξη και η κοινωνικοποίησή τους, ειδικά για αυτά που θα μείνουν στην Ελλάδα. Εκτός από τη στέγαση και την τροφή, τους παρέχουμε και νομική και ψυχολογική υποστήριξη. Επιπλέον ο κάθε ένας από τους πρόσφυγες έχει μια χρεωστική κάρτα όπου πιστώνεται από την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ ένα ποσό για την κάλυψη των αναγκών τους. Στη δομή μας κάθε οικογένεια μένει σε διαφορετικό δωμάτιο, ενώ υπάρχουν κοινόχρηστα πλυντήρια-στεγνωτήρια και κοινόχρηστη κουζίνα. Κουζίνα και ψυγείο βέβαια έχει και κάθε μικρό διαμέρισμα. Στόχος μας είναι να τους προσφέρουμε μια κανονική καθημερινότητα. Να τους κάνουμε να νιώσουν και πάλι ασφαλείς».
Στη μέση ο 29χρονος Γιάννης Κοντογιαννάκης
«Με τη συνεργασία της Unicef, έχουμε κινητές μονάδες σε περισσότερα από 11 σημεία σε όλη την Ελλάδα υποστηρίζοντας κυρίως τις μητέρες και τα παιδιά. Πιο πρόσφατη είναι η λειτουργία του Κέντρου Υποστήριξης Προσφύγων στη Θεσσαλονίκη που λειτουργεί ως ανοιχτός χώρος υποδοχής ανθρώπων με στόχο την παροχή δωρεάν υπηρεσιών», τονίζει στην συνέχεια η Βάλια Σαββίδου, Υπεύθυνη Τύπου και Εκδηλώσεων / Press & Event Officer του Solidarity Now.
Η οργάνωση, από το 2013 μέχρι σήμερα, έχει διαθέσει 14,4 εκατομμύρια ευρώ για να υποστηρίξει συνολικά 73 προγράμματα, από τα οποία τα 45 αφορούν το ευρύτερο κοινωνικό φάσμα, ενώ 10 εκατομμύρια ευρώ έχουν διατεθεί για να υλοποιηθούν 25 προγράμματα για την αντιμετώπιση της κρίσης που συνδέεται με τη μετανάστευση και το προσφυγικό.
Τέλος, όπως αποκάλυψε στο star.gr η υπεύθυνη του προγράμματος στέγασης του Solidarity Now, κυρία Φαίη Κουτζούκου, είναι στα σκαριά και ένα πιλοτικό πρόγραμμα στέγασης με ιδιωτική χρηματοδότηση, το οποίο θα έχει σκοπό να προσφέρει βοήθεια και σε Έλληνες που το έχουν ανάγκη…
Να σημειωθεί ότι τα σεμινάρια θεραπευτικής φωτογραφίας είναι αποτέλεσμα της συνεργασίας του Solidarity Now με την οργάνωση Emfasis.
*Οι φώτο χωρίς το logo του star.gr είναι του φωτογράφου από την Emfasis: @Solonas Malkas.
Οι πρόσφυγες μιλούν για τη ζωή τους – Εκδήλωση με τη σύμπραξη Δήμο Αθηναίων και οργανώσεων στο Νομισματικό Μουσείο
Ένα παιδάκι τρυπώνει στην αγκαλιά του πατέρα του. Εκείνος έχει μόλις τελειώσει την ομιλία του στο πάνελ, όπου μαζί με άλλους πρόσφυγες μιλούν για το μεγάλο ταξίδι έως την Ελλάδα, τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν σήμερα, τα όνειρα για το μέλλον. Πατέρας και παιδί είναι μαζί. Όπως μαζί ήταν από την πρώτη στιγμή που αναγκάστηκαν να φύγουν από τη Συρία. Αυτό ήταν άλλωστε το κεντρικό νόημα της εκδήλωσης που έγινε την Τετάρτη το απόγευμα στο Νομισματικό Μουσείο με θέμα την ένταξη των προσφύγων στην ελληνική κοινωνία και με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων.
Η εικόνα του παιδιού που τρύπωσε στην αγκαλιά του πατέρα ήταν ένα από τα πιο τρυφερά στιγμιότυπα της συζήτησης που έγινε με τίτλο “Μαζί”. Μια λέξη που επιλέχθηκε γιατί αφενός αντιπροσώπευε την προσδοκία για την κοινωνία του μέλλοντος, αλλά και μια μικρή πραγματικότητα, όπως την είδαμε στο Μουσείο. Πρόσφυγες, Αθηναίοι, οργανώσεις, στελέχη του Δήμου της Αθήνας ήταν εκεί. Η εκδήλωση έγινε υπό την αιγίδα του συμβουλίου ένταξης μεταναστών του Δήμου και συμμετείχαν στη διοργάνωσή της 17 οργανώσεις.
Μίλησαν οι ίδιοι
Το διαφορετικό σημείο σε σχέση με πολλές άλλες αντίστοιχες πρωτοβουλίες του παρελθόντος ήταν ότι για τα προβλήματα των προσφύγων, τις εμπειρίες και τους στόχους μίλησαν οι ίδιοι. Οι δημοσιογράφοι αυτή τη φορά είχαν άλλο ρόλο. Ο Δημήτρης Αγγελίδης από την «Εφημερίδα των Συντακτών» συντόνιζε και οι υπόλοιποι καταγράφαμε.
Ανοίγοντας την εκδήλωση ο Δ. Αγγελίδης είπε πως το προσφυγικό ζήτημα χωρίζεται σε τρεις περιόδους η πρώτη αφορά εκείνη που έφτασαν 800.000 άνθρωποι στη χώρα, η δεύτερη πριν από ενάμιση χρόνο όταν έκλεισαν τα σύνορα οι γειτονικές μας χώρες και η τρίτη αφορά το σήμερα και το αύριο, δηλαδή την ένταξη και ενσωμάτωση των μεταναστών. “Οι πρόσφυγες μπορούν να συνεισφέρουν στο χτίσιμο της δικής μας κοινωνίας” σημείωσε ο δημοσιογράφος και στη συνέχεια παρέδωσε τη σκυτάλη λέγοντας: “Οι πρόσφυγες έχουν τη δική τους φωνή και σήμερα μιλούν οι ίδιοι”.
“Αν πιστεύεις αλλού, φυλακή”
Τον λόγο πήρε πρώτα ένα ζευγάρι Ιρανών, που βρέθηκαν στον χώρο μαζί με το δεκάχρονο παιδί τους. Όπως είπαν, αναγκάστηκαν να φύγουν από τη χώρα τους γιατί άλλαξαν θρησκεία. Από μουσουλμάνοι έγιναν χριστιανοί. “Μέχρι το 2016 δεν είχαμε κάποιο πρόβλημα, διότι δεν είχαν ενημερωθεί οι αρχές για την αλλαγή που κάναμε” είπε πρώτα ο Κούρου, εκπαιδευτικός όπως και η σύντροφός του. Αυτό που εντυπωσίασε τόσο εκείνον όσο και τη γυναίκα του όταν ήρθαν στην Ελλάδα “είναι η ελευθερία να πιστεύεις σε ό,τι θες. Είδα γυναίκες με μαντήλι να κυκλοφορούν στον ίδιο δρόμο με γυναίκες που είναι χριστιανές” είπε η Άβα. Για την πατρίδα τους είπαν πως δεν υπάρχει γυρισμός. “Τους περισσότερους που δεν φεύγουν, τους σκοτώνουν. Η αλλαγή θρησκείας θεωρείται το χειρότερο αδίκημα”.
Με εμφανή νευρικότητα λόγω του πρωτόγνωρου άγχους να μιλά μπροστά σε πολύ κόσμο, αλλά και με μόνιμο το χαμόγελο στο πρόσωπο, ο 17χρονος Ζαΐμ από το Πακιστάν περιέγραψε τη δική του εμπειρία. “Θα χρειαστώ διερμηνέα γιατί δεν μιλώ καλά τα ελληνικά” ξεκίνησε να λέει μιλώντας στα ελληνικά και χειροκροτήθηκε απ’ όλους τους παρευρισκόμενους. Στη συνέχεια μίλησε για το ταξίδι του, που ξεκίνησε μετά από έκρηξη στο σχολείο που πήγαινε στο Πακιστάν το 2014. Το σχολείο καταστράφηκε, συμμαθητές του πέθαναν και ο ίδιος ξεκίνησε σε ηλικία μόλις 14 ετών ένα ταξίδι για το άγνωστο. “Ήμουν για 7 ώρες στο νερό με άλλα 14 άτομα” είπε. Σήμερα βρίσκεται σε ξενώνα της ΜΚΟ Praxis στη Γλυφάδα και πηγαίνει κανονικά στο σχολείο.
Ο Ζαΐμ δεν είναι το μοναδικό παιδί, στην προκειμένη περίπτωση ασυνόδευτο, που έφτασε στα μέρη μας. Σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσίευσε στις 19 Ιουνίου η Ύπατη Αρμοστεία και μοίραζε χθες στον χώρο η ΜΚΟ Save the Children, το 31% των 8.000 προσφύγων που έχουν έρθει στην Ελλάδα από την 1η Ιανουαρίου του 2017 είναι παιδιά.
“Όνειρα”…
“Ευχαριστούμε την Ελλάδα που μας έβαλε σε δομές και μας περιέθαλψε χωρίς κανέναν διαχωρισμό” είπε ο πολύτεκνος πατέρας από τη Συρία, που πήρε το παιδί στην αγκαλιά του. Πιθανότατα στο μέλλον θα μετεγκατασταθούν στη Γερμανία, όπου βρίσκεται το ένα από τα έξι του παιδιά.
“Τα όνειρα είναι για να γίνονται πραγματικότητα” σημείωσε ο Ασέφ από το Αφγανιστάν, που βρίσκεται 10 χρόνια στην Ελλάδα και το πρώτο διάστημα στη χώρα το έζησε άνεργος, άστεγος και χωρίς πρόσβαση σε βασικά αγαθά. Σήμερα όμως η κατάσταση είναι διαφορετική για εκείνον. “Οι σπουδές μου σε σχολή του Αφγανιστάν διακόπηκαν λόγω των πολιτικών μου πεποιθήσεων. Είχα όμως όνειρο ζωής να τα καταφέρω να σπουδάσω. Οπουδήποτε, οποιαδήποτε στιγμή”. Κι αυτή η στιγμή μετά από πολύ κόπο έφτασε και ο τόπος όπου το όνειρο έγινε πραγματικότητα ήταν η Ελλάδα. Πήρε πτυχίο Κοινωνιολογίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και τώρα κάνει μεταπτυχιακό στον τομέα της βιώσιμης ανάπτυξης στο Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο.
Πιο όμορφη κάνει τη ζωή των μικρών προσφύγων στο καμπ της Ελευσίνας ο ζωγράφος Μοχάμεντ, Κούρδος που γεννήθηκε στο Ιράκ. Εδώ και τρεις μήνες μαθαίνει στα παιδιάκια ζωγραφική και προσπαθεί να τους δώσει λίγη χαρά ώστε να απαλύνει τον τόσο πόνο που προκάλεσε ο πόλεμος. Όσο για τα δικά του όνειρα, ανέφερε ότι θέλει να μάθει τη γλώσσα και να σπουδάσει στην Ελλάδα. Τα όνειρα στη χώρα του μπορούν να έχουν μόνο δύο χρώματα, όπως είπε: “άσπρο – μαύρο”.
Ο ρόλος της Τέχνης
Δύο νεαρά παιδιά από το Αφγανιστάν που βρίσκονται στο καμπ του Σχιστού στάθηκαν στη σημασία που έχει η Τέχνη στην καθημερινότητά τους. Το προηγούμενο διάστημα ανέβασαν παραστάσεις στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, όπου παρουσίασαν τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν για να φτάσουν στην Ελλάδα, αλλά και όσα συμβαίνουν στο Αφγανιστάν και τους εξωθούν στην προσφυγιά. Στο τέλος του έργου που ανέβασαν μόνο γυναίκες και μοιράζονται την ιστορία τους, διαβάζουν προς τους θεατές τα παρακάτω λόγια: “Εσείς οι θεατές ακούσατε την ιστορία μιας Αφγανής, την οποία υποδύθηκε και εξιστόρησε η ίδια”.
Ακούστηκαν κι άλλες ιστορίες από τους πρόσφυγες. Μια σελίδα όμως δεν είναι αρκετή. Βέβαια οι πρόσφυγες, όπως και στη χθεσινή εκδήλωση, έχουν τη δική τους φωνή. Πρόσφατα η Ναζμί, 24χρονη κοπέλα από το Αφγανιστάν, μαζί με 13 ακόμη γυναίκες δημιούργησαν μια οκτασέλιδη εφημερίδα, που κυκλοφόρησε μέσω της «Εφημερίδας των Συντακτών», όπου κατέγραψαν την εμπειρία τους από τη ζωή στην Ελλάδα. “Θα θέλαμε να είμαστε μια φωνή για την ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον. Διαλέξαμε τον δύσκολο δρόμο για έναν καλύτερο κόσμο. Με την εφημερίδα κάναμε την ατυχία της ζωής μας επιτυχία” είπε.
Δημοσιεύτηκε στο Εναλλακτικός.gr
Οι ρατσιστικές επιθέσεις το τελευταίο 8μηνο στη Γκορυτσά Ασπροπύργου είναι συντεταγμένες και επαναλαμβανόμενες. Πρόκειται για πράξεις ακραίας, δολοφονικής βίας από ομάδα δραστών με σταθερό modus operandi. Θύματα είναι κυρίως Πακιστανοί εργάτες γης, όμως στο δρόμο της βίας έχουν βρεθεί και Έλληνες εργοδότες τους. Πρέπει να σημειωθεί ότι το τοπικό αστυνομικό τμήμα έχει επιδείξει όλο αυτό το διάστημα ανεπίτρεπτη ανοχή στα φαινόμενα οργανωμένης ρατσιστικής βίας, δεδομένου ότι τα θύματα έχουν ήδη αναγνωρίσει τους δράστες των επιθέσεων, χωρίς όμως αποτέλεσμα.
Η μηνυτήρια αναφορά περιλαμβάνει αναλυτικά στοιχεία για τις επιθέσεις, ενώ κατατέθηκε φωτογραφικό υλικό και βίντεο από τη δράση της συγκεκριμένης ομάδας, προκειμένου να διευκολυνθούν οι έρευνες των αρχών και να διαλευκανθούν οι επιθέσεις ώστε να αποδοθούν ευθύνες. Αίτημα των οργανώσεων είναι να υπάρξει συσχετισμός όλων των σχετικών μηνύσεων σε μία ενιαία υπόθεση και να αποδοθεί η πρέπουσα σημασία και προτεραιότητα σε ένα εγκληματικό φαινόμενο που ευθέως απειλεί την κοινωνική συνοχή και τις δημοκρατικές μας ελευθερίες.
