του Στέλιου Μπαμιατζή

Η διακίνηση μεταναστών και προσφύγων γινόταν κυρίως μέσω των νησιών, όχι από τον Έβρο. Όχι πια, σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία. Το TheTOC συνομίλησε με την Αdvocacy Οfficer του SolidarityNow, Ντομίνικα Σπυράτου, και τα όσα μας είπε είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτικά.

Όπως μας γνωστοποίησε, σύμφωνα με την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες περίπου 2.900 άτομα έχουν φτάσει στον Έβρο τον μήνα Απρίλιο, κάτι που σημαίνει ότι για τον μήνα Απρίλιο οι χερσαίες αφίξεις ξεπέρασαν σε αριθμό τις αφίξεις μέσω θαλάσσης. Σύμφωνα με την εκπρόσωπο του SolidarityNow, η μεγαλύτερη ανησυχία είναι πως οι συγκεκριμένοι άνθρωποι που καταφθάνουν μέσω Έβρου, δεν έχουν καταγραφεί και επομένως δεν έχουν πρόσβαση σε ασφαλή στέγαση αλλά και σε κοινωνικές και υποστηρικτικές υπηρεσίες, όπως  ιατροφαρμακευτική βοήθεια και ψυχοκοινωνική υποστήριξη. Ταυτόχρονα, για τους περισσότερους η πρόσβαση στο άσυλο καθυστερεί πάρα πολύ.

«Το SolidarityNow καλεί την Ελληνική Κυβέρνηση να λάβει άμεσα μέτρα και να μεριμνήσει για τη μεταφορά των ανθρώπων αυτών σε ασφαλή στέγαση, να εξασφαλίσει την πρόσβασή τους σε υπηρεσίες με βασικότερη αυτή της ιατρικής μέριμνας και να διασφαλίσει την πρόσβαση στο άσυλο και την έγκαιρη καταγραφή των αιτημάτων ασύλου. Επίσης, η ΕΕ πρέπει να εξετάσει τον επιμερισμό της ευθύνης μεταξύ των κρατών μελών, και την αύξηση των διαθέσιμων ασφαλών και νόμιμων καναλιών εισόδου στην ΕΕ» αναφέρει μεταξύ άλλων η κ. Σπυράτου, η οποία κρούει και τον κώδωνα του κινδύνου για την ανάγκη περισσότερων οργανωμένων δομών προκειμένου «να μη δούμε ανθρώπους να διαμένουν στο δρόμο, φαινόμενο που ήδη παρατηρείται κυρίως στη Θεσσαλονίκη».

Διαβάστε αναλυτικά τη συνέντευξη:

1.Έχουν αυξηθεί οι ροές των προσφύγων στην περιοχή του Έβρου;

Σύμφωνα με την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες περίπου 2.900 άτομα έχουν φτάσει στον Έβρο τον μήνα Απρίλιο. Αυτό ισοδυναμεί με το μισό του εκτιμώμενου αριθμού αφίξεων στην περιοχή κατά τη διάρκεια του 2017. Οι περισσότεροι είναι οικογένειες με μικρά παιδιά, από τη Συρία (Αφρίν), Ιράκ και Αφγανιστάν. Ανεξάρτητες πηγές αναφέρουν ότι ανάμεσα τους είναι και Τούρκοι. Η Ύπατη Αρμοστεία αναφέρει ότι τον Απρίλιο οι χερσαίες αφίξεις ξεπέρασαν σε αριθμό τις αφίξεις μέσω θαλάσσης.

2. Μέχρι πρόσφατα γνωρίζαμε, εάν ίσχυε, ότι οι δουλέμποροι προωθούσαν τους πρόσφυγες από τη θαλάσσια περιοχή του Αιγαίου. Γιατί έχει αλλάξει αυτό; 

Δε γνωρίζουμε τους ακριβείς λόγους, εξάλλου συνήθως είναι ποικίλοι. Σίγουρα πάντως ο συνωστισμός στα νησιά και οι καθυστερήσεις στις διαδικασίες ασύλου οδηγούν τους μετανάστες και πρόσφυγες να αναζητούν νέες οδούς προς την Ευρώπη, πολλές φορές περισσότερο επικίνδυνες.

3. Τι σας ανησυχεί περισσότερο;

Αυτό που μας ανησυχεί περισσότερο είναι ότι άνθρωποι που καταφθάνουν μέσω Έβρου, δεν έχουν καταγραφεί και επομένως δεν έχουν πρόσβαση σε ασφαλή στέγαση αλλά και σε κοινωνικές και υποστηρικτικές υπηρεσίες  όπως  ιατροφαρμακευτική βοήθεια και ψυχοκοινωνική υποστήριξη.. Ενώ τέλος για τους περισσότερους η πρόσβαση στο άσυλο καθυστερεί πάρα πολύ.

4. Πως μπορεί να ανταπεξέλθει η Πολιτεία στο ζήτημα αυτό;

Το SolidarityNow καλεί την Ελληνική Κυβέρνηση να λάβει άμεσα μέτρα και να μεριμνήσει για τη μεταφορά των ανθρώπων αυτών σε ασφαλή στέγαση, να εξασφαλίσει την πρόσβασή τους σε υπηρεσίες με βασικότερη αυτή της ιατρικής μέριμνας και να διασφαλίσει την πρόσβαση στο άσυλο και την έγκαιρη καταγραφή των αιτημάτων ασύλου. Επίσης, η ΕΕ πρέπει να εξετάσει τον επιμερισμό της ευθύνης μεταξύ των κρατών μελών, και την αύξηση των διαθέσιμων ασφαλών και νόμιμων καναλιών εισόδου στην ΕΕ.

5. Υπάρχουν οργανωμένες δομές για να φιλοξενηθούν οι άνθρωποι αυτοί; Θεωρείτε πως επαρκούν;

Αυτή τη στιγμή πολλοί άνθρωποι φιλοξενούνται από οικογένειες που ήδη συμμετέχουν στο Πρόγραμμα Στέγασης και Φιλοξενίας της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες, ενώ άλλοι έχουν μεταβεί σε camps της περιοχής (Κουτσόχερο, Λαγκαδίκια, Δράμα, Καβάλα, Νέα Καβάλα, Σέρρες, Βέροια, Αλεξάνδρεια και Διαβατά), τα οποία ωστόσο έχουν ήδη ξεπεράσει τη χωρητικότητα τους. Camps που είχαν κλείσει (Ελευσίνα, Βόλος και Οινόφυτα) ανοίγουν ξανά, ενώ το Υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής σκέφτεται να δημιουργήσει νέους χώρους φιλοξενίας. Υπάρχει πολύ μεγάλη ανάγκη να βρεθούν άμεσα περισσότερες οργανωμένες δομές για να μη δούμε ανθρώπους να διαμένουν στο δρόμο, φαινόμενο που ήδη παρατηρείται κυρίως στη Θεσσαλονίκη.

Τα στοιχεία από την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ

Στην επίσημη ιστοσελίδα της Ύπατης Αρμοστείας υπάρχει έκκληση που γίνεται στις ελληνικές αρχές να βελτιώσει επειγόντως τις συνθήκες και να ενισχύσει την ικανότητα υποδοχής στην περιοχή του Έβρου.

Πιο συγκεκριμένα, τονίζεται πως “εκατοντάδες άνθρωποι στεγάζονται αυτή τη στιγμή σε χώρους κράτησης της αστυνομίας.”

Αναλυτικά υπογραμμίζεται ότι:

“Περίπου 2.900 άνθρωποι έχουν φτάσει στον Έβρο μέχρι στιγμής αυτόν το μήνα, κυρίως οικογένειες από τη Συρία και το Ιράκ. (Τα στοιχεία επιβεβαιώνουν όσα ανέφερε η κ. Σπυράτου του SolidarityNow στο TheToc).  Αυτό ισοδυναμεί με το μισό του εκτιμώμενου αριθμού αφίξεων στην περιοχή κατά τη διάρκεια του 2017. Σύμφωνα με τα στοιχεία που συλλέγονται από την Υ.Α., τον Απρίλιο οι χερσαίες αφίξεις ξεπέρασαν τις αφίξεις μέσω θαλάσσης.

Τουλάχιστον οκτώ άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους από την αρχή της χρονιάς προσπαθώντας να διασχίσουν τον ποταμό Έβρο.”

Σημειώνεται επίσης πως το μόνο Κέντρο Υποδοχής και Ταυτοποίησης στην περιοχή του Έβρου μπορεί να φιλοξενήσει μέχρι 240 άτομα, αριθμός ο οποίος έχει ξεπεραστεί κατά πολύ.

Δείτε το άρθρο εδώ

Στην εκπομπή “Ιστορίες” του ΣΚΑΪ – SKAI και στο αφιέρωμα ενσωμάτωσης των προσφύγων που έμειναν στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, ο Παύλος Τσίμας παρακολουθεί τις ζωές των προσφύγων που ζουν στην Ελλάδα και προσπαθούν να μάθουν την ελληνική γλώσσα, να σπουδάσουν και να εργαστούν. Αναμεσα σε αυτούς και οι ωφελούμενοι αλλά και τα μέλη της ομάδας του SolidarityNow σε δομή φιλοξενίας στην Αττική, στο πλαίσιο του προγράμματος #estia που υλοποιείται σε συνεργασία με την UNHCR GREECE και με τη χρηματοδότηση της European Commission – Civil Protection & Humanitarian Aid Operations – ECHO

Παρακολουθήστε εδώ την εκπομπή

Για τους στόχους της καμπάνιας «8 γυναίκες, 8 ιστορίες, 8 Μαρτίου» μίλησε η Ελένη Σταματούκου, υπεύθυνη Τύπου και εκδηλώσεων Θεσσαλονίκης της SolidarityNow στον ρ/σ Στο Κόκκινο και τις Ευγενία Χατζηγεωργίου και Σταυρούλα Πουλημένη.

Τα Κέντρα Παιδικής & Οικογενειακής Φροντίδας Blue Dots ξεκίνησαν το 2016 στο Λιμάνι του Πειραιά από την UNICEF και εν συνεχεία η Solidarity Now ανέλαβε πριν από 15 μήνες τη δράση καταγράφοντας εντυπωσιακά αποτελέσματα στην ολιστική υποστήριξη προσφυγικών ευπαθών πληθυσμιακών ομάδων (παιδιά, μαμάδες και γυναίκες) δήλωσε η κα. Αντιγόνη Λυμπεράκη Γενική Διευθύντρια της Solidarity Now.

Ακούστε τη συνέντευξη, εδώ

Οι γυναίκες Γιαζίντι κρατούν ζωντανή την ελπίδα τηρώντας την παράδοση με το ψωμί που έφεραν από τον τόπο τους. Η Voria στη δομή φιλοξενίας στη Βόλβη.

Με προσεκτικές κινήσεις, σχεδόν χορογραφημένες, οι γυναίκες Γιαζίντι προετοιμάζονται για να ψήσουν το ψωμί τους. Είναι 11.00 το πρωί στη δομή φιλοξενίας στη Βόλβη, όταν η παρέα των γυναικών πλησιάζει τους αυτοσχέδιους φούρνους που έχουν οι ίδιες κατασκευάσει κρατώντας στα χέρια τους τα ταψιά με τα μπαλάκια από ζύμη.

Πετούν με εξαιρετικά ακρίβεια και μαεστρία τη ζύμη από το ένα χέρι στο άλλο, και όταν αυτή έχει ανοίξει, τη βάζουν σε ένα μαξιλαράκια και τη «χτυπούν» στα τοιχώματα του φούρνου. Μετά από λίγα λεπτά το ψωμί είναι έτοιμο.

Γύρω από τον φούρνο μαζεύονται όλων των ηλικιών γυναίκες Γιαζίντι. Από τη μικρότερη μέχρι τη μεγαλύτερη, η καθεμία έχει τον ρόλο της σε αυτή την ιδιότυπη ιεροτελεστία, που για τις προσφυγοπούλες της φυλής έχει μεγαλύτερη σημασία από το να τους προσφέρει απλά φρεσκοψημένο ψωμί στο τραπέζι τους.

Οι ίδιες ακολουθούν ακριβώς την ίδια διαδικασία που ακολουθούσαν και στον τόπο τους, το Σινγκάλι του Ιράκ, το οποίο αναγκάστηκαν να αφήσουν κυνηγημένες το 2014 από τον στρατό του ISIS που εξαπέλυσε γενοκτονία κατά των Γιαζίντι.

Η Νούφα, 35 ετών, είναι μια εκ των πρωταγωνιστριών της διαδικασίας. Η ίδια ζει μαζί με τα τέσσερα παιδιά της στη δομή κατοικιών στα Λουτρά Απολλωνίας της Βόλβης εδώ και έναν χρόνο.

«Τα παιδιά μας τρώνε μόνο από αυτά τα ψωμιά, που γίνονται στο “τεντούρ” (σσ ο φούρνος)», λέει η ίδια.

Η Νούφα ανοίγει τη ζύμη

Οι Γιαζίντι έχουν κατασκευάσει έως τώρα περίπου τέσσερα τεντούρ μέσα στη δομή. Αγόρασαν βαρέλια από το διπλανό χωριό και έπειτα έχτισαν το φούρνο με τούβλα και χώμα.

«Φτιάχνω ψωμί δύο με τρεις φορές την εβδομάδα», αναφέρει η Νούφε, εξηγώντας παράλληλα ότι το ψήσιμο του ψωμιού αποτελεί μια ευκαιρία για τις γυναίκες που βρίσκονται εκεί να μιλήσουν, να πουν τα νέα τους και να μοιραστούν τον πόνο τους.

«Λέμε τα δικά μας. Πότε θα καταφέρουμε να φύγουμε. Πόσες ημέρες έχουμε να μιλήσουμε με τα παιδιά μας. Ότι ο γιος μου από τη Γερμανία μου είπε: “Μαμά, κάθε μήνα λες ότι έρχεσαι και ακόμα δεν έχεις έρθει”».

Ο μεγαλύτερος γιος της Νούφα διαμένει στη Γερμανία. Η ίδια περιμένει μέσω οικογενειακής επανένωσης να πάει στη δυτικοευρωπαϊκή χώρα μαζί με την υπόλοιπη οικογένεια της.

«Το μόνο που σκέφτομαι όταν φτιάχνω ψωμί είναι τον γιο μου που είναι στη Γερμανία», λέει.

Η παρασκευή ψωμιού κατέχει σημαντική θέση στην καθημερινή κουλτούρα των Γιαζίντι.

Η Νούφα θυμάται πως ήταν μικρό κορίτσι όταν πρώτη φορά ανέλαβε να κάνει το ψωμί του σπιτιού. «Η μητέρα μου με έβαλε μπροστά από το αλεύρι και μου έδειξε πώς να το κάνω. Ήμουν το μεγαλύτερο παιδί και τα αδέρφια μου ήταν άρρωστα. Ήμουν τόσο μικρή που ανέβηκα πάνω σε ένα τούβλο για να φτάνω», λέει η 35χρονη γυναίκα.

Η ίδια ωστόσο δεν θέλει να δείξει στην κόρη της την παράδοση αυτή. «Στη ζωή μου πέρασα πάρα πολλά, δεν θέλω το ίδια για τα παιδιά μου. Έγώ ετοιμάζω τη ζύμη από βραδύς, τα παιδιά μου κοιμούνται τέτοια ώρα. Η μητέρα μου μου έμαθε να πώς να φτιάχνω το ψωμί. Εγώ όμως θέλω η κόρη μου να πάει σχολείο, να σπουδάσει».

Η Μπάρφε, 65 ετών, ήταν αυτή που παρακίνησε τις υπόλοιπες Γιαζίντι να φτιάξουν στους εξωτερικούς χώρους της δομής παραδοσιακούς φούρνους, όπως αυτούς που είχαν στα μέρη τους, για να ψήνουν το «ναν», δηλαδή το ψωμί τους.

«Τις είπα να το κάνουμε αυτό. Ο καθένας έχει τον πόνο του και τον συζητάμε εκεί. Αν είμαστε με το κεφάλι κάτω 24 ώρες, θα τρελαινόμασταν!», λέει η ίδια φορώντας την λευκή παραδοσιακή φούστα της. «Αυτά είναι τα παραδοσιακά μας ρούχα. Φοράμε λευκά αφότου παντρευτούμε», διευκρινίζει η Μπάρφε, δείχνοντας τα ρούχα της.

Η ηλικιωμένη γυναίκα περιγράφει την καταστροφή που έζησε με δύο κουβέντες: «Εμείς περάσαμε τα πάντα. Είδαμε τα πάντα. Όλα μας τα κάψανε, όλα τα χάσαμε. Δεν μας έμεινε τίποτα».

Όταν την ρωτάω, από που αντλεί κουράγιο για να συνεχίσει, η Μπάρφε δείχνει τους ανθρώπους της δομής και λέει «εσείς, εσείς μας δίνετε κουράγιο για να συνεχίσουμε».

Οι γυναίκες Γιαζίντι αφιερώνουν αρκετές ώρες της ημέρας τους στο Blue Dot, κέντρο δημιουργικής απασχόλησης για τις γυναίκες και τα παιδιά της δομής, το οποίο συντονίζει η οργάνωση SolidarityNow με την υποστήριξη της UNICEF και τη χρηματοδότηση της ECHO.

Η ομάδα της Solidarity Now

«Κοινή φιλοσοφία των κέντρων Blue Dot είναι ότι εστιάζουν στην παροχή ψυχοκοινωνικής βοήθειας», δηλώνει στη Voria.gr η Χριστιάνα Κύρκου, υπεύθυνη των προγραμμάτων Blue Dot.

Όπως εξηγεί η κ. Κύρκου, στον ειδικό χώρο όπου απασχολούνται οι γυναίκες δεν επιτρέπεται η είσοδος στους άνδρες αλλά και σε παιδιά άνω των τριών ετών. Στο κέντρο οι γυναίκες έχουν τη δυνατότητα να ασχοληθούν με διάφορες ομαδικές δραστηριότητες ενώ υπάρχουν και ραπτομηχανές, με τις οποίες μπορούν να καταπιαστούν.

«Έχουμε δει ότι βοηθούν ψυχολογικά και για να ξεχαστούν αλλά και για να δεθούν μεταξύ τα beauty sessions. Μια άλλη ενότητα, αποτελεί την κατασκευή κοσμημάτων από σύρμα», σημειώνει η ίδια. Υπογραμμίζει μάλιστα πως σημαντικό είναι πως μπορούν να αφήνουν το μεγαλύτερο παιδί τους στο κέντρο για τα παιδιά και να έχουν έτσι λίγο χρόνο μόνες τους για εκείνες, πράγμα που στο μέγεθος των σπιτιών για πολύτεκνες οικογένειες είναι δύσκολο.

Η Χάμσα, επίσης από τη φυλή των Γιαζίντι, περνάει αρκετές ώρες της ημέρας της στο Blue Dot κεντώντας με πολύχρωμες χάντρες ένας πανέμορφο υφαντό το οποίο αντιστοιχεί στις θρησκευτικές εικόνες των Γιαζίντι.

«Αυτό είναι για το σπίτι. Είναι όπως έχετε εσείς τις εικόνες. Μπροστά σε αυτό κάνουμε πρωί και βράδυ την προσευχή μας», μου λέει η ίδια. Όταν την ρωτάω τι προσεύχεται, μου απαντάει «Προστασία, προστασία από το θεό». Η Χάμσα έχει έξι παιδιά, από τα οποία το μεγαλύτερο είναι στη Γερμανία. Όσο έμενε στο Σινγκάλι δεν γνώριζε πώς να φτιάχνει τις εικόνες με τις χάντρες. Το έμαθε από τις συντοπίτισσες της στο Blue Dot της Βόλβης.

«Μου αρέσει πάρα πολύ να υφαίνω. Με αυτό ξεχνάω τα πάντα, ξεχνάω τα προβλήματα μου, γιατί όση ώρα υφαίνω δεν σκέφτομαι τίποτα» μου λέει και χαμογελάει αχνά.

Όσο καιρό μένει στη Βόλβη, η Χάμσα έχει φτιάξει 3 υφαντά-εικόνες. Όταν πάει στον γιο της στη Γερμανία θα του φτιάξει άλλα τόσα από τη χαρά της, προσθέτει.

Όταν δεν βρίσκονται στο Blue Dot, οι γυναίκες μαγειρεύουν, καθαρίζουν ή κάνουν βόλτες στη λίμνη. Και προσπαθούν να ξεχάσουν αυτά που πέρασαν και κυρίως να διατηρούν ζωντανή την ελπίδα για το αύριο.

Σημειώνεται ότι η Ηλιακτίδα ΑΜΚΕ με χρηματοδότηση της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες διαχειρίζεται τη Δομή Φιλοξενίας της Βόλβης μέσω του Ι.Α.Τ.Α.Π.

Πηγή – voria.gr

Η εκπομπή Checkpoint της Γιάννας Παπαδάκου και του Alpha TV δίνει εικόνα και λόγο στο προσφυγικό ζήτημα όπως βιώνεται στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Το σημαντικότερο είναι ότι προβάλλει και το θετικό πρόσημο στη συνύπαρξη προσφύγων, μεταναστών και των τοπικών κοινωνιών όπου και ζουν. Σχετικά με αυτό, η Γενική Διευθύντρια του SolidarityNow, κα Αντιγόνη Λυμπεράκη, η κοινωνική λειτουργός της οργάνωσης Μαρία Κοκκίνου, ο Νουρ, ωφελούμενος του προγράμματος “Σπίτια Αλληλεγγύης” και ο διερμηνέα μας, Μαζντ, πρόσφυγας από τη Συρία, μιλούν για το πώς μια τέτοια συνύπαρξη μπορεί να γίνει με τον ιδανικότερο τρόπο, με τα πιο ευοίωνα αποτελέσματα…

Δείτε την εκπομπή, εδώ

Τις εμπειρίες και τα συναισθήματά τους κατά τη διάρκεια εργασίας τους σε δομή φιλοξενίας προσφύγων περιγράφουν οι δύο μέλη της ομάδας για το πρόγραμμα των Κέντρων Παιδικής και Οικογενειακής Φροντίδας της οργάνωσης SolidarityNow των λεγόμενων Blue Dots.

Πρόκειται για τον Θοδωρή, εργοθεραπευτή με μεταπτυχιακές σπουδές και εκπαιδευτής της μεθόδου Σέρμπορν και την Ελένη, ψυχολόγο με σπουδές στο θέατρο και την ιστορία της τέχνης.

«Από την πρώτη στιγμή αντιληφθήκαμε ότι η συνεργασία μας θα είναι συναρπαστική»,  εξομολογούνται.

«Η αποστολή μας ήταν η δημιουργία ενός ασφαλούς -ψυχολογικά και φυσικά- χώρου για τα παιδιά, όπου θα μπορούν να παίζουν, αλλά κυρίως να εκφράζονται. Συζητώντας ποιος θα έπρεπε να είναι ο βασικός μας στόχος, καταλήξαμε ότι η μεγαλύτερη ανάγκη για τα προσφυγόπουλα είναι να κερδίσουν πίσω τους ρόλους που έχασαν. Τους ρόλους του παιδιού ή του εφήβου, του γιου ή της κόρης, του μαθητή, της μαθήτριας. Αναπτύξαμε λοιπόν ένα πρόγραμμα που να ανταποκρίνεται πρωτίστως σε αυτό».

Βασικό συστατικό της δουλειάς τους είναι η ειλικρινής επαφή και η φροντίδα για όλα τα παιδιά, αλλά και για το καθένα προσωπικά. «Φανταστείτε λοιπόν τη χαρά μας όταν, για παράδειγμα, στη συναυλία της παιδικής χορωδίας της δομής φιλοξενίας, οι γονείς μάς έλεγαν ότι είναι η πρώτη φορά μετά από χρόνια που χειροκροτούν τα παιδιά τους!», μας λένε. «Ή όταν, μετά από έναν τσακωμό, οι δυο εμπλεκόμενοι έφηβοι μάς ζήτησαν να συζητήσουμε το περιστατικό στην ομάδα εφήβων. Ή όταν, σε εκδρομή μας στο πάρκο τα παιδιά ονειρεύονταν να πιάσουν τον ουρανό. Ή όταν έφτασε η στιγμή που η δομή φιλοξενίας δεν ήταν πια ένας διάδρομος σκιών, αλλά ένα κτίριο γεμάτο παιχνίδια και παιδικές φωνές. Ή όταν, την πρώτη μέρα του σχολείου, τα παιδιά μάς έδειχναν περήφανα τις τσάντες τους και μας ζητούσαν βοήθεια στα μαθήματα».

Κι όπως λένε ο Θοδωρής και η Ελένη: «Για μας, κάθε παιδί είναι μοναδικό και ξεχωριστό. Κάθε ένα από αυτά κουβαλά τη δική του ιστορία, τη δική του προσωπικότητα και το δικό του μέλλον. Αν καταφέραμε να αποτελέσουμε ένα μικρό στήριγμα στην πορεία τους, είμαστε περήφανοι για τη δουλειά μας. Δεν πιστεύουμε στους ήρωες, αλλά στη δύναμη που γεννιέται όταν οι άνθρωποι συναντιούνται και αλληλεπιδρούν ειλικρινά».
Πρόγραμμα Blue Dots

Το SolidarityNow, με την υποστήριξη της UNICEF και τη χρηματοδότηση της ECHO, υλοποιεί το καινοτόμο πρόγραμμα των Blue Dots | Κέντρων Παιδικής και Οικογενειακής Φροντίδας και της διασύνδεσής τους σε πανελλαδική κλίμακα. Μέσω των κινητών και μη ομάδων των Κέντρων, δωρεάν υπηρεσίες προσφέρονται σε ευάλωτες πληθυσμιακές ομάδες σε διαφορετικές περιοχές της χώρας.

Προστασία των δικαιωμάτων των πιο ευάλωτων

Τα Κέντρα Παιδικής και Οικογενειακής Φροντίδας|Blue Dots για παιδιά, γυναίκες και οικογένειες, λειτούργησαν το 2017 σε 12 σημεία σε όλη την Ελλάδα παρέχοντας βασικές υπηρεσίες και υποστήριξη. Παράλληλα, η σύνθεση και η ανάπτυξη των ομάδων παρέμειναν ευέλικτες και ανταποκρίθηκαν στις ανάγκες οικογενειών και παιδιών που βρίσκονταν σε κίνηση. Ως αποτέλεσμα, οι δωρεάν υπηρεσίες προσφέρθηκαν σε 20 διαφορετικές τοποθεσίες σε τρία γεωγραφικά διαμερίσματα -Ήπειρο, Στερεά Ελλάδα, Βόρεια Ελλάδα- και στην Αττική.

Το πρόγραμμα Blue Dots ξεπέρασε τους στόχους του:
– 4.134 πρόσφυγες και παιδιά έλαβαν ψυχοκοινωνική υποστήριξη (PSS)
– 10 χώροι θηλασμού και παροχής νεογνικής και μεταγεννητικής συμβουλευτικής (MBC)
– 416 μητέρες ωφελήθηκαν από την παροχή συμβουλών για τη διατροφή των βρεφών και των μικρών παιδιών
– 84 εργαζόμενοι εκπαιδεύτηκαν ειδικά στην προστασία των παιδιών
Τα παιδιά και οι οικογένειες με υψηλό βαθμό ευαλωτότητας εντοπίστηκαν και παραπέμφθηκαν στις εξειδικευμένες υπηρεσίες και πιο συγκεκριμένα τα ασυνόδευτα παιδιά, τα άτομα με αναπηρίες ή/και ασθένειες, οι περιπτώσεις πιθανών θυμάτων εμπορίας ανθρώπων, τα θύματα σεξουαλικής βίας, οι ανύπαντρες μητέρες:
– 1.138 παραπομπές ατόμων με προβλήματα υγείας (σωματικές βλάβες, ασθένεια) σε υπηρεσίες υγείας
– 507 παιδιά παραπέμφθηκαν σε επίσημες ή ανεπίσημες εκπαιδευτικές υπηρεσίες
– 388 ασυνόδευτα παιδιά ή/και ευάλωτοι ενήλικες παραπέμφθηκαν σε υπηρεσίες παροχής στέγασης
– 977 παραπομπές ατόμων που είχαν ανάγκη νομικής στήριξης

Εκπαίδευση: Ο επόμενος μεγάλος στόχος των Blue Dots

Η 2η φάση του προγράμματος Blue Dots (Νοέμβριος 2017 – Ιούνιος 2018) επεκτείνει το ρόλο και την αποστολή τους, εστιάζοντας στην εκπαίδευση. Στόχος της νέας παρέμβασης είναι να εξασφαλιστεί ότι τα παιδιά και οι οικογένειες των προσφύγων και των μεταναστών θα έχουν πρόσβαση σε μια ολιστική διάθεση υπηρεσιών προστασίας και εκπαίδευσης, τόσο στα κέντρα φιλοξενίας όσο και στον αστικό ιστό, με επίκεντρο την αυξημένη προστασία, την ευημερία και την κοινωνική τους ένταξη.

Βοήθεια και στήριξη σε πάνω από 285.000 ανθρώπους

Από το 2013 μέχρι σήμερα, το SolidarityNow έχει υποστηρίξει συνολικά (έμμεσα ή άμεσα) 80 προγράμματα, από τα οποία τα 52 αφορούν το ευρύτερο κοινωνικό φάσμα, ενώ τα 28 προγράμματα αφορούν στην αντιμετώπιση της κρίσης που συνδέεται με τη μετανάστευση και το προσφυγικό. Τα υλοποιούμενα προγράμματα και οι προσφερόμενες υπηρεσίες του SolidarityNow αφορούν όλους όσοι βρίσκονται σε ανάγκη – Έλληνες, πρόσφυγες, μετανάστες.
Μέσα από τις πρωτοβουλίες και τις δωρεάν υπηρεσίες, όραμα της οργάνωσης αποτελεί μια ισχυρή Ευρώπη που βασίζεται στην αξία της αλληλεγγύης.

Ο αριθμός των ανθρώπων που έχουν υποστηριχθεί από την οργάνωση συνολικά, ξεπερνά τους 285.000 – όλοι τους έχουν υποστηριχθεί, τα 4 χρόνια λειτουργίας του SolidarityNow, είτε μέσα από τα Κέντρα Αλληλεγγύης σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη είτε μέσα από διαφορετικά προγράμματα που υλοποίησε η ίδια η οργάνωση με τις ομάδες της, όπως το πρόγραμμα έκτακτης ανάγκης και υποστήριξης για την ένταξη και τη στέγαση προσφύγων, ESTIA με τη συνεργασία της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες.

Το άρθρο εδώ

Monica wants to be an engineer… δηλαδή «η Μόνικα θέλει να γίνει μηχανικός», έλεγε το φεμινιστικό τραγουδάκι που τραγουδούσαν οι Flying Pickets στα φοιτητικά μου χρόνια. Εκείνη η Μόνικα έγινε μηχανικός και ό,τι άλλο ήθελε να γίνει. Και στο μυαλό μου συμβολίζει την αιρετική άποψη ότι εκπαίδευση δεν είναι να γεμίζεις το μυαλό κάποιου με τυποποιημένες προκάτ γνώσεις, αλλά να του γεμίζεις την καρδιά με όνειρα για το πώς θα γίνει αυτό που εκείνος επιλέγει.

Πόσο ισχύουν τα παλιά ωραία μαθήματα σήμερα; Λειτουργεί ακόμη η εκπαίδευση ως μοχλός απελευθέρωσης; Μπορεί να το καταφέρει ακόμη και για όσους βρέθηκαν δίπλα μας σχεδόν κατά λάθος, για κορίτσια και αγόρια που ζουν σε μια ιδιότυπη φυλακή «συνεχούς μετάβασης» και πιθανής -αλλά αναβαλλόμενης- μετακίνησης; Για τους πρόσφυγες μερικοί θα έλεγαν ότι ο χρόνος είναι κενός. Βρίσκονται στη μέση – ούτε από εκεί που έφυγαν, ούτε εκεί που θέλουν να πάνε. Στον χώρο αναμονής, ο χρόνος δε ‘μετράει’. Είναι όμως έτσι;

Σήμερα τη Μόνικα τη λένε αλλιώς. Είναι η Ζαϊνάμπ, 17 χρονών από το Λίβανο. «Όνειρό μου είναι να ζήσω στην Ελλάδα και να ασχοληθώ επαγγελματικά με το γράψιμο, ως θεατρικός συγγραφέας», λέει με σιγουριά η Ζαϊνάμπ Αννάν κρατώντας το μπλε τετράδιο με τα κείμενά της. «Έχω γράψει και ένα ποίημα για τη μητέρα μου», συμπληρώνει. Αγαπά τη λογοτεχνία, την ποίηση, το γράψιμο και ό,τι έχει σχέση με τις καλές τέχνες. Στην Ελλάδα ζει 2 χρόνια μαζί με τη μητέρα της και το μικρό της αδερφό. Πηγαίνει στη Γ’ γυμνασίου στη Θεσσαλονίκη και τα αγαπημένα της μαθήματα είναι τα … Μαθηματικά, τα Αγγλικά και τα Γαλλικά. Τα απογεύματα, μετά το σχολείο επισκέπτεται το Κέντρο Υποστήριξης Προσφύγων ή όπως έχουμε συνηθίσει να το λέμε πια όλοι στο SolidarityNow, το Blue Refugee Center, όπου παρακολουθεί μαθήματα ξένων γλωσσών.

Υπάρχουν πολλές Μόνικες και ακόμα περισσότερες Ζαϊνάμπ δίπλα μας. Από τη στροφή της χιλιετίας με τα μεταναστευτικά ρεύματα και από το 2015 με τις προσφυγικές ροές, τα σχολεία μας φιλοξενούν μεγάλο αριθμό αλλοδαπών µαθητών και μαθητριών. Δεν είναι «παροδικό φαινόμενο», ούτε «εγκλωβισμένοι» που περιστασιακά ανακόπτουν το ταξίδι τους για αλλού. Οι ίδιοι ολοένα και περισσότερο καταλαβαίνουν ότι το ‘εδώ και τώρα’ προκύπτει από το «ουδέν μονιμότερο του προσωρινού».

Αλλά και εμείς – η δική μας κοινωνία –  δεν κερδίζει βλέποντας αυτούς τους νέους σαν ταξιδιώτες που έχασαν το τρένο και περιμένουν σε άχαρη αίθουσα αναμονής με κενό πίνακα ανακοινώσεων. Στην πραγματικότητα, η προσφορά εκπαιδευτικών υπηρεσιών είναι εντελώς άσχετη από το πού τελικά θα βρίσκονται αυτές οι νέες και αυτοί οι νέοι σε μερικά χρόνια. Αυτό που χρειάζονται, είτε μείνουν, είτε φύγουν, είναι δεξιότητες, αυτοπεποίθηση, όνειρα αλλά και στόχους. Η εκπαίδευση θα τους βοηθήσει να ενταχθούν όσο το δυνατόν πιο ομαλά στη νέα τους πραγματικότητα αλλά και θα τους δώσει τη δύναμη για να διεκδικήσουν αύριο μια αξιοπρεπή εργασία και μια ζωή όπως την ονειρεύτηκαν. Είτε εδώ, είτε αλλού.

Το ξέρουμε επειδή το μετρήσαμε και το παρακολουθούμε. Σε πρόσφατη έρευνα του SolidarityNow (σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο της Γλασκώβης) φάνηκε ότι τα βασικότερα εμπόδια στην εύρεση εργασίας για τους νέους Σύρους πρόσφυγες είναι η έλλειψη γνώσης ελληνικών και η εγκατάλειψη των σπουδών λόγω πολέμου (το 46% του συνόλου). Έτσι, δεν είναι παράξενο που μόνο το 7% των νέων Σύρων απασχολείται αυτή τη στιγμή με πλήρες ωράριο στη χώρα μας, ενώ πάνω από τους μισούς εργάζονται χωρίς εισφορές.

Και επειδή το καταλαβαίνουμε, προσπαθούμε να το αλλάξουμε. Με τίτλο Education matters|Η Εκπαίδευση Μετράει, το SolidarityNow προσαρμόζει δράσεις στις πραγματικές ανάγκες, για να ενισχύσει τις δεξιότητες και να βρουν δουλειές. Το 2017 περισσότερα από 2.200 άτομα στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη συμμετείχαν σε προγράμματα, κυρίως για να μάθουν ελληνικά και αγγλικά, ένας αριθμός που αυξάνεται το 2018.  Στα Κέντρα Παιδικής & Οικογενειακής Φροντίδας | Blue Dots, που απευθύνονται σε παιδιά, γυναίκες και άλλες ευάλωτες ομάδες που ζουν σε κέντρα φιλοξενίας, βοηθάμε να ενταχθούν παιδιά στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα αλλά και σε άλλες δράσεις. Έτσι, πέρυσι, 160 παιδιά γράφτηκαν σε δημόσια σχολεία, 300 πήραν μέρος σε εκπαιδευτικές δραστηριότητες, ενώ σχεδόν 4.400 παιδιά αξιοποίησαν άλλες υπηρεσίες του προγράμματος. Δεν είναι σύμπτωση ότι στην έρευνα, 4 στα 5 προσφυγόπουλα έχουν ήδη φίλο ένα Ελληνόπουλο στο σχολείο, τριπλάσιο και πλέον ποσοστό από τους γονείς τους.

Για αυτά τα παιδιά αυτός ο χρόνος μέτρησε – μέσω της εκπαίδευσης. Όπως μέτρησε για τις Μόνικες, μετρά για τις Ζαϊνάμπ και θα μετράει στο μέλλον. Άνθρωποι που δεν θα λένε ότι είχαν την ατυχία να βρεθούν σε έρημη γη, αλλά την τύχη να περάσουν κάποια χρόνια στην Ελλάδα.

* Η Αντιγόνη Λυμπεράκη είναι Γενική Διευθύντρια της ΜΚΟ SolidarityNow

Δείτε κι εδώ το άρθρο