Κάθε άνθρωπος κουβαλάει μια ιστορία, μνήμες και δυσκολίες. Στο πλαίσιο του έργου Female Forward, είχαμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε γυναίκες που κατάφεραν να βρουν τη δύναμη και να διεκδικήσουν ένα καλύτερο μέλλον. H A. είναι μία από τις πολλές γυναίκες που κατάφεραν να σταθούν ξανά στα πόδια τους. Μέσα από τη διαδρομή της, μας χάρισε πολύτιμα μαθήματα ζωής, επιμονής και εσωτερικής δύναμης. Η παρουσία της αποτελεί υπενθύμιση του τι μπορεί να πετύχει μία γυναίκα όταν βρεθεί σε ένα υποστηρικτικό περιβάλλον.
Η Α. διέμενε στην Ελεγχόμενη Δομή Προσωρινής Φιλοξενίας Αιτούντων Άσυλο του Βαγιοχωρίου, σε μια από τις τρεις δομές φιλοξενίας που η ομάδα του Female Forward επισκέπτεται σε εβδομαδιαία βάση διεξάγοντας δράσεις και ενημερωτικές συναντήσεις. Μία από αυτές τις συναντήσεις στάθηκε η αφορμή για να ξεδιπλώσει η Α. το ταλέντο της στη ζωγραφική, αλλά και για να μας ανοίξει ένα παράθυρο στην προσωπική της ιστορία ως προσφύγισσα από το Κουβέιτ.
Ήταν μια Τετάρτη του Απριλίου, όταν η ομάδα του Female Forward διοργάνωσε μία ημέρα συζήτησης και ενδυνάμωσης με θέμα: «Πώς βλέπουμε τη γυναίκα». Στο τραπέζι υπήρχαν χαρτιά, χρώματα, μπογιές και πηλός, υλικά που προσκαλούσαν τις γυναίκες να εκφραστούν ελεύθερα και δημιουργικά. Η Α. άρχισε να σχεδιάζει και σταδιακά, η εικόνα που σχηματιζόταν στο χαρτί έπαιρνε μορφή δημιουργώντας απορίες, σκέψεις, συναισθήματα, ακόμη και σιωπές γύρω από το τραπέζι.
Το έργο της απεικόνιζε μια μητέρα, η οποία με το ένα της χέρι «πνίγει» την κόρη της και με το άλλο ανυψώνει τον γιο της. Μια σκληρή εικόνα που μιλούσε για την πατριαρχία και την καταπίεση, που όπως η ίδια εξήγησε, δεν αναπαράγονται μόνο από άντρες, αλλά μεταφέρονται από γενιά σε γενιά, ακόμη και από γυναίκα σε γυναίκα. Η απεικόνιση αυτή αποτέλεσε αφορμή για συζήτηση και εξιστόρηση της δικής της προσωπικής ιστορίας, που κάθε άλλο παρά εύκολη ήταν.
Η Α. ζούσε στο Κουβέιτ με την οικογένειά της, οι οποίοι ανήκουν στη φυλή Bidoon. Όπως μας εξήγησε, τα άτομα αυτής της κοινότητας βιώνουν καθημερινά σκληρή καταπίεση και αόρατη βία από το κράτος. «Είμαστε φαντάσματα», με αυτά τα λόγια περιέγραψε το αίσθημα εγκατάλειψης που βιώνουν.
Η μη απόδοση νομιμοποιητικών εγγράφων σε αυτά τα άτομα τούς στερεί βασικά ανθρώπινα δικαιώματα, όπως την πρόσβαση σε δημόσιες υπηρεσίες, ακόμη και σε ιατρική περίθαλψη. Λόγω του τελευταίου, η Α. γέννησε το δεύτερο παιδί της στο σπίτι καθώς δεν είχε πρόσβαση σε νοσοκομεία της χώρας. Το μωρό της γεννήθηκε με επιπλοκές που έχρηζαν άμεσης ιατρικής υποστήριξης. Ενώ ο σύζυγος της έτρεξε με αγωνία στα κοντινά νοσοκομεία για βοήθεια, κανένα δεν τους δέχθηκε και κανείς δεν τους πρόσφερε ιατρική φροντίδα καθώς δεν είχαν τα απαραίτητα έγγραφα. Λίγες ώρες μετά, γύρισε στο σπίτι με το παιδί τους στην αγκαλιά νεκρό. «Δεν πρόλαβα να το πάρω ούτε μια αγκαλιά», μια φράση γροθιά στο στομάχι.
Τα χρόνια πέρασαν και η Α. έμεινε ξανά έγκυος. Ο φόβος και οι αναμνήσεις την ακολουθούσαν. Μαζί με τον σύζυγό της, πήραν τότε τη σκληρή αλλά σωτήρια απόφαση, να φύγουν από το Κουβέιτ και να αναζητήσουν ένα ασφαλέστερο μέλλον για εκείνους και τα παιδιά τους. Η Α., έφτασε στην Ελλάδα τον Οκτώβριο του 2024, κυοφορώντας το 7 μηνών μωρό της, με την 10χρονη κόρη της και τον σύζυγό της.
Παρόλες τις δυσκολίες που πέρασε, στο Female Forward πρόσφερε αισιοδοξία, υποστήριξη, αλληλεγγύη και ελπίδα σε όλες. Η ζωγραφική είναι το πάθος της και το μέσο με το οποίο εκφράζει τον εσωτερικό της κόσμο. Ακόμα και όταν δεν είχε την οικονομική δυνατότητα να προμηθευτεί υλικά, δεν άφησε τίποτα να τη σταματήσει. Χρησιμοποιώντας ως μπλοκ ζωγραφικής χρησιμοποιημένα χάρτινα ποτήρια, οδοντόβουρτσα για πινέλο και φτιάχνοντας χρώματα από οδοντόκρεμα και μπαχαρικά, μας χάρισε μοναδικές δημιουργίες. Όταν εντάχθηκε στο έργο, βρήκε έναν ασφαλή χώρο έκφρασης και εργαλεία για να συνεχίσει να δημιουργεί.
Οι ζωγραφιές της Α. δεν είναι μόνο καλλιτεχνικές δημιουργίες. Είναι μία δήλωση, ένα κάλεσμα για σκέψη, αναθεώρηση, αλλαγή. Μέσα από την ιστορία και τα χρώματά της, καταφέραμε να δούμε τον κόσμο μέσα από τα δικά της μάτια.
Σε ευχαριστούμε Α., για όλα.
*Το έργο “Female Forward • μαζί για τη συμπερίληψη των γυναικών” χρηματοδοτείται από το Ίδρυμα Kahane. Μέσα από το έργο μας, προωθούμε τις αξίες της συμπερίληψης, της ισότητας και της αποδοχής της διαφορετικότητας και της ευημερίας.