Δημοσιεύτηκε στο Huffington Post

Η ιστορία της Μπάσμα και του Νατζίμ όπως την καταγράφει το SolidarityNow

H Μπάσμα αποφεύγει να κυκλοφορεί στον καταυλισμό. Μόνο την ώρα του φαγητού αφήνει το μικρό ISO box στο οποίο διαμένει μαζί με ένα ηλικιωμένο ζευγάρι Σύρων και την 23χρονη Αμινέ από το Ιράκ. Ακόμα και στο μπάνιο ποτέ δεν πηγαίνει μόνη. Από τότε που δύο άντρες τής επιτέθηκαν και αποπειράθηκαν να τη βιάσουν, όπως ισχυρίζεται, μέσα στη σκηνή όπου έμενε όταν πρωτοέφθασε στη Σάμο, φοβάται πολύ και ανησυχεί ότι κάτι πολύ χειρότερο μπορεί να της συμβεί. Κάτι που θα κοστίσει την ίδια της τη ζωή.

Μολονότι η ίδια κατήγγειλε το περιστατικό της επίθεσής της στην αστυνομία, στους φερόμενους δράστες δεν ασκήθηκε ποτέ καμία δίωξη. Ήταν ο λόγος της εναντίον του δικού τους. Δεν υπήρχαν επαρκή στοιχεία αποφάνθηκε η αστυνομία. Στο μεταξύ εκείνοι επαναπροωθήθηκαν στην Τουρκία. Και έκτοτε δεν έπαψαν να τη θεωρούν υπεύθυνη γι’ αυτό και να την απειλούν με συνεχή μηνύματα στο κινητό της. «Θα σε βρούμε όπου κι αν πας. Και θα σε σκοτώσουμε».

Η Μπάσμα είναι 28 χρονών με καταγωγή από την Αλγερία και μια δύσκολη ζωή ήδη από τα 14 της, όταν οι γονείς της την ανάγκασαν σε ένα γάμο παρά τη θέλησή της ενώ η ίδια ένιωθε διαφορετική. «Δεν ήθελα να παντρευτώ αλλά δεν μπορούσα να τους πω τον πραγματικό λόγο. Εγκατέλειψα το σύζυγό μου μία εβδομάδα μετά το γάμο και το έσκασα. Πήγα σε μία φίλη μου και κρύφτηκα για να μη με βρουν και με σκοτώσουν για να ξεπλύνουν την οικογενειακή ντροπή», εξομολογείται. Λίγα χρόνια αργότερα πεθαίνει η μητέρα της. Από «τη στεναχώρια της», όπως λέει η ίδια. Τη βρίσκει ο αδελφός της και τη βοηθάει να στηριχθεί οικονομικά. Της ανοίγει κομμωτήριο αλλά ταυτόχρονα την παρακολουθεί άγρυπνα. Γιατί οι γυναίκες στην Αλγερία δεν επιτρέπεται να είναι μόνες. Έχουν πάντα κηδεμόνα. Το σύζυγο, τον αδελφό, τον πατέρα.

Όταν ο αδελφός της θα ανακαλύψει την κρυφή της σχέση με μια άλλη γυναίκα, θα υποστεί έντονη σωματική και ψυχολογική βία. Ξυλοδαρμοί, βρισιές και κατάρες. Την κλειδώνει σε ένα δωμάτιο του σπιτιού. Μόνο νερό και τροφή της επιτρέπονται. Το γεγονός αυτό και η απόδρασή της σηματοδοτούν για εκείνη την αρχή μιας άλλης περιπέτειας, της ελευθερίας αλλά και της προσφυγιάς. Αυτής που την έφερε τον Ιανουάριο του 2017 στη Σάμο.

Από τότε ζει στον καταυλισμό της Σάμου, μαζί με χιλιάδες ακόμα πρόσφυγες που ζουν εγκλωβισμένοι. Εκεί ένιωσε η ίδια την ανάγκη να εξομολογηθεί τη ζωή της σε μία άλλη νεαρή γυναίκα και από τότε στιγματίστηκε για τη διαφορετικότητά της. «Όπου περνώ ακούω να μου λένε στα μούτρα “η λεσβία, η λεσβία” και όλες οι κοπέλες στον καταυλισμό με αποφεύγουν. Καμία δε μου μιλάει γιατί φοβούνται πως αν τις δουν μαζί μου θα βγάλουν κι αυτές κακό όνομα. Νιώθω μόνη και αβοήθητη. Κάθε βράδυ όταν πέφτω να κοιμηθώ κλαίω από απελπισία». Άνθρωποι σαν την Μπάσμα που κυνηγήθηκαν εξαιτίας του σεξουαλικού τους προσανατολισμού υπάρχουν και άλλοι που ζουν στους καταυλισμούς. Και χρήζουν ιδιαίτερης προσοχής και φροντίδας καθώς έρχονται αντιμέτωποι με το διπλό στιγματισμό: του πρόσφυγα και του μέλους της ΛΟΑΤΙ κοινότητας. Μετά την άμεση παρέμβαση του SolidarityNow, η Μπάσμα μεταφέρθηκε από τον καταυλισμό της Σάμου και στεγάζεται σήμερα με ασφάλεια σε κατάλυμα στο πλαίσιο του προγράμματος Safe Refugee* που υλοποιεί η οργάνωση για τους ΛΟΑΤΙ πρόσφυγες.

Οι «εκπτώσεις» μίας Συμφωνίας

Από το Μάρτιο του 2016, όταν ανακοινώθηκε η συμφωνία της ΕΕ με την Τουρκία και τέθηκε σε ισχύ, ο στόχος ήταν να μειώσει τις προσφυγικές ροές μέσω της Ελλάδας. Για μία περίοδο αυτό λειτούργησε ή φάνηκε πως λειτουργεί και οι 850.000 πρόσφυγες που έφθασαν στη χώρα το 2015, αντικαταστάθηκαν από μία σταθερή, αλλά σαφώς μικρότερη ροή. Η συμφωνία ωστόσο όπως αποδείχθηκε όχι μόνο δεν πέτυχε, αλλά οδήγησε το καθεστώς υποδοχής και ασύλου στα σύνορα της Ε.Ε. σε πρωτοφανείς εκπτώσεις: σε επίπεδο νομικό, σε επίπεδο διαφάνειας και λογοδοσίας και πρωτίστως, σε επίπεδο ανθρωπιστικό.

H Σάμος, το νησί αυτό του νοτιοανατολικού Αιγαίου, το κοντινότερο στην Τουρκία, από την οποία τη χωρίζει το Στενό της Μυκάλης -μία στενή λωρίδα θάλασσας μόλις 750 μέτρων- έχει υποδεχθεί μερικές δεκάδες χιλιάδες πρόσφυγες από το Σεπτέμβρη του 2015 μέχρι τον Απρίλη του 2017.

Βρίσκονται τόσο κοντά οι δύο τόποι που ο 39χρονος Νατζίμ από το Ιράκ, που ζει μαζί με την οικογένειά του στον καταυλισμό της Σάμου, ακούει τις προσευχές του ιμάμη απέναντι. Κι έχει κι εκείνος τη δική του προσευχή να πει. «Θέλω να ζήσω ως ελεύθερος άνθρωπος. Να πάρω την οικογένειά μου μακριά από εδώ, να τη φροντίσω σωστά και να προσφέρω στα παιδιά μου μία κανονική ζωή. Να τα ξαναδώ να πηγαίνουν σχολείο».

Ο Νατζίμ έφυγε από το Ιράκ μαζί με τη γυναίκα του και τα πέντε τους παιδιά εξαιτίας της βίας, ρισκάροντας τη ζωή τους για την ασφάλεια και την ειρήνη. Σήμερα, τέσσερις μήνες μετά και αίτησή του για άσυλο δεν έχει ακόμα εξετασθεί.

Σε απόσταση μόλις 10 λεπτών από το Βαθύ της Σάμου, οι περισσότεροι από 1.500 πρόσφυγες – σχεδόν 70% από τη Συρία- ζουν στοιβαγμένοι και κάτω από δυσχερείς συνθήκες στον καταυλισμό του νησιού. Αριθμός που ξεπερνά κατά πολύ τη χωρητικότητα του κέντρου υποδοχής που είχε αρχικά προβλεφθεί να προσφέρει προσωρινή στέγη σε 700 ανθρώπους. Πολλοί από τους οποίους ζουν εδώ περισσότερους από 9 μήνες με περιορισμένη και ελλιπή πρόσβαση σε βασικά αγαθά και υπηρεσίες. Και η κατάσταση μόνο να χειροτερέψει προβλέπεται. Τα ευρωπαϊκά κονδύλια σταδιακά σταματούν, οι καθυστερήσεις στη διαδικασία εξέτασης των αιτημάτων ασύλου μεγαλώνουν, οι διεθνείς οργανώσεις στην πλειοψηφία τους αποσύρονται και το ανθρωπιστικό έργο περνά στην ελληνική κυβέρνηση.

Ένα μωσαϊκό εθνικοτήτων αναγκασμένοι να ζουν σε καταυλισμούς –62.000 συνολικά ο αριθμός των εγκλωβισμένων προσφύγων στην Ελλάδα-, σε ένα αβέβαιο παρόν και με τις ελπίδες τους για άσυλο ή για να φθάσουν σε άλλη ευρωπαϊκή χώρα, να εξανεμίζονται. Εγκλωβισμένοι σε μια πραγματικότητα που δεν επέλεξαν.

Μοιάζει λες και η Ευρώπη και η διεθνής κοινότητα επιθυμούν να αφήσουν πίσω τους την ξεχασμένη προσφυγική κρίση. Να τη σκουπίσουν κάτω από το χαλάκι της εξώθυρας. Ήδη στην Αγγλία, οι συντηρητικοί στις προεκλογικές εξαγγελίες τους έθεσαν την πιθανότητα να επανεξετάσουν τους «διεθνείς νομικούς ορισμούς του ασύλου και του καθεστώτος του πρόσφυγα». Οι φωνές αντιπάθειας προς τους πρόσφυγες σταθερά αυξάνονται -εντός και εκτός συνόρων-, με τις εγχώριες φωνές να κάνουν λόγο για «πλήγμα στον τουρισμό της χώρας». Οι πορείες οργισμένων κατοίκων, πρόσφατα στη Χίο αλλά και αλλού, δεν είναι μόνο ξενοφοβικές και εμφανώς ρατσιστικές αλλά συχνά οργανώνονται από μέλη της ακροδεξιάς.

Ο Νατζίμ, που πίσω στη χώρα του ήταν επιτυχημένος επιχειρηματίας με τη δική του δουλειά, ένας «σωστός οικογενειάρχης» όπως λέει η ίδιος, ένας αφοσιωμένος πατέρας, βλέπει τα πράγματα απλά. «Εμείς δε θέλουμε να αναστατώσουμε τους πολίτες της Σάμου. Καταλαβαίνουμε ότι κι εκείνοι μπορεί να φοβούνται. Όπως φοβόμαστε κι εμείς. Έχω ζήσει στην Ελλάδα πριν χρόνια. Και τώρα έφερα εδώ την οικογένειά μου. Διακινδυνέψαμε πολύ όταν πήραμε την απόφαση να μπούμε σε μια βάρκα. Το μόνο που θέλω είναι μια ευκαιρία για τα παιδιά μου. Και μετά εγώ θα βρω την άκρη. Να ανοίξω τη δική μου δουλειά εδώ. Αγαπώ αυτόν τον τόπο και νομίζω πως μπορούμε να δώσουμε πολλά».

—————————————————-
To SolidarityNow συνεχίζοντας να αποτυπώνει την κατάσταση και τις συνθήκες που επικρατούν στους προσφυγικούς καταυλισμούς, βρέθηκε στη Σάμο και παρουσιάζει το δεύτερο κατά σειρά ντοκιμαντέρ 360ο με τίτλο «Εγκλωβισμένοι στη Σάμο» που δημιουργήθηκε σε συνεργασία με το βραβευμένο φωτορεπόρτερ Γιώργο Μουτάφη.

Η ιστορία του Νατζίμ γίνεται το έναυσμα για το SolidarityNow ώστε να μιλήσει ανοιχτά μέσα από ένα ντοκιμαντέρ, υπογραμμίζοντας την επιτακτική ανάγκη για το κλείσιμο των καταυλισμών και την άμεση μεταφορά των ευάλωτων πληθυσμών σε ανεξάρτητες δομές στέγασης και φιλοξενίας στην ενδοχώρα, σε συνθήκες ασφάλειας.

Δείτε το 360ο ντοκιμαντέρ «Εγκλωβισμένοι στη Σάμο»

Δείτε το 360ο ντοκιμαντέρ «Εγκλωβισμένοι στη Χίο»

*Tο Safe Refugee για ΛΟΑΤΙ πρόσφυγες εντάσσεται στο ευρύτερο Home For Hope πρόγραμμα στέγασης και φιλοξενίας που υλοποιεί το SolidarityNow με την υποστήριξη της UNHCR και τη χρηματοδότηση της ECHO.

Δημοσιεύτηκε στο The Best

Ο Ασέφ Φαρζάμ ήρθε στην Ελλάδα από το Αφγανιστάν πριν από δέκα χρόνια. Οι πρώτες του εμπειρίες από τη χώρα υποδοχής του δεν ήταν οι καλύτερες, όμως δεν το έβαλε κάτω: Κατάφερε να σπουδάσει κοινωνιολογία, εργάζεται ως διερμηνέας στους «Γιατρούς του Κόσμου» και είναι παράλληλα μεταπτυχιακός φοιτητής στο τμήμα Βιώσιμης Ανάπτυξης του Χαροκόπειου Πανεπιστημίου.

Απόψε, ήταν ανάμεσα στους δέκα πρόσφυγες που μίλησαν στην εκδήλωση «Μαζί», που συνδιοργάνωσαν στην Αθήνα με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων, η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες με την UNICEF και 15 μη κυβερνητικές οργανώσεις.

«Λόγω των προκλήσεων και των προβλημάτων που αντιμετώπισα όταν ήρθα, σήμερα νιώθω τυχερός που έχω καταφέρει να κάνω κάποια βήματα προς τα όνειρά μου», εξομολογείται. Το σημαντικότερο πρόβλημα που αντιμετώπισε ήταν αυτό της ένταξης στην ελληνική κοινωνία. «Όταν πρωτοήρθα στην Ελλάδα ήταν πολύ δύσκολα τα πράγματα. Ήμουν άστεγος και άνεργος. Όμως τα προβλήματα είναι για να τα αντιμετωπίζουμε, όχι απλά για να τα κοιτάμε».

Το ζήτημα της ένταξης είναι για τον Ασέφ «ίσως ένα από τα μεγαλύτερα ζητήματα για τους πρόσφυγες και τους μετανάστες»: «Χρειάζονται μακροπρόθεσμα προγράμματα και πολιτικές, αλλά και συνεργασία ανάμεσα στους φορείς, τις οργανώσεις και τους ίδιους τους πρόσφυγες» σημειώνει. Σπεύδει όμως να τονίσει ότι «οι πρόσφυγες δεν είναι πρόβλημα. Μπορούν να γίνουν δημιουργικοί, να κάνουν πράγματα».

Ο ίδιος κατάφερε να κάνει πραγματικότητα το μεγάλο του όνειρο να σπουδάσει, βάζοντάς το στόχο από τις πρώτες μέρες που έφτασε εδώ, και ενώ «δεν ήξερα γρι ελληνικά». Ποια είναι όμως η συμβουλή του προς τους άλλους πρόσφυγες; «Να μην παρατάνε τα όνειρά τους. Χρειάζεται πίστη και προσπάθεια».

Στην εκδήλωση «Μαζί», οι πρόσφυγες μίλησαν για την εμπειρία του ταξιδιού τους ως την Ελλάδα, για τη ζωή τους εδώ και για τα όνειρά τους για το μέλλον, αυτά που ο Ασέφ κατάφερε να πραγματοποιήσει.

Κοινή συνισταμένη στις ομιλίες τους, αποτέλεσε η ευγνωμοσύνη τους για την υποδοχή που τους επιφύλαξαν οι Έλληνες εδώ: Ο Κουρούς Σαλεχί από το Ιράν, είπε ότι «η Ελλάδα μας έχει προσφέρει τόσα πολλά, παρόλο που αντιμετωπίζει οικονομικά προβλήματα. Δεν μας έχει εγκαταλείψει».

Ο 17χρονος Ζαϊμ από το Πακιστάν που ταξίδεψε μόνος του ως εδώ, μιλάει με τα καλύτερα λόγια για τον ξενώνα ασυνόδευτων παιδιών στην Αθήνα όπου φιλοξενείται. «Νιώθω ότι οι άνθρωποι εκεί είναι η οικογένειά μου, ότι είναι δίπλα μου σε κάθε δύσκολη στιγμή».

Ο Σύρος Αμπντουλκερίμ Αλχάτζι, ταξίδεψε με τη γυναίκα του και τα πέντε παιδιά του για να γλυτώσουν από τη δίνη του πολέμου, και στην Κω όπου έφτασαν, βίωσαν «την αγκαλιά και την ανθρωπιά»: «Αισθανθήκαμε σαν να είναι το σπίτι μας εδώ στην Ελλάδα. Τα παιδιά μας γράφτηκαν σε σχολείο, έχουν ιατρική περίθαλψη και εντάχθηκαν εύκολα στην ελληνική κοινωνία» ανέφερε.

Η Αφγανή Μαχντιέ Χοσεϊνί εξομολογήθηκε: «Ο κόσμος ενός πρόσφυγα είναι πάντα βροχερός. Όμως στην πορεία της ζωής μας υπάρχουν πάντα άνθρωποι που μπορούν να επιστρέψουν το χαμόγελο στα χείλη μας. Αυτό συνέβη και σε μένα εδώ».

Το επόμενο στοίχημα για όσους πρόσφυγες μείνουν τελικά στην Ελλάδα, είναι η ένταξή τους στην κοινωνία και την αγορά εργασίας. «Έχουν γίνει πολλά τα τελευταία δύο χρόνια, αλλά θα έπρεπε να γίνουν περισσότερα από όλους μας», παρατήρησε ο αντιδήμαρχος Μεταναστών και Προσφύγων, Λευτέρης Παπαγιαννάκης. «Η ένταξη είναι σημαντική για τους ίδιους τους πρόσφυγες, γιατί τους εξασφαλίζει ισότιμες συνθήκες στη χώρα που τους παρέχει διεθνή προστασία. Είναι όμως σημαντική και για την ίδια την κοινωνία, γιατί χτίζεται ο κοινωνικός ιστός και αποφεύγονται τα φαινόμενα περιθωροποίησης, αποκλεισμού και γκετοποίησης», παρατήρησε ο δημοσιογράφος και συντονιστής της εκδήλωσης, Δημήτρης Αγγελίδης.

Την εκδήλωση «Μαζί» συνδιοργάνωσαν η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες και η UNICEF, μαζί με τις μη κυβερνητικές οργανώσεις «Γιατροί του Κόσμου», «Γιατροί Χωρίς Σύνορα», «Δίκτυο για τα Δικαιώματα του Παιδιού», «Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου», «Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες», «Ελληνικό Φόρουμ Προσφύγων», ActionAid, Arsis, CARE, IRC, “Mercy Corps”, Nostos, Praksis, “Save the Children”, “Solidarity Now”, με την υποστήριξη του Συμβουλίου Ένταξης Μεταναστών του δήμου Αθηναίων και της Επιτροπής Προσφύγων και Μεταναστών των Δικηγορικών Συλλόγων Ελλάδας.

Δημοσιεύτηκε στο Κόκκινο

«Τη Δευτέρα, 19/6/2017, η Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου κ. Δημητρίου συναντήθηκε στο γραφείο της με εκπροσώπους φορέων και οργανώσεων (Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, Πακιστανική Κοινότητα Ελλάδας, SolidarityNow, Συμβούλιο Ένταξης Μεταναστών του Δήμου Αθηναίων, Κ.Ε.Ε.Ρ.Φ.Α. και Ελληνικό Φόρουμ Μεταναστών) για την υπόθεση των ρατσιστικών επιθέσεων στον Ασπρόπυργο» επισημαίνεται σε σχετική κοινή ανακοίνωση των προαναφερόμενων φορέων.

«Οι ρατσιστικές επιθέσεις το τελευταίο 8μηνο στη Γκορυτσά Ασπροπύργου είναι συντεταγμένες και επαναλαμβανόμενες. Πρόκειται για πράξεις ακραίας, δολοφονικής βίας από ομάδα δραστών με σταθερό modus operandi. Θύματα είναι κυρίως Πακιστανοί εργάτες γης, όμως στο δρόμο της βίας έχουν βρεθεί και Έλληνες εργοδότες τους. Πρέπει να σημειωθεί ότι το τοπικό αστυνομικό τμήμα έχει επιδείξει όλο αυτό το διάστημα ανεπίτρεπτη ανοχή στα φαινόμενα οργανωμένης ρατσιστικής βίας, δεδομένου ότι τα θύματα έχουν ήδη αναγνωρίσει τους δράστες των επιθέσεων, χωρίς όμως αποτέλεσμα.

Η μηνυτήρια αναφορά περιλαμβάνει αναλυτικά στοιχεία για τις επιθέσεις, ενώ κατατέθηκε φωτογραφικό υλικό και βίντεο από τη δράση της συγκεκριμένης ομάδας, προκειμένου να διευκολυνθούν οι έρευνες των αρχών και να διαλευκανθούν οι επιθέσεις ώστε να αποδοθούν ευθύνες. Αίτημα των οργανώσεων είναι να υπάρξει συσχετισμός όλων των σχετικών μηνύσεων σε μία ενιαία υπόθεση και να αποδοθεί η πρέπουσα σημασία και προτεραιότητα σε ένα εγκληματικό φαινόμενο που ευθέως απειλεί την κοινωνική συνοχή και τις δημοκρατικές μας ελευθερίες» η Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, η Πακιστανική Κοινότητα Ελλάδας, το SolidarityNow, το Συμβούλιο Ένταξης Μεταναστών του Δήμου Αθηναίων, η Κ.Ε.Ε.Ρ.Φ.Α. και το Ελληνικό Φόρουμ Μεταναστών.

Δημοσιεύτηκε στο Protagon.gr

Γευματίσαμε, στο πλαίσιο του Refugee Food Festival, στο εστιατόριο Σεϋχέλλες με πιάτα από την πατρίδα του Σύρου πρόσφυγα Μπαρσάνκ Χατζ Γιουνές που φιλοξενείται σε δομή της οργάνωσης Solidarity Now.

To βράδυ της Δευτέρας 19 Ιουνίου, η Αθήνα προσπαθούσε να «στεγνώσει» από ένα απρόσμενα βροχερό τριήμερο. Ετσι, δεν ήταν λίγοι αυτοί που θέλησαν να πάρουν μια εκδίκηση καλοκαιριού απλώνοντας χέρια πάνω και πόδια κάτω από τραπεζάκια που είχαν στηθεί σε αυλές και δρομάκια. Σε μια γειτονιά του κέντρου μάλιστα, στο Μεταξουργείο, αρκετοί επισκέπτες και περίεργοι κοντοστέκονταν έξω από ένα μαγαζί από το οποίο ξεχείλιζαν αρώματα από τη Μέση Ανατολή.

Το εστιατόριο Σεϋχέλλες άνοιξε την κουζίνα του σε έναν πρόσφυγα που για μία ημέρα θα μπορούσε να μαγειρέψει φαγητά της πατρίδας του στους πελάτες. Συγκεκριμένα, ο Μπαρσάνκ Χατζ Γιουνές από τη Συρία, ωφελούμενος της οργάνωσης Solidarity Now, θα μαγείρευε στο εστιατόριο στο πλαίσιο του Refugees Food Festival.

O χαμογελαστός Μπαρσάνκ (Γιώργος Μουτάφης)

Ο κατάλογος του μαγαζιού έφτασε στα χέρια μας λίγο μετά τις οκτώ το βράδυ. Στο κανονικό μενού του εστιατορίου είχαν προστεθεί και τα φαγητά του Μπαρσάνκ: Ταμπουλέ, Μουτάμπαλ, Χούμους, κοτόπουλο στη σχάρα με μπαχαρικά και πλιγούρι, αρνί πικάντικο. Το τραπέζι γέμισε γρήγορα με πιάτα και πιατάκια ενώ τα παγωμένα ποτήρια μπύρα έσβηναν τις φωτιές που άναβαν τα μπαχαρικά από την Ανατολή. Μέσα στο εστιατόριο δεν έπεφτε καρφίτσα. Ο σύρος μάγειρας φαινόταν από το παράθυρο, σκυμμένος πάνω από τηγάνια και κουτάλες, με ένα μόνιμο χαμόγελο καρφωμένο στο πρόσωπο του. Ήταν άλλωστε η δική του ημέρα.

Η αφίσα του φεστιβάλ (Γιώργος Μουτάφης)

Λίγη ώρα αφού τα πιάτα στο τραπέζι μας είχαν αδειάσει, ο Μπαρσάνκ άφησε το βασίλειό του και ήρθε στο τραπέζι μας. Ρώτησε για τα φαγητά και μας ευχαρίστησε που βρεθήκαμε εκεί για να φάμε από τα χέρια του. Ο νεαρός, που έφτασε μόνος του στην χώρα μας και έχει βρει σπίτι σε δομή του Solidarity Now, θα μείνει εδώ κυνηγώντας το όνειρό του να γίνει μάγειρας. Και αν μη τι άλλο, τα άδεια πιάτα στα τραπέζια του εστιατορίου και τα χαμόγελα στα πρόσωπα των πελατών αποτελούσαν ένα πρώτο καλό εισιτήριο στις αποσκευές του.

Δύο από τα πιάτα του πρόσφυγα από την Συρία στις Σεϊχέλες (Reuters/Costas Baltas)

Η δημοσιογράφος της Καθημερινής αφιερώνει το έρθρο της στον Barshank Haj Younes, τον ωφελούμενο που έλαβε μέρος στο Refugee Food Festival.

Διαβάστε το άρθρο εδώ

Δημοσιεύτηκε στο Αθήνα 9.84

Ανοιχτή συζήτηση για τη ζωή προσφύγων και μεταναστών στην Ελλάδα διοργανώνουν 15 Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων. Κεντρικό θέμα της συζήτησης θα αποτελέσει η επόμενη ημέρα της ένταξης και οι πρόσφυγες θα μοιραστούν τις εμπειρίες τους για την πρόσβαση σε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και εκπαίδευση, την εύρεση στέγης και εργασίας.

Τη δράση διοργανώνουν οι οργανώσεις Γιατροί του Κόσμου, Γιατροί Χωρίς Σύνορα, Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες, Ελληνικό Φόρουμ Προσφύγων, ActionAid, CARE, International Rescue Committee, Mercy Corps, Nostos, PRAKSIS, Save the Children, SolidarityNow, UNICEF και Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες.

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 21 Ιουνίου, στις 6:30 μ.μ. Θα χαιρετίσει ο αντιδήμαρχος του δήμου Αθηναίων σε θέματα Μεταναστών και Προσφύγων, Λευτέρης Παπαγιαννάκης και τη συζήτηση θα συντονίσει ο δημοσιογράφος, Δημήτρης Αγγελίδης.

Newsroom Αθήνα 9.84 (Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ)

Δημοσιεύτηκε στο Protagon.gr

Επίσκεψη εκπροσώπων του υπουργείου Εξωτερικών και του πρεσβευτή της Νορβηγίας στο Κέντρο Αλληλεγγύης του SolidarityNow στην Αθήνα, στο πλαίσιο του προγράμματος «Υποστηρίζοντας Οργανώσεις που βοηθούν μεταναστευτικό πληθυσμό σε αναζήτηση ασύλου στην Ελλάδα»