από τη Νομική υπηρεσία του Κέντρου Αλληλεγγύης Αθήνας του SolidarityNow

Η κα Α. και μια ακόμη ιστορία κακοποιημένης γυναίκας, που ζήτησε και έλαβε υποστήριξη και βλέπει σήμερα τη ζωή της να αλλάζει.

Η κα Α. είναι μητέρα δύο παιδιών, με το ένα της παιδί να έχει ιδιαίτερες ανάγκες. Πρόσθετα αυτού, αντιμετώπιζε πολλά οικονομικά προβλήματα, προβλήματα υγείας της ίδιας και απευθύνθηκε στο Κέντρο Αλληλεγγύης του SolidarityNow στην Αθήνα, εκφράζοντας το επείγον αίτημά της για βοήθεια.

Στο Κέντρο, της παρασχέθηκε κοινωνική και ψυχολογική υποστήριξη και η νομική υπηρεσία ανέλαβε να διερευνήσει όλα τα εκκρεμή δικαστήρια της. Οι δικηγόροι της υπηρεσίας, μεσολάβησαν σε δημόσιες υπηρεσίες και εφορίες ώστε να διευθετηθεί και να ρυθμιστεί το χρέος της και να έχει και η ίδια μια ξεκάθαρη εικόνα των οφειλών της, κάτι που της ήταν αδύνατο να κάνει ειδικά κατά τη διάρκεια των ημερών πανδημίας που διανύουμε όπου η πρόσβαση των πολιτών στις δημόσιες υπηρεσίες έχει δυσχεράνει.

Επιπλέον, της παρασχέθηκε νομική συμβουλευτική για όλα τα ποινικά της δικαστήρια. Με την παράσταση δικηγόρου της νομικής υπηρεσίας σε ένα από τα δικαστήρια αυτά, η κα Α. κέρδισε μια αθωωτική απόφαση για τα χρέη της και έτσι εξασφάλισε το σπίτι της, αποφεύγοντας την επερχόμενη κατάσχεσή του. Σήμερα, η κα Α. συλλέγει όλα τα απαραίτητα έγγραφα για να υπαχθεί στον εξωδικαστικό μηχανισμό με τη βοήθεια δικηγόρου του Κέντρου, νιώθοντας ότι πλέον έχει συμμάχους δίπλα της.

*Από 1/8/2021 έως 31/7/2022 η λειτουργία του Κέντρου Αλληλεγγύης Αθήνας υποστηρίζεται με δωρεά από το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος (ΙΣΝ), στο πλαίσιο της Διεθνούς Πρωτοβουλίας Δράσης COVID-19 του ΙΣΝ για την Καταπολέμηση των Συνεπειών της Πανδημίας.

**Από 1/7/2021 έως 30/6/2022, το Kahane Foundation χρηματοδοτεί την Ψυχοκοινωνική υπηρεσία του Κέντρου Αλληλεγγύης Αθήνας.

***Το Κέντρο Αλληλεγγύης Αθήνας υποστηρίζεται επίσης από τον Δήμο Αθηναίων.

Με την ιστορία της Muzhda ολοκληρώνεται το αφιέρωμα του SolidarityNow στον ευρύτερο ρόλο και τη σπουδαιότητα της εκπαίδευσης, που ξεκίνησε με αφορμή τη Διεθνή Ημέρα για την Εκπαίδευση στις 24 Ιανουαρίου.

Η Muzhda είναι η τρίτη της παρέας των Mohadese και Sezara, των τριών κοριτσιών από το Αφγανιστάν που ζουν μαζί στη δομή φιλοξενίας προσφύγων και αιτούντων άσυλο στη Ριτσώνα, και η τέταρτη του αφιερώματος μαζί με τη Roya που ζει στη δομή της Θήβας.

Είναι και η Muzhda ζωγράφος, είναι και αυτή ένα υπερ-ταλαντούχο κορίτσι και μαζί με τα άλλα τρία κορίτσια φωτίζουν τις μέρες όλων στις δομές φιλοξενίας που ζουν και κρατούν ζωντανή την ελπίδα ότι παρά τις δυσκολίες και τα προσωρινά αδιέξοδα, το φως θα ξαναβγεί και θα είναι μέσα από τα παιδιά αυτά που δεν δειλιάζουν, δεν το βάζουν κάτω, προσπαθούν και βρίσκουν τον τρόπο να εκφραστούν αλλά και να εκφράσουν συλλογικά αισθήματα βοηθώντας στη δημιουργία ενός καλύτερου κόσμου, που ξεκινά από το μικρό σπίτι μιας δομής και διευρύνεται συνέχεια.

Η Muzhda μιλάει πολύ καλά αγγλικά και αυτό τη βοηθά πολύ να περιγράψει τα αισθήματά της, τα όνειρά της αλλά και να μεσολαβεί ώστε να βοηθήσει τις φίλες της όταν δυσκολεύονται λίγο στην πρώτη τους ξένη γλώσσα, τα αγγλικά.

Η Muzhda ζωγραφίζει τα πάντα. Τοπία, φύση, ζώα, γυναίκες. «Ζωγραφίζω κάτι και μετά κάνω τα τρικ του βαν Γκογκ», εξομολογείται με τεράστιο χαμόγελο.

Στην ερώτηση γιατί ζωγραφίζει και αν έμαθε μόνη της, λέει ότι θυμάται να ζωγραφίζει από πολύ μικρή, της άρεσαν τα χρώματα, η ανάμιξή τους, η αποτύπωση στο χαρτί που μετά από μερικά χρόνια έγινε καμβάς με πιο σύνθετες ζωγραφιές.

Στη Ριτσώνα, βρέθηκε στο κατάλληλο περιβάλλον για να ξεκινήσει πάλι να ζωγραφίζει μετά που έφτασε στην Ελλάδα με την οικογένειά της. Δεν βρήκε μόνο μαθήματα ελληνικών, αγγλικών, μαθηματικών και φυσικών επιστημών στο «Κέντρο Εκπαίδευσης και Δημιουργικών Δραστηριοτήτων» του SolidarityNow στη δομή, αλλά πιο πολλά. Έναν χώρο ανταλλαγής ιδεών, σκέψεων, ονείρων και υποστήριξης του ταλέντου της.

«Όταν ζωγραφίζω, αισθάνομαι σαν βασίλισσα που δίνει εντολή στα χέρια της να σκορπίσουν χρώμα και στο μυαλό της να συγκεντρωθεί σε κάτι και μετά τα δυο αυτά μαζί με κάνουν εκείνη τη στιγμή τον πιο ευτυχισμένο άνθρωπο. Είμαι σαν φύλλο που χορεύει στον αέρα».

Δεν χρειάστηκε να τη ρωτήσουμε τίποτα άλλο. Οι λέξεις που διάλεξε, το ονειροπόλο ύφος με το οποίο περιέγραψε τη σχέση της με τη ζωγραφική ήταν αρκετά για να ονειροπολήσουμε κι εμείς, και να αρχίσουμε μαζί της μια κουβέντα κατά την οποία ανταλλάξαμε σκέψεις για την τέχνη, για το τί μας αρέσει, για τους πίνακες του αγαπημένου της Ολλανδού ζωγράφου στον οποίο θέλει να μοιάσει.

Όπως τα όνειρα των άλλων τριών κοριτσιών, έτσι και αυτά της Muzhda δεν έχουν επίκεντρο την ίδια. Τα παιδιά αυτά δεν απαντούν κάτι εύκολο ή σχετικά σύνηθες στο τί θες να γίνει όταν μεγαλώσεις.

Ό,τι θέλουν να γίνουν ή να κάνουν είναι πιο οικουμενικό. «Θέλω να δείχνω αγάπη, σεβασμό και αλληλεγγύη στους ανθρώπους που έχουν ανάγκη. Θέλω να σταθώ ικανή να γυρίσω πίσω την αγάπη που μου έχουν δείξει κάποιοι άνθρωποι και να τους βοηθήσω. Θέλω η τέχνη μου να γίνει παράδειγμα ότι πρέπει να υποστηρίζουμε όσους έχουν ταλέντο, θέλω να ζω σε έναν κόσμο που κανείς δεν θα πρέπει να κρύβει τα ταλέντα του, αλλά να είναι ελεύθερος.»

Προς το τέλος, η Muzhda άφησε να μας μιλήσει για τη χαρά που νιώθει όταν συμμετέχει σε εκθέσεις ζωγραφικής και φεστιβάλ και καταφέρνει να πουλήσει έναν πίνακά της: «αισθάνομαι τόση χαρά και περηφάνια, όσο περισσότερο με ενθαρρύνουν τόσο περισσότερο θέλω να συνεχίσω!».

Αγαπημένο δικό της έργο είναι ένας πίνακας που του έχει δώσει τον τίτλο «Ελεύθερο Πουλί» στον οποίο απεικονίζονται ένα χέρι υψωμένο προς τον ουρανό και ένα σώμα που ίπταται. Προς τα εκεί έχει πάρει κατεύθυνση και η Muzhda, προς τον ουρανό και η πρόσβαση στη γνώση, την εκπαίδευση και τις δημιουργικές δραστηριότητες εντός του πλαισίου της, στέκονται δίπλα της ώστε να μπορέσει να ξεδιπλώσει το ταλέντο της, να ενδυναμωθεί, να ανακαλύψει τις δυνατότητές της και να διαλέξει το μέλλον της.

 *Το πρόγραμμα «Όλα τα παιδιά στην Εκπαίδευση» υλοποιείται από το SolidarityNow με στήριξη και χρηματοδότηση της UNICEF Greece.

Γεννήθηκε σε μία χώρα που θυμάται από μικρή να ακούει ότι απαγορεύεται να ζωγραφίζουν οι άνθρωποι, πόσο μάλλον οι γυναίκες, αλλά και γενικά να ασχολούνται με οποιαδήποτε μορφή τέχνης.

Η Sezara στα 15 της σήμερα, ανακαλεί αυτή την ανάμνηση, αλλά ευτυχώς ούτε η οικογένειά της και συνεπώς ούτε η ίδια, μπόρεσε ποτέ να δεχθεί αυτή την απαγόρευση ως θέσφατο. Ήταν και παραμένει μια παράλογη απαγόρευση για κάθε υγιή ανθρώπινο νου.

Έτσι η Sezara, όταν έφυγε με την οικογένειά της από το Αφγανιστάν για το Ιράν, σε αυτή την πρώτη απόπειρα της οικογένειας για μια καλύτερη ζωή, άρχισε να ζωγραφίζει και δεν έχει σταματήσει μέχρι σήμερα – «Ζωγραφίζω, γιατί έτσι το μυαλό μου ξεχνά τα άσχημα. Με τη ζωγραφική μπορώ να νιώσω καλά».

Το επόμενο ταξίδι της οικογένειας της Sezara ήταν αυτή τη φορά προς την Ευρώπη. Σήμερα, η 15χρονη από το Αφγανιστάν ζει στην ανοιχτή δομή φιλοξενίας προσφύγων και αιτούντων άσυλο στη Ριτσώνα και δηλώνει με ενθουσιασμό ότι «δεν ξέρω τί θέλω να κάνω πιο μεγάλη, αυτό που θέλω είναι να αποκτήσω εμπειρίες! Πολλές!».

Στη Ριτσώνα, η Sezara έχει βρει ένα νέο σπίτι και έχει φτιάξει μια καθημερινότητα όσο καλύτερη γίνεται ώστε να κάνει τα πράγματα που θέλει. Πηγαίνει στο λύκειο, διαβάζει εξωσχολικά βιβλία, κάνει διαλογισμό με τη φίλη της Mohadesa και φυσικά ζωγραφίζει μόνη της, αλλά και παρέα με τις φίλες της, Mohadesa και Muzhda.

Η Sezara ζωγραφίζει τα πάντα. Τοπία, πορτρέτα, αντικείμενα. Αγαπά το άσπρο και το μαύρο, αλλά δεν ζωγραφίζει μόνο ασπρόμαυρα. Στο πλευρό της για κάθε ανησυχία της, καλλιτεχνική ή μη, έχει την οικογένειά της – «οι γονείς μου ήταν πάντα πολύ υποστηρικτικοί», λέει περήφανα.

Δικό της αγαπημένο έργο είναι ένας πίνακας με το σήμα της νίκης κι αυτό γιατί παρότι ζει στη Ριτσώνα όπως λέει, που είναι μία δομή για πρόσφυγες, «εμείς οι γυναίκες, μπορούμε να νικήσουμε! Να είμαστε ελεύθερες και να προοδεύσουμε!». Παρόλα αυτά δεν διάλεξε αυτόν τον πίνακα να συνοδεύσει την ιστορία της, αλλά αυτόν που απεικονίζει ένα μικρό κορίτσι ελεύθερο να περπατά στη φύση. Έναν πανέμορφο πίνακά της!

Τα όνειρα της Sezara είναι πολλά και έντονα όση και η ανάγκη της να αποκτήσει πολλές εμπειρίες! Όταν η Sezara μιλά και περιγράφει συναισθήματα και μελλοντικά σχέδια είναι εμφανές στον συνομιλητή της ότι «δεν κρατιέται»! Μιλά με ενθουσιασμό, γελάει δυνατά, κάνει ζωηρές χειρονομίες, φαίνεται ότι τα στενά όρια μιας δομής, ευτυχώς, δεν την χωρούν! Και πώς να τη χωρούν!

Κλείνουμε την κουβέντα μας με τη Sezara αφήνοντάς την να μας μιλήσει για τα όνειρά της «πρώτα θέλω να βοηθήσω τους ανθρώπους που δεν έχουν σπίτι, να αποκτήσουν και μετά να είμαι δίπλα τους για να τους υποστηρίξω να κυνηγήσουν κι αυτοί τα όνειρά τους, όπως κάνω κι εγώ!». Στο SolidarityNow είμαστε δίπλα στη Sezara με περηφάνια και καμάρι που μπορούμε να συμβάλλουμε έστω και λίγο στα όνειρά της. Γιατί μέσα από το σύνολο των δραστηριοτήτων στο «Κέντρο Εκπαίδευσης και Δημιουργικών Δραστηριοτήτων»* της οργάνωσης στη δομή της Ριτσώνας, η Sezara και τα άλλα παιδιά ενδυναμώνονται ώστε να ζουν καλά στο παρόν και να σχεδιάζουν να ζήσουν πολύ καλύτερα στο μέλλον. Ο δρόμος για αυτό περνά μέσα από την εκπαίδευση.

*Το πρόγραμμα «Όλα τα παιδιά στην Εκπαίδευση» υλοποιείται από το SolidarityNow με στήριξη και χρηματοδότηση της UNICEF Greece.

Είναι πάντα ελπιδοφόρο να μιλάς σε νέους ανθρώπους που παρότι δεν τους έχουν έρθει «όλα δεξιά» όπως λέμε στην Ελλάδα, για την ακρίβεια μάλλον το αντίθετο, εκείνοι είναι ενεργά παρόντες στη ζωή τους και δεν αφήνουν μόνο στις συνθήκες να καθορίσουν το παρόν και το μέλλον τους.

Η 15χρονη Mohadesa από το Αφγανιστάν είναι ένας τέτοιος νέος άνθρωπος, που ζει στην ανοιχτή δομή φιλοξενίας προσφύγων και αιτούντων άσυλο της Ριτσώνας με την οικογένειά της, αφού πρώτα είχε μείνει ένα διάστημα στις δομές της Σάμου και της Λέσβου. Η άφιξή της στη Ριτσώνα της έδωσε χαρά. Ήταν χαρούμενη που ένιωσε ότι βρήκε πάλι ένα σπίτι, αλλά από την άλλη δεν είχε τί να κάνει στην αρχή. Μόνο κοιμόταν. Σιγά-σιγά όμως η Ριτσώνα έγινε πραγματικό σπίτι, μια γειτονιά, ένα κοινωνικό περιβάλλον στο οποίο η Mohadesa έκανε φίλες, άρχισε να γνωρίζεται με τους ανθρώπους των οργανώσεων που δραστηριοποιούνται εκεί, συμμετείχε σε διάφορες συλλογικές δράσεις και έτσι άρχισαν τα πράγματα να πηγαίνουν καλύτερα.

«Η φιλία είναι πολύ σημαντική», λέει η Mohadesa και αυτός ήταν ο λόγος που στενοχωρήθηκε πολύ όταν οι πρώτες φίλες που έκανε στη Ριτσώνα έφυγαν για τη Γερμανία. Τότε, όπως περιγράφει, «έμεινα μόνη μου και στράφηκα προς τον εαυτό μου. Έψαξα να βρω χαρά και τότε υποστηρίχθηκα από τους ανθρώπους του Διεθνή Οργανισμού Μετανάστευσης οι οποίοι μου πρόσφεραν τα υλικά που χρειαζόμουν για να ξεκινήσω πάλι να κάνω αυτό που μου δίνει χαρά. Να ζωγραφίζω.»

Η πηγή της χαράς είχε βρεθεί και η Mohadesa συνέχισε να κάνει βήματα προς την ευδαιμονία.  Νέες φίλες, νέα ερεθίσματα, νέοι στόχοι. Σήμερα, μοιράζεται τις ίδιες καλλιτεχνικές και όχι μόνο ανησυχίες με τη Sezara και τη Muzhda. Τα τρία κορίτσια πάνε στο ίδιο λύκειο, παρακολουθούν μαθήματα ελληνικών, αγγλικών και μαθηματικών στο «Κέντρο Εκπαίδευσης και Δημιουργικών Δραστηριοτήτων»* του SolidarityNow στη Ριτσώνα, είναι ζωγράφοι και κυρίως είναι πολύ καλές φίλες!

Έτσι, η πολυπράγμων Mohadesa έφτιαξε μια υπερδραστήρια καθημερινότητα. Ξυπνάει νωρίς, πηγαίνει στο σχολείο, μετά μελετάει, συναντά τις φίλες της με τις οποίες κάνουν και διαλογισμό, φυσικά ζωγραφίζει και στον υπόλοιπο ελεύθερο της χρόνο διαβάζει λογοτεχνία, ακούει podcast, και εδώ και λίγο καιρό προσέθεσε στις δραστηριότητές της τη συγγραφή ενός βιβλίου.

Το βιβλίο της δεν έχει ακόμα τίτλο και προς το παρόν το έχει βαφτίσει «Ένα κορίτσι από το Αφγανιστάν». Γιατί όπως εξηγεί, η ιστορία ενός κοριτσιού από το Αφγανιστάν είναι ίδια με των περισσότερων κοριτσιών, «σαν η μοίρα μας να είναι κοινή αν δεν φύγουμε από εκεί». Εκεί, που όπως μας λέει με παράπονο αλλά και με τη βεβαιότητα ότι έχει διαφύγει τον κίνδυνο, «μπορεί να είσαι 12 χρονών κορίτσι και να παίζεις με μια κούκλα και ένας επισκέπτης στο σπίτι σου να σου πει επιτέλους έκανες μωρό, είχες αργήσει!»

Όλα αυτά όμως τώρα πια είναι μακριά και το όνειρο είναι μπροστά. Η Mohadesa είναι ευτυχισμένη που μπορεί και ζωγραφίζει ό,τι της αρέσει, ό,τι την εκφράζει και ξέρει ότι έχει ταλέντο. Το ταλέντο της το εκτιμά και το κοινό που επισκέπτεται τις διάφορες εκθέσεις και φεστιβάλ που έχει λάβει μέρος η Mohadesa με τους πίνακές της. Αυτό την κάνει ευτυχισμένη: «Έχω ένα καλό προαίσθημα. Βλέπω ότι μεγάλωσα. Πριν δύο χρόνια, ήμουν όπως οι περισσότεροι που επαινούν την τέχνη. Ήξερα μόνο λίγα πράγματα για τη ζωγραφική. Αλλά τώρα είμαι εγώ εκείνος ο άνθρωπος που οι άλλοι επαινούν την τέχνη του».

Θέλει βέβαια να κάνει και να γίνει πολλά και ακόμα «αλλάζω συνέχεια γνώμη, θέλω να γίνω μοντέλο (και κοκκινίζει) θέλω να γίνω συγγραφέας, θέλω να γίνω και πάρα πολύ καλή ζωγράφος». Ό,τι και να διαλέξει πάντως θέλει να το κάνει καλά ώστε να αποκτήσει φωνή και να μιλά για το Αφγανιστάν, για τη στέρηση των δικαιωμάτων των γυναικών εκεί, για το δίκαιο, για την ισότητα. Κλείσαμε τη συζήτησή μας με τη Mohadesa με τη βεβαιότητα ότι θα πετύχει σε οτιδήποτε επιλέξει να κάνει και με την υπόσχεση ότι θα τη συναντήσουμε σε μια έκθεση ζωγραφικής να θαυμάσουμε από κοντά τα έργα της!

*Το πρόγραμμα «Όλα τα παιδιά στην Εκπαίδευση» υλοποιείται από το SolidarityNow με στήριξη και χρηματοδότηση της UNICEF Greece.

Η Roya έγινε μόλις 18 χρονών, κατάγεται από το Αφγανιστάν και από τα 15 της ζει στην Ελλάδα. Ο πρώτος σταθμός της ζωής της στη νέα χώρα ήταν η Σάμος, μετά η Πρέβεζα και ακόμα πιο μετά η Θήβα.

Στη Θήβα και στην ανοιχτή δομή φιλοξενίας προσφύγων και αιτούντων άσυλο, γνωρίστηκε και με το SolidarityNow. Η Roya παρακολουθεί μαθήματα ελληνικών και αγγλικών στο «Κέντρο Εκπαίδευσης και Δημιουργικών Δραστηριοτήτων»* της οργάνωσης. Αυτό το Κέντρο αποτέλεσε κάτι παραπάνω από ένα μη τυπικό σχολείο για τη Roya. Έγινε το υποστηρικτικό περιβάλλον που χρειαζόταν για να «μιλήσει» μέσα από τη ζωγραφική της.

Η Roya ζωγραφίζει από πολύ μικρή, αλλά πιστεύει ότι το στυλ της το βρήκε στα 15. Σε αυτό τη βοήθησε και ο Βίνσεντ Βαν Γκογκ! Η παρατήρηση των έργων του αγαπημένου της ζωγράφου, την οδήγησε σιγά-σιγά να βρει τον δικό της μοναδικό τρόπο να αποτυπώνει εικαστικά όλα αυτά που νιώθει. Και νιώθει πολλά, όπως ζωηρά εξομολογείται. «Μου αρέσει να ζωγραφίζω γιατί έτσι αισθάνομαι ελεύθερη. Θέλω να μιλήσω στον κόσμο! Έχω να πω πολλά! Να πω για αυτά που νιώθω, να πω για τις γυναίκες στο Αφγανιστάν που έχουν φωνή αλλά δεν μπορούν να ακουστούν. Να καταφέρω να ακουστούν μέσα από μένα και τους πίνακές μου!».

Η Roya εμπνέεται από τα συναισθήματά της, από τις δυσκολίες διαβίωσης σε μια δομή, -«είναι πολύ δύσκολα μερικές φορές, τόσο δύσκολα που νιώθω ότι ζω σε φυλακή» – ενώ πολλά από τα έργα της είναι τοπία που ανακαλεί στη μνήμη της από το μακρύ ταξίδι από το Αφγανιστάν στην Ελλάδα. Αγαπά το μπλε, το κόκκινο και το πράσινο και μερικές φορές καταλαβαίνει ότι «τα χρώματα που χρησιμοποιώ εξαρτώνται από το τί νιώθω – νομίζω όταν είμαι στενοχωρημένη είναι πιο σκούρα».

Στην ερώτηση ποιο είναι το αγαπημένο έργο της μας μιλά για τον πίνακά της που απεικονίζει ένα νεαρό κορίτσι, τη Sharbat Gula. Η Roya πήρε τη διάσημη φωτογραφία του φωτορεπόρτερ Steve McCurry στην οποία είναι η 12χρονη Sharbat από το Αφγανιστάν σε έναν προσφυγικό καταυλισμό στο Πακιστάν, την περίοδο κατά την οποία το Αφγανιστάν τελούσε υπό Σοβιετική κατοχή. Η Roya ζωγράφισε τη Sharbat ίδια με τη φωτογραφία, με μία μόνο διαφορά. Της αφαίρεσε το στόμα. Η Sharbat έγινε έτσι ένα από τα εκατομμύρια κορίτσια από το Αφγανιστάν που δεν έχουν δικαιώματα, δεν μπορούν να μιλήσουν, δεν θα βρεθεί κανείς να τις ακούσει.

Όλα τα όνειρα της Roya σχετίζονται με τις γυναίκες στο Αφγανιστάν – πώς να τις βοηθήσει μέσα από την τέχνη της, πώς να τραβήξει την προσοχή του κόσμου ώστε να δράσει και να τις στηρίξει. Για όλα αυτά μιλά και στα νεαρότερα κορίτσια στη δομή της Θήβας που την έχουν δασκάλα ζωγραφικής. Γιατί η Roya αγαπά να μεταφέρει τις γνώσεις της όπως λέει. Διδάσκει στις μικρές μαθήτριές της ζωγραφική και «κυρίως θέλω να τις βοηθήσω να εκφράζονται χωρίς να φοβούνται, να τις μάθω να έχουν αυτοπεποίθηση, να δουν ότι υπάρχουν τρόποι να προχωρήσουν στη ζωή τους όπως οι ίδιες επιθυμούν.»

Ανάμεσα σε όλα αυτά, η Roya διαβάζει λογοτεχνικά βιβλία, συμμετέχει με τα έργα της σε εκθέσεις και φεστιβάλ, όπου πολλές φορές έχει καταφέρει να πουλήσει πίνακές της και αυτό την ενθουσιάζει – «μου έχουν πει ότι κοιτώ βαθιά μέσα στη ζωή…», λέει περήφανα και ντροπαλά. Επιπλέον, συχνά δραπετεύει από τη «φυλακή» της Θήβας και επισκέπτεται την Αθήνα, όπου προετοιμάζεται να δώσει εξετάσεις για να περάσει στη Σχολή Καλών Τεχνών. Άλλωστε θα γίνει διάσημη ζωγράφος και «θα δείξω στις Αφγανές ότι μπορούν!»

Η τελευταία ευχή που μοιράζεται μαζί μας η Roya αφορά στους καλλιτέχνες και στην υποστήριξη που έχουν ανάγκη ώστε να μπορούν να δημιουργούν. Η ευχή που μοιραστήκαμε εμείς για τη Roya ήταν πολυδιάστατη – να περάσει στη Σχολή Καλών Τεχνών, να παραμείνει δημιουργική και στο πλευρό των γυναικών που χρειάζονται υποστήριξη, να μη σταματήσει να ονειρεύεται, να διδάσκει, να διεκδικεί!

 *Το πρόγραμμα «Όλα τα παιδιά στην Εκπαίδευση» υλοποιείται από το SolidarityNow με στήριξη και χρηματοδότηση της UNICEF Greece.

Οι 15χρονες Mohadesa, Sezara και Muzhda ζουν στη δομή φιλοξενίας προσφύγων και αιτούντων άσυλο της Ριτσώνας και η 18χρονη Roya στη δομή της Θήβας.

Τί τις ενώνει; Η ζωγραφική. Και ο Βίνσεντ βαν Γκογκ.

Αφού και οι τέσσερις απαντούν το όνομά του στην ερώτηση ποια/ος είναι η/ο αγαπημένη/ος σου ζωγράφος.

Τέσσερις νέες από το Αφγανιστάν που ήρθαν στην Ελλάδα με τις οικογένειές τους αναζητώντας ευκαιρίες για μια αξιοπρεπή ζωή, άρχισαν εδώ να ξεδιπλώνουν το ταλέντο τους, βρίσκοντας το κατάλληλο υποστηρικτικό περιβάλλον. Σήμερα, μιλούν με ενθουσιασμό και όνειρα για την αγάπη τους στη ζωγραφική, για τα δικαιώματα των γυναικών και για την ελευθερία που βιώνουν μέσα από την τέχνη.

Με αφορμή τη χθεσινή Διεθνή Ημέρα για την Εκπαίδευση, 24 Ιανουαρίου, στο SolidarityNow θελήσαμε να παρουσιάσουμε τα συνολικά οφέλη της πρόσβασης στην εκπαίδευση στα παιδιά.

Στα παιδιά που μέσα από τις μαθητικές δραστηριότητες δεν μαθαίνουν μόνο μια νέα γλώσσα, αλλά μαθαίνουν και τον εαυτό τους πλησιάζοντας πιο κοντά σε αυτά που θέλουν να κάνουν, να προσπαθήσουν, να γίνουν. Πολλές φορές ανακαλύπτουν καινούργια ενδιαφέροντα, ακόμα και ταλέντα τα οποία με την κατάλληλη ενθάρρυνση και καθοδήγηση μπορούν να αναπτυχθούν και να αλλάξουν τη ζωή τους! Τέτοιες είναι οι μικρές ιστορίες των τεσσάρων κοριτσιών που θα παρουσιαστούν τις επόμενες μέρες.

Τα τέσσερα υπέροχα κορίτσια, ζουν στις δυο από τις 14 ανοιχτές δομές φιλοξενίας προσφύγων και αιτούντων άσυλο όπου δραστηριοποιείται το SolidarityNow με τη λειτουργία των «Κέντρων Εκπαίδευσης και Δημιουργικών Δραστηριοτήτων», μέσω του προγράμματος «Όλα τα Παιδιά στην Εκπαίδευση» που υλοποιείται με τη στήριξη και χρηματοδότηση της UNICEF Greece.

από την Υπηρεσία Απασχολησιμότητας του Κέντρου Αλληλεγγύης Αθήνας* 

Ο Ujjal είναι 20 χρονών, με καταγωγή από το Μπαγκλαντές και είναι αιτών άσυλο. Έφτασε στην Ελλάδα ως ασυνόδευτος ανήλικος, σε ηλικία 17 χρονών, έζησε σε δομή για ανήλικα παιδιά-πρόσφυγες, γράφτηκε στο Λύκειο και ξεκίνησε να μαθαίνει την ελληνική γλώσσα. Η χρονιά έναρξης της πανδημίας ήταν και η χρονιά που ο Ujjal έκλεισε τα 18 και λόγω των έκτακτων συνθηκών δεν μπορούσε πια να παρακολουθήσει το σχολείο δια ζώσης – έπρεπε να βρει δουλειά.

Τον Νοέμβριο του 2020, ο Ujjal εγκατέλειψε την πόλη και τη δομή που ζούσε, ήρθε στην Αθήνα και επισκέφτηκε το Κέντρο Αλληλεγγύης του SolidarityNow και την υπηρεσία Απασχολησιμότητας, ζητώντας βοήθεια για να βρει εργασία. Πολύ νέος, συνεσταλμένος αλλά συγχρόνως με μια σπιρτάδα στα μάτια, έξυπνος, θετικός και κυρίως αποφασισμένος να χτίσει τη ζωή του στην Ελλάδα και να το κάνει καλά. Η κατάστασή του όμως ήταν επείγουσα, αφού ζούσε σε συνθήκες σοβαρής φτώχειας χωρίς κανένα υποστηρικτικό δίκτυο.

Οι μέρες της καραντίνας κυλούσαν και μαζί κυλούσαν και οι μέρες των συνεδριών του Ujjal με την εργασιακή του σύμβουλο, η οποία τον παρότρυνε να απασχοληθεί στον γεωργικό τομέα ως κύρια προσωρινή επιλογή, καθώς όλοι οι άλλοι τομείς είχαν εκείνη την περίοδο ανασταλεί και τον βοήθησε να υποβάλει αίτηση για εργασία. Ο Ujjal αν και χωρίς εμπειρία στην αγορά εργασίας στην Ελλάδα, άδραξε αμέσως την ευκαιρία και εργάστηκε για τρεις μήνες ως εργάτης σε αγροτικές εργασίες εκτός Αθήνας. Αυτό ίσως φαίνεται ένα απλό μικρό βήμα, για τον Ujjal όμως ήταν το πρώτο μιας συνεχούς βελτίωσης της διαβίωσής του.

Επέστρεψε στην Αθήνα με βελτιωμένες γλωσσικές δεξιότητες, άρθηκε η απαγόρευση κυκλοφορίας στην Ελλάδα και βρήκε την επόμενη δουλειά του. Σήμερα, ο Ujjal δουλεύει σε κεντρικό εστιατόριο στην Αθήνα, η δουλειά του εκτιμάται από τον εργοδότη και τους συναδέλφους του, γράφτηκε ξανά στο Λύκειο, έχει ξεκινήσει μαθήματα μαγειρικής και κάνει όνειρα και σχέδια για το μέλλον! Η εργασιακή του σύμβουλος τον στήριξε από το πρώτο του μικρό βήμα επιβίωσης μέχρι τη δημιουργία φιλόδοξων ονείρων.

Για τους πρόσφυγες και τους αιτούντες άσυλο, η απαγόρευση κυκλοφορίας για την προστασία από την Covid-19, επιδείνωσε μια ήδη ακραία κατάσταση και οδήγησε πολλούς σε απόγνωση. Ο Ujjal κατάφερε να την ξεπεράσει ζητώντας βοήθεια, κάνοντας μικρά βήματα, επιδεικνύοντας θάρρος, εστιάζοντας στο μέλλον και στην προσπάθεια. Δεν θα μπορούσαμε να είμαστε πιο περήφανοι για αυτόν.

*Από 1/8/2021 έως 31/7/2022 η λειτουργία του Κέντρου Αλληλεγγύης Αθήνας υποστηρίζεται με δωρεά από το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος (ΙΣΝ), στο πλαίσιο της Διεθνούς Πρωτοβουλίας Δράσης COVID-19 του ΙΣΝ για την Καταπολέμηση των Συνεπειών της Πανδημίας.

**Από 1/7/2021 έως 30/6/2022, το Kahane Foundation χρηματοδοτεί την Ψυχοκοινωνική υπηρεσία του Κέντρου Αλληλεγγύης Αθήνας.

***Το Κέντρο Αλληλεγγύης Αθήνας υποστηρίζεται επίσης από τον Δήμο Αθηναίων.

από την Κοινωνική Υπηρεσία του Κέντρου Αλληλεγγύης Αθήνας*

Η Κοινωνική Υπηρεσία του Κέντρου Αλληλεγγύης Αθήνας του SolidarityNow παρέχει καθημερινή εξειδικευμένη και εξατομικευμένη υποστήριξη σε ωφελούμενους διαφορετικών καταβολών και εθνικοτήτων, που έχουν ποικίλες ανάγκες. Μια από τις πιο ενδιαφέρουσες και απαιτητικές περιπτώσεις με την οποία ήρθαμε πρόσφατα αντιμέτωποι, ήταν αυτή της Ν.Κ., μιας γυναίκας από το Πακιστάν που έφτασε στην Ελλάδα το προηγούμενο καλοκαίρι.

Η Ν.Κ. είναι μια ιδιαίτερα μορφωμένη γυναίκα, μέλος εύπορης οικογένειας, που εργαζόταν για χρόνια στον τραπεζικό τομέα στην πατρίδα της. Η ζωή της άλλαξε δραματικά πριν από πέντε περίπου χρόνια, όταν αποκαλύφθηκε ο σεξουαλικός της προσανατολισμός, αρχικά στους γονείς της και αργότερα στον σύζυγό της, τον οποίο είχε αναγκαστεί να παντρευτεί. Αφού υποβλήθηκε σε πολλαπλά είδη κακοποίησης από τους συγγενείς και τον σύζυγό της, κατάφερε τελικά να φύγει από το Πακιστάν και έφτασε στην Ευρώπη.

Όταν επισκέφτηκε για πρώτη φορά το Κέντρο Αλληλεγγύης Αθήνας πριν από τρεις μήνες, ήταν σε άσχημη κατάσταση τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά, λόγω των σοβαρών δυσκολιών που είχε βιώσει στο ταξίδι της, αλλά και λόγω των άθλιων συνθηκών διαβίωσής της στην Ελλάδα.

Με τις συντονισμένες προσπάθειες της Κοινωνικής Υπηρεσίας του Κέντρου, η Ν.Κ. παραπέμφθηκε στην Υπηρεσία Ασύλου και λίγο μετά κατάφερε να λάβει τα νόμιμα έγγραφα της. Στη συνέχεια, σχετικά με τη διαμονή της, εστάλη αίτηση στο πρόγραμμα φιλοξενίας αιτούντων άσυλο ESTIA, με αποτέλεσμα η Ν.Κ. σήμερα να έχει βρει στέγη, στο πλαίσιο ενός έργου φιλοξενίας αφιερωμένου στους ΛΟΑΤΙ+ πρόσφυγες. Παράλληλα, υποστηρίχθηκε για να κάνει ενδελεχείς ιατρικές εξετάσεις και να εμβολιαστεί πλήρως κατά της Covid-19.

Επιπλέον, η Ν.Κ. είχε εβδομαδιαίες συνεδρίες τους τελευταίους τρεις μήνες με έναν από τους ψυχολόγους της υπηρεσίας Ψυχολογική υποστήριξη-Συμβουλευτική και αυτό τη βοήθησε πολύ να ξεπεράσει τις αρνητικές εμπειρίες και να επικεντρωθεί στις προσπάθειες να ξαναχτίσει τη ζωή της σε ένα νέο, ασφαλές περιβάλλον.

Όλα τα παραπάνω, σε συνδυασμό με την έντονη επιθυμία της Ν.Κ. να μάθει την ελληνική γλώσσα και να ενταχθεί σύντομα στην αγορά εργασίας, αποδεικνύουν ότι η περίπτωση της Ν.Κ. είναι μια ιστορία-παράδειγμα δύναμης, θάρρους και ελπίδας. Δείχνει επίσης πόσο πολύτιμη είναι η συνεργασία και η διασύνδεση μεταξύ των διαφόρων υπηρεσιών που προσφέρονται στο Κέντρο. Αυτές οι δύο αρχές αποτελούν το θεμέλιο πάνω στο οποίο βασίζεται η συνολική λειτουργία του Κέντρου Αλληλεγγύης Αθήνας του SolidarityNow.

*Από 1/8/2021 έως 31/7/2022 η λειτουργία του Κέντρου Αλληλεγγύης Αθήνας υποστηρίζεται με δωρεά από το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος (ΙΣΝ), στο πλαίσιο της Διεθνούς Πρωτοβουλίας Δράσης COVID-19 για την Καταπολέμηση των Συνεπειών της Πανδημίας.

**Από 1/7/2021 έως 30/6/2022, το Kahane Foundation χρηματοδοτεί την Ψυχοκοινωνική υπηρεσία του Κέντρου Αλληλεγγύης Αθήνας.

***Το Κέντρο Αλληλεγγύης Αθήνας υποστηρίζεται επίσης από τον Δήμο Αθηναίων.

της Μαρίνας Κάντα, Υπεύθυνη της Νομικής Υπηρεσίας

Κέντρο Αλληλεγγύης Αθήνας*, SolidarityNow

Με αφορμή την ημέρα του πρόσφυγα θα ήθελα να μιλήσω στους ίδιους τους πρόσφυγες και όχι για αυτούς. Τη γλώσσα των προγραμμάτων δεν τη γνωρίζω…«μέθοδοι επαλήθευσης, αποτελέσματα, στόχοι, αριθμοί, δείκτες»… Γνωρίζω όμως τη γλώσσα που έχουμε μιλήσει μαζί με τους ωφελούμενους στο Κέντρο Αλληλεγγύης της Αθήνας (ΚΑΑ) από το 2016 που ξεκινά και το δικό μου ταξίδι εκεί. Γνωρίζω ότι οι ωφελούμενοι του ΚΑΑ, πρόσφυγες, μετανάστες, Έλληνες, μας εμπιστεύτηκαν γιατί είχαμε πάντα την πόρτα ανοιχτή για όλους ανεξαρτήτως καταγωγής, φυλής, πολιτικών, θρησκευτικών πεποιθήσεων ή εισοδηματικών κριτηρίων και θα ήθελα να τους ευχαριστήσω για αυτό.

Θα ήθελα να τους πω ότι προσπαθήσαμε όχι μόνο να τους ακούσουμε, αλλά και να αφουγκραστούμε το αίτημά τους. Προσπαθήσαμε να κατανοήσουμε το ρητώς εκπεφρασμένο αλλά και το κρυμμένο αίτημα. Πίσω από ένα: «θέλω σπίτι, θέλω χαρτιά, θέλω δουλειά» εμείς ακούσαμε: «θέλω φροντίδα, θέλω αποδοχή, θέλω κατανόηση». Προσπαθήσαμε να πλαισιώσουμε και να προσφέρουμε ολιστικές υπηρεσίες στους ωφελούμενους, ένα καταφύγιο όπου άνθρωποι κοινωνικά αποκλεισμένοι, ευάλωτοι, βασανισμένοι θα έβρισκαν λύση για τις περισσότερες από τις ανάγκες τους. Οποιοσδήποτε έμπαινε στο Κέντρο μπορούσε να λάβει τις  υπηρεσίες του κοινωνικού λειτουργού, να συμβουλευτεί ψυχολόγο, να λάβει νομική συμβουλευτική και εκπροσώπηση, να επισκεφτεί εργασιακό σύμβουλο ή να λάβει λογιστικές υπηρεσίες. Και μας εμπιστεύτηκαν…και  ήρθαν ξανά και ξανά, στο σημείο αναφοράς.

Δεν ήταν πάντα εύκολο το ταξίδι μας με τους ωφελούμενους, είχαμε επιτυχίες, γελάσαμε, χαρήκαμε, αγκαλιαστήκαμε αλλά βιώσαμε και ματαιώσεις. Βιώσαμε εντάσεις, άγχη, και γίναμε αυτόπτες και αυτήκοες μάρτυρες του ανθρώπινου πόνου. Ανοίξαμε κύκλους και κλείσαμε κύκλους, αλλά πάνω από όλα θα ήθελα να πω στους ωφελούμενούς μας πόσα μάθαμε από αυτούς. Τους θαυμάσαμε για τη δύναμή τους, μάθαμε πώς αναστυλώνεσαι παρόλο που γύρω σου υπάρχουν μόνο συντρίμμια, πώς επιβιώνεις όταν καταρρέουν όλα σου τα όνειρα, μάθαμε να νοηματοδοτούμε πράγματα ανεξήγητα, γνωρίσαμε την ανθεκτικότητα που κρύβουμε μέσα μας, ωριμάσαμε.

Ανταπόκριση στην έκτακτη συνθήκη

Καταφέραμε να διατηρήσουμε τις «πόρτες ανοιχτές» μέσα από ερμητικά κλειστά σπίτια, πίσω από γυάλινες οθόνες, ανάμεσα σε άδειους δρόμους. Προσαρμοστήκαμε στην ψηφιακή εποχή, ανταποκριθήκαμε με κάθε μέσο στη νέα συνθήκη της πανδημίας αλλά και οι ωφελούμενοι προσαρμόστηκαν και όλοι μαζί συμπορευτήκαμε. Παλέψαμε με ιούς, πρόστιμα, sms, περιορισμούς στη μετακίνηση, αλλά η σχέση δε χάθηκε.

Γνώρισα την S. λίγο πριν την πρώτη καραντίνα, γυναίκα χειραφετημένη από το Αφγανιστάν, που μιλάει πέντε γλώσσες. Δεν θα πω τί είχε υποστεί στη χώρα της ως θύμα έμφυλης βίας, ούτε για τα σοβαρά ιατρικά της προβλήματα. Έχω μόνο να πω για τη δύναμη της ψυχής της, μια γυναίκα έμπνευση για εμένα. Περάσαμε ένα χρόνο καραντίνας, να επικοινωνούμε εντός και εκτός νοσοκομείου, να κάνουμε προετοιμασία συνέντευξης με zoom, skype, teams και ό,τι χρειαζόταν. Πήγαμε μαζί στην πρώτη συνέντευξη σχετικά με το αίτημα ασύλου της και λίγο πριν το τέλος η S. λιποθύμησε. Το σώμα της έκανε παύση, ήθελε να σταματήσει να θυμάται. Μας βρήκε η δεύτερη καραντίνα του Νοεμβρίου και ξαναβρεθήκαμε τον Μάρτιο. Πήγαμε μαζί στη συνέντευξη, πήγαμε για να κερδίσουμε αυτή τη φορά, μια μικρή μάχη ενάντια στην έμφυλη βία.

Αν μπορούσα όμως να απευθυνθώ στους ωφελούμενους του Κέντρου, θα ήθελα να μιλήσω και σε όλους αυτούς για τους οποίους προσπάθησα αλλά δεν τα κατάφερα, για λόγους που μας ξεπερνούν. Δεν τα κατάφερα να αναγνωριστούν πρόσφυγες, δεν τα κατάφερα να πετύχει το αίτημα οικογενειακής επανένωσης. Θα ήθελα να τους πω ότι λυπάμαι και μακάρι εφεξής να πνέει ούριος άνεμος σε κάθε επόμενο ταξίδι.

Μια ιδιαίτερη αφιέρωση

Από όλους αυτούς τους ανθρώπους, θα ήθελα να αφιερώσω τη μέρα του πρόσφυγα σε μία γυναίκα, μια γυναίκα που την έχω μέσα μου από τότε που τη γνώρισα και που δεν πρόλαβε να φτάσει στον άντρα της με την οικογενειακή επανένωση. Μια γυναίκα που μου αφηγήθηκε πώς φόρτωσε κυριολεκτικά τα τρία μωρά παιδιά της στην πλάτη και περπατούσε μερόνυχτα σε χιονισμένες βουνοκορφές και απότομες πλαγιές για να τα φέρει ασφαλή στην Ελλάδα. Μου μίλησε για τη φυλακή στη χώρα καταγωγής της και τα βασανιστήρια που είχε υποστεί γιατί τόλμησε να πει τη γνώμη της. Με παρακάλεσε να φτάσει γρήγορα στη Γερμανία γιατί είχε κουραστεί, αλλά δυστυχώς δεν πρόλαβε. Δεν προλάβαμε.

Για την E. θα είναι οι επόμενες μάχες. Για να προλάβουμε…

*Από το Μάιο 2019, το Κέντρο Αλληλεγγύης Αθήνας χρηματοδοτείται από τα EEA  Grants, με διαχειριστή της δωρεάς τους ΣΟΛ CROWE και HumanRights360. Το ΚΑΑ υποστηρίζεται επίσης από τον Δήμο Αθηναίων.

Αφιέρωμα στη Διεθνή Ημέρα Οικογένειας | 15 Μαίου 2021

Η Hadia και η οικογένειά της κατάγονται από ένα μικρό χωριό, το Χάνγκες της πόλης Ντοχόκ στο Ιράκ. Το 2019, η ίδια μαζί με τα 8 παιδιά της, έφτασε στην Ελλάδα μέσω Έβρου, έχοντας περπατήσει για αρκετές μέρες κάτω από δύσκολες καιρικές συνθήκες. Η Hadia όμως ποτέ δεν έχασε την πίστη της, γιατί πάντα είχε στο μυαλό της τα παιδιά της και την ευθύνη ότι πρέπει να καταφέρει να τα προφυλάξει. Μάλιστα από την πρώτη στιγμή που βρέθηκε στην Ελλάδα, ένιωσε την ελπίδα πως όλα θα πάνε καλά στο καινούργιο μέλλον που τους περιμένει.

Σήμερα, ζουν στην Ανοιχτή Δομή Φιλοξενίας στις Σέρρες. Αισθάνονται ικανοποιημένοι με τις συνθήκες της ζωής τους, γιατί τώρα ζουν χωρίς φόβο και ανασφάλεια. Επιπλέον, σήμερα τα παιδιά της πηγαίνουν στο σχολείο και μπορούν να σκεφτούν το μέλλον τους και να κάνουν όνειρα. Παράλληλα, έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν ένα φιλικό και υποστηρικτικό δίκτυο εντός της δομής με τα υπόλοιπα μέλη της κοινότητας. Τα παιδιά έχουν αναπτύξει φιλίες, η Hadia έχει φιλικές σχέσεις με πολλές γυναίκες που μένουν στην ίδια δομή και έτσι νιώθουν ότι ανήκουν σε μια κοινότητα που τους προσφέρει ελπίδα και ζεστασιά.

Στην ερώτηση μας για το τί σημαίνει για εκείνη η «οικογένεια», μας απαντά: «Οικογένεια σημαίνει ευτυχία, αδέρφια, μητέρα και πατέρας, οικογένεια σημαίνει ζωή, είναι η ίδια η Ζωή», και συνεχίζει: «η οικογένεια μπορεί να αποτελείται είτε από πολλά είτε από λίγα μέλη, αρκεί όλοι να είναι ενωμένοι σαν ένα». Και προσθέτει συγκινημένη: «νιώθω πολύ υπερήφανη για την οικογένεια που έχω δημιουργήσει και εύχομαι να είμαι πάντα εκεί να την καμαρώνω και να αισθάνομαι ζεστασιά».

Η Hadia είναι μια πολύ δυναμική γυναίκα με έντονη προσωπικότητα και είναι το στήριγμα για την οικογένειά της. Η ίδια ήταν πάντα εκεί να τους γεμίζει ελπίδα και όνειρα, δίνοντας την υπόσχεση στα παιδιά της ότι όλα θα πάνε καλά. Κοινό όνειρο των μελών της οικογένειας είναι να συνεχίζουν να είναι ασφαλείς, να ξεπεράσουν τα προβλήματα τους και να είναι χαρούμενοι.

Για το μέλλον, η Hadia ονειρεύεται την επανένωση της οικογένειάς της σε μια ευρωπαϊκή χώρα, θα ήθελε στη Γερμανία, όπου θα διαμένουν όλοι μαζί και θα αλληλοϋποστηρίζονται. Επιδίωξή της Hadia είναι τα παιδιά της οικογένειας να ολοκληρώσουν την εκπαίδευσή τους και να τους δοθεί η δυνατότητα να σπουδάσουν και να κάνουν τα όνειρά τους πραγματικότητα. Τότε άλλωστε και εκείνη θα είναι ολοκληρωμένη, όπως αναφέρει.

*Το Πρόγραμμα «Κέντρα Υποστήριξης Παιδιού και Οικογένειας» του SolidarityNow υποστηρίζεται από τη UNICEF Greece και τον IOM Greece με τη χρηματοδότηση της Ε.Ε.