Πριν από λίγες μέρες «βγήκαν οι βαθμοί» στο μάθημα «Ισότητα φύλων στην Ευρώπη – 2019». Η δασκάλα βαθμολόγησε με κριτήριο την πρόοδο σε έξι βασικούς τομείς – εργασία, χρήματα, γνώση, χρόνο, υγεία, μερίδιο στην εξουσία– και δύο συμπληρωματικούς: βία κατά των γυναικών και συμφιλίωση δουλειάς και οικογένειας. Καταλάβαμε με άνεση, ως χώρα, την τελευταία θέση. Ακόμη και αυτή η επίδοση εξωραΐζει, καθώς έχουμε ελλείψεις σε στοιχεία (κυρίως για τη βία κατά των γυναικών), αλλά και επειδή στείλαμε το «γραπτό» του 2017, και έτσι η άθλια επίδοση του 2019 στην πολιτική εκπροσώπηση δεν μέτρησε.

Θα έπρεπε να μας ανησυχεί αυτή η επίδοση; Μήπως απλώς εμείς έχουμε βρει έναν άλλο τρόπο να ζούμε και να δουλεύουμε που μας ικανοποιεί (παρόλο που μας ξεχωρίζει από τους Ευρωπαίους συμμαθητές); Υπάρχει κόστος στη δική μας ιδιαιτερότητα και ποιος το επωμίζεται; Σε ένα πρώτο επίπεδο, το βάρος της ανισότητας το σηκώνουν οι ίδιες οι γυναίκες: λιγότερες γυναίκες εργάζονται (χάσμα 18 ποσοστιαίων μονάδων), ενώ σχεδόν όλες φροντίζουν άλλους. Επιπλέον, οι γυναίκες αφιερώνουν λιγότερες ώρες και λιγότερα χρόνια (επτά) στη δουλειά τους, πληρώνονται λιγότερο όταν δουλεύουν και παίρνουν μικρότερη σύνταξη όταν σταματούν. Αν και σπουδάζουν το ίδιο και περισσότερο, η καριέρα τους έχει κενά, χαμένες ευκαιρίες, ακροβατικές ισορροπίες και πολλά ατυχήματα. Μερικοί αριθμοί είναι διαφωτιστικοί:

• Οι σωρευτικές αποδοχές γυναικών με παιδιά, 45 ετών στον ιδιωτικό τομέα είναι κατά 41% χαμηλότερες από των ανδρών και κατά 24% χαμηλότερες σε σχέση με των γυναικών χωρίς παιδιά.

• Το ποσοστό των γυναικών με συνταξιοδοτική κάλυψη υπολείπεται του αντίστοιχου των ανδρών κατά 16 ποσοστιαίες μονάδες (το τρίτο υψηλότερο στην Ε.Ε.).

• Το μέσο εισόδημα των γυναικών από συντάξεις είναι κατά 25% χαμηλότερο του αντίστοιχου των ανδρών συνταξιούχων στην Ελλάδα το 2018.

Η ανισότητα περιορίζει τις οικονομικές επιδόσεις των Ελληνίδων, τις κάνει λιγότερο οικονομικά ανεξάρτητες και, κυρίως, περιορίζει τις δυνατότητές τους. Το κρίσιμο, όμως, είναι ότι το κόστος δεν το εισπράττουν μόνο οι γυναίκες – έχει δηλητηριώδεις επιπτώσεις στην ευημερία όλων, και των ανδρών.

Εκθεση της McKinsey («The power of parity: how advancing women’s equality can add $12 trillion to global growth», 2015) υπολόγισε πως αν οι γυναίκες εργάζονταν όπως οι άνδρες, μέχρι το 2025 το παγκόσμιο ΑΕΠ θα αυξανόταν κατά 12 τρισεκατομμύρια δολάρια – μία σωρευτική αύξηση της τάξεως του 15%. Το ΔΝΤ, σε φετινή του ανάλυση («Women and Growth»), υπολόγισε ότι το κλείσιμο του χάσματος των φύλων στην απασχόληση θα αύξανε το ΑΕΠ κατά 35% στις χώρες με σημαντική ανισότητα. Σύμφωνα με την ίδια ανάλυση, η είσοδος περισσότερων γυναικών στην αγορά εργασίας έχει, εκτός από ποσοτικά, και ποιοτικά αποτελέσματα: μπορεί να συμβάλει κατά 7-8 ποσοστιαίες μονάδες στην αύξηση της παραγωγικότητας, λόγω εμπλουτισμού και ποικιλομορφίας. Επιπλέον, ξανά σύμφωνα με το ΔΝΤ, προσθέτοντας μία ακόμη γυναίκα στο Δ.Σ. μιας επιχείρησης –διατηρώντας το μέγεθος του συμβουλίου αμετάβλητο– αυξάνεται η απόδοση των στοιχείων του ενεργητικού κατά 8-13%.

Αν δούλευαν οι Ελληνίδες όσο οι Δανέζες το 2009, θα ήταν σαν να είχε προστεθεί ένα επιπλέον ΙΚΑ (900.000 άτομα ή 20% ποσοστιαίους όρους) στο εργατικό δυναμικό. Αυτό θα απέτρεπε τη χρεοκοπία του συστήματος συντάξεων και ίσως και της χώρας συνολικά.

Είναι εύκολο να γράφει κανείς υποθετικά σενάρια του τι θα γινόταν αν, ως διά μαγείας, έβγαιναν οι γυναίκες από τη γωνία. Η ποσοτική ανάλυση δείχνει ότι περιφρονούμε το μεγαλύτερο αναπτυξιακό μας απόθεμα. Ομως, η άρση των περιορισμών –η ρήξη με τα στερεότυπα των κοινωνικών αντιλήψεων– μπορεί να προσδώσει ποιοτική ώθηση στις ποσοτικές βελτιώσεις. Θα δώσει νέες και διαφορετικές ευκαιρίες – αναζωογονώντας τον παραμελημένο δυναμισμό του μισού πληθυσμού.

* Η κ. Αντιγόνη Λυμπεράκη είναι γενική διευθύντρια της οργάνωσης Solidarity Now και καθηγήτρια Οικονομικών στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.

Το SolidarityNow ολοκλήρωσε την υλοποίηση του προγράμματος «Κοινωνική Ενσωμάτωση Μεταναστών και Νέων μέσω της Επιχειρηματικότητας» (MYSITE) σε μία γιορτή για την επιχειρηματικότητα, την εργασία και την κοινωνική ένταξη, στο Κέντρο Υποστήριξης Προσφύγων | Blue Refugee Center, στη Θεσσαλονίκη.

Η εκδήλωση για την ολοκλήρωση του MYSITE πραγματοποιήθηκε στις 26 Σεπτεμβρίου στο πλαίσιο διεξαγωγής του 1ουΦεστιβάλ Καριέρας | Job Fair του SolidarityNow.

Το πρόγραμμα διήρκησε 18 μήνες και ήταν το αποτέλεσμα της συνεργασίας 5 οργανώσεων από 5 διαφορετικές Ευρωπαϊκές χώρες, που κοινό στόχο τους έθεσαν την ανάδειξη της επιχειρηματικότητας ως μέσο βιοπορισμού και οικονομικής ανεξαρτησίας για τους νέους, την προώθηση της κοινωνικής ένταξης των μεταναστών ή/και προσφύγων, καθώς και την επανένταξη των νέων στην αγορά εργασίας, στις πέντε συμμετέχουσες χώρες (Ελλάδα, Κύπρος, Μάλτα, Ιταλία, Ισπανία).

ο MYSITE είχε τρεις επιμέρους στόχους δράσεων:

• την εκπαίδευση 23 νέων στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη (Έλληνες και πρόσφυγες/μετανάστες) σε βασικά θέματα επιχειρηματικότητας και στην παροχή κατ’ ιδίαν συμβουλευτικής υποστήριξης από έμπειρους επιχειρηματίες (μέντορες),
• τη δημιουργία 20 επιχειρηματικών πλάνων με την υποστήριξη των εκπαιδευτών και των μεντόρων και
• τη διενέργεια έρευνας σχετικά με το επιχειρηματικό τοπίο και τις θεσμοθετημένες ευκαιρίες στήριξης της επιχειρηματικότητας για νέους και μετανάστες στην Ελλάδα.

Για την έρευνα, το SolidarityNow εξέτασε τις συνθήκες της επιχειρηματικότητας στην Ελλάδα όσον αφορά τους νέους και τους μετανάστες, διενεργώντας συνεντεύξεις με εμπειρογνώμονες, νέους Έλληνες και νέους μετανάστες επιχειρηματίες.

Ολόκληρο το άρθρο, εδώ.

Μηνύματα προσβασιμότητας προσαρμογής και αποδοχής έστειλε ο Σύλλογος ΑμεΑ Καβάλας στα προσφυγόπουλα

Όλοι οι άνθρωποι, ανεξαρτήτως φυλής και θρησκεύματος, έχουν το δικαίωμα σε καλύτερες συνθήκες διαβίωσης, αλλά και ενημέρωσης για τα άτομα που αντιμετωπίζουν κάποια μορφή αναπηρίας. Αυτό απέδειξαν τα καθόλα δραστήρια μέλη του Νομαρχιακού Συλλόγου Ατόμων με Αναπηρία (ΑμεΑ) Καβάλας, που επισκέφθηκαν την ανοιχτή δομή φιλοξενίας προσφύγων και μεταναστών στο στρατόπεδο Ασημακοπούλου.

Τα μέλη του Νομαρχιακού Συλλόγου ΑμεΑ Καβάλας κατά διαστήματα επισκέπτονται σχολεία κι άλλους κοινωνικούς φορείς, προκειμένου να κάνουν ανάλογες ενημερωτικές δράσεις, είναι όμως η πρώτη φορά που επισκέπτονται μια δομή φιλοξενίας μεταναστών και προσφύγων, με στόχο να απευθυνθούν σε μικρά προσφυγόπουλα. Μάλιστα, όπως επισημαίνει ο πρόεδρος του συλλόγου Σμάραγδος Κρεμμύδας, «η ανταπόκριση των παιδιών ήταν πολύ μεγάλη αλλά και γενικότερα η όλη αντιμετώπιση που είχαμε τόσο από τα στελέχη της οργάνωσης SolidarityNow, που μας προσκάλεσαν, και τους μεταφραστές ήταν και για εμάς μια ενδιαφέρουσα εμπειρία».

Ολόκληρο το άρθρο, εδώ.

Οι άνθρωποι ψάχνουν για πολλούς και διάφορους λόγους εργασία. Υπάρχουν αυτοί που έχουν πάρει μια άδεια παραμονής και έχουν πάρει απόφαση να μείνουν εδώ. Υπάρχουν άλλοι, που λένε ότι άμα βρουν δουλειά θα μείνουν. Είναι ένας φαύλος κύκλος. Δεν μπορούν να ενταχθούν αν είναι χωρίς κατοικία και εργασία”. Με αυτό τον τρόπο, η Μαίρη Ασβεστά, εργασιακή σύμβουλος στο Κέντρο Υποστήριξης Προσφύγων (Blue Refugee Center) της μη κυβερνητικής οργάνωσης “ SolidarityNow” στη Θεσσαλονίκη, μεταφέρει το προφίλ των προσφύγων και των μεταναστών που αναζητούν αρωγή στη μάχη τους να εξασφαλίσουν μια θέση εργασίας στη χώρα μας, απευθυνόμενοι στο Κέντρο, που λειτουργεί από τον Νοέμβριο του 2016.

Εργασιακή σύμβουλος στο συγκεκριμένο κέντρο, το οποίο “παρέχει μια μεγάλη γκάμα υπηρεσιών, κοινωνικές υπηρεσίες, νομική υποστήριξη, μαθήματα σε διάφορες γλώσσες και εργασιακή συμβουλευτική, που σημαίνει υποστήριξη αυτών των ανθρώπων στο να βρουν εργασία”, η κα Ασβεστά περιγράφει στον ραδιοφωνικό σταθμό του ΑΠΕ- ΜΠΕ, “Πρακτορείο 104,9 FM”, τη διαδικασία η οποία ακολουθείται: “αυτό που κάνουμε είναι ότι τους συναντάμε δια ζώσης και κατά μόνας και προσπαθούμε να κάνουμε από απλά πράγματα, όπως το να τους φτιάξουμε ένα βιογραφικό, να δούμε θέσεις εργασίας ή να τηλεφωνήσουμε σε εργοδότες, μέχρι πιο ουσιαστικά, όπως να κάνουμε πιο μακρόχρονο σχεδιασμό, να δούμε ποιες είναι οι δεξιότητες που μπορούν να χρησιμοποιηθούν εδώ και τώρα, ποιες είναι αυτές οι ικανότητες που μπορούν να αναπτυχθούν περαιτέρω, για να γίνουν βοηθητικές για μια καλύτερη εργασία”.

Τονίζει δε, πως σημαντικό ρόλο παίζει το “να μάθει ελληνικά αυτός ο άνθρωπος, για να έχει καλύτερη πρόσβαση στην αγορά εργασίας και με καλύτερους εργασιακούς όρους”. Σημαντικό μεν, όχι όμως κρίσιμο, αφού υπάρχουν επαγγέλματα στα οποία η καλή γνώση της ελληνικής γλώσσας δεν κρίνεται απαραίτητη, επαγγέλματα μάλιστα στα οποία γίνονται πρακτικά ανάρπαστοι οι υποψήφιοι.

Τους διαλέγουν κυρίως όπου η εμπειρία σε ειδικευμένες εργασίες αντικαθιστά τη γλώσσα

“Επειδή οι άνθρωποι αυτοί έχουν μηδαμινή γνώση της ελληνικής γλώσσας, έχουν κυρίως πρόσβαση σε χειρωνακτικές εργασίες. Άλλες είναι ανειδίκευτες, π.χ εκφορτωτής ή σε αγροτικές εργασίες, μπορεί όμως να είναι και εξειδικευμένες και αυτές είναι καλύτερες περιπτώσεις. Μιλάμε για ανθρώπους που είναι τεχνίτες, π.χ. ξυλουργοί, ράφτες, μάγειρες, που η εμπειρία τους ζητείται στην Ελλάδα. Εκεί, αυτό που υπολείπεται σε γλώσσα, το συμπληρώνει σε εμπειρία” θα επισημάνει η κα Ασβεστά, που περιγράφει πως αυτά τα άτομα βρίσκουν πολύ άμεσα μια θέση αφού δεν υπάρχει σήμερα διαθεσιμότητα τεχνιτών σε πολλούς τομείς. Μια πραγματικότητα, που είναι απόρροια και του μείγματος των μη ενεργών εργασιακά Ελλήνων, που περιλαμβάνει περιορισμένο αριθμό ατόμων με τέτοιες δεξιότητες .

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον δε, παρουσιάζει και το ηλικιακό σύνολο, που αναζητά εργασία στην Ελλάδα, όπως και η προέλευσή των: “Κατά βάση περισσότεροι είναι οι άντρες που απευθύνονται σε εμάς απ΄ ό,τι οι γυναίκες, σε ποσοστό περίπου 80%. Προέρχονται από περισσότερες από 40 χώρες. Πολλοί είναι από αφρικανικές χώρες, Καμερούν, Γκάνα, Κογκό, Αιθιοπία, αρκετοί από το Πακιστάν, το Ιράκ, τη Συρία και λιγότεροι από το Ιράν και την Τουρκία και μετά άλλες εθνικότητες. Ο μέσος υποψήφιος εργαζόμενος είναι από 18 μέχρι 40 με 45 ετών” εξηγεί η κα Ασβεστά.

Η ροή προσέλευσης

“Πέρα από τις προσωπικές συμβουλευτικές δράσεις, κάνουμε και διάφορα ομαδικά εργαστήρια, γιατί το κέντρο έχει μεγάλη επισκεψιμότητα, μιλάμε για 600 ανθρώπους εβδομαδιαίως, εμείς είμαστε δύο σύμβουλοι εργασιακοί, οπότε πολλοί άνθρωποι ζητούν αυτήν την υποστήριξη και κάνουμε διάφορα εργαστήρια σε ομαδικό επίπεδο, τα οποία έχουν πληροφοριακό χαρακτήρα” εξηγεί η κα Ασβεστά, ερωτηθείσα για την πυκνότητα των αιτημάτων βοήθειας. Οι πληροφορίες που δίδονται περιγράφει πως περιλαμβάνουν για παράδειγμα, τι προβλέπουν οι νόμοι στην Ελλάδα, με ποια χαρτιά μπορεί κάποιος να εργαστεί, πως να ζητήσει εργασία. Σε πιο εξειδικευμένα θέματα γίνονται και εργαστήρια για να ενισχύουν από τη δομή “γυναίκες να ενταχθούν στην αγορά εργασίας είτε παιδιά που πλησιάζουν στην ηλικία της ενηλικίωσης και θα πάψουν να χαρακτηρίζονται ως ασυνόδευτα και να είναι σε προστατευτικές δομές” και έτσι η οργάνωση των υπηρεσιών μεταβάλλεται και ολοκληρώνεται “είτε σε ομαδικό, είτε σε ατομικό επίπεδο εργαστήρια, ανάλογα με τις ανάγκες των ανθρώπων”.

Γιατί και πότε θα αποφασίσουν να μείνουν συνειδητά στην Ελλάδα

“Προσωπική μου αίσθηση είναι ότι τους ταιριάζει η Ελλάδα, τους αρέσει, κυρίως λόγω κλιματολογικών συνθηκών σε σχέση με τις βόρειες χώρες”, θα εξηγήσει η κα Ασβεστά, που προσθέτει πως οι ενδιαφερόμενοι για εργασία λένε “ότι οι Έλληνες είναι πιο ανοιχτοί” (σε σχέση με κατοίκους άλλων χωρών). Όταν θα της ζητηθεί να αναφέρει άτομα που γνώρισε και επέλεξαν συνειδητά να εργαστούν στη χώρα μας αν και είχαν άλλη επιλογή, η κα Ασβεστά περιγράφει μια ιστορία που έκανε εντύπωση στο προσωπικό: “Ένας ζαχαροπλάστης είχε πάει στην Νορβηγία, όπου έπαιρνε περισσότερα από τα διπλάσια χρήματα, π.χ., της τάξης των τριών χιλιάδων ευρώ, αντί των χιλίων για την αντίστοιχη θέση εργασίας, όταν ήταν στην Ελλάδα, και επέστρεψε στη χώρα μας. Όπως έλεγε, στη Νορβηγία μόλις τέλειωνε τη δουλειά δεν ήξερε και δεν έβλεπε κανέναν, ενώ εδώ έχει φίλους και έτσι αποφάσισε και ξαναγύρισε” περιγράφει η εργασιακή σύμβουλος και προσθέτει: “μας διαφοροποιεί ότι (εδώ στην Ελλάδα) ακόμη τουλάχιστον οι άνθρωποι συνδέονται μεταξύ τους και αυτό τους ταιριάζει και τους βοηθάει”, καταλήγει.
Όπως εξηγεί δε, υπάρχουν πάντα “και εκείνοι που θέλουν να βρουν δουλειά γιατί δεν αντέχουν να είναι μέσα σε ένα camp”, κάτι που κύρια αναφέρεται στον νεανικό πληθυσμό. “Μπορεί να είναι και άνθρωποι που ίσως είναι και χρόνια στο δρόμο, άνθρωποι που βρίσκονται πλέον σε ένα δομημένο περιβάλλον και προσπαθούν έτσι να εκμεταλλευτούν τους όρους για να κάνουν τη ζωή τους καλύτερη” προσθέτει η κα Ασβεστά.

Σωτήρης Κυριακίδης

Δείτε το άρθρο, εδώ

Η Μαίρη Ασβεστά, Εργασιακή Σύμβουλος στο Κέντρο Υποστήριξης Προσφύγων του SolidarityNow στη Θεσσαλονίκη, μίλησε στη ραδιοφωνική εκπομπή «Μεσημέρι Μαζί», Flash 99.4 και στους δημοσιογράφους Θωμά Καλέση και Μίνα Αφεντούλη για το 1ο Φεστιβάλ Καριέρας και για την υπηρεσία απασχολησιμότητας της οργάνωσης. Ευχαριστούμε τους δημοσιογράφους.

Tο HUFFPOST φιλοξενεί το αφιέρωμα του SolidarityNow για τις γυναίκες – ωφελούμενες των υπηρεσιών του και τη σχέση τους με την Επιστήμη.

από την Μαργαρίτα Κιάου, για το ΑΠΕ-ΜΠΕ.

– Νίνα, 16 χρόνων: «Στην αρχή ήμουν διστακτική, αλλά σκέφτηκα ότι ήταν μια καλή ευκαιρία να βελτιώσω την αυτοπεποίθησή μου και να γνωρίσω ανθρώπους. Είμαι πολύ κλειστή και αν δεν ξέρω κάποιον καλά δεν ανοίγομαι».

– Ραφαηλία, 15 χρόνων: «Μα, σε μένα, μιλάς».

– Νίνα: «Αυτό εξηγώ».

Παρακολουθήσαμε το σεμινάριο φωτογραφίας του Ιδρύματος Φρέντρικ Ρόμπερτς για τη Φωτογραφία (Fredric Roberts Photography Foundation), που πραγματοποιείται αυτές τις ημέρες στο κέντρο της Αθήνας σε συνεργασία με το SolidarityNow. Είκοσι παιδιά 14-16 ετών, δέκα αγόρια και δέκα κορίτσια, τόσο από αστικά κέντρα, όσο και την επαρχία, με καταγωγή από την Ελλάδα και άλλες χώρες (μετανάστες β’ γενιάς και πρόσφυγες) ολοκληρώνουν αυτές τις ημέρες εντατικά μαθήματα φωτογραφίας διάρκειας μίας εβδομάδας.

«Η διδασκαλία γίνεται σε επαγγελματικό επίπεδο, τα παιδιά εξοπλίζονται με κάμερες, μαθαίνουν τα βασικά διάφραγμα-ταχύτητα-κάδρο, πειραματίζονται μόνο σε χειροκίνητες λήψεις πάνω σε διαφορετικές θεματικές σε αρκετά μέρη της πόλης (ψαραγορά, χώροι εργασίας, καφενεία, δρόμος κλπ). Στο τέλος φτιάχνουν μια ιστορία βασισμένη στην εμπειρία της μετανάστευσης και στη ζωή που δίνουν σε μια κοινότητα », εξηγεί στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η φωτορεπόρτερ και μια από τους πέντε δασκάλους του σεμιναρίου, Σάρα Μέγκαν Λι (Sarah Meghan Lee).

Αυτό που κάνει μοναδικό το συγκεκριμένο πρόγραμμα είναι, ότι μετά την ολοκλήρωση των μαθημάτων το Ίδρυμα αφήνει τέσσερεις επαγγελματικές κάμερες πίσω στο φορέα που συνεργάζεται, στην προκειμένη περίπτωση στο SolidarityNow, ώστε τα παιδιά να τις δανείζονται όποτε θέλουν και να συνεχίσουν τη φωτογραφία. Επίσης, οι δάσκαλοι του ιδρύματος θα επιστρέψουν μετά από ενάμιση- δυο χρόνια και θα παραδώσουν στα ίδια παιδιά μαθήματα για προχωρημένους. Μετά από μια εβδομάδα, θα ξεκινήσει πάλι σεμινάριο για αρχαρίους, όπου οι παλιότεροι, πια, μαθητές θα βοηθούν στη διδασκαλία, αναφέρει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο Φρέντρικ Ρόμπερτς. «Πολλοί οργανισμοί κάνουν μαθήματα και μετά φεύγουν, δεν υπάρχει συνέχεια για την εκπαίδευση των παιδιών. Εμείς πιστεύουμε πολύ στη διάρκεια και την επαφή για την καλλιέργεια και τη μόρφωση», προσθέτει ο κ. Ρόμπερτς.

«Φεύγοντας από εδώ βλέπουμε τον κόσμο με διαφορετικό μάτι»

Στον Αλί, 15 χρόνων, άρεσε από πάντα, όπως λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, η φωτογραφία. Πριν μισό χρόνο, μάλιστα, έδωσε όλο το χαρτζιλίκι που μάζευε και αγόρασε μια φωτογραφική μηχανή. «Αλλά δεν ήξερα να τραβάω, έκανα ό,τι νόμιζα μόνος μου. Τώρα άνοιξαν τα φτερά μου, πιστεύω ότι μπορώ να κάνω πολλά», περιγράφει. Δίπλα του, ο 14χρονος Πέτρος, δηλώνει πως το σεμινάριο ήταν μια «καταπληκτική εμπειρία. Αισθάνομαι, ότι φεύγοντας από εδώ βλέπουμε τον κόσμο με διαφορετικό μάτι».

Και η Νίνα με τη Ραφαηλία, κολλητές, πια, σε όλο το θεωρητικό μάθημα και στις φωτογραφικές βόλτες, από εκεί που δεν γνώριζαν τίποτα για φωτογραφία, πέρα από το να τραβούν με τα κινητά τους, τώρα τονίζουν, ότι «μπορούν να χειριστούν τη μηχανή όπως θέλουν». Έχουν καλύτερο έλεγχο της εικόνας με μια φωτογραφική κάμερα, από ό,τι με ένα κινητό, παραδέχονται και με μια φωνή απαντούν στη σχετική ερώτηση «ναι, θα συνεχίσουμε».

Το Σάββατο 22, Ιουνίου, 2019, στις 12 το μεσημέρι η δουλειά των παιδιών θα παρουσιαστεί στην έκθεση φωτογραφίας «Κοινωνική και Πολιτισμική Ενσωμάτωση», στη Στοά του Βιβλίου (Αίθουσα Λόγου), Πεσμαζόγλου 5, στην Αθήνα.

«Επιλέγουμε οι τάξεις να είναι μεικτές, ώστε παιδιά από διαφορετικό περιβάλλον να έρθουν κοντά, να συνεργαστούν και να μάθουν το ένα από τις ιστορίες του άλλου. Την πρώτη μέρα είναι ακόμα ντροπαλά, πράγμα που σταδιακά αλλάζει και τώρα στο τέλος μιλούν ανοιχτά για τη δουλειά τους και τις φωτογραφίες των άλλων, συζητούν, το σεμινάριο κατευθύνεται από τους ίδιους στην ουσία», επισημαίνει η κ. Λι.

Οι όμορφες λέξεις «πλάθουν» ιστορίες, οι άνθρωποι λένε πάντα ιστορίες, που γεννούν στην καρδιά τους καινούρια όνειρα. Με τη σημασία και τη δύναμη των λόγων που «φτιάχνουν» εικόνες και δίνουν ζωή, έκλεισε ένα από τα παραμύθια, με τα οποία «ταξίδεψε» ένα πολυπολιτισμικό, πολυεθνικό, όλων των ηλικιών ακροατήριο με φόντο έργα- τεκμήρια του αρχαιοελληνικού πολιτισμού, στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης.

Παιδιά από δομές φιλοξενίας προσφύγων με τις οικογένειές τους, καθώς επίσης μετανάστες και Θεσσαλονικείς, γιόρτασαν μαζί την Παγκόσμια Ημέρα Αφήγησης με λαϊκά παραμύθια από τη Βόρεια Αφρική, την Τουρκία, τη Συρία, την Αρμενία και την Ελλάδα. Τα παραμύθια διαβάστηκαν σε τρεις γλώσσες, αραβικά, τουρκικά και ελληνικά και οι παρευρισκόμενοι, μικροί και μεγάλοι, γέλασαν με τις άβολες καταστάσεις, στις οποίες βρέθηκαν οι χαρακτήρες, ταυτίστηκαν και αγχώθηκαν με τις περιπέτειές τους και χάρηκαν με το ευτυχές τέλος.

Η Ροδάνθη Δημητρέση από την Action Art/ Εικαστική Δράση, o υπεύθυνος επικοινωνίας του Συνδέσμου Ελληνο-Αραβικής Φιλίας, Μπαντέρ Χασίμ (Bader Hashim) και ο Τούρκος φοιτητής στη Θεσσαλονίκη, Οζάν Σερχάτ Ακά (Ozan Serhat Aka) αφηγήθηκαν στη μητρική τους γλώσσα, στα ελληνικά, αραβικά και τουρκικά, αντίστοιχα, ιστορίες διαφορετικών πολιτισμών, αναδεικνύοντας κοινά τους στοιχεία στην παράσταση αφήγησης με τίτλο «Στους δρόμους των Παραμυθιών», που διοργανώθηκε σε συνεργασία με το Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης.

«Επιλέξαμε ιστορίες για πολέμους που ξεσπούν χωρίς σοβαρή αιτία, για ξένους που αντιμετωπίζονται αρχικά με επιφύλαξη και γίνονται αποδεκτοί. Έχουμε προσφυγικό στοιχείο παρά πολύ έντονο μέσα στις οικογένειές μας, πρέπει να θυμόμαστε από πού ερχόμαστε είναι πολύ σημαντικό» δήλωσε στο Αθηναϊκό/ Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων η Ροδάνθη Δημητρέση, η οποία προωθεί τη διάδοση της αφηγηματικής τέχνης και από το 2010 κάνει πολυγλωσσικές αφηγήσεις.

Τα παραμύθια μιλούν για ειρήνη και συνύπαρξη, αυτό θέλουν οι γονείς να διαδώσουν στα παιδιά τους Η Μπετούλ και η Μερβέ από την Τουρκία παρακολούθησαν την παράσταση αφήγησης με τις κόρες τους, 6,5 ετών και 6 ετών, οι οποίες μίλησαν στο ΑΠΕ– ΜΠΕ σε άπταιστα ελληνικά, επαναλαμβάνοντας τις κοινές λέξεις που χρησιμοποιούνται και στις τρεις γλώσσες και ακούστηκαν στα παραμύθια: μπακάλης, τέντζερης, ντολμάς.

Η ηλικίας 6,5 ετών μικρή δήλωσε ότι πρώτη φορά άκουσε τα συγκεκριμένα παραμύθια και ότι ενθουσιάστηκε με την ιστορία «Ο Νασρεντίν Χότζας και το μεγάλο καζάνι». Η φίλη της είπε ότι διασκέδασε με τις ιστορίες που άκουσε, όμως ότι αγαπημένη της ηρωίδα παραμυθιού είναι η Άριελ, η Μικρή Γοργόνα.

«Όταν ήμουν μικρή άκουγα παραμύθια από τους γονείς μου, τώρα όμως τα παιδιά έχουν τα βιβλία τους και διαβάζουν μόνα τους ιστορίες» τόνισε στο Αθηναϊκό/ Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων η Μπετούλ υπογραμμίζοντας ότι είναι σημαντική η αφήγηση και η ανάγνωση για τα μικρά παιδιά, καθώς τα βοηθά να εμπλουτίσουν το λεξιλόγιό τους και τη φαντασία τους.

«Βασικό νόημα των παραμυθιών είναι η ειρήνη, η συνύπαρξη και αυτό θέλουν να μεταδώσουν και οι γονείς στα παιδιά τους. Θέλουν να μάθουν για την επικράτηση της ειρήνης, της αδελφοσύνης, της φιλίας» υπογράμμισε.

Στα παραμύθια, που μπορεί να είναι από διαφορετικούς πολιτισμούς, διαφορετικές χώρες, υπάρχουν κοινά στοιχεία, ανέφερε η Μερβέ. Οι ήρωες περνούν δυσκολίες, αλλά τα καταφέρνουν στο τέλος. Οι ζωές μας μοιάζουν με τα παραμύθια, άνθρωποι βιώνουν δεινά και αυτήν τη στιγμή γράφονται ιστορίες, πρόσθεσε.

Οι πρόσφυγες και μετανάστες παρακολούθησαν την εκδήλωση σε συνεργασία με μη κυβερνητικές οργανώσεις, τη Solidarity Now και τα Κέντρα Υποστήριξης Νέων (KYN) της ΑΡΣΙΣ στη Θεσσαλονίκη.

Δράσεις για τους πρόσφυγες που αφορούν την πολυφωνία και τη συνεργατικότητα

Προετοιμάζαμε την εκδήλωση εδώ και έναν μήνα και πιστεύω ότι είχαμε πολύ καλή ανταπόκριση, δήλωσε στο Αθηναϊκό/ Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων η συντονίστρια Εκπαιδευτικών Προγραμμάτων του SolidarityNow στη Βόρεια Ελλάδα, Δομνίκη Γεωργοπούλου, τονίζοντας ότι την παράσταση αφήγησης παρακολούθησε όχι μόνον αραβόφωνο και τουρκόφωνο κοινό, αλλά και από άλλες χώρες, στις οποίες μιλιούνται διαφορετικές αραβικές διάλεκτοι. Έδειξαν ενδιαφέρον, καθώς σε μία παράσταση αφήγησης η ιστορία γίνεται κατανοητή ακόμη κι αν δεν καταλαβαίνει κάποιος τη γλώσσα.

Τα παιδιά που ήταν στο κοινό, μένουν στα Διαβατά, ή σε διαμερίσματα του προγράμματος «Εστία» της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR) και τα γνωρίζουμε μέσω των εκπαιδευτικών μας προγραμμάτων. Συμμετέχουν στο πρόγραμμα «ΔΙΑ–δράσις» που υλοποιούμε με χρηματοδότηση της Μητροπολιτικής Αναπτυξιακής Θεσσαλονίκης στο Διαπολιτισμικό Γυμνάσιο, επισήμανε η κ. Γεωργοπούλου.

Την παράσταση αφήγησης παρακολούθησαν επίσης παιδιά από το Blue Refugee Center– Κέντρο Υποστήριξης Προσφύγων της Solidarity Now στη Θεσσαλονίκη, το οποίο υποστηρίζεται από την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR).

«Προσπαθούμε να συμμετέχουν σε όλες τις δράσεις που διοργανώνονται έφηβοι από Δομές Φιλοξενίας Ασυνόδευτων Ανήλικων. Μας ενδιαφέρει η ομαλή κοινωνική ένταξη των παιδιών και προσπαθούμε να συμμετέχουν σε δράσεις που αφορούν την πολυφωνία, τη συνεργατικότητα και τον πολιτισμό, την αντίληψη ότι είμαστε μία κοινότητα και ότι όλοι συμμετέχουμε στο κτίσιμό της» δήλωσε στο ΑΠΕ- ΜΠΕ η Αργυρώ Μουμτζίδου υπεύθυνη για τη Σχολική Διαρροή στο Κέντρο Υποστήριξης Νέων της ΑΡΣΙΣ.

Συνοδεύσαμε τις οικογένειες και έφηβους από τους ξενώνες της ΑΡΣΙΣ στην εκδήλωση, με στόχο να τονιστεί η πολυφωνία και η πολυγλωσσία, να δώσουμε το «παρών» και διαφορετικές κοινότητες να μεταφέρουν η μία στην άλλη, μία αύρα και έναν αέρα από τον πολιτισμό τους. Σε έναν χώρο που προωθεί την ιστορικότητα της πόλης, βρέθηκαν διαφορετικοί πολιτισμοί, Αφγανοί, Άραβες, Τούρκοι και Αφρικανοί, υπογράμμισε.

Η παράσταση αφήγησης με τίτλο «Στους δρόμους των Παραμυθιών» εντάσσεται στις εκδηλώσεις που διοργανώνει και φιλοξενεί το Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης, με στόχο το κοινό της πόλης να έρχεται πιο κοντά με ομάδες προσφύγων και μεταναστών και να γνωρίσει τον πολιτισμό και την κουλτούρα τους.

Το καλοκαίρι, με την ευκαιρία της Ευρωπαϊκής Ημέρας Μουσικής και της Παγκόσμιας Ημέρας Προσφύγων, διοργάνωσε την εκδήλωση με θέμα «Γνωρίζοντας την Αρχαία Ελληνική Μουσική» σε συνεργασία με τον καθηγητή μουσικολογίας του Τμήματος Μουσικών Σπουδών του ΑΠΘ Ιωάννη Καϊμάκη και το μουσικό σύνολο «Μεσογειακά Ηχοχρώματα», που περιλάμβανε θεματική ξενάγηση στους εκθεσιακούς χώρους για τα αρχαία μουσικά όργανα από τον αρχαιολόγο του ΑΜΘ Χαράλαμπο Τσούγγαρη.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Read more at: https://parallaximag.gr/life/texnes/giorti-pou-efere-konta-diaforetikous-politismous-kai-glosses