HUCK: Citizen volunteers respond to horrific Athens forest fires


The path of destruction, by Alex King

We head to Mati, where hundreds of humanitarian volunteers have joined relief efforts after Greece’s most deadly wildfires in a decade.

There’s an acrid, burnt chemical smell hanging in the air over Mati. The sign welcoming visitors to this mellow beachside town on Athens’ eastern coast is blackened by flame and smoke. Burned personal items, like mobile phones, trousers and sunglasses, lie on the beach nearby, abandoned as holidaymakers fled into the sea to escape swirling wildfires. While coastguards helped save 696 people who sought refuge on the beaches, authorities are discovering increasing numbers who met a much darker fate.

Greece’s worst wildfires in a decade wreaked havoc along the coast north-east of Athens this week, destroying thousands of houses around the historic town of Marathon. On Monday, enormous fires were burning on both sides of the city, covering the Greek capital in a sinister dark haze. A blaze at Kineta, a small seaside resort around 35 miles west drew firefighters from across the country.

However, a far more destructive blaze began on the eastern coastline, and surrounded Mati at around 5pm on Monday, sending people in the area fleeing for their lives towards the sea. As a result, over 2000 houses in and around Mati have been destroyed. The official death toll currently stands at 81, but as authorities and volunteers search the vast swathes of land devastated by the fire, many expect this to rise.

Tzilavis Savvas, owner of Marathonas Beach Hotel in nearby Nea Makri, says people were given very little warning the fires had escalated to such an intensity. Gale force winds of up to 77mph changed direction erratically, before turning towards the coast and driving flames down on thousands of people in the area. No calls for evacuation were made, but people fled for the coast in cars, many of which became gridlocked on the coast road.

Tzilavis opened the doors of his hotel, a short way north of where the fire finally burnt out, to those forced to evacuate. So far, 40 people have found refuge inside, the kitchen has given out over 1,200 free meals, and it has been established as a drop-off point for food and medical donations.

Tzilavis sets off in his jeep to deliver water and other supplies to the people who remain in the affected areas, where around two-thirds of houses have been savaged. It’s hard to appreciate the scale of the fire, until you begin to drive through it, and the destruction seems never-ending. There’s a spot where 26 people died together, after being unable to reach safety on the shore.

Many of the burnt-out cars which blocked this road have been cleared away to allow rescue services to pass, but many still lie gutted along each side of the street, which is strewn with silver blobs of melted metal. Volunteers wearing chemical masks are checking the scorched houses and apartments, distributing water and comforting those residents who remain.

A few blocks up from the beach, Elli and Kostas are tidying up on their first-floor balcony. The far-end of their apparent block has been ripped apart, as if hit by a missile. The building once housed over 30, but Elli and Kostas are the last left.

“It all started so quickly,” Elli says. “There was so much wind. The cafe on the corner caught fire, so we ran out and started spraying everything we could with a garden hose. Everyone was trying to put out the flames. There was so much fire, but it was so intense that after less than 10 minutes, everything had burnt out. But we can’t relax. It feels like one more gust of wind, one more fire and everything we have will be gone.”

A dry winter and incredibly hot summer (a heat wave in Athens this week pushed temperatures to over 40C) have left surrounding areas dry like a tinderbox. As climate change has had similar effects across the Mediterranean, wildfires have become increasingly regular, ferocious, and, often, deadly.

This was always going to happen. Here, in the Eastern Mediterranean, it’s no longer a case of if this summer will bring forest fire. It has become a question of when, where, and how large the fire will be, and whether it will burn through forest and countryside, or houses and human flesh. With wildfires now so regular, many are asking why authorities seemed so badly prepared and unable to respond effectively.

But the scale of the response by ordinary Greek citizens has been remarkable. After news of the destruction broke, blood banks were overwhelmed with donations, and people across Athens could be seen filling their cars with supplies to help the affected areas. Collection centres have also been inundated, with humanitarian agencies now calling for a halt to donations – asking for helping-hands or cash instead.

With immediate, most basic needs of survivors now largely met, the humanitarian response becomes more complex and long-term, says Antigone Lyberaki, the General Director of SolidarityNow, which has been playing a leading role in the relief effort. “When organisation and distribution of material donations are so time-consuming, it is far more effective if people who can’t offer hands-on help donate money, even small sums,” Antigone explains. “Through our experience with addressing the effects of the Greek financial crisis and refugee crisis, we’re able to ensure every last cent gets effectively channelled to the right destination.”

“In the next few days the priority is to find out what has happened to the people still missing and registering the material damages that have taken place,” she continues. “In the next few weeks, we will need help in the clean-up effort. It is amazing what a havoc a fire creates.”

“Of course, in the beginning, it’s the specialists who have to step in and remove burnt cars and dangerous materials. But after that, there is a huge effort required in the general clean-up. We’re going to work enthusiastically with our volunteers, our staff and our beneficiaries; refugees benefiting from European and UN money, who have found shelters, accommodation or lessons in our classes. We are going to draw them into this effort so solidarity becomes reciprocal, cementing what an open society should be; everybody contributing to the extent of his or her own means and capacities.”

Rains on Wednesday night brought hope that this would be the end of fires in the region this summer. But it will be at least a month before Elli and Kostas have their power and water re-connected, and much longer before they feel the effects of any reconstruction efforts.

“Everyone has gone, we’re the last people left,” Kostas says. “Our car is gone. It was old and not much, but it was the most precious thing we had. We’re staying. All our clothes are here and this is all we have. We have nowhere else to go.”

Η Ελλάδα οργανώνεται μπροστά σε ένα Nέο Προσφυγικό Κύμα

SolidarityNow

Από την Αλεξία Κεφαλά

στην εφημερίδα Le Figaro

Πολλές ΜΚΟ εφαρμόζουν εκπαιδευτικά προγράμματα με στόχο να διευκολύνουν την ένταξη των προσφύγων

Δικαίωμα ασύλου. Η αντίστροφη μέτρηση έχει αρχίσει. Μέσα σε μια βδομάδα η Ελλάδα θα υποδεχτεί 1.500 αιτούντες άσυλο από τη Γερμανία, που αντιστοιχούν στις προγραμματισμένες, από τον προηγούμενο Ιούνιο, επαναπροωθήσεις και βάσει της ευρωπαϊκής συμφωνίας, γνωστής ως «Δουβλίνο ΙΙ». Η συμφωνία αυτή ορίζει το βασικό κανόνα του ευρωπαϊκού συστήματος επαναπροώθησης των αιτούντων άσυλο, δηλαδή την επιστροφή τους στη χώρα από την οποία εισήλθαν στην Ευρώπη και στην προκειμένη περίπτωση την Ελλάδα. Μετέωρη από το 2012 επειδή η ευρωπαϊκή δικαιοσύνη δεν θεωρούσε την Ελλάδα ασφαλή χώρα για τους πρόσφυγες, αυτό το μέτρο τίθεται σε ισχύ εκ νέου.

Ενώ χιλιάδες πρόσφυγες και μετανάστες παραμένουν εγκλωβισμένοι στη χώρα, μετά το κλείσιμο της Βαλκανικής οδού το 2015, αυτές οι επαναπροωθήσεις των προσφύγων δεν καθησυχάζουν τις ελληνικές αρχές. Η έλλειψη μέσων και υποδομών είναι μια πραγματικότητα, κυρίως στα νησιά που βρίσκονται απέναντι από τη γειτονική Τουρκία όπου τα κέντρα κράτησης είναι ασφυκτικά γεμάτα.  «Πρέπει να πούμε ότι το καλοκαίρι οι αφίξεις από την Τουρκία αυξάνονται, πολύ περισσότερο αυτές τις τελευταίες εβδομάδες», διευκρινίζει η Αντιγόνη Λυμπεράκη, διευθύντρια της ΜΚΟ SolidarityNow. Αυτή η ΜΚΟ δεν βλέπει με κακό μάτι τις επαναπροωθήσεις των αιτούντων άσυλο. «Είναι καιρός να μάθουμε επιτέλους πώς διασκορπίζονται οι πρόσφυγες στην Ευρώπη. Σχεδόν κάθε δύο από τα δέκα άτομα που φιλοξενούμε εξαφανίζονται μετά από κάποιες μέρες πιστεύοντας ότι μπορούν να κυνηγήσουν την τύχη τους στη βόρεια Ευρώπη. Αυτό πρέπει να σταματήσει. Τώρα οι πρόσφυγες θα γνωρίζουν ότι πρέπει να παραμείνουν στην Ελλάδα και θα μπορούν να παρακολουθήσουν τα προγράμματά μας».

Αυτά τα προγράμματα είναι εκπαιδευτικά και προσφέρονται από την οργάνωση στους πρόσφυγες σε όλη την Ελλάδα. Τα παιδιά επωφελούνται εκπαιδευτικών προγραμμάτων εκμάθησης ελληνικών ,καλλιτεχνικών δραστηριοτήτων, ενώ και οι ενήλικες έχουν δικαίωμα στην εκμάθηση της γλώσσας, αλλά και δικαίωμα στην επιχειρηματικότητα και την εργασία.

Ο Λόχμαν, 37 ετών, είναι ένας από τους ωφελούμενους του SolidarityNow. «Είχα το δικό μου ζαχαροπλαστείο στη χώρα μου, είναι αυτό που ξέρω καλύτερα να κάνω. Παρακολούθησα λοιπόν ένα πρόγραμμα και σήμερα εργάζομαι σε ένα ζαχαροπλαστείο της Θεσσαλονίκης», εξομολογείται αυτός ο Ιρανός κουρδικής καταγωγής που ζει εδώ και δύο χρόνια στη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της χώρας. «Αυτή η εκπαίδευση είναι αναντικατάστατη», προσθέτει ο Κάμελ, o 42χρονος Σύριος που είναι σήμερα καθηγητής αγγλικών στην οργάνωση SolidarityNow. «Σπούδασα μηχανικός, αλλά μιλούσα και αγγλικά. Είχα την ευκαιρία να κάνω κάποιες μεταφράσεις, μετά επίσης δίδαξα αγγλικά και αραβικά σε διάφορες ΜΚΟ και τώρα είναι το επάγγελμά μου» εξηγεί.

Τα περισσότερα μαθήματα είναι οπωσδήποτε στα αγγλικά και άρα προσβάσιμα σε όλους. Έτσι τα σεμινάρια που είναι αφιερωμένα στη δημιουργία start up επιχειρήσεων τα παρακολουθούν κυρίως άνδρες, ενώ τα σεμινάρια αισθητικής αριθμούν 15 γυναίκες και μόνο έναν άνδρα. Αυτός ο τελευταίος, αν και ντροπαλός, φιλοδοξεί να ανοίξει άμεσα το δικό του κέντρο αισθητικής στην Ελλάδα. «Πρέπει να καταλάβουμε ότι όλοι αυτοί οι πρόσφυγες βρίσκονται στην πιο παραγωγική ηλικιακή ομάδα. Είναι μεταξύ 25 και 45 ετών, πράγμα που δεν έχει καμία σχέση με τα παλαιότερα προσφυγικά κύματα. Σήμερα θέλουν να εργαστούν, να κάνουν επιχειρήσεις, να καινοτομήσουν. Είναι ένας πλούτος για την Ελλάδα και τη γηράσκουσα Ευρώπη. Παρόλα αυτά, μια μερίδα Ελλήνων δε βλέπει αυτές τις αφίξεις με καλό μάτι, αλλά κάνει λάθος, γιατί αυτοί οι άνθρωποι είναι οι νέοι επιχειρηματίες που θα συνεισφέρουν για τις συντάξεις μας, που είναι ψαλιδισμένες από την οικονομική κρίση. Τους έχουμε ανάγκη», προσθέτει η Αντιγόνη Λυμπεράκη.

Το SolidarityNow μετράει περισσότερους από 8.000 ωφελούμενους στα προγράμματά του σήμερα, με μια αύξηση της τάξης του 25% σε σχέση με πέρυσι και πολλές άλλες ΜΚΟ δραστηριοποιούνται στη χώρα για να εξασφαλίσουν στους πρόσφυγες μια ομαλή ενσωμάτωση. Παρόλα αυτά φαίνεται ότι δεν έχει έρθει ακόμα ο καιρός που ο ελληνικός πληθυσμός θα μοιράζεται συνολικά αυτή την αισιοδοξία.

Πρωτότυπο άρθρο: “La Grèce s’organise face à un nouvel afflux de réfugiés“

TANEA.GR: Ο χορός χωρίς μυϊκή κίνηση στην παράσταση “Enfant” του Boris Charmatz


Την ξεχωριστή παράσταση χορού του διάσημου Γάλλου χορογράφου Μπορίς Σαρμάτς με τον τίτλο “Enfant” | “Παιδί” είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν πρόσφυγες και αιτούντες άσυλο από τα προγράμματα Στέγασης του #SolidarityNow μαζί με μέλη της ομάδας της οργάνωσης.
Στο πλαίσιο της συνεργατικής πρωτοβουλίας του Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου, της Ημέρας Γαλλοφωνίας και του TV5Monde, οι ομάδες μας παρακολούθησαν μια αξέχαστη παράσταση!

“Η Τέχνη του χορού δε χρειάζεται λόγια για να την κατανοήσεις. Μπορεί να αγγίξει όλους τους ανθρώπους -ανεξάρτητα από τη γλώσσα και την καταγωγή τους- και να τους φέρει πιο κοντά“, σημείωσε η Αντιγόνη Λυμπεράκη, Γενική Διευθύντρια του SolidarityNow που παρακολούθησε τη χθεσινή παράσταση.


Στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, μια παράλληλη εκδήλωση έκανε την εμφάνισή της την Τρίτη στις 12 Ιουλίου και συνεχίζεται με μεγάλη επιτυχία μέχρι τις 14 Ιουλίου.

Ο Μπορίς Σαρμάτς, μια σπουδαία προσωπικότητα, όχι μόνο στο σύγχρονο χορό, αλλά και στον ευρύτερο χώρο της διανόησης εμφανίζεται σε μια μοναδική παράσταση. Με τίτλο enfant, που σημαίνει παιδί στα γαλλικά, η παράσταση δημιουργεί ερωτήσεις και δίνει απαντήσεις για το αν τελικά μπορεί κανείς να κινηθεί χωρίς να χρησιμοποιήσει καθόλου μυϊκή κίνηση.

Από τη συνεργατική προσπάθεια της Ημέρας Γαλλοφωνίας, του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου και του TV5MONDE δε θα μπορούσε να λείψει ο Γάλλος χορογράφος. Όλοι μαζί συνεργάστηκαν με το Πρόγραμμα Στέγασης και Υπηρεσιών για Αιτούντες Άσυλο του Δήμου Αθηναίων και τη ΜΚΟ SolidarityNow για να χαρίσουν σε πρόσφυγες συγκεκριμένων δομών μια μοναδική εμπειρία με την παράσταση του διάσημου Γάλλου χορογράφου.
Μέσα στο ίδιο πλαίσιο, τον Ιούνιο, ομάδα προσφύγων είχε παρακολουθήσει τη συναυλία των Il pomo d’ Oro στο Ηρώδειο.

Οι δομές που συνεργάζονται είναι:

Το Πρόγραμμα Στέγασης και Υπηρεσιών για Αιτούντες Ασυλο, που υλοποιείται μέσω της Εταιρείας Ανάπτυξης και Τουριστικής Προβολής (ΕΑΤΑ) του Δήμου Αθηναίων σε συνεργασία με την Υπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR) και χρηματοδοτείται μέσω του προγράμματος ESTIA (Στήριξη Έκτακτης Ανάγκης για την Ένταξη και τη Στέγαση) της Πολιτικής Προστασίας και Ανθρωπιστικής Βοήθειας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ECHO). Στο Πρόγραμμα έχουν ενταχθεί μέχρι σήμερα περίπου 4.050 ωφελούμενοι από διάφορες χώρες του κόσμου (Συρία, Ιράκ, Αφγανιστάν, Κογκό κλπ. Από αυτούς έχουν μετεγκατασταθεί περίπου 1.850 άτομα σε διάφορες Ευρωπαϊκές χώρες (Γερμανία, Γαλλία, Μ. Βρετανία και αλλού), στο πλαίσιο του προγράμματος relocation, ενώ σήμερα το πρόγραμμα καλύπτει τις ανάγκες περίπου 1.650 ωφελούμενων, οι οποίοι φιλοξενούνται σε 320 μισθωμένα διαμερίσματα.

Το SolidarityNow, μια Μη Κυβερνητική Οργάνωση, που ιδρύθηκε το 2013 με πρωτοβουλία του Open Society Foundations. Κύριος στόχος της είναι η υποστήριξη ευάλωτων κοινωνικά ομάδων, η καταπολέμηση του κοινωνικού και οικονομικού αποκλεισμού και η προάσπιση των ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων τους. Το όραμα του SolidarityNow είναι η ενδυνάμωση των ευπαθών ομάδων που θα δημιουργήσει μια ανοιχτή κοινωνία. Το SolidarityNow έχει συνεργαστεί με πάνω από 70 οργανώσεις της Κοινωνίας των Πολιτών και μέχρι στιγμής έχει υποστηρίξει πάνω από 120.000 άτομα μέσω των προγραμμάτων που υλοποιεί.

Σε ολόκληρο το έργο πρωταγωνιστεί η κίνηση, κι όχι μόνο η ανθρώπινη αλλά και η μηχανική. Η παράσταση απαρτίζεται από μια μεγάλη ομάδα παιδιών, 9 χορευτές και 3 μηχανές και όλα αυτά μαζί συνεργάζονται και περιπλέκονται δημιουργώντας μια συλλογική και ξεχωριστή κίνηση. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στα παιδιά και στο πως αυτά κινούνται μέσα στην παράσταση.
Οι κινήσεις τους είναι αλληλεξαρτώμενες, με γερανούς να κινούν τους χορευτές κι εκείνοι με τη δική τους σειρά να καθοδηγούν τα παιδιά, τα οποία είναι και το επίκεντρο της παράστασης.

Η εφήμερη φύση του χορού απασχολεί σταθερά τον Σαρματς. Επί σειρά ετών Διευθυντής του Εθνικού Χορογραφικού Κέντρου Ρεν και Βρετάνης, το οποίο και μετονόμασε σε «Μουσείο Χορού», εξέφρασε τον προβληματισμό του για την παροδικότητα της τέχνης του, για τις χορογραφίες που χάνονται και το πώς μπορούν να διασωθούν και να αξιοποιηθούν.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο έγραψε το «Μανιφέστο για ένα Μουσείο Χορού», ενώ το 2015 μετέτρεψε σε μουσείο χορού την Tate Modern Gallery στο Λονδίνο, παρουσιάζοντας ανάμεσα στα εκθέματα ιστορικές χορογραφικές και ποικίλες άλλες δράσεις.

Η δραστηριότητα του Σαρμάτς που περιλαμβάνει πλήθος χορογραφικών πρότζεκτ, εκπαιδευτικό και συγγραφικό έργο, και αποτελεί μεγάλη επιρροή για την αναμόρφωση της τέχνης του χορού από τη δεκαετία του 1990 μέχρι σήμερα. Δεν είναι η πρώτη φορά που δουλεύει με παιδιά.
Στο παρελθόν έχει αναπτύξει το Bocal, ένα νομαδικό σχολείο για παιδιά από διαφορετικές κοινωνικές ομάδες. Επίσης, υπήρξε επισκέπτης καθηγητής στο Universität der Künste του Βερολίνου (2007 & 2008), όπου κατάρτησε ένα νέο ακαδημαϊκό πρόγραμμα για το χορό.

Η εκδήλωση ξεκίνησε στις 12 Ιουλίου και θα διαρκέσεις μέχρι τις 14 Ιουλίου. Στην Πειραιώς 260-Δ στις 21:00 παρουσιάζεται μια παράσταση χορού που ξεπερνά τα πλαίσια μιας απλής χορογραφίας και επικεντρώνεται στα παιδιά και την ευαίσθητη φύση τους.

Δείτε το άρθρο εδώ.

IN.GR: Ο Μπορίς Σαρμάτς με την παράσταση Εnfant στο Φεστιβάλ Αθηνών


Ο Μπορίς Σαρμάτς (Boris Charmatz), μια σημαντική προσωπικότητα όχι μόνο στο σύγχρονο χορό αλλά και στον ευρύτερο χώρο της διανόησης, έρχεται στο Φεστιβάλ Αθηνών με μια ξεχωριστή παράσταση. Πώς μπορεί κανείς να κινηθεί χωρίς να χρησιμοποιήσει καθόλου μυϊκή δύναμη; Ένα από τα ερωτήματα που θέτει στην παράσταση Εnfant, που παρουσιάζεται στην Πειραιώς 260 από τις 12 ως τις 14 Ιουλίου. Όπως μαρτυρά και ο τίτλος της (enfant σημαίνει παιδί στα γαλλικά), είναι ταυτόχρονα μια μελέτη για την ευαίσθητη φύση των παιδιών, αλλά και το ποια θέση μπορεί να έχουν αυτά στο θέαμα.

Στις 12 Ιουλίου, στο πλαίσιο της Ημέρας Γαλλοφωνίας, το TV5MONDE και το Φεστιβάλ Αθηνών συνεργάζονται με δομές προσφύγων, προσκαλώντας στην Πειραιώς 260 πρόσφυγες για να παρακολουθήσουν την παράσταση. Η Ημέρα Γαλλοφωνίας οργανώνεται για δεύτερη συνεχή χρονιά από το Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου και το TV5MONDE. Από το συγκεκριμένη δράση δε θα μπορούσε να λείπει ο σημαντικός γάλλος χορογράφος. Για την Ημέρα Γαλλοφωνίας, το Φεστιβάλ και το TV5MONDE συνεργάζονται με το Πρόγραμμα Στέγασης και Υπηρεσιών για Αιτούντες Άσυλο του Δήμου Αθηναίων και τη ΜΚΟ SolidarityNow, προσκαλώντας πρόσφυγες από τις συγκεκριμένες δομές, για να απολαύσουν την εμπειρία μιας παράστασης χορού στην Πειραιώς 260. Μέσα στο ίδιο πλαίσιο, τον Ιούνιο, ομάδα προσφύγων είχε παρακολουθήσει τη συναυλία των Il pomo d’ Oro στο Ηρώδειο.

Οι δομές που συνεργάζονται είναι:

  • Το Πρόγραμμα Στέγασης και Υπηρεσιών για Αιτούντες Άσυλο, που υλοποιείται μέσω της Εταιρείας Ανάπτυξης και Τουριστικής Προβολής (ΕΑΤΑ) του Δήμου Αθηναίων σε συνεργασία με την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR) και χρηματοδοτείται μέσω του προγράμματος ESTIA (Στήριξη Έκτακτης Ανάγκης για την Ένταξη και τη Στέγαση) της Πολιτικής Προστασίας και Ανθρωπιστικής Βοήθειας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ECHO). Στο Πρόγραμμα έχουν ενταχθεί μέχρι σήμερα περίπου 4.050 ωφελούμενοι από διάφορες χώρες του κόσμου (Συρία, Ιράκ, Αφγανιστάν, Κογκό κ.λπ.). Από αυτούς έχουν μετεγκατασταθεί περίπου 1.850 άτομα σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες (Γερμανία, Γαλλία, Μ. Βρετανία και αλλού), στο πλαίσιο του προγράμματος relocation, ενώ σήμερα το πρόγραμμα καλύπτει τις ανάγκες περίπου 1.650 ωφελουμένων, οι οποίοι φιλοξενούνται σε 320 μισθωμένα διαμερίσματα.
  • Το SolidarityNow, μια Μη Κυβερνητική Οργάνωση, που ιδρύθηκε το 2013 με πρωτοβουλία του Open Society Foundations. Κύριος στόχος της είναι η υποστήριξη ευάλωτων κοινωνικά ομάδων, η καταπολέμηση του κοινωνικού και οικονομικού αποκλεισμού και η προάσπιση των ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων τους. Το όραμα του SolidarityNow είναι η ενδυνάμωση των ευπαθών ομάδων που θα δημιουργήσει μια ανοιχτή κοινωνία. Το SolidarityNow έχει συνεργαστεί με πάνω από 70 οργανώσεις της Κοινωνίας των Πολιτών και μέχρι στιγμής έχει υποστηρίξει πάνω από 120.000 άτομα μέσω των προγραμμάτων που υλοποιεί.

Το έργο

Πρωταγωνιστικό ρόλο στο enfant έχει η κίνηση, όχι μόνο η ανθρώπινη αλλά και η μηχανική. Στην παράσταση συμμετέχει μια μεγάλη ομάδα παιδιών, 9 χορευτές και 3 μηχανές, που όλοι μαζί συνθέτουν μια πολύπλοκη συλλογική κίνηση. Το βάρος δίνεται στα παιδιά, που ως πρωτογενές υλικό είναι εύθραυστα, εύπλαστα, αλλά και μη ελέγξιμα, και μέσα στην παράσταση δρουν υπό την καθοδήγηση των χορευτών. Ένας τεράστιος γερανός μετακινεί τους ενήλικους χορευτές, οι οποίοι με τη σειρά τους μετακινούν τα παιδιά. Μια πρωτότυπη και συγκινητική έρευνα πάνω στην ανθρώπινη κίνηση.

Η εφήμερη φύση του χορού απασχολεί σταθερά τον Σαρμάτς. Επί σειρά ετών διευθυντής του Εθνικού Χορογραφικού Κέντρου Ρεν και Βρετάνης, το οποίο και μετονόμασε σε «Μουσείο Χορού», ανέπτυξε τον προβληματισμό του για την παροδικότητα της τέχνης του, για τις χορογραφίες που χάνονται και για το πώς μπορεί να διασωθούν και να αξιοποιηθούν. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο έγραψε το «Μανιφέστο για ένα Μουσείο Χορού» (Manifesto for a dancing museum), ενώ το 2015 μετέτρεψε σε μουσείο χορού την Tate Modern Gallery στο Λονδίνο, παρουσιάζοντας ανάμεσα στα εκθέματα ιστορικές χορογραφίες και ποικίλες άλλες δράσεις.

Η δραστηριότητα του Σαρμάτς, που περιλαμβάνει πλήθος χορογραφικών πρότζεκτ, εκπαιδευτικό και συγγραφικό έργο, αποτελεί σημαντική επιρροή για την αναμόρφωση της τέχνης του χορού από τη δεκαετία του 1990 μέχρι σήμερα. Δεν είναι η πρώτη φορά που δουλεύει με παιδιά. Στο παρελθόν έχει αναπτύξει το Bocal, ένα νομαδικό σχολείο για παιδιά από διαφορετικές κοινωνικές ομάδες. Επίσης, υπήρξε επισκέπτης καθηγητής στο Universität der Künste του Βερολίνου (2007 & 2008), όπου κατάρτισε ένα νέο ακαδημαϊκό πρόγραμμα για το χορό.

Ο χορός είναι κάτι πολύ ευρύτερο από τη χορογραφία: το πεδίο του θα πρέπει να επεκταθεί αν θέλουμε να τον δούμε να ξεφεύγει από τους στενούς συμβολισμούς μέσα στους οποίους παραμένει περιχαρακωμένος στην κοινωνία μας.
Μπορίς Σαρμάτς, Μανιφέστο για Ένα Μουσείο Χορογραφίας.

Δείτε το άρθρο εδώ.

EURONEWS.COM: Πρόσφυγας 111 ετών: Πήρε άσυλο αλλά εγκλωβίστηκε στην Ελλάδα


του Απόστουλου Στάικου

Η Λάιλα Σάλεχ γεννήθηκε στο Κομπάνι της Συρίας το 1907. Εγκατέλειψε την πατρίδα της λόγω του πολέμου και με την οικογένεια της κατόρθωσε να φτάσει στην Ελλάδα. Έχοντας κλείσει 111 χρόνια ζωής, η γηραία προσφυγάς ποθεί μονο ένα πράγμα. Να ξαναδεί τις εγγονές της που ζουν στη Γερμανία.

Καθώς σκέφτεται την Νισρίν και την Μπεριβάν, το μυαλό της ταξιδεύει στην ζώη που άφησε πίσω της. «Η ζωή στο Κομπάνι ήταν πολύ ωραία. Οι άνθρωποι είχαν δουλειά, ο κόσμος είχε μια κανονική ζωή. Ο πόλεμος διέλυσε την πόλη. Μόνο ερείπια έχουν μείνει. Οι κάτοικοι εγκατέλειψαν την πόλη και προσπαθούν να σωσουν τις ζωές και τα παιδιά τους. Τίποτα δεν έχει μείνει από την παλιά μας ζωή»δήλωσε στην κάμερα του euronews η Λάιλα Σάλεχ.

Όμως υπάρχει ένα πρόβλημα. Στη Λάιλα Σάλεχ έχει χορηγηθεί άσυλο, όχι όμως και στα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας της. Αυτό σημαίνει ότι είναι η μόνη που μπορεί να ταξιδέψει, κάτι πρακτικά αδύνατο λόγω της ηλικίας της.

Η Μη Κυβερνητική Οργάνωση «Solidarity Now» και η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες προσπαθούν να λύσουν τον γόρδιο δεσμό.

«Στόχος μας είναι να γίνει ότι είναι δυνατό, το γρηγορότερο δυνατό, ώστε όλοι μαζί οι άνθρωποι να μπορέσουν να ταξιδέψουν. Πρέπει όλοι να φτάσουν μαζί στην Γερμανία. Ελπίζουμε ότι θα μπορέσουμε να τονίσουμε την ευαλωτότητα της κατάστασης για να κινηθούν οι διαδικασίες γρηγορότερα για όλους» υποστηρίζει η Βάλια Σαββίδου, υπεύθυνη τύπου και εκδηλώσεων του «Solidarity Now».

Οι εγγονές της Λάιλα Σάλεχ θέλουν να ταξιδέψουν στην Ελλάδα, όμως δεν έχουν τα χρήματα που απαιτούνται για την αγορά αεροπορικού εισιτηρίου. Στη Γερμανία έχουν παντρευτεί, έχουν αποκτήσει παιδιά, ενώ και οι δύο εργάζονται. Η Νισρίν και η Μπεριβάν μπορούν να βοηθήσουν τα «εγκλωβισμένα» μέλη της οικογένειας τους, να ξεκινήσουν μια καινούρια ζωή.

«Ένα ταξίδι που ξεκίνησε από το Κομπάνι της Συρίας με προορισμό την Γερμανία. Ένα ταξίδι που η Λάιλα Σαλεχ δεν μπορεί να κάνει μόνη, γι’ αυτό και ζητεί να δοθεί άσυλο στα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας του. Για την πρόσφυγα που μετρά 111 χρόνια ζωής, αυτή είναι μια μάχη με τον χρόνo» μεταδίδει από την Αθήνα, ο δημοσιογράφος του euronews, Απόστολος Στάικος.

Δείτε το άρθρο εδώ.

INSIDESTORY.GR: Από τα ερείπια του Ιράκ, στα κλειστά γυμναστήρια της Αθήνας


του Σταύρου Μαλιχούδη

Ο Ραζάμπ ήταν εφτά ετών όταν ο πόλεμος του στέρησε τα πόδια του. Περιπλανήθηκε για χρόνια, βιώνοντας όλα τα πρόσωπα της προσφυγιάς, προτού η νέα του ζωή στην Ελλάδα τον κάνει να νιώσει και πάλι αισιοδοξία για το μέλλον.

Αμπάρ, 2004. Όταν η βόμβα εκρήγνυται δίπλα στα πόδια του, ο Ραζάμπ Ραζάμπ είναι ένα αγοράκι μόλις εφτά ετών. Ώσπου να ξεσπάσουν οι πρώτες πολεμικές συρράξεις γύρω τους, θυμάται, η ζωή για τον ίδιο και την οικογένειά του στην ιρακινή πόλη κυλούσε κανονικά: «Δεν ήταν και όλα ρόδινα, όμως σίγουρα ήταν εντάξει». Η απώλεια των δύο μελών του από το ύψος των γοφών και κάτω, όμως, σε συνδυασμό με την συνέχεια των βομβαρδισμών στην περιοχή όπου διαμένει, σημαίνει πως η οικογένεια δεν θα μπορούσε να μείνει εκεί ακόμη για πολύ.

Ξεκινά τότε μια πορεία διαδοχικών περιπλανήσεων, μια ιστορία στην οποία η προσφυγιά επανεμφανίζεται ξανά και ξανά, λαμβάνοντας διαρκώς διαφορετικά πρόσωπα. Μέσα σε τέσσερις μήνες απ’ όταν έχασε τα πόδια του, ο εφτάχρονος Ραζάμπ φεύγει για την Συρία από όπου και ταξιδεύει στην Ιταλία, για να λάβει ιατρική περίθαλψη. Μένει τέσσερις μήνες στην Ιταλία και ύστερα επιστρέφει στην Συρία. Θα ζήσει εκεί για περίπου ενάμιση χρόνο, ώσπου η οικογένεια αποφασίζει να επιστρέψει στην πατρίδα της, θεωρώντας πως τα πράγματα στο Ιράκ έχουν αρχίσει να βελτιώνονται.

Ήταν αργά, είχαν ήδη εγκατασταθεί εκ νέου στην πόλη τους, όταν διαπίστωσαν το λάθος που έκαναν. Οι συγκρούσεις ξεσπάνε και πάλι, το Ισλαμικό Κράτος κερδίζει όλο και περισσότερο έδαφος, κι έτσι ο Ραζάμπ αναγκάζεται να εγκαταλείψει για ακόμη μια φορά την Αμπάρ. Εγκαθίσταται στο Ερμπίλ, την πρωτεύουσα του Ιρακινού Κουρδιστάν που βρίσκεται 350 χλμ βόρεια της Βαγδάτης και μόλις 80 χιλιόμετρα από τη Μοσούλη, την πόλη που εκείνα τα χρόνια γίνεται γνωστή ανά την υφήλιο ως πρωτεύουσα του Ισλαμικού Κράτους.

Βιώνοντας εκ νέου τις συνέπειες του πολέμου, που για 14 χρόνια δυσχέραιναν την ζωή του αλλά και την επιθυμία του να ασχοληθεί με τον αθλητισμό, ο Ραζάμπ παίρνει την μεγάλη απόφαση. Ανεβαίνει σε ένα λεωφορείο για την Τουρκία κι ακολουθεί την πορεία δεκάδων χιλιάδων εκείνη την εποχή. Φτάνει στα παράλια του Αιγαίου, και την στιγμή που παίρνει τη θέση του σε μια βάρκα πλάι σε άλλους, με το γνώριμο, ψεύτικο φωσφοριζέ σωσίβιο τυλιγμένο γύρω από το στήθος του, βλέπει το νησί που βρίσκεται απέναντι. Αυτός είναι ο προορισμός τους. Λέρος, θα μάθει λίγο μετά πως λέγεται.

Η άφιξη στην Ελλάδα

Είναι ένα ζεστό απόγευμα όταν συναντιόμαστε στο κέντρο της Αθήνας και τα γραφεία του SolidarityNow, μιας και ο Ραζάμπ είναι ωφελούμενος των προγραμμάτων για πρόσφυγες της ΜΚΟ. Καθώς λέει την ιστορία του, ο Ραζάμπ σταματάει την αφήγηση για να πιει μια γουλιά από το τσάι του. Κάτι λέει στον Σαμ, τον διερμηνέα της οργάνωσης που μας βοηθάει με την συνέντευξη, οι δύο τους γελούν και ο Σάμ βγαίνει για δύο στιγμές από το δωμάτιο με το ποτήρι του Ραζάμπ στο χέρι.

«Ήταν στεναχωρημένος που το τσάι του δεν είχε ζάχαρη», εξηγεί όταν επιστρέφει, και ο Ραζάμπ χαμογελάει αφού πιει μια μεγάλη γουλιά. «Τώρα θα τα διηγηθώ καλύτερα», αστειεύεται. «Υπήρχε λοιπόν ένας λόγος που ήταν το άλφα και το ωμέγα, ώστε να πάρω την απόφαση να εγκαταλείψω την πατρίδα μου. Και αυτός ήταν η κατάσταση της υγείας μου. Η αρχική μου σκέψη ήταν να κάνω το ταξίδι για να λάβω όσο το δυνατόν καλύτερη ιατρική περίθαλψη, και όταν τα πράγματα ηρεμήσουν να γυρίσω».

Ο Ραζάμπ έφτασε στην Λέρο τον Ιούνιο του 2016 και οι τέσσερις μήνες που πέρασε στο νησί του φάνηκαν πολύ δύσκολοι, «σωστός Γολγοθάς». Η Λέρος είχε δεχθεί περισσότερους πρόσφυγες από όσους οι ισχνές της υποδομές θα μπορούσαν να υποστηρίξουν, και υπήρχε καύσωνας αλλά και υγρασία, που σε συνδυασμό με την αρμύρα της θάλασσας και το σύρσιμο που ο Ραζάμπ ήταν αναγκασμένος να κάνει για τις μετακινήσεις του, είχαν ως αποτέλεσμα στα κάτω άκρα του που σκίζονταν να δημιουργούνται πληγές.

«Από άποψη βοήθειας τα πράγματα ήταν πολύ δύσκολα», θυμάται. «Ελάχιστοι ήταν οι άνθρωποι που με βοήθησαν, αλλά τους ευχαριστώ πολύ γι’ αυτό. Αναφέρομαι περισσότερο στην αστυνομία, αλλά υπήρξε και μια διερμηνέας η οποία μεσολάβησε ώστε να λάβω την ιατρική γνωμάτευση που χρειαζόμουν από το νοσοκομείο της Λέρου, την οποία μέχρι τότε δεν μπορούσα να πάρω».

Έκανε το ταξίδι μόνος του, μόνος πέρασε το τετράμηνο στην Λέρο, όπως επίσης μόνος του ήταν και όταν αργότερα μετακινήθηκε στην Αθήνα. Η οικογένειά του έμεινε πίσω στο Ιράκ. Από τις γνωριμίες που έκανε κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο νησί, με «ανθρώπους με τους οποίους μοιραστήκαμε τον ίδιο Γολγοθά», όπως θυμάται, άλλοι συνέχισαν το ταξίδι τους προς την Ευρώπη και άλλοι επέστρεψαν στις πατρίδες τους. Με κάποιους λίγους έγιναν φίλοι.

Η στιγμή που άλλαξε η ζωή του ήταν όταν άλλαξαν οι συνθήκες διαβίωσής του. Όταν από τη βρωμιά, τον συνωστισμό και το κρύο του camp στη Λέρο βρέθηκε στην Αθήνα, και το ξενοδοχείο που έτρεχε το SolidarityNow για την διαμονή προσφύγων. Λίγο αργότερα, ο Ραζάμπ μετακινήθηκε σε δικό του διαμέρισμα κοντά στην Πατησίων, στο πλαίσιο του προγράμματος στέγασης και φιλοξενίας που η ΜΚΟ υλοποιεί με την υποστήριξη της Ύπατης ΑρμοστείαςΎπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες. Και όταν μια γυμνάστρια, που διοργάνωνε διάφορες αθλητικές δραστηριότητες για τους πρόσφυγες, πρόσεξε πόσο αρέσει στον Ραζάμπ να αθλείται, ιδιαίτερα δε να σηκώνει βάρη, του μίλησε για τη δυνατότητα συμμετοχής σε παραολυμπιακές διοργανώσεις.

Η γυμνάστρια υποσχέθηκε να τον φέρει σε επαφή με έναν Σύρο αθλητή με αναπηρία, που βρισκόταν περισσότερα χρόνια στην Ελλάδα και είχε σχετική εμπειρία από προηγούμενες συμμετοχές του. «Αυτός θα στα εξηγήσει όλα», του είπε.

Χαρούμενος; Πολύ

Ο Ραζάμπ δεν άργησε να ξεκινήσει προπονήσεις σε μπάσκετ, ποδηλασία και άρση βαρών, δραστηριότητες που όπως ο ίδιος λέει του έδωσαν τεράστια δύναμη και ώθηση για να συνεχίσει την ζωή του στην Ελλάδα. Μάλιστα, κάποιους μήνες από την έναρξη των προπονήσεων, με χρήματα που συγκεντρώθηκαν από την Ύπατη Αρμοστεία, το SolidarityNow και ιδιώτες που θέλησαν να παραμείνουν ανώνυμοι, ο Ραζάμπ μπόρεσε και να αντικαταστήσει τα προσθετικά μέλη του, γιατί τον πονούσαν πολύ. Πλέον ο ίδιος αισθάνεται καλύτερα και όταν τα φορά, όπως την ημέρα της συνάντησής μας, τα βήματά του είναι αργά, αλλά σταθερά, γεμάτα σιγουριά.

Όταν ερωτάται για το πώς κυλάει η καθημερινότητά του, η απάντησή του είναι σαφής: αφιερώνει όλο τον χρόνο του στο να προετοιμαστεί όσο το δυνατόν καλύτερα για τις μελλοντικές διοργανώσεις. «Η ζωή μου με το καλημέρα είναι προπόνηση», λέει. «Αυτό μόνο, τίποτε άλλο, όλη μέρα». Επιστρέφει από την προπόνηση στο σπίτι του στις 11 το βράδυ, ξεκουράζεται, και το επόμενο πρωί προπόνηση και πάλι απ’ την αρχή.

Έχοντας κάνει αίτηση ασύλου στην Ελλάδα, ο Ραζάμπ προβλέπεται να παραμείνει στη χώρα. Κι αυτό είναι κάτι που και ο ίδιος επιθυμεί: ούτε συνέχεια του ταξιδιού για κάποια άλλη ευρωπαϊκή χώρα, ονειρεύεται, ούτε την επιστροφή του στο Ιράκ. «Ναι, και βέβαια θα μου άρεσε να μπορώ να επιστρέφω ως επισκέπτης όσο συχνότερα γίνεται», γελάει. «Αλλά νιώθω ωραία με την ζωή μου στην Ελλάδα».

«Άρα, είσαι χαρούμενος εδώ;», τον ρωτάμε. «Πολύ». Για τη διαβίωσή του λαμβάνει χρηματική υποστήριξη από την Ύπατη Αρμοστεία, μέσα από το πρόγραμμα Cash για τους πρόσφυγες που παραμένουν στην Ελλάδα, και παρακολουθεί μαθήματα ελληνικών και αγγλικών. Όσον αφορά τα ελληνικά του, δείχνουν ήδη να βρίσκονται σε καλό επίπεδο, όταν τον ακούμε να μιλάει για τις προπονήσεις του με την κοινωνική λειτουργό που βρίσκεται μαζί μας. Μας κάνει εντύπωση όταν λίγο πριν αποχαιρετιστούμε μας λέει μια φράση που, είτε πρόκειται για τουρίστες που βρίσκονται στην Ελλάδα, είτε για μετανάστες με αρκετά χρόνια παραμονής στη χώρα, σπάνια ακούς να λέει κάποιος που δεν έχει μεγαλώσει εδώ: «Να ’σαι καλά».

«Πέρα από δύο Σύρους, οι περισσότεροι συμπαίκτες μου στο μπάσκετ είναι Έλληνες», εξηγεί. «Μου έχουν φερθεί πολύ ωραία, και ο τρόπος με τον οποίο με αντιμετωπίζουν με κάνει να νιώθω πολύ άνετα με την ζωή μου εδώ». Οπότε, πώς φαντάζεται την ζωή του στο μέλλον, σε δύο, πέντε, ή ίσως δέκα χρόνια; Σε αυτή την ερώτηση ο Ραζάμπ δυσκολεύεται να απαντήσει.

«Ξέρω όμως τι θα κάνω σε πέντε μήνες, που θα έχω αρχίσει και πιο εντατικά τις προπονήσεις», αποκρίνεται. «Τότε, θα βρίσκομαι στα ουράνια».

Δείτε το άρθρο εδώ.

ATHENS VOICE.GR: Το #iAmStrong δίνει φωνή στους ΛΟΑΤΙ πρόσφυγες


Το SolidarityNow μοιράζεται ιστορίες για τη διαφορετικότητα, την κερδισμένη δύναμη και το δικαίωμα να ανήκεις.

Ο Άχμεντ, ο Ν., o Χασάν και η Μπάρεφ, η Μάγια και ο Μπατίς, ο Χασανίν, ο Τζον και ο Πινάρ, θα δηλώσουν ελεύθερα και περήφανα είμαι «ΠΑΡΟΥΣΑ», αυτό το Σάββατο στη μεγαλύτερη γιορτή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Μαζί τους θα γιορτάσουμε και εμείς -το SolidarityNow- το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση και στην κοινωνική ένταξη. Με αφορμή το Athens Pride στις 9 Ιουνίου και το Thessaloniki Pride στις 20-23 Ιουνίου, το SolidarityNow μέσα από ένα ξεχωριστό αφιέρωμα, το #iAmStrong δίνει φωνή στους ΛΟΑΤΙ πρόσφυγες-ωφελούμενους της οργάνωσης, καταγράφοντας και δημοσιεύοντας τις ιστορίες τους.

Ένας τίτλος έχει πολλαπλές ιδιότητες. Συχνά σε χαρακτηρίζει, σε περιορίζει, σε εγκλωβίζει, σε ακολουθεί, σε στιγματίζει. Και το τελευταίο που επιθυμούμε για τα μέλη της κοινότητας των ΛΟΑΤΙ προσφύγων στην Ελλάδα είναι να τους προσδώσουμε ακόμα μία «ετικέτα». Αρκετές επιβολές έχουν υποστεί. Το #iAmStrong όμως νιώθουμε ότι τους ανοίγει διάπλατα πόρτες και παράθυρα για να μπει στη ζωή τους καθαρός αέρας, φως αλλά κι εκείνη η απελευθερωτική δύναμη που σχεδόν σου επιβάλλει επανεκκίνηση. Και γιατί σήμερα διεκδικούν τα πάντα από την αρχή. Γιατί τα στερήθηκαν. Και γιατί είναι δικαίωμα και επιθυμία τους, ταυτόχρονα. Μέλη της ΛΟΑΤΙ κοινότητας και ταυτόχρονα πρόσφυγες στην Ελλάδα, υποστηρίζονται από το SolidarityNow σε αυτή τη μεταβατική τους περίοδο, στη δική τους νέα πατρίδα – μέχρι να αποκτήσουν άσυλο, να μάθουν τη γλώσσα, να βρουν δουλειά στην Ελλάδα, να βρουν τα δικά τους πατήματα σε μια ζωή καινούργια.

Οι λεσβίες, οι ομοφυλόφιλοι, οι αμφιφυλόφιλοι, οι τρανσέξουαλ και οι intersex κοινότητες (LGBTI) έχουν σημειώσει τεράστια πρόοδο σε παγκόσμιο επίπεδο όσον αφορά στα δικαιώματα και την ένταξη, τα τελευταία χρόνια. Ωστόσο, οι ΛΟΑΤΙ σε πολλές χώρες εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν εκτεταμένες διακρίσεις και βία, γεγονός που οδηγεί σε αποκλεισμό.

Αυτές είναι οι ιστορίες τους:

ΜΑΓΙΑ & ΜΠΑΤΙΣ

Η Μάγια και ο Μπατίς από την Τυνησία έχουν υπάρξει στόχοι-θύματα άλλων, σχεδόν από τότε που θυμούνται τους εαυτούς τους. Η Μάγια είναι τρανς και ο Μπατίς γκέι. Μιλούν αραβικά, γαλλικά, αγγλικά και λίγα ελληνικά. Σήμερα, είναι δύο ακόμη νέοι άνθρωποι, στα 26 η Μάγια και στα 27 ο Μπατίς, που αναζητούν δουλειά στην Ελλάδα – όπως και πολλοί άλλοι. Αν βρουν δουλειά θα μείνουν στην Αθήνα. Την έχουν αγαπήσει. «Πριν έρθω στην Ελλάδα πίστευα ότι αυτή η χώρα θα είναι η γέφυρα για να πάω κάπου αλλού στην Ευρώπη, αλλά μόλις πάτησα το πόδι μου στην Αθήνα σκέφτηκα εδώ θέλω να ζήσω», λέει ο Μπατίς. Η Μάγια και ο Μπατίς δε διαφέρουν σε τίποτα από έναν άλλον άνθρωπο της ηλικίας τους που προσπαθεί να φτιάξει το παρόν και να χτίσει το μέλλον βρίσκοντας δουλειά, σύντροφο, συλλέγοντας εμπειρίες και γνώσεις. Έτυχε μόνο όταν ήταν και οι δυο πολύ μικροί, η Μάγια να θυμάται ότι από τα πέντε της χρόνια έβλεπε ένα κορίτσι στον καθρέφτη και ο Μπατίς να ερωτεύεται ένα αγόρι στα εννιά του. Το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση είναι κάτι που άργησαν πολύ να μάθουν ότι έχει ισχύ και για τους ίδιους. Τώρα πια το έμαθαν και το διεκδικούν.

ΧΑΣΑΝΙΝ

Ο Χασανίν είναι γκέι. Αυτό συνεπαγόταν κάτι σαν μια καταναγκαστική συνθήκη – δηλαδή ότι στη χώρα του ο Χασανίν ήταν αναγκασμένος να κρύβεται, να ζει μια διπλή ανομολόγητη ζωή φοβούμενος τις αντιδράσεις της οικογένειάς του αλλά και του ευρύτερου κοινωνικού του κύκλου – ο οποίος είχε και εξακολουθεί να έχει για την οικογένειά του ιδιαίτερη σημασία. Παρά τα εμπόδια κατάφερε να σπουδάσει στο Πανεπιστήμιο, ενώ στη συνέχεια εργάστηκε ως δημοσιογράφος σε μεγάλη Ιρακινή εφημερίδα. Μετά από τις αμέτρητες προσπάθειες επιβίωσης, τον αγώνα για τη διατήρηση της αξιοπρέπειάς του, ο Χασανίν ζει στην Αθήνα. Όνειρό του είναι να γίνει φωτορεπόρτερ. Μας εξομολογείται πως τώρα αισθάνεται ότι μπορεί να ζήσει ως ισότιμο και περήφανο μέλος σε μια κοινωνία που ο σεξουαλικός προσανατολισμός δεν είναι κριτήριο διαχωρισμού ανθρώπου από άνθρωπο. «Εδώ δε χρειάζεται να απολογηθώ σε κανέναν».

ΑΧΜΑΝΤ

Η αγαπημένη του έκφραση στα ελληνικά είναι το «σε αγαπώ», λέει ο Αχμάντ σε σπασμένα Ελληνικά. Ο Αχμάντ είναι 18 χρονών και κατάγεται από τη Συρία. Τους τελευταίους μήνες μένει σε ένα από τα διαμερίσματα που παρέχει το SolidarityNow στη Θεσσαλονίκη σε ΛΟAΤΙ πρόσφυγες και αιτούντες άσυλο. Ο Αχμάντ βρήκε το “Safe Refugee”, το εξειδικευμένο πρόγραμμα βοήθειας της οργάνωσης για τους ΛΟAΤΙ μέσω της οργάνωσης Άρσις. «Αυτό το πρόγραμμα, μου έσωσε τη ζωή. Τώρα μπορώ να κάνω ό,τι θέλω» λέει. Ο Αχμάντ είναι ένας πολύ αποφασιστικός άνθρωπος, πάντα κοιτάζει τη φωτεινή πλευρά της ζωής. Παρόλο που ήξερε ότι θα μετεγκατασταθεί στη Γερμανία, κατάβαλλε μεγάλη προσπάθεια να μάθει ελληνικά. «Έκανα πολλούς φίλους εδώ. Μου αρέσει πολύ η Ελλάδα και δε θέλω να φύγω, γιατί εδώ οι άνθρωποι σέβονται τους πρόσφυγες. Στην Ελλάδα έχω δικαιώματα, δικαιώματα που δεν είχα όταν ήμουν στη χώρα μου» μας λέει.

Ν.

Φαινομενικά στη ζωή του Ν. πήγαιναν όλα καλά, είχε τη δουλειά του, τους φίλους του, την οικογένειά του, αλλά ήταν αναγκασμένος να ζει διπλή ζωή, καθώς κρατούσε το σεξουαλικό του προσανατολισμό κρυφό. Τα πράγματα άλλαξαν όταν βρέθηκε στο δικαστήριο κατηγορούμενος για ομοφυλοφιλία, αλλά λόγω έλλειψης αποδεικτικών στοιχείων, αθωώθηκε. Ο Ν. έφυγε από την Αιθιοπία τον Ιανουάριο του 2017. «Όταν φύγεις, χάνεις τα πάντα για μεγάλο χρονικό διάστημα, καθώς δε ξέρεις πότε θα επιστρέψεις. Είναι δύσκολο να τα ξεχάσεις όλα αυτά, αλλά σε κάποιο βαθμό προτιμώ να είμαι εδώ, επειδή εδώ έχω δικαιώματα, καθώς ζω σε μια ανοικτή κοινωνία. Έσωσα τη ζωή μου, αλλά τα συναισθήματα μου είναι ανάμεικτα. Την ίδια στιγμή αισθάνομαι δυστυχής επειδή έφυγα, αλλά και ευτυχής για τη νέα μου ζωή» μας λέει ο Ν.

ΧΑΣΑΝ & ΜΠΑΡΕΦ

Ο Χασάν, 27 χρονών, γκέι, και η Μπάρεφ, 21 χρονών, τρανς, είναι ζευγάρι και πρόσφυγες. Στην αρχή ήταν φίλοι, μετά όμως ήρθε ο έρωτας, αλλά και ο φόβος. Το πρόβλημα του Χασάν και της Μπάρεφ δεν ήταν μόνο ο σεξουαλικός τους προσανατολισμός, αλλά και το γεγονός ότι είχε συνάψει σχέση ένας Σουνίτης και μια Σιίτισα. Κατά συνέπεια, αυτά τους έφεραν ενώπιον όχι μόνο της κοινωνίας, αλλά και των ίδιων τους των οικογενειών. Μόνοι αλλά μαζί, και με μοναδικό στήριγμα τα γυναικεία μέλη των οικογενειών τους κατάφεραν και δραπέτευσαν. «Ήρθαμε εδώ και όλα τα κακά τελείωσαν», μας λέει ο Χασάν. Τον Χασάν αυτό που τον ενδιαφέρει είναι να αποκτήσει σταθερές και να πάρουν μαζί με τη σύντροφό του άσυλο στην Ελλάδα. Όταν πάρουν άσυλο, η Μπάρεφ, όπως μας λέει, επιθυμεί να αρχίσει τη διαδικασία της φυλομετάβασης.

ΠΙΝΑΡ & ΤΖΟΝ

Ο Πινάρ είναι γκέι και έχει μεγαλώσει στη Συρία, ενώ σήμερα ζει στην Αθήνα. Αν και έχει καλή σχέση με κάποια από τα μέλη της οικογένειάς του, ποτέ δεν θα μπορούσε να μοιραστεί μαζί τους το ποιος είναι και πώς νιώθει, το ότι είναι γκέι. Όταν τελείωσε το σχολείο φοίτησε για δυο χρόνια στη Νομική σχολή, σπουδές που διέκοψε ξαφνικά για να γλυτώσει. Έφτασε πρώτα στην Τουρκία. Εκεί κακοποιήθηκε επειδή είναι Κούρδος και αφέθηκε γυμνός στα σύνορα Τουρκίας – Συρίας. Στη δεύτερή του προσπάθεια κατάφερε και έφτασε στη Θεσσαλονίκη. Μην έχοντας καθόλου χαρτιά για να αποδείξει την ταυτότητά του τηλεφώνησε στον Τζον, παλιό του φίλο από τη Συρία, ο οποίος βρισκόταν ήδη στην Αθήνα.

Σήμερα ο Τζον βοηθά τον Πινάρ να γίνει πιο εξωστρεφής και να θεραπεύσει αυτό που τον πονάει πολύ, τους πονοκεφάλους, που απέκτησε μετά την κακοποίηση που υπέστη στην Τουρκία. Στην ερώτηση ποια είναι τα όνειρά του, απαντά να ζει ελεύθερα, να μην τον βασανίζουν οι πόνοι, να συνεχίσει τις σπουδές του και να γίνει δικηγόρος, να προσέξει την εμφάνισή του, να βρει ένα σύντροφο, να αγαπήσει και ν’ αγαπηθεί.

Δείτε το άρθρο εδώ.

SPUTNIKNEWS.GR: Πώς βλέπουν οι πρόσφυγες τους Αθηναίους, το φαγητό, τον καιρό


της Εριφύλης Δρίβα

Ο Λόρενς λατρεύει την Αθήνα, απορεί που οι άνθρωποι δεν σέβονται τους ποδηλατόδρομους, ενώ η φέτα και η ρακή είναι η δική του ιδέα για τον παράδεισο. Είναι από τη Συρία, είναι 25 χρονών και ζει στα Εξάρχεια.

Πόσο κοντά είναι η Αθήνα στη Συρία και το Ιράκ; Πρόσφυγες κινούνται στην πόλη, κάνουν τα ψώνια τους, πηγαίνουν βόλτα, δοκιμάζουν την ελληνική κουζίνα και μας περιγράφουν τις εντυπώσεις τους. Μιλούν για τις προσδοκίες και τους στόχους τους. Αλήθεια, πώς μας βλέπουν και τι γνώμη έχουν για τις συνήθειές μας και ποιες είναι οι δικές τους;

Ο Λόρενς λατρεύει την Αθήνα, απορεί που οι άνθρωποι δεν σέβονται τους ποδηλατόδρομους, ενώ η φέτα και η ρακί είναι η δική του ιδέα για τον παράδεισο. Είναι από τη Συρία, είναι 25 χρονών και ζει στα Εξάρχεια.

Ο Μουσταφά είναι πρόσφυγας από τη Συρία, είχε ξαναβρεθεί στην Ελλάδα για δουλειά πριν 15 χρόνια, ωστόσο, τώρα επέστρεψε κάτω από πολύ πιο διαφορετικές συνθήκες. Ψυχολογικά «την πρώτη φορά η Αθήνα ήταν σαν την άνοιξη, τώρα είναι σαν το φθινόπωρο», σχολιάζει.

Ο Μαχίρ θεωρεί την Αθήνα καλή. Δεν κάνει πολλές βόλτες, αλλά έχει ανέβει στην Ακρόπολη και την βρίσκει ωραία. Είναι 31 ετών πρόσφυγας από το Ιράκ, παντρεμένος με τέσσερα παιδιά.

Η Ρίμα βρίσκει το Νιάρχος πολύ ωραίο και ένα από τα πράγματα που βρίσκει παράξενα στην Αθήνα είναι ότι τα μαγαζιά κλείνουν στις 21.00. Είναι από τη Συρία, 29 ετών και έχει δύο παιδιά.

Η Ντοά και Τζανάν είναι αδερφές, 19 και 22 ετών αντίστοιχα από το Ιράκ. Τους αρέσει το Ζάππειο και πάνε συχνά βόλτα στο Σύνταγμα και το Μοναστηράκι, ενώ τους έχει κάνει εντύπωση πόσα σκουλαρίκια και τατουάζ έχουν οι άντρες.

Ήρθαν στην Αθήνα ως πρόσφυγες, ζουν στην πόλη, μετακινούνται, ψωνίζουν, κάνουν βόλτες. Τους αρέσει όμως η πρωτεύουσα; Πώς τους φαίνονται οι Έλληνες;

«Αγαπάω την Αθήνα, μπορείς να είσαι όποιος θες»

Γεμάτος ενέργεια και ζώντας στο κέντρο της Αθήνας, ο Λόρενς είναι πολύ ξεκάθαρος: Αγαπάω την Αθήνα, μπορείς να είσαι ελεύθερος. Έχει πάρα πολύ κόσμο, είναι πολύ βρώμικη αλλά παρόλα αυτά είναι καταπληκτική.

Ο ενθουσιασμός του είναι τέτοιος που μεταδίδεται ακόμα κι αν δεν είναι δίπλα σου αλλά στην άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής.

Λατρεύει τον καιρό αλλά στο ζήτημα του φαγητού είναι ανένδοτος. «Δεν υπάρχει καλύτερο φαγητό από της Συρίας», λέει. Μετά από λίγο παραδέχεται ότι υπάρχουν και ελληνικά φαγητά όπως ο μουσακάς το τζατζίκι και η σκορδαλιά που του αρέσουν.

Όμως «η φέτα και η ρακή είναι η ιδέα μου για τον παράδεισο».

Του αρέσει να κάνει βόλτα στο Νιάρχος και περισσότερο από όλα του αρέσει η βόλτα με το ποδήλατο στον ποδηλατόδρομο. Απορεί μάλιστα που οι άνθρωποι όχι μόνο δεν σέβονται τον ποδηλατόδρομο αλλά νευριάζουν όταν χτυπάει το κουδούνι για να κάνουν στην άκρη.

«Οι Έλληνες μιλάνε δυνατά και κάνουν έντονες χειρονομίες» παρατηρεί με ενθουσιασμό.

Δεν του αρέσουν όμως όλα και κυρίως δεν του αρέσει όταν οι άνθρωποι «δεν ενδιαφέρονται για την Αθήνα και πετάνε κάτω τα σκουπίδια τους».

Όταν τον ρωτάω τι βρίσκει παράξενο στην πόλη, σκέφτεται λίγο και απαντάει: Την αστυνομία. «Γιατί δεν κάνει τίποτα, απλά στέκονται εκεί με το τηλέφωνό τους». Παύση. Και μετά, «ίσως βέβαια είναι καλύτερο αυτό».

Συναντήσαμε τον Μουσταφά και τον Μαχίρ στην Παιανία, στη δομή στέγασης προσφύγων του SolidarityNow.

«Ψυχολογικά η Αθήνα είναι σαν το φθινόπωρο»

Ο Μουσταφά θυμόταν έντονα την πρώτη φορά στην Αθήνα πριν 15 χρόνια και του έχει κάνει εντύπωση η μεγάλη της αλλαγή. Θυμόταν την Ομόνοια κυκλική, την πόλη πιο ακριβή από ότι τώρα και πολύ ωραία. Παρατηρεί ότι τότε την πρώτη φορά είχε πιο πολύ πράσινο, «ακόμα και δρόμοι όπως η Πατησίων και η Αχαρνών είχαν πράσινο στα μπαλκόνια», τώρα είναι διαφορετική μας λέει.

Πολύς κόσμος και κίνηση, ενώ και η Ομόνοια χάλασε, έχει γίνει πιο βρώμικη. «Παλιότερα υπήρχαν περισσότερα μαγαζιά και ασφάλεια» προσθέτει. Του αρέσει, πάντως, το σουβλάκι στο Μοναστηράκι, ενώ στα αγαπημένα του φαγητά είναι το πλακί και τα μακαρόνια.

Ο Μαχίρ δεν έχει κάνει πολλές βόλτες στο κέντρο, ωστόσο, έχει πάει στην Ακρόπολη, ενώ ο καιρός του αρέσει σίγουρα καλύτερα από το Ιράκ.

«Αν έχεις δουλειά έχεις και επιλογές»

Για τους Έλληνες παρατηρεί ότι σίγουρα μιλάνε πολύ και καμιά φορά αν είναι απασχολημένοι και θες να τους ρωτήσεις κάτι νευριάζουν. Ωστόσο και οι δύο έχουν μόνο καλά λόγια να πουν καθώς τους εξυπηρετούν στην καθημερινότητά τους, όπως όταν θέλουν να χρησιμοποιήσουν το μετρό και επιπλέον «δεν είναι τόσο ρατσιστές».

Ο Μουσταφά και ο Μαχίρ, έχουν αγωνία για το αύριο. Θέλουν να βρουν δουλειά για να μπορούν να στηρίξουν την οικογένειά τους και όπως σχολιάζει ο Μαχίρ «αν έχεις δουλειά έχεις και επιλογές στο τι θα φας και πού θα πας». Είχε μάθει να δουλεύει πολλές ώρες και να φέρνει χρήματα στο σπίτι, κάτι που πέρα από πρακτικούς λόγους βοηθάει και στην ψυχολογία. Είναι χειριστής εκσκαφέα και οδηγός μεγάλων οχημάτων.

Ο Μουσταφά ράβει νυφικά, είναι πολύ καλός σε αυτό και τον ενδιαφέρει να βρει μία αντίστοιχη δουλειά, γιατί «αυτό είναι το σημαντικότερο». Ένα από τα περιστατικά που του συνέβησαν στην Αθήνα και όταν το θυμάται γελάει, είναι να διασχίζει την Πατησίων με «πράσινο» για τα φανάρια προστατεύοντας ένα περιστέρι. Κανείς από τους οδηγούς που τον παρακολουθούσε τι έκανε δεν κόρναρε, στο τέλος, μάλιστα, του έδωσαν τον επευφημούσαν.

«Σχεδόν όλοι οι άντρες έχουν τατουάζ»

Στην δομή της Παιανίας σε ένα από τα 29 διαμερίσματα μένουν και οι δύο αδερφές Ντοά και Τζανάν. Δεν αποχωρίζονται εύκολα και είναι κοινωνικές και πολύ χαμογελαστές. Ως γυναίκες φυσικά έχουν παρατηρήσει…τα πάντα.

Τους αρέσει η Αθήνα γιατί είναι πιο καθαρή και πιο ελεύθερη. Αισθάνονται επίσης πιο ασφαλείς από ότι στο Ιράκ. Στις αγαπημένες τους περιοχές είναι το Σύνταγμα και το Μοναστηράκι, όπου περπατάνε. Τους αρέσει το Ζάππειο, ενώ πηγαίνουν και για πικ νικ.

Η Ντόα μας λέει ότι και η Παιανία είναι ωραία, συνήθως πηγαίνουν στα Jumbo και «χαζεύουν».

Τους αρέσει πολύ ο καιρός της Αθήνας, ενώ δεν θα έμεναν στο κέντρο γιατί τις «πνίγει» ο τόσος κόσμος.

«Μοιάζει πολύ με τη Σααμπ στη Δαμασκό»

Η Ρίμα βρίσκει τόσες ομοιότητες στην Αθήνα και την πόλη της, προάστιο της Δαμασκού, που καμιά φορά νιώθει σαν να είναι ακόμα στη Συρία. Ακόμα και η Ακρόπολη της φάνηκε οικεία καθώς μοιάζει με τα αρχαία στη Συρία, ενώ της άρεσε το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος.

Της φαίνεται ότι οι Έλληνες μιλάνε πολύ και γρήγορα, ενώ της φαίνεται παράξενο που τα μαγαζιά κλείνουν «τόσο νωρίς», στις 21.00.

Και οι τρεις γυναίκες έχουν παρατηρήσει ότι οι γυναίκες στην Ελλάδα ντύνονται πολύ με ρούχα vintage, ενώ οι άντρες πιο μοντέρνα. Αυτό ωστόσο που τους παραξενεύει είναι η τάση να φορούν μεγάλα σκουλαρίκια και να έχουν τατουάζ.

Η Ντοά, η Τζανάν και η Ρίμα συμφωνούν σε πολλά, όπως και στο ότι η Αθήνα έχει πολλούς ζητιάνους. Αυτό όμως που τους φαίνεται πιο παράξενο από όλα είναι πόσοι άνθρωποι κάνουν ναρκωτικά «και παρόλα αυτά κανείς δεν ασχολείται, είναι πολύ έντονο αλλά στους άλλους φαίνεται φυσιολογικό».

Θέλουν να μάθουν να μιλούν ελληνικά και γιατί όχι, να κάνουν και Έλληνες φίλους.

Δείτε το άρθρο εδώ.

VICE.COM: Τρεις Πρόσφυγες στη Θεσσαλονίκη Κάνουν το Όνειρό τους Πραγματικότητα: Τραγουδούν


του Κώστα Κουκουμάκα

Οι στίχοι του κομματιού μιλούσαν για τη χριστιανική τους πίστη.

Τρεις πρόσφυγες από το Κονγκό, δύο άνδρες και μία γυναίκα, ταξίδεψαν μόνοι και σε διαφορετικό χρόνο, από την Κεντρική Αφρική έως την Τουρκία. Πέρασαν στα ελληνικά νησιά και από εκεί στην ενδοχώρα – έζησαν για λίγους μήνες δίπλα στη λίμνη Βόλβη και σήμερα πια στη Θεσσαλονίκη. Όταν συναντήθηκαν, έπιασαν το νήμα από εκεί που το είχαν αφήσει πίσω στην πατρίδα τους. Αφοσιώθηκαν σε αυτό που αγαπούν όσο τίποτα άλλο και που τους κράτησε δυνατούς στο μακρύ τους ταξίδι, τη μουσική.

Συναντηθήκαμε με τον Richard Lusakumunu, τον Moria Nsumbu και την Therese-Nadine Mulanga σε ένα στούντιο ηχογραφήσεων στην Ανατολική Θεσσαλονίκη, ενόσω ο ουρανός έξω σκοτείνιαζε και ξανάνοιγε. Οι τρεις πρόσφυγες από το Κονγκό θα έμπαιναν για πρώτη φορά σε επαγγελματικό στούντιο για να τραγουδήσουν ένα γκόσπελ και μια ρούμπα. Ζουν σε διαμερίσματα που τους παραχωρεί το SolidarityNow. Η οργάνωση, από το 2016 έως σήμερα, έχει προσφέρει στέγη και βασική στήριξη σε περισσότερους από 6.000 πρόσφυγες και αιτούντες άσυλο. Οι άνθρωποι του SolidarityNow προέτρεψαν τους τρεις νέους από το Κονγκό και τους βοήθησαν να κάνουν την ηχογράφηση.

Ο Richard Lusakumunu, 24 ετών, σπούδασε ζωγραφική στη Σχολή Καλών Τεχνών στο Πανεπιστήμιο της Κινσάσα. Τον Μάιο του 2017 πέρασε από τα τουρκικά παράλια στη Σάμο, την ίδια μέρα με ακόμη δεκάδες μετανάστες και πρόσφυγες. Εκείνος ταξίδευε μόνος. Έμεινε για τρεις μήνες στο νησί και όταν έγινε δεκτή η αίτησή του για το άσυλο, συνέχισε προς την ηπειρωτική χώρα.

Ο Richard μαθαίνει ελληνικά, όμως το απόγευμα της Τρίτης, όταν μπήκε στο στούντιο, ζήτησε στα γαλλικά να φορέσει τα ακουστικά για να ακούει καλύτερα τη φωνή του. Έπειτα, μαζί με τη Therese-Nadine ερμήνευσαν, σχεδόν αλάνθαστα, το gospel τραγούδι “Our God is Greater” του Chris Tomlin.

Δείτε το άρθρο εδώ

TA NEA: Αντιγόνη Λυμπεράκη – Ενα μάθημα για τη Γερμανία


Δειτε εδώ το άρθρο
Μερικές φορές κάποιες λύσεις εμφανίζονται μόνες τους. Οι μειώσεις στις γεννήσεις είχαν επί σειράν ετών στείλει τη Γερμανία στη χειρότερη θέση στην ΕΕ ως προς την πίεση της πληθυσμιακής γήρανσης. Την καθόλου ζηλευτή αυτή θέση εφέτος κατέλαβε η Ιταλία ακολουθούμενη από την Ελλάδα. Τι άλλαξε και βελτιώθηκε η θέση της Γερμανίας;
Η Γερμανία υποδέχτηκε από το 2015 ένα εκατομμύριο πρόσφυγες και μετανάστες. Αν κοιτάξει κανείς ποια στοιχεία της δημογραφίας συνθέτουν το πρόβλημα, οι άνθρωποι αυτοί ήταν σαν να είχαν έλθει παραγγελία. Νέοι, οικογένειες, όλοι σε παραγωγικές ηλικίες συμπληρώνουν τις ελλείψεις της δημογραφικής πυραμίδας. Ακόμη περισσότερο, πέρα από την άμεση βελτίωση, διαμορφώνουν καταστάσεις που ελαφρύνουν τη μελλοντική εικόνα.

Είναι αλήθεια ότι οι παρατηρήσεις αυτές προκύπτουν μηχανιστικά, με την εξέταση μόνο των δημογραφικών δεικτών και του σχήματος της δημογραφικής πυραμίδας. Προσφέρουν μια αριθμητική λύση, «στα χαρτιά», που δεν είναι σίγουρο ότι θα οδηγήσει και σε πραγματική λύση στην πράξη. Παραφράζοντας τους ελληνοπρεπείς σοφούς, μήπως λοιπόν έχουμε μια λύση στους αριθμούς αλλά όχι στους ανθρώπους;

Η διάψευση αυτής της θέσης έρχεται από τα σπλάγχνα της χώρας των Greek statistics. Στην Ελλάδα στα έτη 1990 έφτασαν άνω του ενός εκατομμυρίου μετανάστες σε μικρό διάστημα. Συνεισέφεραν ώστε η ανάπτυξη να υπερβεί τα προβλήματα του ’80 και να μπούμε στην ΟΝΕ. Στα πανεπιστήμια βλέπουμε, και συχνά καμαρώνουμε, τα παιδιά αυτών των μεταναστών, να έχουν ενσωματωθεί στον φοιτητόκοσμο, και συχνά να διαπρέπουν στις υψηλότερες θέσεις.

Χωρίς να το καταλάβουμε, η Ελλάδα φαίνεται ότι κατάφερε κάτι σπάνιο: επέτρεψε να ευδοκιμήσει η φυσική επιθυμία και προσπάθεια για προκοπή. Το αν αυτό έγινε άθελά μας, επειδή κοιτούσαμε αλλού, επειδή δραστηριοποιήθηκαν σε τμήματα της οικονομίας μακριά από το κράτος, δεν έχει σημασία. Σημασία έχει το αποτέλεσμα: βελτίωση της κατάστασης για όλους και εμπλουτισμός της κοινωνίας μακροχρόνια.

Ας δώσει επομένως και η Ελλάδα ένα μάθημα στη Γερμανία. Οταν εμφανίζεται μια λύση, αυτή δημιουργεί από μόνη της θετική δυναμική. Αν δεν προσπαθείς ενεργά να το αποτρέψεις, η τάση αυτοβελτίωσης των ανθρώπων σπρώχνει να αναδυθούν θετικά στοιχεία ή να εξουδετερωθούν αρνητικά.Ο λόγος είναι απλός: όσο πιο μεγάλο το πρόβλημα που αφήνεις πίσω τόσο περισσότερο προσπαθείς να φτιάξεις μια καλύτερη ζωή. Θα αδράξεις τις ευκαιρίες και θα ξεπεράσεις τις αναποδιές, χρησιμοποιώντας τις δυνάμεις που σε εμψύχωσαν να περάσεις θάλασσες και να διαβείς ηπείρους. Αν μάλιστα βρεθεί και μια χείρα βοηθείας στην προσπάθεια, τα αποτελέσματα θα είναι θεαματικά.

Μια τέτοια ώθηση προσπαθεί να δώσει το Solidarity Now με τα Γραφεία Ενίσχυσης της Απασχόλησης (συμβουλευτική, προετοιμασία, καθοδηγούμενη αναζήτηση) στα Κέντρα Αλληλεγγύης στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη. Διότι εκτός από εισόδημα, η δουλειά φέρνει και ανεξαρτησία και ελευθερία επιλογών. Η εμπειρία, στην Ελλάδα και αλλού, παλιότερα και τώρα, είναι ότι η κάθε λύση μπορεί να γίνει πρόβλημα. Χρειάζεται όμως επίμονη προσπάθεια και μεγάλα κοιτάσματα κακής διάθεσης και ξενοφοβίας.

Η Αντιγόνη Λυμπεράκη είναι καθηγήτρια Οικονομικών στο Πάντειο, γενική διευθύντρια στο SolidarityNow