Κατηγορία: ΕΓΡΑΨΑΝ ΓΙΑ ΕΜΑΣ

TO BHMA: Πρόσφυγες τρέχουν στον Μαραθώνιο της Αθήνας

Δημοσιεύτηκε στις 16/11/16

Το πρώτο πράγμα που πέρασε από το μυαλό του 20χρονου Νούρι όταν ενημερώθηκε ότι θα μπορούσε να συμμετάσχει στον Αυθεντικό Μαραθώνιο της Αθήνας με μια ομάδα προσφύγων, ήταν πως θα ήθελε η χώρα του, η Συρία, να εκπροσωπείται σε ένα τέτοιο γεγονός. Οι 15 σύροι πρόσφυγες, ηλικίας από 14 έως 37 ετών, που θα συμμετάσχουν την Κυριακή 13 Νοεμβρίου 2016 στη διεθνούς εμβέλειας διοργάνωση, δεν γνώριζαν αρχικά πολλά για τον συμβολισμό αυτής της διαδρομής. Εκείνος όμως είχε ακούσει ξανά για τον Μαραθώνιο, όταν διοργανώθηκε ένας αντίστοιχος αγώνας δρόμου στη Θεσσαλονίκη, όπου διέμενε από τον Μάρτιο σε δομή φιλοξενίας.

Ιστορία και… πειθαρχία

 

«Μας ενθάρρυναν όσα μάθαμε για τον συμβολισμό του Μαραθωνίου, πόσο σημαντικός είναι για τους Ελληνες και ότι έχει μια ιστορία που αναβίωσε πριν από 120 χρόνια με τους πρώτους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες, οι οποίοι είναι δημοφιλείς στη Συρία» εξηγεί μιλώντας στο «Βήμα» ο 37χρονος Αμπντάλα. Αν και δεν υπάρχει αρχηγός στη Solidarity Now Refugee Team, την πρώτη ομάδα προσφύγων που θα λάβει μέρος στον Αυθεντικό Μαραθώνιο, όταν μιλά εκείνος ως μεγαλύτερος του δείχνουν μεγάλο σεβασμό.

Η πειθαρχία με την οποία δουλεύουν κατά τη διάρκεια των προπονήσεων, που ξεκίνησαν πριν από έναν μήνα, εντυπωσιάζει τους προπονητές τους, την Ελένη Κοκκίνου και τον Αποστόλη Κατζόγια. «Είναι όλοι τους πολύ αφοσιωμένοι. Αν και υπάρχουν αστεία και πειράγματα, η προπόνηση δεν σταματάει ποτέ» λέει μιλώντας στο «Βήμα» η Ελένη, η οποία και έριξε αρχικά την ιδέα του Μαραθωνίου.

Οι δύο προπονητές φροντίζουν ώστε οι ημέρες των προσφύγων, που φιλοξενούνται προσωρινά στις δομές στέγασης του Solidarity Now, να μην περιστρέφονται μόνο γύρω από την ατελείωτη αναμονή, μια και όλοι τους βρίσκονται στη χώρα μας για διάστημα οκτώ μηνών και άνω. Ως αιτούντες άσυλο, συμμετέχουν στο πρόγραμμα Στέγασης και Φιλοξενίας, που υλοποιείται με την υποστήριξη της Υπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες και τη χρηματοδότηση της ΕΕ.

Μπάλα και όχι μόνο

 

Ποδόσφαιρο και μπάσκετ είναι τα πιο δημοφιλή αθλήματα με τα οποία κυρίως οι νεότεροι ασχολούνταν πίσω στη Συρία. Οταν ο Αποστόλης ρωτά ποια άλλα αθλήματα θα τους ενδιέφεραν, οι ιδέες πέφτουν βροχή. Κολύμβηση, πάλη, ακόμη και Moto GP. Αμέσως μετά τον κυριακάτικο αγώνα προγραμματίζεται να ξεκινήσουν παραδοσιακούς χορούς, στους οποίους θα περιλαμβάνονται και συριακοί χοροί, ενώ αναζητείται κλειστός χώρος προπονήσεων ώστε να μη σταματήσουν τις δραστηριότητές τους μέσα στον χειμώνα.

Για όλους η κοινή προπόνηση με στόχο τον Μαραθώνιο έγινε αφετηρία για τη δημιουργία στενότερων δεσμών μεταξύ τους. «Μέχρι να ξεκινήσουμε λέγαμε μόνο ένα “γεια”. Τώρα, ακόμα και όταν διαφωνούμε είμαστε φίλοι. Παρά τον ανταγωνισμό, όλοι ξέρουμε ότι τρεις-τέσσερις είναι αυτοί που θα τα καταφέρουν καλύτερα στον αγώνα και τους υποστηρίζουμε»περιγράφει ο Μοχάμεντ στο «Βήμα».

Τιμή στους οικοδεσπότες

 

Η ευγένεια του ελληνικού λαού αποτελεί για τον Αμπντούλ ένα ακόμη κίνητρο συμμετοχής στον αγώνα της Κυριακής προκειμένου να τιμήσει μια παράδοση της χώρας που τον φιλοξενεί. «Θέλουμε να αφήσουμε στους Ελληνες μια καλή εντύπωση για τη Συρία» λέει με τη σειρά του ο Χασάν, που ετοιμάζεται να μετοικήσει στη Γαλλία με τον αδελφό και τη μητέρα του, ευχόμενος «μια μέρα να λέμε ότι συμμετείχαμε και εμείς σε έναν ειρηνικό μαραθώνιο».

Ονειρο όλων είναι να επιστρέψουν μια μέρα στη Συρία, όταν ο πόλεμος τελειώσει. Εκτιμούν όμως ότι θα περάσουν πολλά χρόνια μέχρι η ειρήνη να επιστρέψει στην πατρίδα τους. Αυτό είναι και το μήνυμα που θέλουν να στείλουν με τη συμμετοχή τους. Μήνυμα ειρήνης, αγάπης, ισότητας. Μήνυμα ενάντια στον ρατσισμό.

«Ο Μαραθώνιος δεν κερδίζεται με την ταχύτητα, αλλά με το μυαλό» θυμίζει σε όλους ο Αποστόλης και τότε στη μνήμη όλων έρχεται η προσπάθεια που έχουν καταβάλει για να φτάσουν ως εδώ, αλλά και η υπομονή που χρειάζεται μέχρι να τελειώσει το μακρύ και δύσκολο ταξίδι των προσφύγων.

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ: Μπήκα στην ομάδα για να τρέξω και να ξεχάσω το παρελθόν

Δημοσιεύτηκε στις 

As published in KATHIMERINI

 

Στο κινητό του μου δείχνει ένα βιντεάκι από την παλιά πρωταθλήτρια της Συρίας Γκάντα Σόουα, τη μοναδική κάτοχο ολυμπιακού μεταλλίου της χώρας του από τους Αγώνες της Ατλάντα το 1996. Φυσικά στόχος του 37χρονου Αμπντάλα δεν είναι να κατακτήσει κάποιο μετάλλιο όπως η συμπατριώτισσά του, αλλά να κάνει έναν ωραίο αγώνα στον 34o Μαραθώνιο της Αθήνας την Κυριακή, στο δημοφιλέστερο αγώνισμα πολιτισμού και άμιλλας. Μαζί με τον 14χρονο Αλι, τον 22χρονο Σαμίρ και τους υπόλοιπους Σύρους της ομάδας «Solidarity Now Refugee Team» θα αγωνιστούν στον δρόμο των 5 χιλιομέτρων με τους δύο προπονητές τους. «Κάθε Δευτέρα και Τετάρτη πηγαίνουμε για προπόνηση στο άλσος της Νέας Σμύρνης. Τις υπόλοιπες μέρες παίζουμε μπάσκετ ή ποδόσφαιρο για να μείνουνε σε φόρμα», μας λέει η καθηγήτρια ειδικής φυσικής αγωγής Ελένη Κοκκίνου από τη ΜΚΟ Solidarity Now η οποία υλοποιεί το πρόγραμμα των αθλητικών δραστηριοτήτων.

Σε ένα τέτοιο «φιλικό» συναντήσαμε χθες την ομάδα των προσφύγων να παίζουν ποδόσφαιρο με το 11ο Γυμνάσιο της Νίκαιας. Ο Αμπντάλα έπαιζε τερματοφύλακας – αν και μάλλον δεν είναι το φόρτε του αφού δέχτηκε αρκετά γκολ, όπως μας είπε αργότερα γελώντας. «Στη Συρία ήμουν ντιζάινερ. Σχεδίαζα χαλιά. Είμαι περίπου οχτώ μήνες στην Ελλάδα και ακόμη δεν ξέρω πού θα πάω μετά. Με τους υπόλοιπους της ομάδας μένουμε στο ίδιο ξενοδοχείο και γνωριστήκαμε καλύτερα με τις προπονήσεις», μας λέει σε σπαστά αγγλικά.

«Για μένα είναι συγκλονιστικό που έχουν τόση όρεξη για ζωή έπειτα από όλες τις δυσκολίες που περάσανε», λέει στην «Κ» ο δεύτερος προπονητής της ομάδας Απόστολος Κατζόγιας. Μας εξηγεί πόσο ωφέλιμες είναι οι αθλητικές δραστηριότητες για την ψυχολογία τους, την κοινωνική τους επαφή και βέβαια την απόδραση από μια ρουτίνα αναμονής μέχρι να αποφασίσουν οι Αρχές σε ποια χώρα θα μεταβούν στη συνέχεια. «Είναι η καλύτερη εκτόνωση. Θα συνεχίσουμε τις προπονήσεις και μετά τον αγώνα της Κυριακής. Ψάχνουμε χορηγούς για αθλητικά παπούτσια και ένα κλειστό γήπεδο για τον χειμώνα», τονίζει. Ανάμεσά τους έχει ξεχωρίσει ορισμένα ταλέντα και μας δείχνει τον Σαμίρ, που φαίνεται να έχει εμπειρία τουλάχιστον στο ποδόσφαιρο. «Μου αρέσουν τα σπορ, να βρίσκομαι με άλλους ανθρώπους και γνωρίζω για τη σημασία που έχει ο Μαραθώνιος για την Ελλάδα και την Ιστορία», μας λέει. Η ιστορία του δεν διαφέρει από των υπολοίπων. Ξεκίνησε το μακρύ ταξίδι του από τη Συρία και μέσω Τουρκίας βρέθηκε στη Μυτιλήνη. Από εκεί κατάφερε να πάει μέχρι την Ειδομένη με σκοπό να φτάσει στη Γερμανία για να βρει τον αδερφό του. «Μπήκα στην ομάδα για να τρέξω και να ξεχάσω το παρελθόν. Η ζωή έτσι μοιάζει πιο κανονική», σημειώνει.

Ο αγώνας τελειώνει όπως ξεκίνησε, με γέλια και ευχές για να ξαναβρεθούν στο γήπεδο. Στην πραγματικότητα το πιο πιθανό είναι να μη συναντηθούν ποτέ ξανά, καθώς οι περισσότεροι θα φύγουν σε άλλες χώρες. Ενώθηκαν για τον Μαραθώνιο και θα τρέξουν ως ομάδα μέχρι το τέλος. Σε έναν κύκλο ένωσαν τα χέρια και φώναξαν «νίκη» στα αραβικά. Η ζωή έγινε για λίγο πιο κανονική.

LIFO: #WeAreFamily: Οι αληθινές ιστορίες συνύπαρξης προσφύγων και πολιτών σε οικογενειακές στιγμές

Δημοσιεύτηκε στις 

Δείτε το άρθρο LIFO

Το νέο βίντεο της SolidarityNow φιλοδοξεί να κάνει τον κόσμο να δει τους πρόσφυγες με τα μάτια ενός συγγενή

To #WeAreFamily, το νέο βίντεο της οργάνωσης SolidarityNow απαθανατίζει και παρουσιάζει αληθινές ανθρώπινες ιστορίες συνύπαρξης προσφύγων και πολιτών σε οικογενειακές στιγμές. Οι οικογένειες αυτές είναι το αυθόρμητο αποτέλεσμα της συνύπαρξης, αναφέρει η οργάνωση σε ανακοίνωσή της.   Συνάνθρωποί μας που διαβιούν στην Ελλάδα, άνοιξαν το σπίτι τους και φιλοξενούν σήμερα πρόσφυγες που βρίσκονται σε ανάγκη, στερούμενοι βασικά αγαθά, όπως η στέγη. “Νιώθουν οικογένειες. Είναι οικογένειες. Που μοιράζονται την ίδια στέγη, δημιουργούν ισχυρούς δεσμούς, χωρίς φραγμούς θρησκευτικούς, εθνικούς ή άλλους”, αναφέρει η οργάνωση.

Το βίντεο αποτελεί συνέχεια της εκστρατείας του SolidarityNow για το Πρόγραμμα Φιλοξενίας προσφύγων Home for Hope, που έχει στόχο 800 πρόσφυγες να βρουν προσωρινή στέγη μέχρι να μετεγκατασταθούν σε άλλη ευρωπαϊκή χώρα. Μέχρι σήμερα, έχουν φιλοξενηθεί περισσότεροι από 450 πρόσφυγες. Το #WeAreFamily πραγματοποιείται σε συνεργασία με το βραβευμένο φωτορεπόρτερ Γιώργο Μουτάφη και από σήμερα θα ξεδιπλώνει τις ιστορίες του μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα της οργάνωσης.   “Στόχος είναι να βοηθήσουμε τους συμπολίτες μας να δουν τους πρόσφυγες με τα μάτια ενός συγγενή, ενός φίλου που ανοίγει το σπίτι του, τους υποδέχεται και τους φιλοξενεί. Και μοιράζεται: το χώρο του, τη φιλία του, το τραπέζι του, τον πολιτισμό του” αναφέρει η οργάνωση.

TO BHMA: Solidarity Now: Ανοίξτε τα σπίτια σας στους πρόσφυγες

Δημοσιεύτηκε στις 

Από το tovima.gr

 

Με βασικό μήνυμα «Διώξε το Φόβο. Δώσε Στέγη» το SolidarityNow ξεκινά πανελλαδικής εμβέλειας εκστρατεία για το Πρόγραμμα Στέγασης  και Φιλοξενίας «Home for Hope», με στόχο την ενημέρωση, την ευαισθητοποίηση και την ενθάρρυνση των πολιτών να «ανοίξουν το σπίτι τους» και να φιλοξενήσουν για λίγο διάστημα πρόσφυγες που στερούνται στέγης.

Το Home for Hope που υλοποιείται από το SolidarityNow από τον Απρίλιο του 2016, με την υποστήριξη της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες και τη χρηματοδότηση της ΕΕ, αφορά στην υποστήριξη και την προσφορά στέγης σε αιτούντες άσυλο και άτομα που πληρούν τις προϋποθέσεις μετεγκατάστασης σε άλλη ευρωπαϊκή χώρα.

To SolidarityNow έχει δημιουργήσει 800 θέσεις προσωρινής φιλοξενίας για πρόσφυγες -600 σε Αθήνα και 200 στη Θεσσαλονίκη και την ευρύτερη περιοχή. Αυτό θα εξασφαλίσει αξιοπρεπή στέγαση για αυτή την ευάλωτη ομάδα πληθυσμού στην Ελλάδα, για ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Μέχρι σήμερα, και μέσα από το Home for Hope, έχουν φιλοξενηθεί περισσότεροι από 450 πρόσφυγες.

Το SolidarityNow μέσα από την εκστρατεία απευθύνει έκκληση στους πολίτες που διαβιούν στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, να επιδείξουν για άλλη μια φορά την αλληλεγγύη τους προσφέροντας τη φιλοξενία τους σε ανθρώπους που τη χρειάζονται περισσότερο.

«Είναι σπουδαίο, σε μια χρονική συγκυρία που το μεταναστευτικό και προσφυγικό ζήτημα φθίνει και ξεχνιέται -ως μη επείγον- και σε μία εποχή που φαινόμενα ρατσισμού και ξενοφοβίας δοκιμάζουν τα αντανακλαστικά μας, να αφήσουμε κατά μέρος το φόβο και να κάνουμε πράξη την αλληλεγγύη μας. Ας δώσουμε σε ανθρώπους που στερούνται ακόμα και τα στοιχειώδη, τουλάχιστον ένα αξιοπρεπές και ασφαλές κατάλυμα», σημειώνει η Σοφία Ιωάννου, Διευθύντρια Επικοινωνίας του SolidarityNow.

Protagon.gr: Ενα ελληνικό σπίτι για τον Καρίμ και την Χανάαν

Δημοσιεύτηκε στις 17/10/16

Δημοσιεύτηκε στο Protagon.gr στις 15/10/2016

Μια ιδιαίτερη ιστορία φιλοξενίας σε γειτονιά του Πειραιά. Ενα ζευγάρι συνταξιούχων εκπαιδευτικών αποφάσισε να δώσει στέγη σε οικογένεια προσφύγων από τη Συρία μέσω του προγράμματος «Home for Hope».Τις πρώτες ημέρες του φθινοπώρου δεχτήκαμε την προτροπή: «Ελάτε να γνωρίσετε τους συνταξιούχους εκπαιδευτικούς που φιλοξενούν στο σπίτι τους τον Καρίμ, τη Χανάαν και τα τρία τους παιδιά. Πρόκειται για μία εξαιρετική περίπτωση φιλοξενίας προσφύγων».

Την Μαρία Πατσικού την καταλαβαίνεις από το τηλέφωνο. Μια γυναίκα ανοιχτόκαρδη που μόλις σε δει θα σε ρωτήσει τι να σου βάλει να φας και να πιείς. Μας υποδέχτηκε στο σπίτι της στον Πειραιά ένα μεσημέρι Παρασκευής. Η πόρτα ήταν ορθάνοιχτη. «Ετσι την αφήνω παιδί μου. Μην ενοχλείσαι». Λίγα μέτρα από το διαμέρισμα της, η Χανάαν έκανε τις τελευταίες προετοιμασίες ενώ ο Καρίμ τακτοποιούσε τα ψώνια. Ετοιμάζονταν να μας πουν την ιστορία τους.

«Οταν το λιμάνι του Πειραιά είχε γεμίσει με σκηνές προσφύγων, πήγαινα συχνά για να βοηθήσω»μας είπε.. «Εκεί έβλεπα γυναίκες να υποφέρουν, μικρά παιδιά άρρωστα. Ηθελα πολύ να φιλοξενήσω μια οικογένεια με παιδιά. Εκεί γνώρισα τη Χανάαν και τον Καρίμ με τα τρία μικρά παιδιά τους: τη Τζάνα, τον Αχμάντ και τη Λάνα». Η Μαρία Πατσικού ήταν εκπαιδευτικός σε δημόσιο λύκειο για 33 ολόκληρα χρόνια. Δίπλα στο δικό της διαμέρισμα είχε μία μικρή γκαρσονιέρα. Εκεί βρήκε στέγη η πενταμελής οικογένεια από τη Συρία.

Βρισκόμασταν καθισμένοι στο σαλόνι του σπιτιού όταν από τις σκάλες ακούστηκαν βήματα. Ηταν ο Καρίμ μαζί με τον γιο του Αχμάντ. Η ιστορία του Καρίμ μοιάζει με χιλιάδες άλλες. Ζούσε στην Λαττάκεια και εργαζόταν σαν ζαχαροπλάστης. Οταν ξεκίνησε ο πόλεμος είχε ήδη γνωρίσει την Χανάαν και είχαν κάνει δύο παιδιά. Για να μην τον επιστρατεύσει ο Ασαντ, έφυγε για την Τουρκία. Εζησε για λίγα χρόνια στην γειτονική χώρα όπου δούλευε για 10 ευρώ την ημέρα. «Ο σκοπός μου ήταν να δουλέψω μέχρι να σταματήσει ο πόλεμος και μετά να γυρίσω με την οικογένεια μου στην Συρία» μας είπε. Στην Τουρκία όμως οι συνθήκες δεν ήταν καθόλου καλές ενώ ο πόλεμος στην πατρίδα του είχε «φουντώσει». «Ετσι αποφασίσαμε να φύγουμε για την Ευρώπη» συμπλήρωσε.

Ο Καρίμ καθόταν απέναντί μας ενώ ο μικρός Αχμάντ δεν σταματούσε να τρέχει γύρω από το ξύλινο τραπέζι του σαλονιού. Από τα τέλη Μαρτίου η οικογένεια από τη Συρία έφυγε από το λιμάνι του Πειραιά και μπήκε στο σπίτι της κυρίας Μαρίας και του άντρα της. Είχε προηγηθεί ένα ταξίδι με βάρκα από τις ακτές της Τουρκίας στη Λέρο. «Οι διακινητές μου ζήτησαν 250 ευρώ για τον κάθε έναν από μας» θυμήθηκε ο Καρίμ. «Η βάρκα μας ήταν για 30 άτομα και μπήκαμε περίπου 100». Από τη Λέρο η οικογένεια έφτασε στον Πειραιά και η περιπέτειά τους τελείωσε όταν γνώρισαν την κυρία Μαρία που τους πρότεινε να μείνουν στο σπίτι της.

Η φιλοξενία της οικογένειας από την Συρία εντάσσεται στο Πρόγραμμα Φιλοξενίας & Στέγασης «Home for Hope» που υλοποιείται από τη SolidarityNow με την υποστήριξη της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες και χρηματοδότηση της ΕΕ.

Το μυστικό της επιτυχίας αυτής της φιλοξενίας δεν είναι μόνο τα αποθέματα αγάπης που δείχνουν να έχουν η κυρία Πατσικού και ο άνδρας της. Η ίδια μας ξεκαθάρισε ότι το ζευγάρι από τη Συρία είναι ευτυχισμένο επειδή έχει την αυτονομία του. Ενα δικό τους σπίτι όπου μπορούν να μαγειρέψουν, να κοιμηθούν και να ζήσουν πραγματικά ελεύθεροι. «Αυτό που μου έκανε εντύπωση τον πρώτο καιρό ήταν ότι καθημερινά η κυρία Μαρία μας χτύπαγε την πόρτα για να μας πει μία καλημέρα» εξομολογήθηκε ο Καρίμ.

Η Μαρία Πατσικού επέμεινε να πάει η μεγάλη κόρη, η Τζάνα στο σχολείο. Ετσι η μικρή ξεκίνησε κανονικά να πηγαίνει σε ημερήσιο δημόσιο σχολείο του Πειραιά (υπήρχε διάταξη του υπουργείου Παιδείας να γίνουν δεκτά τα προσφυγόπουλα που ήθελαν να γραφτούν στο κανονικό πρόγραμμα του σχολείου). Σήμερα το κορίτσι, που έχει κλείσει τα έξι, μπορεί να πει αρκετές λέξεις στα ελληνικά. Η οικογένεια έχει πραγματικά αγαπήσει τη χώρα μας ενώ ο Καρίμ χαμογέλασε όταν του ζητήσαμε να αναλύσει τις διαφορές Ελλήνων και Σύρων. «Και οι δύο λαοί είμαστε σκουρόχρωμοι» είπε σημειώνοντας ότι «και το κλίμα των δύο χωρών μοιάζει». Οσο για τις διαφορές Ελλάδας και Συρίας, ο Καρίμ υποστήριξε: «Οι Ελληνες είστε πιο σοβαροί ενώ οι δημόσιες υπηρεσίες είναι πιο οργανωμένες». Η λαϊκή όμως του θυμίζει πολύ τα παζάρια της πατρίδας του.

Μπορεί ο μικρός Αχμάντ να έχει μάθει απ’ έξω τις ελληνικές διαφημίσεις, η Τζάνα να αποκτά τους πρώτους φίλους στο σχολείο και ο Καρίμ να πηγαίνει καθημερινά στα μαγαζιά της γειτονιάς για να ψωνίσει, όμως η οικογένεια δεν μπορεί να μείνει άλλο στην Ελλάδα. «Το μόνο που ήθελα ήταν να βρω μία δουλειά» μας είπε ο Καρίμ. «Εχει περάσει πολύς καιρός και δεν έχω βρει τίποτα. Ξέρω ότι η Ελλάδα έχει οικονομική κρίση και αποφασίσαμε να πάμε στη Ρουμανία».

Σε λίγο καιρό λοιπόν, η οικογένεια θα κάνει άλλο ένα ταξίδι στην αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής. Η κυρία Μαρία έδειχνε να στενοχωριέται και να χαίρεται ταυτόχρονα με αυτήν την εξέλιξη. Σαν μία μητέρα που βλέπει τα δικά της παιδιά να φεύγουν για το εξωτερικό. «Στενοχωριέμαι αλλά τι να κάνουν τα παιδιά; Εκεί τουλάχιστον θα έχουν μια δουλειά» έλεγε σε κάθε ευκαιρία.

Οταν ο Καρίμ και η Χανάαν μας αποχαιρέτησαν, τα δύο μικρά παιδιά, ο Αχμάντ και η Λάνα επέμειναν να μείνουν. Η κυρία Μαρία τους ζέστανε δύο μεγάλα μπολ σούπα και τους έβαλε να κάτσουν στο τραπέζι. Σαν ελληνίδα γιαγιά έριχνε κλεφτές ματιές προς την κουζίνα για να δει αν τα παιδιά θα φάνε όλο τους το φαγητό. Κατεβαίνοντας από το σπίτι ακούσαμε την παιδική φωνή του Αχμάντ. Είχε βγει στο μπαλκόνι για να μας χαιρετίσει και εκείνη την στιγμή θα ορκιζόμουν ότι άκουσα τις φωνές της κυρίας Μαρίας: «Ελα παιδί μου στο τραπέζι να τελειώσεις το φαγητό σου».

Η Καθημερινή: Η ελπίδα βρήκε στέγη

Δημοσιεύτηκε στις 29/09/16

Δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή

Προσφυγόπουλα στο αυτοσχέδιο σχολείο που λειτουργεί στο πρότυπο κέντρο φιλοξενίας «Ελπίδα», το οποίο στεγάζεται σε παλιό εργοστάσιο στη Θεσσαλονίκη, ανακατασκευασμένο εξ ολοκλήρου από Αμερικανό δωρητή και το καναδικό ίδρυμα Ράντκλιφ. Το κέντρο φιλοξενεί οικογένειες κυρίως από Συρία και Ιράκ.
Οταν τα σύνορα στην Ειδομένη κλείνουν οριστικά, η ελπίδα χιλιάδων προσφύγων για μια καλύτερη ζωή στη Δυτική Ευρώπη εξανεμίζεται. Την ίδια εποχή, ο Αμερικανός Amed Khan, επενδυτής και φιλάνθρωπος, ανακοινώνει στον στενό του φίλο Frank Giustra, επικεφαλής του Ιδρύματος Radcliffe στον Καναδά, μια φιλόδοξη ιδέα. Οι δύο τους, άλλωστε, έχουν στο «βιογραφικό» τους μια σειρά επιτυχημένων προγραμμάτων για πρόσφυγες σε όλο τον κόσμο. «Στη Μυτιλήνη είχαμε συμβάλει στην κατασκευή κέντρου υποδοχής από το International Rescue Committee και είχαμε υποστηρίξει το ERCI (Emergency Response Centre International) στην αγορά σωστικών λέμβων», διηγείται στην «Κ» από τη Νέα Υόρκη ο κ. Kahn.

Φαίνεται, όμως, ότι αυτό δεν του αρκεί. «Τότε πρότεινα στον Frank να υλοποιήσουμε από κοινού ένα στεγαστικό πρότζεκτ, το Elpida Project, αξιοποιώντας τις επιχειρηματικές μας δεξιότητες». Ενα εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο στη βιομηχανική ζώνη της Θεσσαλονίκης αποδεικνύεται το κατάλληλο μέρος για να στεγάσουν και πάλι την ελπίδα.

Τα γέλια των παιδιών κάθε Παρασκευή στην αυλή του ανακατασκευασμένου εργοστασίου, οι μυρωδιές των μπαχαρικών από την κοινόχρηστη κουζίνα και η μουσική από το μάθημα αερόμπικ θα εκπλήξουν τον ανυποψίαστο περαστικό.

Αντίστοιχη έκπληξη προκαλεί η εικόνα ενός από τους δωρητές να κουβαλάει καθημερινά τα… ψώνια από το σούπερ μάρκετ. «Ζω κατά 75% στην Ελλάδα», απαντά γελώντας στην «Κ» ο κ. Khan, που κατόρθωσε μαζί με τους συνεργάτες τους μια σειρά σημαντικών ρεκόρ. «Ολοκληρώσαμε την ανακατασκευή του ημιορόφου και του πρώτου ορόφου, που σήμερα εξυπηρετούν συνολικά 175 ανθρώπους, σε τρεις εβδομάδες», περιγράφει στην «Κ» ο κ. Βαγγέλης Ξαφίνης, ένας εκ των συντονιστών, και συνεχίζει: «Είμαστε ο μοναδικός χώρος φιλοξενίας που διαθέτει αυτόνομο σύστημα πυρόσβεσης, 24ωρη υδροδότηση με πόσιμο νερό, έχουμε λάβει μέτρα ασφαλείας αυστηρότερα από τα προβλεπόμενα: σε κάθε δωμάτιο έχουμε τοποθετήσει δικό του ηλεκτρολογικό πίνακα, για να αποφευχθεί οποιοδήποτε ατύχημα». Γίνεται ανακύκλωση και κομποστοποίηση στον κήπο. Το φαγητό διανέμεται καθημερινά από catering, ωστόσο σταδιακά οι ένοικοι αρχίζουν να μαγειρεύουν τις δικές τους συνταγές στην ανακαινισμένη κουζίνα. «Σχεδιάζουμε σταδιακά να περάσουμε σε αυτό το μοντέλο, είναι κάτι που τους κινητοποιεί και τους αρέσει», διευκρινίζει ο κ. Ξαφίνης, «άλλωστε και την καθαριότητα των δωματίων την έχουν επιφορτιστεί οι ίδιοι». Οι επωφελούμενοι έχουν αρχίσει να νιώθουν «σαν το σπίτι τους». «Ενας αγρότης από τη Συρία μας ζήτησε εργαλεία και μας έφτιαξε έναν ονειρεμένο κήπο».

Το Elpida Project, που λειτουργεί υπό την αιγίδα του υπουργείου και έχει χαρακτηριστεί χώρος φιλοξενίας για ευαίσθητες πληθυσμιακά ομάδες, λαμβάνει ιδιαίτερη μέριμνα για τις γυναίκες. «Εχουμε κατασκευάσει τα γυναικεία μπάνια έτσι ώστε να νιώθουν ασφαλείς μέρα και νύχτα, ενώ έχουμε δημιουργήσει και το περίφημο women area». Ολο το 24ωρο λειτουργεί πλήρως εξοπλισμένο ιατρείο και χώρος συμβουλευτικής από τους ψυχολόγους των Γιατρών του Κόσμου. «To Emergency Response Centre International, ελληνικός μη κερδοσκοπικός οργανισμός, εφαρμόζει στους νεαρούς κατοίκους της ‘’Ελπίδας’’ ηλικίας 4-17ετών ένα πρότυπο εκπαιδευτικό πρόγραμμα που συμπεριλαμβάνει Αγγλικά, Μαθηματικά, Μητρική Γλώσσα και Ενδυνάμωση Νέων (Youth Leadership & Empowerment). Επιπλέον, μέσω της ομάδας Together for Better Days, δραστηριοποιούνται εθελοντές που προσφέρουν γιόγκα, αερόμπικ, ζωγραφικής για μικρούς και μεγάλους… », συμπληρώνει ο κ. Khan. «Συνεργαζόμαστε με την ΑΡΣΙΣ και την Terre des Hommes για την ψυχολογική υποστήριξη νηπίων». Εως τώρα οι δύο δωρητές έχουν προσφέρει 600.000 ευρώ.

Στο «Ελπίδα» αναλογεί μία οικογένεια ανά δωμάτιο –τα τ.μ. ποικίλλουν βάσει των μελών– και ένα μπάνιο ανά δέκα άτομα. Δεν προκαλεί, επομένως, απορία γιατί αποτελεί τον δημοφιλέστερο προορισμό μεταξύ των προσφύγων. «Ο στόχος μας ήταν εξαρχής να δημιουργήσουμε έναν χώρο όπου θα ξανανιώσουν πάλι άνθρωποι», λέει συγκινημένος ο κ. Κahn, που σχεδιάζει να προχωρήσει και σε άμεση ανακατασκευή του ισογείου. «Ονειρευόμαστε να δημιουργήσουμε και άλλα Elpida Projects, αν το επιτρέψουν οι συνθήκες».

Huffington Post: Η πρώτη Παγκόσμια Ανθρωπιστική Διάσκεψη Κορυφής του ΟΗΕ: αποτελέσματα, παραλήψεις, και μελλοντικοί στόχοι

Δημοσιεύτηκε στις 26/09/16

Η πρώτη Παγκόσμια Ανθρωπιστική Διάσκεψη Κορυφής του ΟΗΕ: αποτελέσματα, παραλήψεις, και μελλοντικοί στόχοι
της Αριάννας Τσολάκογλου, Διαχειρίστρια Τμήματος Προάσπισης Δικαιωμάτων του SolidarityNow

Δημοσιεύτηκε στην Huffington Post στις 30.05.2016

H πρόσφατη Παγκόσμια Ανθρωπιστική Διάσκεψη Κορυφής στην Κωνσταντινούπολη, η οποία διοργανώθηκε για πρώτη φορά και ήταν υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, ίσως μείνει στην ιστορία τελικά ως ένα εντυπωσιακό υλικοτεχνικό επίτευγμα: περίπου 9.000 άτομα εκπροσωπώντας 173 χώρες, συμπεριλαμβανομένων των αρχηγών κρατών, εκπροσώπων των οργανισμών του ΟΗΕ, των ΜΚΟ, των οργανώσεων της κοινωνίας των πολιτών, του ιδιωτικού τομέα, της ακαδημαϊκής κοινότητας και των φιλανθρωπικών οργανώσεων,  συναντήθηκαν για να συζητήσουν για το πώς μπορεί να βελτιωθεί η παροχή βοήθειας στους πληγέντες από διάφορες κρίσεις σε όλο τον κόσμο.

Σε αντίθεση με την COP, για παράδειγμα, η Παγκόσμια Διάσκεψη Κορυφής δεν ήταν μια διακυβερνητική διαδικασία στην οποία οι κυβερνήσεις προσπάθησαν να συμφωνήσουν πάνω σε ένα συγκεκριμένο κείμενο εκ των προτέρων. Αντ’ αυτού, είχε ως στόχο τη δημιουργία μιας σειράς από ιδέες από όλους τους φορείς που εμπλέκονται στην ανθρωπιστική βοήθεια. Αυτό αυτόματα σήμαινε ότι η Διάσκεψη θα ήταν κάπως χαοτική και αόριστη ως διαδικασία. Και σε μεγάλο βαθμό, ήταν. Ωστόσο, σήμαινε επίσης ότι σε πολλούς φορείς που δεν έχουν παραδοσιακά δύναμη, δόθηκε μια φωνή – η οποία και ακούστηκε. Σε κάθε περίπτωση, το ίδιο το γεγονός ότι η Διάσκεψη Κορυφής πραγματοποιήθηκε με αυτό το χαοτικό τρόπο και χωρίς στόχευση, ήταν από μόνο του μια σιωπηρή αναγνώριση μιας λογικής που έχει γίνει όλο και πιο δημοφιλής: ο ανθρωπιστικός τομέας είναι ένα «οικοσύστημα» και όχι κάθετο (top-down) σύστημα διοίκησης και ελέγχου και για το λόγο αυτό, απαιτείται μια ισχυρότερη στροφή προς τη συνεργασία μεταξύ όλων των φορέων που τον αποτελούν. Φέρνοντας αυτό το ευρύ φάσμα φορέων στο τραπέζι, η Διάσκεψη Κορυφής βοήθησε επίσης στο να θέσει τα ανθρωπιστικά ζητήματα υψηλότερα στην  ατζέντα της πολιτικής, των επιχειρήσεων και της κοινωνίας γενικότερα.

Τι συμφωνήθηκε
Το πιο απτό αποτέλεσμα της Διάσκεψης Κορυφής ήταν ότι οι κορυφαίες 30 χρηματοδοτικές οργανώσεις και υπηρεσίες παροχής βοήθειας υπέγραψαν το  λεγόμενο «Grand Bargain» με σκοπό  να καταστεί η βοήθεια προς τους ευάλωτους πληθυσμούς πιο αποτελεσματική, συμπεριλαμβανομένης της εναρμόνισης χρονοβόρων προτάσεων και εκθέσεων, της μείωση του κόστους, της δημιουργίας συλλογικών αξιολογήσεων των αναγκών, και της μείωσης χρηματοδότησης για συγκεκριμένα έργα. Επίσης, υποστηρίχθηκε από όλους η ανάγκη για στροφή προς μία μεγαλύτερη χρήση της μεταφοράς χρημάτων ως μέσο παροχής ανθρωπιστικής βοήθειας, αλλά δεν αυτό δεν αποτυπώθηκε σε μία συλλογική συμφωνία.
Ο «εντοπισμός» της ανθρωπιστικής βοήθειας αποτέλεσε επίσης σημαντική συμφωνία, καθώς το «Grand Bargain» επιβεβαίωσε ότι θα διαθέσει το 25% της ανθρωπιστικής χρηματοδότησης με έναν πιο άμεσο και αποτελεσματικό τρόπο σε τοπικές και εθνικές υπηρεσίες. Η σύνοδος κορυφής σηματοδότησε επίσης την έναρξη του NEAR, ενός δικτύου με στόχο να «αναμορφώσει την μέχρι τώρα κάθετη (top-down) ανθρωπιστική βοήθεια και την ανάπτυξη του συστήματος σε ένα που είναι πιο τοπικά-κατευθυνόμενο και το οποίο είναι χτισμένο γύρω από δίκαιες, αξιοπρεπείς και υπεύθυνες συνεργασίες». 27 διεθνείς ΜΚΟ υπέγραψαν επίσης το νέο Charter4Change, δεσμευόμενες να διαθέσουν το 20% της χρηματοδότησής τους σε εθνικές ΜΚΟ μέχρι το 2018.
Μεταξύ άλλων, στη Διάσκεψη Κορυφής συμφωνήθηκε και τονίστηκε επίσης η ανάγκη για πιο καινοτόμες προσεγγίσεις στη χρηματοδότηση. Αρκετές πρωτοβουλίες εξαγγέλθηκαν, συμπεριλαμβανομένης μίας, σύμφωνα με την οποία ιδιώτες επενδυτές θα κάνουν μια αρχική επένδυση σε πρόγραμμα ανθρωπιστικής ανταπόκρισης, το οποίο έπειτα θα τους επιστραφεί με κέρδος από τους παραδοσιακούς δωρητές (αλλά μόνο εφόσον έχουν επιτευχθεί ορισμένοι στόχοι), ένα αυτόνομο, παγκόσμιο ισλαμικό ταμείο χρηματοδότησης για ανθρωπιστικές ανάγκες, καθώς και μια ιδιωτική πρωτοβουλία για την αύξηση της χρηματοδότησης στις πιο ευάλωτες χώρες (risk financing).
Τέλος, συμφωνήθηκε ότι o ανθρωπιστικός τομέας πρέπει να αντιμετωπίσει πιο αποτελεσματικά τις ένοπλες συγκρούσεις και να πάψει να ασχολείται αποκλειστικά με τις φυσικές καταστροφές, καθώς οι παρατεταμένες συγκρούσεις θα πρέπει να είναι στο επίκεντρο των ανθρωπιστικών παρεμβάσεων.

Τι δεν συμφωνήθηκε (και θα έπρεπε) 
Ίσως η μεγαλύτερη απογοήτευση της Διάσκεψης Κορυφής της οποίας πρωταρχικός στόχος ήταν η εξεύρεση τρόπων για την πρόληψη και τη λήξη των συγκρούσεων, ήταν η ηχηρή απουσία ισχυρών αρχηγών κρατών, ιδιαίτερα των 5 μόνιμων μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Εκτός από αυτή την -αδικαιολόγητη- απουσία, μεγάλη εντύπωση προκάλεσε και το ότι δεν επιτεύχθηκε μια καλύτερη συμφωνία για τους μετακινούμενους πληθυσμούς και τις χώρες υποδοχής. Πριν από τη Διάσκεψη Κορυφής, ο Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών είχε προτείνει μια πιο δίκαιη προσέγγιση ώστε το βάρος των μετακινούμενων πληθυσμών να το επιμεριστούν όλες οι χώρες υποδοχής, και μια μείωση της εσωτερικής εκτόπισης κατά 50% μέχρι το 2030. Προς μεγάλη απογοήτευση μας, οι συμμετέχοντες στη Διάσκεψη Κορυφής το μόνο που κατάφεραν να συμφωνήσουν ήταν η ανάγκη να ακολουθήσουν μια νέα προσέγγιση για την ανταπόκριση στις ανάγκες αυτών των ευάλωτων πληθυσμών, χωρίς όμως να καταλήξουν σε κάτι πιο συγκεκριμένο και ουσιαστικό.
Ως «μεγάλοι χαμένοι» της Διάσκεψης μπορεί να θεωρηθεί ότι είναι οι νέοι φορείς που βρίσκονται στο επίκεντρο της παγκόσμιας ανθρωπιστικής κρίσης – δηλαδή οι εθελοντές και οι ad hoc οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών που έχουν βρεθεί στο προσκήνιο το τελευταίο έτος περίπου, ιδίως στη χώρα μας, λόγω της εισροής των μετακινούμενων πληθυσμών στην Ευρώπη. Ζητήματα όπως ο τρόπος με τον οποίο πραγματοποιούν το ανθρωπιστικό έργο τους αυτές οι ομάδες, που συχνά δεν έχουν ανθρωπιστικό υπόβαθρο ή την κατάλληλη κατάρτιση, παραλήφθηκαν από τη Διάσκεψη. Αν και τα κράτη έχουν υιοθετήσει στο παρελθόν ένα ψήφισμα για την καλύτερη προστασία των εθελοντών, άλλα θέματα όπως για παράδειγμα ο τρόπος με τον οποίο οι εθελοντές και η κοινωνία των πολιτών μοιράζονται πληροφορίες με επαγγελματίες του κλάδου, παρακάμφθηκαν.  Αυτή η ατυχής παράλειψη καταδεικνύει ότι τελικά οι επαγγελματικές ανθρωπιστικές οργανώσεις  που βρίσκονται χρόνια στο χώρο, ήταν αυτές που βρέθηκαν στο επίκεντρο της προσοχής.
Οι ιδιωτικές και συλλογικές δεσμεύσεις της Διάσκεψης Κορυφής αναμένεται να συγκεντρωθούν σε μια δέσμη δράσεων που ο ΟΗΕ αποκαλεί «Δεσμεύσεις για την πλατφόρμα δράσης». Αλλά πώς αυτό ακριβώς θα συμβεί δεν έχει καταστεί σαφές. Ο ΟΗΕ σχεδιάζει να «επανεξετάσει» τις δεσμεύσεις με τους συμμετέχοντες της Διάσκεψης κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, πριν ο Γενικός Γραμματέας παρουσιάσει στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, το Σεπτέμβριο, μια έκθεση με προτάσεις για τα κράτη-μέλη. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να παραλειφθεί η εκπόνηση κατευθυντήριων γραμμών για την εκπλήρωση των δεσμεύσεων από όλους τους φορείς που συμμετείχαν στη Διάσκεψη Κορυφής. Στην πραγματικότητα, πολλοί από τους συμμετέχοντες φορείς εξέφρασαν ότι δε γνωρίζουν πως  ακριβώς  θα εφαρμόσουν πρακτικά κάποιες από τις δεσμεύσεις που ανέλαβαν. Και τι είναι πιο σοβαρό από αυτό;

Το μόνο σίγουρο για την πρώτη Παγκόσμια Ανθρωπιστική Διάσκεψη Κορυφής είναι ότι δεν τελείωσε. Είναι μια συνεχής διαδικασία, η οποία δεν συμπεριλαμβάνει μόνο προτάσεις για διαρθρωτικές αλλαγές στην ανθρωπιστική παρέμβαση, αλλά περιλαμβάνει και τη λήψη συγκεκριμένων ενεργειών για την αντιμετώπιση των βαθύτερων αιτιών των κρίσεων σε πολιτικό επίπεδο, καθώς και για τις πολιτικές αποφάσεις που επιτρέπουν το ξέσπασμα συγκρούσεων.

Το γεγονός ότι πραγματοποιήθηκε μια παγκόσμια συνάντηση που στηρίχθηκε ουσιαστικά σε μια απλή επιβεβαίωση της δέσμευσης για την ανθρωπότητα, είναι από μόνο του ένα σημαντικό επίτευγμα. Και εκτός αυτού, δε θα μπορούσε ποτέ μια μόνο Διάσκεψη Κορυφής να αλλάξει τα δεδομένα σχετικά με την παγκόσμια ανθρωπιστική κρίση. Παρόλα αυτά, αποτέλεσε ένα ορόσημο, με την έννοια του ότι αναγνώρισε επίσημα ότι οι παρατεταμένες συγκρούσεις είναι η νέα πραγματικότητα για όλους, το νέο «φυσιολογικό», αναγνωρίζοντας έτσι την κλίμακα και την πολυπλοκότητα των αναγκών σε αυτό το «νέο φυσιολογικό», καθώς και την ποικιλομορφία της ανταπόκρισης που απαιτείται για την αντιμετώπισή τους.

Κοιτώντας μπροστά, η πιο ουσιαστική πρόκληση που διακρίνεται στο βάθος είναι το πώς θα διατηρηθεί η δυναμική της Διάσκεψης Κορυφής μακροπρόθεσμα, και πως θα μετατραπούν όλες οι υποσχέσεις και οι δεσμεύσεις που αναλήφθηκαν σε ουσιαστικές – και μετρήσιμες – ανθρωπιστικές δράσεις στο πεδίο.

TO BHMA: Πληγές και όνειρα προσφύγων στη δομή φιλοξενίας στις Ροβιές

Δημοσιεύτηκε στις 

Οι αγωνίες, οι ελπίδες μετεγκατάστασης και τα ευχαριστώ στους Ελληνες

Δημοσιεύτηκε στο Βημα, στις 3 Ιουλίου 2016

Ενα από τα πιο ζεστά μεσημέρια του Ιουνίου, στην αυλή ενός οικογενειακού ξενοδοχείου στις Ροβιές, παιδιά τρέχουν, κάνουν κούνια, παίζουν ήσυχα, σχεδόν σιωπηλά, στη σκιά των δέντρων. Από τους λιγοστούς ενηλίκους που σηκώθηκαν αυτό το πρωινό, ο Ουαλίντ με τα εργαλεία στο χέρι περιποιείται τον κήπο, επισκευάζει ό,τι έχει χαλάσει, ψάχνει συνεχώς ενασχόληση. Στην κουζίνα μόνο λίγες γυναίκες βοηθούν τον μάγειρα να ετοιμάσει παραδοσιακά πιάτα της πατρίδας τους. Πλησιάζοντας στο τέλος του Ραμαζανιού, η ζωή για τους ενοίκους ξεκινά λίγο προτού δύσει ο ήλιος, ενώ το πρωινό τους σερβίρεται στις 2.30 το πρωί για να τους κρατήσει τις ατέλειωτες ώρες της νηστείας.
Εδώ και έναν μήνα, στο παραθαλάσσιο χωριό της Βόρειας Εύβοιας φιλοξενούνται 82 πρόσφυγες που βρίσκονται σε καθεστώς μετεγκατάστασης, κυρίως από τη Συρία, ανάμεσά τους 40 παιδιά. Πρόκειται για το Πρόγραμμα Φιλοξενίας του Solidarity Now που υλοποιείται σε συνεργασία με την Υπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, με χρηματοδότηση της ΕΕ.

«Τα παιδιά πρέπει να σπουδάσουν»
Λίγο πριν από τη δύση του ήλιου οι γυναίκες κατεβαίνουν για να συνοδεύσουν τα παιδιά στην παραλία για βουτιές και παιχνίδι ώστε να επιστρέψουν μόλις νυχτώσει για φαγητό, νερό και συζήτηση. Το μενού περιλαμβάνει αραβική μαχλούμπα. Ενα πιάτο σε σχήμα τούρτας, με ρύζι, πατάτες, μελιτζάνες, πιπεριές, μπουκιές κοτόπουλο και φυσικά μπαχαρικά. Οι γυναίκες παρακολουθούν τηλεοπτικές σαπουνόπερες των αραβικών καναλιών, ενώ οι άνδρες μαζεύονται όταν ξεκινούν οι αγώνες του Euro 2016.

Αυτή η ραθυμία δεν ταιριάζει και πολύ στον Ουαλίντ, για αυτό καταπιάνεται συνέχεια με δουλειές. Στο Ιράκ υπηρετούσε στις ειδικές δυνάμεις της Αντιτρομοκρατικής και επικηρύχθηκε για τον λόγο αυτόν από το ISIS. Με ένα απειλητικό σημείωμα και τέσσερις σφαίρες στην εξώπορτα, μία για κάθε μέλος της οικογένειας, του έδωσαν προθεσμία 24 ωρών για να εγκαταλείψει τη χώρα. «Οταν ξεκινήσαμε είχα υποχρέωση να κρατήσω την οικογένειά μου ασφαλή. Ετσι αισθανόμαστε εδώ, δεν μας λείπει τίποτα. Εχουμε όλα τα απαραίτητα» αναφέρει μιλώντας στο «Βήμα».

Η πίστη στον εαυτό του φανερώνει τη σκληρή εκπαίδευση που έχει περάσει. «Καθένας έχει ένα όνειρο, αλλά όσο ονειρεύεται δεν το πραγματοποιεί» λέει χαρακτηριστικά. Για αυτό θέλει όχι μόνο να είναι καλό παράδειγμα για τους δυο γιους του, Αμπόντι και Μίσου, αλλά να τους εξασφαλίσει την παιδική τους ηλικία, να σβήσουν από τη μνήμη τους τα δύσκολα που πέρασαν ως εδώ. Ο μεγάλος γιος, γύρω στα 12, με «ζωγραφισμένο» το μέτωπο από θραύσμα βόμβας, είναι φύσει περίεργος, αγαπάει το σχολείο. «Είναι από τα παιδιά που πρέπει να μάθουν για να προσφέρουν στον κόσμο. Στο Ιράκ η Παιδεία είναι δυστυχώς διαλυμένη»περιγράφει.

Μια μέρα, στον καταυλισμό της Νέας Καβάλας όπου έμειναν τρεις μήνες, ρώτησε τον πατέρα του τι χρώμα είναι οι αχτίδες του ήλιου και εκείνος έπρεπε να μάθει τη σωστή απάντηση για να του τη δώσει. Οσο για τον μικρότερο, βρίσκει πάντα δικαιολογίες για να αποφεύγει τα μαθήματα. «Στη νέα μας ζωή αυτό πρέπει να αλλάξει, το σχολείο να τον εμπνεύσει, να αγαπήσει τις επιστήμες» λέει. Αυτές τις ευκαιρίες θα αναζητήσουν με τη σύζυγό του στη Γαλλία, όπου έχουν γίνει αρχικά δεκτοί. Ως τότε θα δείχνει την ευγνωμοσύνη του στους ανθρώπους που τον φιλοξενούν εδώ στην Ελλάδα προσφέροντας ό,τι μπορεί.

«Πυροβολούσαν το σκάφος»
Προτού φτάσει σε αυτό το ήσυχο και φιλόξενο – παρά τις λίγες αρχικές παραφωνίες – χωριό της Εύβοιας η Μανάρ Ιντ εγκατέλειψε με τον σύζυγο και τα τρία παιδιά της τη Ζαμάλκα της Συρίας πριν από ενάμιση χρόνο λόγω των βομβαρδισμών. Ο σύζυγός της ήταν βοηθός διευθυντής στο νοσοκομείο. Αφού πέρασαν σχεδόν έναν χρόνο στην Τουρκία ψάχνοντας οποιαδήποτε δουλειά για να επιβιώσουν, έφυγαν για τη Σάμο. Οι τούρκοι λιμενικοί πυροβολούσαν τα μπαλόνια του σκάφους για να το βυθίσουν. «Δανειστήκαμε για να φύγουμε από την Τουρκία. Δεν μας άφησαν ούτε λίγα χρήματα για να πάρουμε κάτι στα παιδιά μας να φάνε μόλις θα φτάναμε στην Ελλάδα» λέει μιλώντας στο «Βήμα».

Σήμερα αισθάνεται ανακουφισμένη και ασφαλής. Μόνη της αγωνία να προχωρήσει σύντομα η μετεγκατάστασή τους στη Γαλλία, όπου έχουν γίνει κατ’ αρχήν δεκτοί, για να συνεχίσουν τα παιδιά, ηλικίας 8, 12 και 14 ετών, το σχολείο και ίσως η ίδια εκπληρώσει το όνειρό της συνεχίζοντας τις σπουδές Ψυχολογίας που άφησε στη μέση. «Οι λαθρέμποροι μας έλεγαν συνεχώς ότι θα βρούμε τα σύνορα ανοιχτά, όμως δεν ήταν αλήθεια. Ευτυχώς οι Ελληνες είναι πολύ φιλόξενοι. Ερχονται γείτονες κρατώντας πράγματα, μας πλησιάζουν όταν κατεβαίνουμε στην παραλία».

Η πρώτη επαφή των παιδιών με το σχολείο, αφού εγκατέλειψαν την εστία τους, ήταν πριν από τρεις εβδομάδες που προσκλήθηκαν από τα παιδιά του Δημοτικού Σχολείου Ροβιών να χρωματίσουν μαζί τον φράχτη του σχολείου. «Είναι πολύ σκληρό να λείπει στα παιδιά το σχολείο. Χάρηκαν τόσο πολύ, έκαναν και φίλους» λέει η Μανάρ. Χάρη στο μεράκι του ιδιοκτήτη του ξενοδοχείου κ. Ανδρέα Βασιλείου, οι δράσεις για τα προσφυγόπουλα εμπλουτίζονται συνεχώς. Εκτός από βασικά μαθήματα Αγγλικών και δραματουργικό παιχνίδι, άμεσα θα ενταχθούν στην καθημερινότητά τους γυμναστική και μαθήματα κολύμβησης.

Στο τέλος του Ραμαζανιού
Γιορτή με συριακούς μεζέδες για τους ντόπιους
«Δεν έχω απολαύσει ποτέ περισσότερο τη δουλειά μου από ό,τι αυτή την περίοδο»επισημαίνει ο ιδιοκτήτης του ξενοδοχείου κ. Ανδρέας Βασιλείου στο «Βήμα», την ώρα που δέχεται εγκάρδιες αγκαλιές από δύο χαμογελαστά κοριτσάκια. Τα προηγούμενα χρόνια η οικογενειακή επιχείρηση απασχολούσε δυο-τρεις εργαζομένους μόνο για τους δύο μήνες του καλοκαιριού. Εφέτος οι εργαζόμενοι είναι ήδη 11, ανάμεσα στους οποίους ψυχολόγος, κοινωνική λειτουργός, δραματουργός, μεταφραστής, όλοι άνεργοι πτυχιούχοι της ευρύτερης περιοχής. Αναμένεται μάλιστα να αυξηθούν στο άμεσο μέλλον καθώς το πρόγραμμα θα διαρκέσει ως το τέλος του χρόνου, με πιθανότητα ανανέωσης.

Με πρωτοβουλία του ιδιοκτήτη, ο οποίος εστιάζει τις μεταπτυχιακές σπουδές του στην πολιτική ανάλυση, προγραμματίζεται μια μεγάλη γιορτή στο χωριό για το τέλος του Ραμαζανιού (5 Ιουλίου 2016). Οι πρόσφυγες θα προσφέρουν συριακούς μεζέδες στους κατοίκους και τους επισκέπτες του χωριού, συνοδεία προσφυγικών τραγουδιών της Μικράς Ασίας και μελωδιών της Ανατολής. Ακολουθώντας το παράδειγμα των παιδιών, που το Σάββατο 25 Ιουνίου καθάρισαν την παραλία Ηράκλη του χωριού, οι ενήλικοι έχουν σχηματίσει εθελοντική ομάδα που θα επισκευάσει μετά το τέλος της νηστείας δημόσιες υποδομές, όπως η παιδική χαρά, το σχολείο και το προαύλιο του ιατρείου.

Το άρθρο βρίσκεται επίσης εδώ

Huffington Post: Μια μέρα στο Μουσείο μαζί τους, είναι μια ιδιαίτερη μέρα

Δημοσιεύτηκε στις 25/09/16

Από την huffingtonpost.gr

Το SolidarityNow εξοικειώνει τους πρόσφυγες με τον πολιτισμό μας. Πώς; Μα με μία καθημερινή βόλτα στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης.

Οι οικογένειες από τη Συρία είχαν δηλώσει από μέρες το ενδιαφέρον τους να επισκεφθούν το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης και να ξεναγηθούν στον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό. Η τέταρτη κατά σειρά επίσκεψη των προσφύγων στο Μουσείο, πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του προγράμματος «Home for Hope» του SolidarityNow και της συνεργασίας της οργάνωσης με το Μουσείο, με κοινό στόχο τη σύνδεση των ανθρώπων μέσω της τέχνης και του πολιτισμού.

Παιδιά χαρούμενα αλλά και γεμάτοι περιέργεια γονείς, δημιούργησαν ένα υπέροχο κλίμα εμπλουτισμένο με πολιτισμικές διαφορές αλλά και συγγένειες. Οι ερωτήσεις προς τον αρχαιολόγο-ξεναγό έπεφταν βροχή! Αυτή η συνύπαρξή μας σε έναν χώρο πολιτισμού ήταν μια ξεχωριστή εμπειρία όχι μόνο για τις οικογένειες των προσφύγων, αλλά και για εμάς – για την ακρίβεια, για εμάς πιο πολύ.

Κάθε πρόταση κι ένα ευχαριστώ

Οι περισσότεροι από τους επισκέπτες γνώριζαν αρκετά για την αρχαία Ελλάδα, ενώ ανάμεσά τους μία Σύρια δασκάλα, συνέβαλε στην ξενάγηση με τις γνώσεις της. «Άνθρωποι όπως εμείς, με ιστορία, οικογένεια, όνειρα, προσδοκίες», όπως γλαφυρά μάς περιέγραψε ένας πατέρας τεσσάρων παιδιών «άρχισαν ξαφνικά να ματαιώνονται, πρώτα μη έχοντας πρόσβαση σε βασικά αγαθά, όπως το νερό, το ρεύμα, μετά η τροφή και στη συνέχεια με την απειλή της ίδιας μας της ζωής».

Οι καθιερωμένες απαντήσεις σε όλες αυτές τις περιγραφές είναι ότι εμείς, οι νέοι Δυτικοί, δε μπορούμε να αντιληφθούμε ακριβώς τι έχουν βιώσει και εξακολουθούν να βιώνουν άνθρωποι που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους και μαζί, ό,τι αγαπούν. Και αυτή είναι η αλήθεια. Δε μπορούμε. Για την ακρίβεια, μ’ έπιασα να αναλογίζομαι ότι μετά από όλη αυτή την αγωνία, τα ατελείωτα ταξίδια, τις αμέτρητες ώρες χωρίς φαγητό και νερό, δεν μπορεί να είναι αλήθεια αυτό που αντικρύζω. Αλλά ευτυχώς ήταν. Ήταν ο Khaldoun και η Sawsan, μαζί με τα τέσσερα παιδιά τους, τρία κορίτσια και ένα αγόρι, που μετά την ξενάγηση, μου μίλησαν για την οικογένειά τους και τις περιπέτειές τους μεταξύ Συρίας, Λιβάνου, Τουρκίας, Ελλάδας, πάντα χαμογελαστοί και βέβαιοι ότι θα τα καταφέρουν. Κάθε πρότασή τους τέλειωνε με ένα ευχαριστώ.

Στάθηκαν τυχεροί

Αυτόνομες ιστορίες ανθρώπων που το ταξίδι τους προς την Ευρώπη τολμούν να το περιγράψουν ως μία διαφορετική «ταξιδιωτική περιπέτεια». Άλλοτε μόνοι, άλλοτε με μέλη της οικογένειάς τους ή φίλους, καταφέρνουν να γλυτώσουν από τον πόλεμο και τις διώξεις, κι έρχονται στη ζωή μας, μας αφυπνίζουν και μας προκαλούν να νικήσουμε μαζί τους έναν ακόμα πόλεμο. Έναν πόλεμο που δοκιμάζει τα αντανακλαστικά μας μεμονωμένα αλλά και συνολικά ως κοινωνία. Και μας ενθαρρύνει να κάνουμε τα επόμενα βήματα, αυτά της αποδοχής και της κοινωνικής ενσωμάτωσης.

Ο Khaldoun και η Sawsan θα φύγουν την άλλη βδομάδα για τη Γαλλία. Στάθηκαν τυχεροί. Ήταν η πρώτη τους επιλογή ανάμεσα στις χώρες από τις οποίες αιτήθηκαν άσυλο. Εδώ και λίγους μήνες και μέχρι να φύγουν για τη Γαλλία, φιλοξενούνται σε δομή του SolidarityNow στην Αθήνα, στο πλαίσιο του προγράμματος Φιλοξενίας & Στέγασης Home for Hope.

Η 8άχρονη κόρη τους με χαιρέτησε στα ελληνικά, στα αραβικά, στα αγγλικά και στα γαλλικά! Δεν υπήρχε κανένας γλωσσικός φραγμός ανάμεσα στους διαφορετικούς πολιτισμούς. Δεν υπήρχε κανένα εμπόδιο ανάμεσά μας για να φιληθούμε συμφωνώντας ότι μία μέρα θα ξανασυναντηθούμε.

 

*To Πρόγραμμα Φιλοξενίας & Στέγασης Home for Hope υλοποιείται από τοSolidarityNow με την υποστήριξη της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες και τη χρηματοδότηση της ΕΕ.