Ώθηση και κίνητρα σε άνεργους πολίτες, Έλληνες, μετανάστες και πρόσφυγες, ώστε να συνδεθούν ξανά με την αγορά εργασίας και να βρουν δουλειά. Αυτός είναι ο απώτερος στόχος του προγράμματος απασχολησιμότητας, που υλοποιεί το SolidarityNow στα κέντρα αλληλεγγύης της οργάνωσης σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα, αλλά και στο κέντρο υποστήριξης προσφύγων στη Θεσσαλονίκη. Αυτό στην πράξη μπορεί να γίνει με την ανάπτυξη δεξιοτήτων, την ενίσχυση ικανοτήτων, με εκπαιδευτικά σεμινάρια και επαγγελματική συμβουλευτική, που αποτελούν ορισμένες μόνο από τις υπηρεσίες που προσφέρονται δωρεάν από την οργάνωση. Ήδη το διάστημα 2016-2018, στο κέντρο αλληλεγγύης και στο κέντρο υποστήριξης προσφύγων στη Θεσσαλονίκη έχουν αναζητήσει συμβουλές και υποστήριξη πάνω σε θέματα εργασίας περισσότεροι από 1.100 συνάνθρωποί μας, ενώ μέσα από την υπηρεσία, περισσότεροι από 200 άνθρωποι βρήκαν εργασία. Επίσης ο αριθμός των συνεδριών εργασιακής συμβουλευτικής ξεπέρασε τις 3.700.

«Πιστεύω πάλι στον εαυτό μου και στις ικανότητές μου», «νιώθω μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση», «χρωστάω πολλά στην εργασιακή σύμβουλο» είναι μερικά από τα θετικά σχόλια των ανθρώπων που επωφελήθηκαν από τη συγκεκριμένη υπηρεσία. Το πρόγραμμα απασχολησιμότητας του SolidarityNow έχει σχεδιαστεί με τέτοιο τρόπο και έχει στελεχωθεί από εξειδικευμένο προσωπικό, ώστε να μπορεί να παρέχει την κατάλληλη υποστήριξη, καθοδήγηση και ενθάρρυνση σε ανθρώπους που αναζητούν εργασία ή που επιθυμούν να αλλάξουν αντικείμενο και να ανακαλύψουν ένα ταλέντο ή την επαγγελματική τους κλίση.

«Άνθρωποι που έχουν μείνει καιρό άνεργοι, άνθρωποι νέοι αλλά και μεγαλύτερης ηλικίας που έχασαν τις δουλειές τους και μαζί τις ελπίδες τους, και τώρα αναζητούν μία δεύτερη ευκαιρία. Ταυτόχρονα, συνάνθρωποί μας που ήρθαν στη χώρα μας και αναζητούν κι εκείνοι με τη σειρά τους μία ευκαιρία να ξεκινήσουν τη ζωή τους εδώ. Σε όλους αυτούς απευθυνόμαστε με το πρόγραμμα απασχολησιμότητας, που λειτουργεί μέσα στα κέντρα αλληλεγγύης μας», σημειώνει η Αντιγόνη Λυμπεράκη, γενική διευθύντρια του SolidarityNow. Και συνεχίζει: «Προτεραιότητά μας είναι να τους ενδυναμώσουμε, να πιστέψουν ξανά στον εαυτό τους και με την εξειδικευμένη υποστήριξή μας να συνδεθούν με την αγορά εργασίας, ώστε να μπορέσουν να σταθούν στα πόδια τους και να έχουν επιλογές ζωής». Ανέφερε ακόμη πως βασική αρχή του SolidarityNow, η οποία γίνεται πράξη μέσω της υλοποίησης του συγκεκριμένου προγράμματος στα κέντρα αλληλεγγύης της οργάνωσης, είναι ότι η εργασία είναι αναφαίρετο ανθρώπινο δικαίωμα όλων.

*Δημοσιεύθηκε στη “ΜτΚ” στις 4 Νοεμβρίου 2018

Η εμπορία ανθρώπων παραμένει ένα σκληρό κοινωνικό φαινόμενο και μια πραγματικότητα που εμφανίζεται ολοένα και πιο συχνά στην Ευρωπαϊκή γειτονιά – περισσότερο απ’ όσο πιστεύαμε και μπορούσαμε να φανταστούμε. Στην πραγματικότητα, από τις 40 εκατομμύρια περιπτώσεις ετησίως, εκτιμάται ότι περίπου 64.000 από αυτές, λαμβάνουν χώρα στην Ευρώπη. Οι πέντε (5) χώρες που βρίσκονται στην κορυφή της λίστας από όπου προέρχονται τα θύματα εμπορίας είναι η Ρουμανία, η Βουλγαρία, η Ολλανδία, η Ουγγαρία και Πολωνία.

Το έγκλημα αυτό χαρακτηρίζεται από τρία βασικά στοιχεία: το σκοπό – ο οποίος είναι η εκμετάλλευση, τα μέσα – η απειλή ή η χρήση της βίας ή του εξαναγκασμού, ο εντοπισμός των θυμάτων, η μεταφορά ή η υπόκρυψη ανθρώπων.

Συχνά η εμπορία ανθρώπων συγχέεται με το λαθρεμπόριο μεταναστών, όντας κι αυτό ένα έγκλημα, το οποίο ωστόσο έχει τέσσερις διακριτές παραμέτρους: τη συναίνεση, τηνεκμετάλλευση, τη διακρατικότατα και την πηγή κερδών. Στις περιπτώσεις λαθρεμπορίας μεταναστών, η συγκατάθεση και η ανταλλαγή χρημάτων αφορούν κυρίως στην επιτυχή μεταφορά και την άφιξη στον τελικό προορισμό, παρά άλλου είδους εκμετάλλευση. Από την άλλη πλευρά κι ενώ το λαθρεμπόριο μεταναστών συνεπάγεται τη διέλευση συνόρων, η εμπορία ανθρώπων ενδέχεται να παραμείνει ένα καθαρά εγχώριο φαινόμενο. Στην πραγματικότητα, μια μελέτη του UNODC (United Nations Office on Drugs and Crime), αποκάλυψε ότι το 43% των θυμάτων παγκοσμίως διακινούνται εντός εθνικών συνόρων.

Σύμφωνα με διεθνείς έρευνες, η εμπορία ανθρώπων είναι μια από τις πιο ταχύτερες αναπτυσσόμενες εγκληματικές βιομηχανίες στον κόσμο, έχοντας κέρδη πάνω από €135 δισεκατομμύρια ευρώ κάθε χρόνο. Η ιστορία της Κριστίνα, η οποία υποστηρίζεται σήμερα από το εξειδικευμένο προσωπικό του SolidarityNow, έρχεται να προστεθεί στο μακρύ κατάλογο των θυμάτων. Υπάρχουν διάφορα είδη εμπορίας ανθρώπων: εξαναγκαστική εργασία, σεξουαλική εκμετάλλευση, εργασία για αποπληρωμή χρέους, καταναγκαστική εργασία, παιδιά στρατιώτες. Σύμφωνα με τη Διεθνή Οργάνωση Α21, υπάρχουν εκατομμύρια σκλάβοι σε ολόκληρο τον κόσμο, περισσότεροι από οποιαδήποτε άλλη στιγμή της ιστορίας.Μόνο το 1% των θυμάτων σώζονται. Και η Κριστίνα ήταν μια από τις τυχερές.

Η ιστορία της Κριστίνα: μια ιστορία δύναμης και θάρρους

Η Κριστίνα, 36 χρονών, κατάγεται από μια χώρα της Υποσαχάριας Αφρικής. Μεγάλωσε στο σπίτι μιας μεγάλης οικογένειας. Πολλά αδέλφια, πολλή φτώχεια, αλλά πολλή αγάπη από τον πατέρα της. «Ο πατέρας μου, μού έμαθε να είμαι ειλικρινής και πώς να αντιμετωπίζω τη ζωή», μας λέει. Η μητέρα της δούλευε σκληρά για να μπορέσει να συντηρήσει οικονομικά τα παιδιά της. Σε ηλικία 17 χρονών αποφάσισε να αφήσει το σπίτι της και να πάει σε μια άλλη αφρικανική χώρα. «Ήθελα να πάω στην Ευρώπη. Ο πατέρας μου προσφέρθηκε να με βοηθήσει για να μείνω στη χώρα μου και να συνεχίσω τις σπουδές μου, αλλά εγώ ήθελα να φύγω για να βοηθήσω οικονομικά την οικογένειά μου, αλλά και για να ανακαλύψω τον εαυτό μου», μας αναφέρει.

Πού αγοράζει άραγε κανείς στην Αφρική ένα εισιτήριο για την Ευρώπη; Στο δρόμο. Στο δρόμο μπορεί να βρει κανείς τους λεγόμενους σπόνσορες, τους «προστάτες», που αναλαμβάνουν να φτιάξουν τα χαρτιά όσων Αφρικανών επιθυμούν να πάνε σε κάποια ευρωπαϊκή χώρα. Μερικές φορές βέβαια επιλέγουν οι ίδιοι τα θύματά τους. Υπάρχουν όμως και οικογένειες που τους ικετεύουν για να πάρουν τα παιδιά τους. Όλα ξεκινούν με μεγάλες υποσχέσεις για μια καλύτερη ζωή και για δουλειές σε εταιρείες με καλά λεφτά. Αυτή είναι η «βιτρίνα» της επιχείρησής τους. «Με διαφορετικούς σπόνσορες, πήγα σε διαφορετικές χώρες. Σου μιλάνε για δουλειά, αλλά επί της ουσίας αυτό που κάνουν, είναι εμπορία ανθρώπων», σημειώνει η Κριστίνα. «Όταν έβλεπα κάτι που δε μου άρεσε, πάντα έφευγα», μας εξομολογείται. Ξυλοδαρμοί, απειλές, εκφοβισμοί, και όμως δε λύγισε ποτέ. Ζωή είναι να πέφτεις έξι φορές και να σηκώνεσαι επτά, λένε.

Η Κριστίνα πέθανε και αναστήθηκε αμέτρητες φορές. Αυτό που την έσωζε ήταν ο εαυτός της και η θέλησή της για ζωή. «Ήμουν δυνατή και θαρραλέα», επισημαίνει. Οι δυσκολίες σε σκληραίνουν, σε κάνουν να χάνεις την εμπιστοσύνη σου στους ανθρώπους. Μέσα από αυτό το ταξίδι, η Κριστίνα γνώρισε ανθρώπους που την πρόδωσαν, που της έκαναν κακό, αλλά και που την αγάπησαν, και κάπως έτσι ήρθε στη ζωή της η κόρη της και ο γιός της.

«Θυμάμαι ότι σε όλο αυτό το ταξίδι, έγραφα, δεν ξέρω γιατί το έκανα αυτό, ίσως γιατί αγαπάω το γράψιμο», μας λέει. Έγραφε για τις μέρες, για τους μήνες και για τα χρόνια που περνούσαν. Ακόμα και πάνω σε ένα πλοιάριο στη μέση της Μεσογείου, θυμάται τον εαυτό της να γράφει. Η επαφή της με το γράψιμο ξεκίνησε όταν ακόμα ήταν παιδί. Πάντα της άρεσε να διαβάζει λογοτεχνία και ποίηση. Το γράψιμο ήταν το όχημά της προς την ελευθερία. Τα μικρά κείμενά της έγιναν σιγά σιγά κεφάλαια του δικού της βιβλίου. «Το βιβλίο μου είναι μια προσωπική μαρτυρία της ζωής μου, είναι μια αληθινή ιστορία, την οποία θέλω να μάθουν οι άνθρωποι. Παραλίγο να πεθάνω με διαφορετικούς τρόπους. Με συνέλαβαν, με βίασαν, με απέρριψαν. Είδα τον εαυτό μου στον καθρέπτη. Είδα ανθρώπους να πεθαίνουν. Και ύστερα από όλα αυτά, είμαι ακόμα εδώ. Ξέρω ότι πολλοί άνθρωποι, που έχουν περάσει όλα αυτά, θα αυτοκτονούσαν. Δεν αξίζει όμως. Οι ζωές μας δεν είναι φανταστικές, είμαστε αληθινοί και έχουμε ευκαιρίες. Έχουμε τη δύναμη να γίνουμε αυτό που θέλουμε, να πούμε όχι. Δε θα ξεχάσω ποτέ μου τους ανθρώπους που με βοήθησαν. Αν τα είχα παρατήσει, δε θα είχα μια ιστορία να διηγηθώ στα παιδιά μου».

Τα στοιχεία

Δεδομένης της δυσκολίας να συγκεντρωθούν διεξοδικά και αξιόπιστα στοιχεία για το θέμα της εμπορίας ανθρώπων, είναι σημαντικό να γίνεται η διάκριση μεταξύ του εκτιμώμενου και του επίσημα καταγεγραμμένου αριθμού των θυμάτων και των εμπόρων. Για παράδειγμα, στο διάστημα 2013-2014, μόνο 16.000 θύματα εμπορίας ανθρώπων καταγράφηκαν επίσημα – 65% εκ των οποίων ήταν Ευρωπαίοι πολίτες. Από τα στοιχεία αυτά συμπεραίνει κανείς ότι ο αριθμός των περιπτώσεων μειώθηκε κατά το διάστημα αυτό καθώς για την περίοδο 2010-2012, ο διπλάσιος αριθμός (30.000) υποθέσεων καταγράφηκαν στην Ευρώπη.

Δυστυχώς δεν εκπλήσσει το γεγονός ότι σε αυτό το έγκλημα υπάρχει μία ισχυρή συνιστώσα που σχετίζεται με το φύλο.Σε παγκόσμιο επίπεδο, 51% των θυμάτων είναι γυναίκες, ενώ το 63% των εμπόρων είναι άνδρες. Επιπλέον, 72% των θυμάτων της βιομηχανίας του σεξ είναι γυναίκες. Για το διάστημα 2010-2012, 80% των καταγεγραμμένων θυμάτων σε ολόκληρη την Ευρώπη ήταν γυναίκες. Στα χρόνια που ακολούθησαν, το 67% των υποθέσεων ήταν θύματα σεξουαλικής εκμετάλλευσης και το 95% των θυμάτων ήταν γυναίκες.

Άνθρωποι όλων των ηλικιών μπορούν να πέσουν θύματα της εμπορίας ανθρώπων. Υπολογίζεται ότι 5,5 εκατομμύρια παιδιά πέφτουν θύματα εκμετάλλευσης ετησίως σε παγκόσμιο επίπεδο.

Η ζωή της Κριστίνα σήμερα

Η Κριστίνα ζει στην Ελλάδα μαζί με την οικογένειά της από το 2007. Όλα αυτά τα χρόνια έχει προσπαθήσει με κάθε τρόπο να ενισχύσει τις ικανότητές της, είτε παρακολουθώντας μαθήματα ελληνικών, είτε παίρνοντας μέρος σε διάφορα άλλα εκπαιδευτικά σεμινάρια. Έχει κάνει πολλές δουλειές και έχει αναζητήσει βοήθεια από το SolidarityNow και το εξειδικευμένο προσωπικό του *Κέντρου Αλληλεγγύης Θεσσαλονίκης. «Στη ζωή όταν έχεις το προνόμιο να είσαι στην κορυφή κι έχεις εξουσία πρέπει να έχεις κατά νου ότι διοικείς ανθρώπους και όχι ζώα. Πρέπει να ξέρουμε ότι πριν από εμάς ήταν κάποιος άλλος στη θέση μας. Πολλοί άνθρωποι είναι ταλαντούχοι και χαρισματικοί, αλλά το πνεύμα τους είναι νεκρό, γιατί δεν τους συμπεριφέρονται καλά, τους βλέπουν ως εγκληματίες, ως σκουπίδια, δεν τους αφήνουν να μιλήσουν. Ό,τι θέση κι αν έχεις πρέπει να μάθεις να τους ακούς όλους. Αυτό μπορεί να σε βοηθήσει να εξελιχθείς. Πάντα είναι κάποιος εκεί έξω που είναι πιο γρήγορος και πιο έξυπνος από εσένα. Δεν υπάρχει γνώση που πρέπει να πηγαίνει χαμένη. Άκουσε τους ανθρώπους και ενθάρρυνέ τους. Όλοι προορίζονται να γίνουν κάποιοι»,καταλήγει λέγοντας.

Το όνειρο τής Κριστίνα είναι να καταφέρει να εκδώσει το βιβλίο της. «Θέλω να πω την ιστορία μου και να δείξω στους ανθρώπους, ότι δεν πρέπει να χάνουν την ελπίδα τους. Όλοι περνάμε από διάφορες δοκιμασίες, χωρίς αυτές δε θα μπορούσαμε να εξελιχθούμε», σημειώνει. Όση ώρα μιλάμε, κρατάει στα χέρια της ένα φάκελο όπου μέσα φυλάει κάποια αποσπάσματα από το βιβλίο. Μας τα δείχνει και εμείς διαβάζουμε το κεφάλαιο που αφορά στην απέλασή της. Τη ρωτάμε αν έχει ολοκληρώσει το βιβλίο της. «Θα σταματήσω να γράφω όταν έχω στα χέρια μου όλα τα χαρτιά μου και τότε θα αρχίσω να γράφω ιστορίες άλλων».

Ως εγκληματική παραβίαση της κυριαρχίας και της ασφάλειας του ανθρώπινου σώματος, η εμπορία ανθρώπων είναι μία σύγχρονη μορφή δουλείας που πλήττει δυσανάλογα τις ευάλωτες κοινότητες. Υπάρχουν νομικά μέτρα για τη δίωξη και καταδίκη των δραστών, αλλά αποτελεί χρέος μας ως μέλος της κοινωνίας των πολιτών, να συνεχίσουμε να ευαισθητοποιούμε τους πολίτες για το θέμα αυτό καθώς πολλοί είναι εκείνοι που δεν γνωρίζουν τις διαστάσεις του προβλήματος.

*Το Κέντρο Αλληλεγγύης Θεσσαλονίκης του SolidarityNow λειτουργεί με τη χρηματοδοτική υποστήριξη του Open Society Foundation (OSF/OSIFE).

από τους Βάλια Σαββίδου, Υπεύθυνη Γραφείου Τύπου & Εκδηλώσεων

&

Γιώργο Κανάρη, Συντονιστή Διευρυμένης Κοινωνικής Υπηρεσίας

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας, 10 Οκτωβρίου, ένα αφιέρωμα στο έργο της υπηρεσίας Ψυχολογικής Συμβουλευτικής & Ψυχοθεραπείας που λειτουργεί στα Κέντρα Αλληλεγγύης της οργάνωσης στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη. Μια μεγάλη κατάκτηση και επιτυχία ταυτόχρονα των Κέντρων Αλληλεγγύης είναι ότι όλοι οι άνθρωποι, εφόσον το ζητήσουν, έχουν άμεση πρόσβαση στις υπηρεσίες ψυχικής υγείας, χωρίς διακρίσεις και χωρίς την ελάχιστη οικονομική επιβάρυνση. Από τον Νοέμβριο του 2016 έως και τον Αύγουστο του 2018, η υπηρεσία στο Κέντρο Αλληλεγγύης της Αθήνας υποστήριξε 2.752 άτομα πραγματοποιώντας 5.600 συνεδρίες και 628 παραπομπές.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο εδώ.

από την Ελένη Σταματούκου, Υπεύθυνη Τύπου & Εκδηλώσεων (Βόρεια Ελλάδα)

Τρεις υπέροχες ιστορίες ανθρώπων που δεν το βάζουν κάτω. Μέσα από την εκπαίδευση από το SolidarityNow σε σύγχρονα επαγγέλματα ξαναπαίρνουν τη ζωή στα χέρια τους. Στο SolidarityNow στηρίζουμε και ενθαρρύνουμε πρόσφυγες, μετανάστες και άνεργους Έλληνες να μπουν ή να συνδεθούν ξανά με την αγορά εργασίας και να διεκδικήσουν μια καλύτερη ζωή.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο εδώ.

Η ιστορία του Σαΐντ

Η προσωπική ιστορία του Σαΐντ μοιάζει, όπως ο ίδιος δηλώνει χαμογελώντας πικρά, με αυτή της πλειοψηφίας των Ροχίνγκια. «Κουράστηκα να μας κλέβουν τα ζώα, να μας καίνε τους καταυλισμούς, να μας χτυπούν, και είπα μέσα μου δεν πάει άλλο. Όταν το είπα αυτό ήμουν 21, σήμερα είμαι 29. Έχω ταξιδέψει πολύ. Όμως μέσα σε αυτά τα οχτώ δύσκολα χρόνια, η ζωή μου απέκτησε νόημα που το λένε Νουρ, Κουλσούμ και Μαρία». Είναι τα τρία παιδιά που έχει αποκτήσει με τη Μομπίνα. Η Μομπίνα είναι και αυτή Ροχίγνκια. Συναντήθηκε με τον Σαΐντ στον τρίτο του σταθμό μετά τη φυγή του από τη Μιανμάρ – το Πακιστάν.

«Πρώτος μου σταθμός μετά τη Μιανμάρ ήταν το Μπαγκλαντές. Έμεινα μόνο δυο μήνες γιατί δεν ήμουν ασφαλής εκεί χωρίς ταυτότητα, φοβόμουν ότι θα με έστελναν πίσω». Επόμενος σταθμός η γειτονική Ινδία και το Χαϊντεραμπάντ, όπου ο Σαΐντ έζησε και εργάστηκε για δυο χρόνια σε ένα μεγάλο οπωροπωλείο. Έφυγε πάλι, αυτή τη φορά για το Πακιστάν. Τέσσερα χρόνια στο Καράτσι δούλεψε σε οικοδομές, γνώρισε και ερωτεύτηκε τη Μομπίνα. «Γι’ αυτό πήγα στο Πακιστάν. Για να γνωρίσω τη γυναίκα μου», λέει και χαμογελά με την καρδιά του.

Ο Σαΐντ, η Μομπίνα και ο μικρός Νουρ έφυγαν μαζί από το Πακιστάν. Δεν του έδιναν ταυτότητα ούτε εκεί. «Δεν άντεχα πια χωρίς ταυτότητα. Δεν γίνεται να ζω έτσι». Φτάσανε στο Ιράν. Η οικογένεια έμεινε εκεί τέσσερις μήνες για να γεννηθεί το δεύτερό τους παιδί, την Κουλσούμ.

Από το Ιράν στην Τουρκία και από την Τουρκία στη Λέσβο. Στη Λέσβο μαζί με τον Σαΐντ και τη Μομπίνα, έφτασαν άλλοι δεκατρείς (13) Ροχίνγκια – ο Σαΐντ λέει ότι σήμερα ζουν και οι δεκατρείς στην Ελλάδα. Λίγο καιρό μετά την άφιξή του στην Ελλάδα, ο Σαΐντ έμαθε από τον αδερφό του ότι κι αυτός κατάφερε να φτάσει στη χώρα με την οικογένειά του.

Στο νησί που σήμαινε για αυτούς την είσοδο στην Ευρώπη, η Μομπίνα γέννησε το τρίτο τους παιδί: «Ευτυχώς δεν γέννησε στο δρόμο», λέει ο Σαΐντ και την αγκαλιάζει. Η Μομπίνα δεν καταλαβαίνει τίποτα από όσα λέει ο Σαΐντ σε εμάς, γιατί μαζί του μιλάμε αγγλικά, ενώ εκείνη δεn γνωρίζει άλλη γλώσσα εκτός από αυτή των Ροχίνγκια. Τον αγκαλιάζει κι αυτή.

Τα αγγλικά ο Σαΐντ τα έμαθε στη Λέσβο πηγαίνοντας στα μαθήματα που προσφέρονται εκεί από τις ανθρωπιστικές οργανώσεις. Μόρια, Καρά Τεπέ, αλλά μετά «ευτυχώς ήρθε η στιγμή που θα μας δινόταν ένα σπίτι». Η οικογένειά του εντάχθηκε στο πρόγραμμα στέγασης του SolidarityNow το Δεκέμβριο του 2017, μετά από παραπομπή της οργάνωσης Ηλιαχτίδα.

Η εκπαίδευση, αδιαπραγμάτευτο δικαίωμα για τα παιδιά του

Και από τότε άρχισαν τα όνειρα να βρίσκουν χώρο για τους γονείς των τριών μικρών Ροχίνγκια οι οποίοι θα ζήσουν πια στην Ευρώπη, απόγονοι ενός πολύπαθου και συγχρόνως μοναδικού λαού,που είναι μια φυλετική σύμμειξη προσδίδονταςστους ανθρώπους τουινδικά και μογγολικά φυσικά χαρακτηριστικά, αλλά και χαρακτηριστικά της ινδοευρωπαϊκής φυλής.

Η εξασφάλιση στέγης και η αργοπορημένη αλλά αίσια απόφαση άδειας διαμονής στην Ελλάδα έχουν επιτρέψει στον Σαΐντ και τη Μομπίνα να ονειρεύονται ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά τους, κάτι που δεν μπορούσαν καν να φανταστούν μερικά χρόνια πριν. «Χρειάζομαι μόνο μια δουλειά και όλα τα άλλα θα έρθουν, είμαι χαρούμενος εδώ», μας λέει ο Σαΐντ με έναν πιο αισιόδοξο τόνο όταν πια έχουμε αφήσει πίσω μας τη συζήτηση για το παρελθόν. «Θέλω τα παιδιά μου να πάνε σχολείο. Να μάθουν ελληνικά-θέλω να μάθουν και να κάνουν περισσότερα από μένα».

Είναι αξιοσημείωτη η ένταση με την οποία ο Σαΐντ μιλά για το σχολείο των παιδιών του  και γενικά γιατην εκπαίδευση. Ο ίδιος δεν είχε ποτέ την ευκαιρία να πάει σχολείο,αναγνωρίζει όμως τη σημασία τουκαι το θεωρείαδιαπραγμάτευτο δικαίωμα των παιδιών του. Και πράγματι ο μεγάλος τους γιος, ο Νουρ, τεσσάρων χρονών, είναι μαθητής στο προ-νήπιο και μαθαίνει τα πρώτα του ελληνικά! Όταν ο Νουρ δεν είναι στο σχολείο, όλη η οικογένεια μαζί γνωρίζει την πόλη μέσα από καθημερινές βόλτες. Η αγαπημένη τους είναι από το σπίτι τους στο Πολυτεχνείο και στο Πεδίο του Άρεως.

Ο Σαΐντ θέλει η ιστορία του να κλείσει με τα δικά του λόγια και δεν θα μπορούσε αλλιώς: «Δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς τα παιδιά μου. Βλέπω ανθρώπους μόνους από το Μπαγκλαντές και δεν μπορώ να το διανοηθώ. Έχασα όλους τους δικούς μου, αλλά έχω τα παιδιά. Όσο για τους Ροχίνγκια, είμαι περήφανος που ανήκω σε αυτό τον λαό. Οι Ροχίνγκια δεν έχουν ποτέ πειράξει κανέναν, δεν αγαπούν τον πόλεμο. Στην Ελλάδα που δεν είναι μουσουλμανική χώρα και δεν είναι η χώρα μου, είμαι ασφαλής. Στη δική μου γιατί δεν είμαι; Φοβάμαι για τους Ροχίνγκια, ανησυχώ για το μέλλον, παρότι εγώ τώρα αισθάνομαι ασφαλής».

** Σύμφωνα με την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, περισσότεροι από 1 εκατομμύριο πρόσφυγες Ροχίνγκια διέφυγαν από τη βία στη Μιανμάρ σε διαδοχικά κύματα από τις αρχές της δεκαετίας του 1990. Το τελευταίο ξέσπασμα βίας κατά των Ροχίνγκια που έχει χαρακτηριστεί ως εθνοκάθαρση και γενοκτονία από τον ΟΗΕ, την οργάνωση HumanRightsWatch, διεθνείς φορείς και που ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 2016, οδήγησε τον Αύγουστο του 2017 ένα ακόμη μεγάλο κύμα Ροχίνγκια προς το Μπαγκλαντές, φτάνοντας τον συνολικό αριθμό που αναζητούν άσυλο εκεί στους 723,000.

Διαβάστε περισσότερα για τους Ροχίνγκια εδώ, εδώ κι εδώ.

*Τα μέλη της οικογένειας του Σαΐντ Χουσσεΐν ζουν σε ανεξάρτητο διαμέρισμα στο κέντρο της Αθήνας, ως ωφελούμενοι του προγράμματος στέγασης του SolidarityNow, που υλοποιείται στο πλαίσιο του ESTIA – Πρόγραμμα Έκτακτης Ανάγκης Υποστήριξης για την Ένταξη & τη Στέγαση, το οποίο στηρίζεται από την Ύπατη Αρμοστεία του Ο.Η.Ε. για τους Πρόσφυγες και χρηματοδοτείται από την Υπηρεσία Ανθρωπιστικής Βοήθειας & Πολιτικής Προστασίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ECHO).

Δείτε το άρθρο εδώ

Συνέντευξη στον Γαβριήλ Χ. Σερέτη

Δείτε το άρθρο και εδώ

Η διαχείριση των χρημάτων των φορολογουμένων απαιτεί διαφάνεια και λογοδοσία, τονίζει σε συνέντευξή της η γενική διευθύντρια της οργάνωσης «Αλληλεγγύη Τώρα» (Solidarity Now), Αντιγόνη Λυμπεράκη, το αίτημα της οποίας για διερεύνηση των καταγγελιών περί κακοδιαχείρισης των κονδυλίων για το προσφυγικό διερευνάται από την Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Καταπολέμησης της Απάτης.

Η πρώην βουλευτής και καθηγήτρια Οικονομικών στο Πάντειο υπογραμμίζει την αναντιστοιχία ανάμεσα στο ύψος των κονδυλίων της Ε.Ε. στην Ελλάδα και στις απερίγραπτα απάνθρωπες συνθήκες κάτω από τις οποίες διαβιούν οι χιλιάδες πρόσφυγες, τον πειρασμό του «πρόσκαιρου οφέλους», θέτοντας, και αυτή, το κρίσιμο ερώτημα: «Γιατί τα λεφτά δεν πιάνουν τόπο;».

– Με αφορμή τα δημοσιεύματα του «Φιλελεύθερου» και τις αντιδράσεις που προκλήθηκαν σε Ελλάδα και εξωτερικό, επανεκκίνησε η δημόσια συζήτηση για τη διαχείριση των κονδυλίων για το προσφυγικό-μεταναστευτικό. Κατ’ αρχάς, πώς σχολιάζετε την αντίδραση του υπουργού Εθνικής Άμυνας;

Η δημόσια συζήτηση για τα σοβαρά και τα μεγάλα διεξάγεται στη χώρα μας «κατά ριπάς»: βγαίνει ένα δημοσίευμα, διατυπώνεται κάποια κατηγορία, δημιουργούνται αυτομάτως τα στρατόπεδα των «καλών» και των «κακών», των «εισαγγελέων» και των «κακοποιών», και στήνεται ένας χορός πολιτικής βεντέτας. Όταν διαχειριζόμαστε χρήματα φορολογουμένων (πόσο μάλλον ανθρώπους κατατρεγμένους), πρέπει να καλωσορίζουμε μια συνεχή και ψύχραιμη συζήτηση.

Μόνο η διαφάνεια εξασφαλίζει λογοδοσία. Για να γίνει σωστά, πρέπει να έχουν λόγο όλοι οι εμπλεκόμενοι (κράτος, ΜΚΟ, δήμοι), όσοι με το υστέρημά τους στηρίζουν την προσπάθεια, αλλά και οι ίδιοι οι ωφελούμενοι. Αντί για σκιές και βίαιη απαξίωση, έχουμε ευκαιρία να κάνουμε ένα βήμα μπροστά: μια ψύχραιμη συζήτηση για το αν οι πόροι αντιστοιχούν στο αποτέλεσμα που φέρνουν, σε ποιες περιπτώσεις ναι, και αν όχι, γιατί.

– Επί της ουσίας, κόμματα της αντιπολίτευσης, αιρετοί της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, φορείς, επαγγελματίες αλλά και απλοί πολίτες καταγγέλλουν φαινόμενα κακοδιαχείρισης και ατασθαλίες. Η δική σας εικόνα ποια είναι;

Η SolidarityNow, όπως και πολλοί άλλοι που είχαμε δραστηριοποιηθεί στην ανακούφιση της προσφυγικής κρίσης, κινητοποιήθηκε από την αναντιστοιχία ανάμεσα στο ύψος των κονδυλίων της Ε.Ε. στην Ελλάδα από τη μια, και στις απερίγραπτα απάνθρωπες συνθήκες κάτω από τις οποίες ζούσαν οι άνθρωποι χάριν των οποίων γινόταν η προσπάθεια, από την άλλη. Γι’ αυτόν το λόγο υποβάλαμε με επίσημη αναφορά στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο τον Μάρτιο του 2017 προκειμένου να εξεταστεί το θέμα αρμοδίως – όχι για να γίνει φασαρία. Σε αυτή την αναφορά περιλαμβάνονται στοιχεία για τις συνθήκες υποδοχής, στέγασης, υγιεινής και ασφάλειας, καθώς και για τις διαδικασίες αίτησης ασύλου, την πρόσβαση στην εκπαίδευση κ.λπ.

Όσοι επιθυμούμε βελτίωση στη ζωή των προσφύγων, θα έπρεπε πρώτα απ’ όλα να μπορούμε να απαντήσουμε γιατί τα λεφτά δεν έπιασαν τόπο.  Δεν είμαστε οικονομικοί εισαγγελείς. Και ούτε πρέπει να γίνουμε. Αλλά για να συνεχίσουμε όλοι τη δουλειά μας, οι σκιές πρέπει να παίρνουν τον δρόμο της διερεύνησης από ειδικούς. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δήλωσε πως η ίδια δεν έχει τον τρόπο να ελέγξει τίποτα περισσότερο από το ότι υπήρχε σίτιση – που υπήρχε. Αν δεν αποφεύχθηκε κακοδιαχείριση, σπατάλη ή κάτι άλλο, αυτό θα το διαλευκάνει ο ειδικός ευρωπαϊκός θεσμός που λέγεται OLAF. Και ακριβώς σε αυτόν τον θεσμό παρέπεμψε το θέμα.

– Η ελληνική κυβέρνηση ισχυρίζεται πως όχι μόνον ελέγχεται από τις αρμόδιες αρχές αλλά και ότι παίρνει άριστα στις εξετάσεις. Ενστερνίζεστε αυτή την άποψη;

Στην πραγματική ζωή και σε δύσκολες καταστάσεις είναι ύβρις να θριαμβολογούμε. Κανείς δεν παίρνει -και δεν πρέπει να πάρει- άριστα. Τα θέματα είναι πολύπλοκα και δεν χωρούν μονολεκτικές απαντήσεις. Από τη μια πλευρά, μας ακούν οι άνθρωποι στα νησιά (πρόσφυγες και Ελληνες) που βλέπουν τις συνθήκες να χειροτερεύουν. Από την άλλη, υπάρχουν και καλά νέα.

Στα σχολεία έχουν σημειωθεί σημαντικά βήματα προόδου, και θα πρέπει να συνεχιστούν. Η στέγαση μέσα από το πρόγραμμα ESTIA (διαβίωση σε διαμερίσματα) είναι κάτι που είχαμε κι εμείς προτείνει στην αναφορά μας του 2017 και πρέπει να συνεχιστεί με βελτίωση της ποιότητας και έμφαση στην οικονομική ανεξαρτησία των προσφύγων και αιτούντων άσυλο. Οι ευκαιρίες εκπαίδευσης ενηλίκων και πρόσβασης στην απασχόληση πρέπει να πυκνώσουν και να γίνουν ποιοτικά καλύτερες.

Όλοι μαθαίνουμε μέσα από την προσπάθεια. Αντί να βάζουμε τρικλοποδιά στον διπλανό μας, είναι η στιγμή να συντονιστούμε και να ανεβούμε τάξη, μαθαίνοντας από τις επιτυχίες και τα λάθη μας. Μπορούμε να το κάνουμε και έχουμε την υποχρέωση.

– Πώς κρίνετε το γεγονός ότι σχεδόν τρία χρόνια μετά, εξακολουθεί να υφίσταται το καθεστώς της «έκτακτης και κατεπείγουσας ανάγκης», της σύναψης απευθείας αναθέσεων και συμβάσεων κατόπιν διαπραγμάτευσης χωρίς δημοσίευση προκήρυξης διαγωνισμού και κατά παρέκκλιση κάθε άλλης διάταξης;

Δύσκολα θα μπορούσε να αμφισβητήσει κάποιος ότι το προσφυγικό κύμα ήταν μια κατεπείγουσα και έκτακτη κατάσταση. Εδώ, όμως, έχει σημασία ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε τις έκτακτες και κατεπείγουσες περιπτώσεις. Η κοινωνική πολιτική είναι γεμάτη έκτακτες καταστάσεις. Η άγονη αντίδραση είναι να ελπίζεις ότι θα ξυπνήσεις ένα πρωί και θα έχουν εξαφανιστεί όλοι οι πρόσφυγες και… business as usual.

Η γόνιμη αντίδραση είναι να μη λειτουργείς στιγμιαία, να σκέφτεσαι το αύριο και το μεθαύριο, φτιάχνοντας μηχανισμούς αντιμετώπισης των αναγκών: συστήματα ευκαιριών πρόσβασης στην εκπαίδευση, στην υγεία και την εργασία. Με τα χρήματα της έκτακτης ανάγκης είχαμε και έχουμε μια ευκαιρία να επιδιορθώσουμε και να αναβαθμίσουμε ολόκληρο το κοινωνικό δίκτυο της χώρας μας.

Όπως και σε άλλα μεγάλα θέματα, μάλλον φαίνεται ότι κυριάρχησε ο πειρασμός του πρόσκαιρου οφέλους, της άγονης αντιμετώπισης. Έτσι όμως χάνεται μια μεγάλη ευκαιρία για τη χώρα.

– Δίπλα στις ελληνικές αρχές λειτουργούν δεκάδες ΜΚΟ. Δεν είναι λίγοι αυτοί, μεταξύ τους και κ. Μουζάλας, που τονίζουν πως η δράση τους είναι ουσιαστικά ανεξέλεγκτη;

Οι γενικεύσεις είναι ο συντομότερος δρόμος για την κόλαση. Δεν είναι όλες οι ΜΚΟ ίδιες, όπως δεν είναι ίδιες ούτε οι κρατικές υπηρεσίες, οι δήμοι, οι περιφέρειες και οι άνθρωποι.

Ελεγχόμαστε πολλαπλά από τους βασικούς μας χρηματοδότες και ανεξάρτητους ελεγκτές. Κρινόμαστε επίσης από τους ανθρώπους που προσπαθούμε να στηρίξουμε: 297.000 από το 2014, 7.000 στα προγράμματα στέγασης, και 90.000 που πέρασαν την πόρτα των Κέντρων Αλληλεγγύης στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη για να λάβουν δωρεάν ψυχοκοινωνική στήριξη, νομικές συμβουλές, βοήθεια να βρουν δουλειά… Λειτουργούμε κάτω από διπλή κριτική ματιά: εκείνων που προσφέρουν τα χρήματα και εκείνων χάριν των οποίων υπάρχουμε και λειτουργούμε.

Αναδημοσίευση από τον Φιλελεύθερο Παρασκευής 28 Σεπτεμβρίου

Η Αλεξάνδρα Ζαββού, Διαχειρίστρια Προγραμμάτων στο SolidarityNow, ήταν καλεσμένη του γαλλικού καναλιού FRANCE 24, για να μιλήσει για τις φονικές πυρκαγιές στην Αττική για την κινητοποίηση της οργάνωσης για την ανακόυφιση των αναγκών των πληγέντων.