Πέντε χιλιόμετρα …αλληλεγγύης θα διανύσει μια ομάδα προσφύγων, η οποία αποφάσισε να συμμετάσχει στον Δρόμο Υγείας και Δυναμικού Βαδίσματος, που θα πραγματοποιηθεί το προσεχές Σάββατο 14 Οκτωβρίου, στη Θεσσαλονίκη.

“Αποφάσισα να συμμετάσχω στη διοργάνωση, μαζί με τα τρία παιδιά μου, για να δείξω ότι υποστηρίζω τους Ελληνες, θέλω να προσαρμοστώ στην ελληνική πραγματικότητα και φυσικά, να γίνω αποδεκτή” λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η 39χρονη Μανάρ Αΐντ, μέλος της 28μελούς ομάδας της οργάνωσης “Solidarity Now”, που θα τρέξει στη διοργάνωση. Μάλιστα, η 39χρονη Σύρια, η οποία έχει πάρει προσωρινή παραμονή για 3 χρόνια στην Ελλάδα, εκφράζει την επιθυμία της να μείνει μόνιμα στην Ελλάδα, τη χώρα που την έχει ήδη “αγκαλιάσει”. Μάλιστα, τα παιδιά της (9, 13 και 15 χρόνων) πηγαίνουν σε ελληνικά σχολεία και τον περίπου ενάμιση χρόνο που έχουν έρθει στην χώρα μας από τη Συρία, έχουν μάθει αρκετά καλά και τη γλώσσα! “Θέλω να συνεχίσω να δουλεύω και να εξασφαλίσω ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά μου” τονίζει η Μανάρ Αΐντ, η οποία εργάζεται ως διερμηνέας στη μη κυβερνητική οργάνωση. Το “Solidarity Now”, μέσω του “Blue Refugee Center”, που λειτουργεί στη Θεσσαλονίκη και με πρωτοβουλία των μελών του, Λάζαρου Πούλιου και Φλώρας Σαρακατσιάνου, δημιούργησε την “ομάδα τρεξίματος” από ωφελούμενους αλλά και εργαζόμενους του Κέντρου. “Είναι η πρώτη φορά που αποφασίσαμε να συμμετάσχουμε σε τέτοια διοργάνωση. Η ομάδα μας, λοιπόν, απαρτίζεται από 22 γυναίκες και 6 άντρες, εκ των οποίων οι 17 είναι ανήλικοι και προέρχονται από Συρία και Αφγανιστάν” εξηγεί ο κ. Πούλιος. “Ηθελαν πολύ να συμμετάσχουν στο Δρόμο Υγείας και Δυναμικού Βαδίσματος στο πλαίσιο της ενσωμάτωσης. Αλλωστε, είναι κυρίως έφηβοι, οι οποίοι κινούνται πολύ μέσα στην πόλη και θέλουν να αισθανθούν ‘κομμάτι’ της τρέχοντας μαζί με Ελληνες” λέει, από την πλευρά της, η κ. Σαρακατσιάνου, προσθέτοντας μάλιστα ότι στον αγώνα συμμετέχει με αξιώσεις και μια 16χρονη αθλήτρια από το Αφγανιστάν, η οποία μπορεί να κάνει και καλό χρόνο. Η εκκίνηση θα γίνει στις 21:15, με αφετηρία το Δημαρχιακό Μέγαρο Θεσσαλονίκης και η διαδρομή των 5.000 μέτρων θα ακολουθήσει τις οδούς: Λεωφ. Βασ. Γεωργίου, Ανδρονίκου, Τσιμισκή, Πολυτεχνείου, Καρατάσου, Λεωφ. Κουντουριώτου, Λεωφ. Νίκης, όπου οι συμμετέχοντες θα τερματίσουν μπροστά στον Λευκό Πύργο.

Πρωταθλητής του Μουάι Τάι (Muay Thai) τρέχει στο Δρόμο Υγείας

Ο Μο Μαγκάμι (Mo Maghami) είναι αθλητής του Μουάι Τάι με σημαντικές διακρίσεις. Ηρθε πριν από 13 χρόνια στην Ελλάδα από το Αφγανιστάν και εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη, όπου εργάζεται ως διερμηνέας στο “Solidarity Now” και έχει ανοίξει και το δικό του γυμναστήριο. “Ο αθλητισμός δεν έχει σύνορα γι’ αυτό κι εγώ αποφάσισα να τρέξω μαζί με τους Ελληνες στον αγώνα και να δείξω πόσο σημαντική είναι η άθληση” λέει ο 34χρονος αθλητής, ο οποίος στο παγκόσμιο πρωτάθλημα που έγινε το 2004 στην Κέρκυρα, με τη συμμετοχή 72 χωρών, κατέκτησε την τρίτη θέση. “Η Ελλάδα βέβαια”, συμπληρώνει, “τώρα γνωρίζει το άθλημα και είναι ενδεικτικό ότι εγώ αναγκάστηκα επί 3 χρόνια να κάνω δωρεάν μαθήματα για να βοηθήσω στη διάδοσή του” λέει. Σημειώνεται ότι το Μουάι Τάι είναι πολύ διαδεδομένο στις ασιατικές χώρες και ο Μο Μαγκάμι ξεκίνησε τις προπονήσεις από την ηλικία των 8 ετών. Μιλώντας άπταιστα ελληνικά και δουλεύοντας ως διερμηνέας στην οργάνωση, ο 34χρονος αθλητής ήρθε πολλές φορές σε επαφή με ομοεθνείς του, οι οποίοι τον ρωτούσαν εναγωνίως πώς κατάφερε να φτιάξει τη ζωή του σε μια άλλη χώρα. “Αυτό που τους λέω είναι ότι πρέπει να το πάρουν απόφαση ότι όταν φεύγουν από το σπίτι τους, πρέπει να χτίσουν ένα άλλο σπίτι αλλού. Παντού είναι δύσκολα, και στην Ελλάδα, όμως, όλοι πρέπει να παλεύουμε” καταλήγει.

Δείτε εδώ το άρθρο

Ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο της εθελόντριας του SolidarityNow στη Θεσσαλονίκη, Karolina Partyga, σχετικά με την εμπειρία που έζησε προσφέροντας τις υπηρεσίες της στα προγράμματα που αφορούν στους ωφελούμενους της οργάνωσης.

Waiting for the future to begin: refugees’ everyday lives in Greece

Solidarity volunteer Karolina Partyga on what she has learned from refugees in Thessaloniki

September 26, 2017

Food and drink can help communication across language barriers. Photo: Solidarity Now

Two years after the world made a photo of a dead toddler into the image of mass forced migration, refugees are no longer front page news in Europe. If we want the next image to be a different one, we need to fill the insides of the newspapers with stories of our shared everyday life that bring us closer to one another. Great injustice and suffering is being inflicted every day – but the complexity of the refugee experience requires everyday stories be told as well.

As a volunteer at Solidarity Now in Thessaloniki, Greece, I am not confronted with stereotypical images of suffering. There are profound moments, when people share their extraordinary stories with me – a 14-year-old who says she always wanted to be a jet pilot, but now doesn’t really have a home to defend; a man who mentions it took him two years and eight months to get to Europe (during a Greek class on basic means of transport); a teenage girl who has just found out she will see her father after three years apart; a woman who lived in a prison with her husband and their baby boy.

Pretty much everyone can tell you something that will break your heart, and I am reminded that I’m surrounded by people whose lives have been turned upside-down. But, far more often, we talk about our everyday lives – housework, books and music, the impossible heat, and, of course, food.

Space for solidarity

Usually, I work in the Blue Refugee Centre, a space run by Solidarity Now in central Thessaloniki. There, we offer a variety of services – psychosocial support, language lessons, employment help – and create opportunities for refugees to socialise, to exchange experiences and tips on life in Greece, and to find out about the diverse programmes available to them.

There isn’t a single profile of a typical person who comes to the centre. We support people of very different ethnicities, socioeconomic backgrounds, levels of education and sexual orientations. Here you can meet a lawyer fleeing political repression, a man who worked in a family import-export business until the road they used for transport was blown up, a housewife who was famous in her village for her baba-ganoush, and a pre-school teacher who topped up her income working as a tailor. Those identities are again complicated by their experiences since leaving their homes, and the situation they encounter in Greece.

Some people commute to the centre from nearby camps (eg. from Davata – you can see a map with camps in Greece ), some stay in housing units managed by one of the many NGOs, some have already found homes in the city. But even some camps feel worlds apart. The infamous Softex camp, run by the Greek army, was meant to gather those considered ‘troublesome’ (which did not prevent many children from living there), leaving many people traumatised by the experience. The small Drama camp, meanwhile, inhabits a converted warehouse, so each family has a private space and life is relatively well-organised.

The situation in the camps has also been changing in the last few years. Many camps came under increased pressure after hotspots such as the Idomeni border crossing were evacuated, and the overpopulation and tensions have threatened the sense of security among many families.

Housing is allocated by UNHCR (the UN refugee agency), but the agency hires other NGOs to manage various accommodation schemes, and to communicate with refugees about their housing situation. This often depends on a variety of factors – from the individual’s intention to claim asylum in a specific country, to the relationships they develop with the community around them. Understandably, many refugees find the system too complicated, and feel that there is not enough transparency around housing.

Non-verbal communication

I’ve heard a lot of those stories in the Greek lessons I take at the Blue Refugee Centre, as my colleagues and I learned how to talk about our experiences in the new language. But, as a volunteer, I am hardly at the forefront of such problems, and I mostly admire the patience of everyone involved and the dignity with which they handle those difficulties.

It turns out the best conversation starter, when it seems like you can’t communicate at all, is coffeeI work primarily in the Women’s Safe Spaces. One of my main responsibilities is teaching English in the Mother-Baby Corner at the refugee centre, where I work with women who have never learned the language. Many don’t read and write in their native tongues.

I do not speak Arabic, Farsi, Kurdish, or any non-European language. This means I do not share a single verbal means of communication with my students, but, often, the groups I teach are composed of so many different nationalities that it wouldn’t really make that much of a difference if I spoke one of those languages.

It turns out the best conversation starter, when it seems like you can’t communicate at all, is coffee. We might despise sugar for being a menace of modern society, but I am thankful the word is almost identical in a variety of languages. The most beautiful thing about the ‘do you like coffee? With sugar?’ chat is that it ends the ‘me no English’ one. And then it turns out communication is 80 per cent non-verbal, so you can start having a great time.

For certain practical arrangements, we sometimes turn to a form of ‘Chinese whispers’, as some women speak both Arabic and Kurdish, or Turkish, or Farsi. It can produce an unexpected result. Once, I asked my students to try to translate their favourite recipe, but my request must have got lost in translation, and some brought the prepared dishes instead. The food was fantastic.

Sharing stories

My work is never dull. Students always ask to see pictures of my family, and to satisfy their curiosity about my life, I had to develop some acting skills. There are numerous surprises: when I met a new group of women, they expressed far greater enthusiasm in a deal that would involve me teaching them English for an hour and them teaching me Arabic for another. Another surprise was when I made Polish pierogi (it took me over four hours, and I was so happy with myself) and the overwhelming response of my students was something like: nice, but we make the same dish (surprise!), just better (well, no surprise!)

Then there are the touching moments: after a session, a student used Google Translate to tell me she ‘greatly enjoyed this activity’ – I guess she did not feel that the English phrases she knew were properly expressing her satisfaction. Or when a new student – the first Farsi speaker in the group – joined, even the shyest of my students employed their new English vocabulary to find out about her children.

I don’t usually ask personal questions, and so was surprised and moved to find out that this was precisely what my students wanted to shareThere is seemingly nothing extraordinary about those moments, but, as time passed, they allowed us to grow close. One day we were learning how to express our feelings, and someone said: ‘Today I am angry, because my husband in Germany doesn’t telephone.’ While I only wanted to teach the basics of expressing causality in English, that turned out to start our most incredible conversation.

Given the traumatic experiences of many refugees, I don’t usually ask personal questions, and so was surprised and moved to find out that this was precisely what my students wanted to share. It turned out that some of my students stayed quiet before because they didn’t know how to say the things that actually mattered to them – I miss my husband, I am lonely, I feel confused. There were tears, hugs, and words of comfort, all shared by women who just two months earlier weren’t sure how to say where they’re from in English.

That session was perhaps one of the most humbling experiences of my life. The stories we hear of refugees are usually a lot more eventful than those of the women I have the pleasure to work with. But I am amazed at their strength and resilience in a context they have found themselves in – the protracted uncertainty, the seemingly endless wait for the bureaucratic procedures to finally be completed so they can see their loved ones.

Living in limbo

Currently, the waiting time for an asylum, relocation or family reunification application interview is at least half a year. For Syrian nationals (and stateless people who can prove residency in Syria), the so-called ‘Fast Track’ option is advertised as requiring a six-month waiting period. If you’re not Syrian, your asylum claim will take much longer, but at least you can work in the meantime – though this isn’t much of a consolation in crisis-ridden Greece, where the unemployment rate doesn’t fall below 20 per cent. This means that many people are forced to live in limbo, uncertain of their future, unable to begin rebuilding their lives.

At the same time, those who are waiting to leave Greece face an often-changing and increasingly complex situation. Germany has imposed a (unofficial and unlawful) limit on the number of people who can be flown into the country under the family reunification law. Families who believed they will soon see each other have been waiting since October 2016 for their flights. Perhaps some of the most depressing cases involve individuals who were mistakenly informed their reunification papers are ready, only to find out that the call from the ministry was meant for someone else.

In this bureaucratic nightmare, spending another Eid video-chatting with their families, people begin to see their life in the given Western European country as a new beginning. This is why many believe that everything will change, and that life will become easier once they leave Greece.

Someone here once told me that in Syria the system was corrupt, but at least you knew how to use it. In Greece, all you can do is wait for your future to begin. Renew your temporary permit card and try to focus on everyday life – the housework, the books and music, the weather, and, of course, the food.

If you want to find out more, social media profiles of NGOs and volunteer groups can be the best source of information. Solidarity Now is the organisation I volunteer at. On our profile, you can find individuals’ stories, opinion pieces, and updates on programmes available for refugees, although some posts are only available in Greek. Refugee Info is an Arabic and English language resource which posts reliable updates for refugees, and for those who want to have a more detailed view of the circumstances in which a refugee finds themselves in Europe. The Mobile Info Team is a similar resource, but focused on Northern Greece. For Northern Greece, you can also check out the page of the independent Volunteers Network. I also follow the UNHCR country-specific profiles, and major organisations like Help Refugees.

Διαβάστε εδώ το άρθρο

H εφημερίδα The Christian Science Monitor ταξιδεύει μέσω του ανταποκριτή της στο μικρό νησί της Τήλου για να γνωρίσει από κοντά το πρωτοποριακό πρόγραμμα ενσωμάτωσης προσφύγων στην τοπική κοινωνία και το πρόγραμμα του SolidarityNow εκεί.

Το πρόγραμμα της Τήλου που υλοποιεί με επιτυχία το SN, προωθείται παγκοσμίως ως ένα συγκεκριμένο παράδειγμα κοινωνικής ένταξης συνύπαρξης και ανάπτυξης.

Διαβάστε το ενδιαφέρον άρθρο, εδώ

Άρθρο της HUMANITE για το πρόγραμμα Στέγασης και Φιλοξενίας του SolidarityNow στην Τήλο και τη ζωή των ωφελούμενων εκεί.

Δείτε εδώ το άρθρο της εφημερίδας, στα γαλλικά

Δείτε εδώ το πλήρες άρθρο

Στην πλατεία του νησιού οι πιτσιρικάδες τρέχουν αλαφιασμένοι. Στροβιλίζονται γύρω από τις ξύλινες καρέκλες των καφενείων, αδιαφορώντας για τις ξέπνοες παρατηρήσεις των μεγαλύτερων. Τίποτα δεν μοιάζει ικανό να τους αποσπάσει την προσοχή από το τρεχαλητό που ηχεί σαν επαναλαμβανόμενος βόμβος. Τριγύρω ντόπιοι και πρόσφυγες έχουν χυθεί στα παγκάκια με ένα αίσθημα απόσυρσης, απολαμβάνοντας το δροσερό, απογευματινό αεράκι. Τα παιδιά τους παίζουν μαζί.

Η Τήλος έχει κατορθώσει, σήμερα, να θεωρείται case study ορθής διαχείρισης της προσφυγικής κρίσης, έστω κι αν κατά την έναρξη των ροών, απουσίαζαν παντελώς, από το μικρό νησάκι των Δωδεκανήσων, οι δομές, οι στοχευμένες υπηρεσίες, η πρότερη εμπειρία ανάλογων καταστάσεων και η κρατική βοήθεια. Παρόλα αυτά, όταν χρειάστηκε, οι λιγοστοί κάτοικοι του ακρητικού νησιού δραστηριοποιήθηκαν άμεσα και προχώρησαν συλλογικά σε δράσεις, συχνά υπεράνω των δυνάμεών τους, δείχοντας εμπράκτως την αλληλεγγύη τους σε εκατοντάδες πρόσφυγες που έφταναν όπως, όπως στις ακτές με τα παιδιά τους στην αγκαλιά.

«Όταν μιλάμε για κοινωνική ένταξη, δεν πρέπει να ξεχνάμε πως ο πρώτος και βασικότερος πυλώνας είναι η ένταξη στην αγορά εργασίας. Και αυτό είναι το πραγματικά μοναδικό στην περίπτωση της Τήλου» – Ιωακείμ Βράβας, επικεφαλής παρακολούθησης, αξιολόγησης και λογοδοσίας της οργάνωσης SolidarityNow

«Από την Τήλο έχουν περάσει περισσότεροι από 7.000 άνθρωποι τα τελευταία χρόνια. Μιλάμε για ένα πολύ μεγάλο νούμερο, αναλογικά με το μέγεθος και τον πληθυσμό του νησιού…», μου εξηγεί ο Σπύρος Αλιφέρης, μόνιμος κάτοικος Τήλου και ένας από τους πιο ενεργούς εθελοντές-διασώστες τα προηγούμενα χρόνια. Σήμερα εργάζεται στο πρόγραμμα φιλοξενίας της οργάνωσης SolidarityNow.«Υπήρχαν τουριστικές σεζόν που οι πρόσφυγες έφταναν μέχρι και το 1/3 του πληθυσμού μας, όμως ουδέποτε τους εγκαταλείψαμε στην τύχη τους. Ακόμα και στις πρώτες ροές, που πιαστήκαμε απροετοίμαστοι, υπήρξε μια διαχείριση με ανθρώπινο πρόσημο. Δεν τους αφήσαμε, να περιμένουν εβδομάδες έξω από αστυνομικό τμήμα. Ανοίξαμε το σχολείο, μετά το μοναστήρι ώσπου σιγά, σιγά φτιάχθηκε το καμπ φιλοξενίας στον παλιό στρατώνα. Όλο το νησί προσέφερε –ό,τι μπορούσε ο καθένας. Σήμερα αισθανόμαστε πραγματικά περήφανοι, όχι μόνο γιατί ζούμε αρμονικά μαζί, αλλά κυρίως διότι οι πρόσφυγες είναι πια κομμάτι του νησιού μας».

Η αλήθεια είναι πως το «μοντέλο της Τήλου» είναι μοναδικό στην Ελλάδα. Μόλις πρόσφατα το βρετανικό δίκτυο BBC πραγματοποίησε εκτενές ρεπορτάζ, σε μια προσπάθεια να αναδείξει τους λόγους που έχουν οδηγήσει στην εξόχως ομαλή ενσωμάτωση των προσφύγων στην τοπική κοινωνία. «Αυτό που πραγματικά διαφοροποιεί την Τήλο δεν είναι μονάχα οι καλές συνθήκες φιλοξενίας, αλλά ότι πρόκειται για μικρές δομές που μπορείς να κάνεις ουσιαστική παρέμβαση, πέρα από το πρώτο επίπεδο, δηλαδή, την παροχή μιας άμεση βοήθειας. Όταν έχεις σχεδόν 50 ανθρώπους στο καμπ, μπορείς να επενδύσεις σε αυτούς, στην εξέλιξη και την υποστήριξή τους με μια πιο ολιστική προσέγγιση. Και από την άλλη οι ίδιοι μπορούν να αναπτύξουν πιο εύκολα κοινωνικές επαφές και νέα υποστηρικτικά δίκτυα, σε αντίθεση με τα μεγάλα καμπ όπου οι συνθήκες δεν ευνοούν…», μου εξηγεί ο Ιωακείμ Βράβας, επικεφαλής παρακολούθησης, αξιολόγησης και λογοδοσίας της οργάνωσης SolidarityNow, η οποία υποστηρίζει εδώ και δύο χρόνια την προσπάθεια που πραγματοποιείται στο νησί. Λίγο αργότερα διευκρινίζει: «Βέβαια, όταν μιλάμε για κοινωνική ένταξη, δεν πρέπει να ξεχνάμε πως ο πρώτος και βασικότερος πυλώνας είναι ταυτόχρονα η ένταξη στην αγορά εργασίας. Και αυτό είναι το πραγματικά μοναδικό στην περίπτωση της Τήλου: πολλοί από τους ενήλικες πρόσφυγες που διαμένουν στο καμπ φιλοξενίας, εργάζονται σήμερα στο νησί, σε διάφορα καταστήματα και ξενοδοχειακές επιχειρήσεις».

Το ίδιο πρωί επισκέπτομαι το εστιατόριο «Γοργόνα» στον παραλιακό πεζόδρομο της Τήλου. Εκεί εργάζεται στην κουζίνα η Μαϊσούν Αλντέρι από τη Συρία, μητέρα πέντε παιδιών. Όπως μου λέει «προσελήφθη πριν από ενάμιση μήνα περίπου» και θεωρεί «πραγματικό δώρο αυτή τη δουλειά». Τη ρωτώ αν εργαζόταν στη Συρία. «Όχι, μεγάλωνα τα παιδιά μου, ο άντρας μου εργαζόταν. Τώρα, βέβαια, δουλεύω εγώ και προσέχει εκείνος τα παιδιά στο καμπ. Δεν του άρεσε καθόλου στην αρχή, αλλά προσαρμόζεται!», μου αποκαλύπτει χαμογελώντας. Το μεγαλύτερο πρόβλημα για την Μαϊσούν είναι η γλώσσα –γνωρίζει ελάχιστες λέξεις σε ελληνικά και αγγλικά, οπότε συχνά οι συννενοήσεις στην κουζίνα γίνονται με τη γλώσσα του σώματος. «Ξέρω ελάχιστα ελληνικά, πηγαίνω μια φορά την εβδομάδα στο σχολείο για να μάθω περισσότερες λέξεις». «Έχεις μάθει καμιά;», ρωτώ. «Φέτα, ψυγείο, σαλάτα, ποτήρι», απαντά, γελώντας δυνατά.

Ιδιοκτήτης του εστιατορίου που εργάζεται η Μαϊσούν είναι ο 34χρονος, Νίκος Παπαδόπουλος. Όπως μου λέει: «Είναι ένα πολύ εργατικό άτομο και εξαιρετικά συνεργάσιμη –με τη σύζυγό μου έχουν γίνει πλέον φίλες. Δουλεύουν μαζί στην κουζίνα. Το φοβερό είναι πως παρότι η Μαϊσούν δεν μιλά σχεδόν καθόλου ελληνικά και αγγλικά και γενικώς η επικοινωνία μας είναι δύσκολη, παρόλα αυτά έχουμε αναπτύξει έναν δικό μας κώδικα επικοινωνίας». Ρωτώ τον Νίκο αν η παρουσία της Μαϊσούν έχει φέρει αέρα ανατολής και στο μενού του μαγαζιού. «Έχουμε συμπεριλάβει στον κατάλογο τη δική της μελιτζανοσαλάτα, η οποία είναι πραγματικά πεντανόστιμη. Αυτή είναι η μόνη επιρροή». «Έχουν υπάρξει αρνητικά σχόλια στο νησί για την επιλογή σου να προσλάβεις την Μαϊσούν;», ρωτώ τον Νίκο, ενώ η εκείνη επιστρέφει στην κουζίνα για να συνεχίσει την εργασία της. «Όχι, ούτε έχουν παρουσιαστεί στο μαγαζί φαινόμενα ξενοφοβίας. Μονάχα κάποιοι ξένοι τουρίστες κοιτούν λίγο περίεργα καμιά φορά, αλλά μέχρι εκεί. Οι ντόπιοι είναι όλοι, ή έστω σχεδόν όλοι, φιλικοί με τους πρόσφυγες. Έχουν ενσωματωθεί πλήρως οι άνθρωποι εδώ».

Το παράδειγμά της Μαϊσούν δεν είναι το μοναδικό στην Τήλο –αρκετοί ακόμα συμπατριώτες της εργάζονται σε τοπικές επιχειρήσεις. Η Μάχα Μπαράκα και η Ζουχόρ Κλιφ, ως καθαρίστριες, σε ξενοδοχειακές επιχειρήσεις, ενώ ο Κουσάι Αλ Νταμάντ στο μοναδικό φούρνο της Τήλου. Τον συναντώ το βράδυ, λίγο προτού πιάσει δουλειά. «Η Τήλος δεν έχει καμία σχέση με τα άλλα νησιά που βρέθηκα», μου λέει εξαρχής ο Κουσάι. «Τι διαφορετικό έχει;», ρωτώ. «Όλα είναι διαφορετικά, από τη συμπεριφορά των ντόπιων έως το καμπ που διαμένουμε και οι συνθήκες δεν έχουν καμία σχέση με άλλα καμπ που έτυχε να φιλοξενηθώ. Επίσης, στην Τήλο βρήκα δουλειά, που είναι πολύ σημαντικό για εμένα, διότι ένιωσα αμέσως καλύτερα, ένιωσα πως μπορούσα να προσφέρω στην οικογένειά μου μια ασφάλεια». Ο Κουσάι είναι παντρεμένος και έχει δύο παιδιά. Εργάζεται τα βράδια και το πρωί επιστρέφει στο καμπ για να ξεκουραστεί.

Όσο ζούσε στη Συρία τοποθετούσε air condition και δεν είχε ιδέα από τη δουλειά του φούρναρη. «Έμαθε πολύ γρήγορα, ήδη από την τρίτη μέρα εργαζόταν κανονικά μέσα στο μαγαζί, όταν οι προηγούμενοι εργαζόμενοι που είχα χρειάζονταν τουλάχιστον ένα 15νθημερο…», μου εξηγεί ο Μιχάλης Πανίδης, ιδιοκτήτης του φούρνου στην Τήλο και ο άνθρωπος που έδωσε εργασία στον Κουσάι. Τον ρωτώ αν αυτή η απόφαση πάρθηκε με γνώμονα την αλληλεγγύη προς τους πρόσφυγες ή αν πράγματι είχε ανάγκη στην επιχείρησή του από έναν εργαζόμενο. «Ήταν συνδυασμός…», απαντά. «Χρειαζόμουν έναν extra υπάλληλο στο μαγαζί, αλλά ταυτόχρονα είμαι και της άποψης πως η εργασία είναι βασική προϋπόθεση για την ομαλή ένταξη των προσφύγων στην κοινωνία μας. Συνεπώς μόλις παρουσιάστηκε η ευκαιρία το έκανα. Δεν τον έχω μετανιώσει ούτε στιγμή –είμαι πολύ ευχαριστημένος από τον Κουσάι. Φάνηκε από την πρώτη στιγμή πως ήθελε να εργαστεί ο άνθρωπος». Λίγο προτού φύγω από τον φούρνο ρωτώ τον 35χρονο Κουσάι, αν σκέφτεται να μείνει μόνιμα στο νησί. «Έχω συγγενείς που με περιμένουν στη Γερμανία, οπότε ακόμα δεν ξέρω τι θα συμβεί στο μέλλον. Πάντως, για την ώρα είμαι πολύ ευχαριστημένος στην Τήλο».

Σήμερα στο καμπ φιλοξενίας της Τήλου ζουν 46 πρόσφυγες από τη Συρία -26 ενήλικες και 20 παιδιά. Σχεδόν κάθε οικογένεια έχει ένα άτομο το οποίο εργάζεται στο νησί. Την ίδια ώρα, η ύπαρξη του καμπ έχει ανοίξει θέσεις εργασίας σε ντόπιους που μέχρι πρότινος ζούσαν σε άλλα σημεία της Ελλάδας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η οικογένεια του Θαρρενού Χατζηφούντα και της Βασιλικής Τασίου. Αν και το ζευγάρι έμενε για χρόνια στη Ρόδο, μαζί με τα δύο τους παιδιά, μόλις ο Θαρρενός κατάφερε να εξασφαλίσει εργασία στο καμπ φιλοξενίας, πήραν από κοινού την απόφαση να επιστρέψουν. Συναντώ τους δυο τους στο κομμωτήριου που εργάζεται σήμερα η Βασιλική. «Πως σας φαίνεται η επιλογή να επιστρέψετε στην Τήλο;», ρωτώ. Το λόγο παίρνει πρώτος ο Θαρρενός. «Εγώ πάντα ήθελα να γυρίσω πίσω στο νησί, αλλά φοβόμουν μήπως δεν έβρισκα δουλειά. Ξέρεις είναι μικρός ο τόπος εδώ. Με το που άνοιξε, όμως, μια καινούρια θέση εργασίας στο καμπ φιλοξενίας, δεν το σκέφτηκα καθόλου. Το δύσκολο ήταν να πείσω την Βασιλική, που στην αρχή δεν ήθελε καθόλου να μετακομίσουμε».

«Το μετάνιωσες που ήρθατε;», στρέφομαι προς τη Βασιλική. «Στην αρχή φοβόμουν, αλλά τώρα δεν το αλλάζω με τίποτα. Έχω χρόνο να βλέπω τα παιδιά μου, τον άντρα μου, είναι καλύτερη η ποιότητα ζωής απ’ ότι στη Ρόδο που οι ρυθμοί είναι πολύ πιο έντονοι και απαιτητικοί. Οπότε όχι δεν το έχω μετανιώσει καθόλου, το αντίθετο», μου ξεκαθαρίζει. «Έχετε αναπτύξει προσώπικες σχέσεις με τους πρόσφυγες;», ρωτώ και τους δύο. «Εννοείται…», μου λέει η Βασιλική. «Με τους περισσότερους είμαστε φίλοι, κάθε μέρα άλλωστε τα παιδιά μας παίζουν μαζί». «Αν δεν ήταν αυτοί οι άνθρωποι εδώ, δεν θα είχαμε επιστρέψει ποτέ στο νησί εμείς», προσθέτει ο Θαρρενός.

Υπεύθυνη της κοινωνικής ομάδας και των δραστηριοτήτων της δομής φιλοξενίας του SolidarityNow είναι η Έλενα Πισσά, η οποία και αυτή με τη σειρά της έχει επιστρέψει πλέον μόνιμα στην Τήλο. «Μέχρι να ξεκινήσουν οι προσφυγικές ροές ερχόμουν στο νησί για την καλοκαιρινή σεζόν και Σεπτέμβριο επέστρεφα στην Αθήνα», μου εξηγεί. «Πλέον ζω όλο το χρόνο εδώ μαζί με το παιδί μου. Με έναν τρόπο η προσφυγική κρίση άλλαξε και τις δικές μας ζωές. Στην Αθήνα είχα μια εταιρεία με φυσικά καλλυντικά, την οποία έκλεισα για να επιστρέψω. Δεν το μετάνιωσα ποτέ, ούτε έκανα δεύτερες σκέψεις. Γενικώς το προσφυγικό άλλαξε την εικόνα της Τήλου. Οικογένειες επέστρεψαν, άτομα που θα έφευγαν το χειμώνα, βρήκαν δουλειά στη δομή φιλοξενίας και έμειναν, αυτή είναι η πραγματικότητα. Υπήρξε μια θετική αλληλεπίδραση μεταξύ ντόπιων και προσφύγων. Για μένα η Τήλος είναι ένα κοινωνικό πείραμα που πέτυχε, διότι στο τέλος της ημέρας όλοι ωφελήθηκαν. Πρωτίστως οι πρόσφυγες που αισθάνονται σήμερα ασφαλείς και μέρος της τοπικής κοινωνίας, αλλά και οι ντόπιοι».

Όπως δημοσιεύτηκε στο voria.gr

Η οργάνωση παρέχει ασφαλή και αξιοπρεπή διαβίωση σε καταλύματα σε ιδιαίτερα ευπαθείς πληθυσμούς, στο διάστημα παραμονής τους στη χώρα μας.
Σε περισσότερους από 4.400 αιτούντες άσυλο, ανάμεσά τους περισσότερα από 2.000 παιδιά, έχει προσφέρει στέγη και φιλοξενία το SolidarityNow από τον Απρίλιο του 2016 μέχρι τον Ιούνιο του 2017, συμβάλλοντας στην αντιμετώπιση του ζητήματος της στέγασης αιτούντων άσυλο και υποψηφίων μετεγκατάστασης που βρίσκονται στην Ελλάδα με όρους αξιοπρέπειας και σεβασμού.
Το SolidarityNow, πιστεύοντας ότι κανένας άνθρωπος δεν πρέπει να διαμένει σε σκηνές ή σε κλειστούς καταυλισμούς, έδρασε -και συνεχίζει να δρα- αναπτύσσοντας ένα πολυεπίπεδο πρόγραμμα φιλοξενίας. Γνώμονας της δράσης αυτής είναι η διασφάλιση αξιοπρεπών συνθηκών διαβίωσης για όλους, προσφέροντας εναλλακτικές λύσεις και αναπτύσσοντας μοντέλα στέγασης που λαμβάνουν υπόψη και τις ιδιαίτερες ανάγκες του κάθε ατόμου/οικογένειας.
Με καινοτόμα προσέγγιση στα θέματα της φιλοξενίας, στο ευρύτερο πλαίσιο του προγράμματος “Home for Hope”, η οργάνωση παρέχει ασφαλή και αξιοπρεπή διαβίωση σε καταλύματα σε ιδιαίτερα ευπαθείς πληθυσμούς, στο διάστημα παραμονής τους στη χώρα μας έως ότου μετεγκατασταθούν σε άλλη χώρα της Ε.Ε., έως ότου επανενωθούν με μέλη της οικογένειάς τους ή έως ότου αναγνωριστούν ως πρόσφυγες.
Τα συγκεκριμένα προγράμματα του SolidarityNow -που έχουν αναπτυχθεί μέχρι σήμερα στην Αττική, τη Θεσσαλονίκη, τη Σίνδο, την Τήλο,  το Κιλκίς, τις Ροβιές Εύβοιας, τα Ιωάννινα, την Πελοπόννησο και την Ημαθία- έχουν εστιάσει στην άμεση διασφάλιση καταλύματος, ενώ παράλληλα οι ωφελούμενοι υποστηρίζονται με μια σειρά ολοκληρωμένων δωρεάν υπηρεσιών τόσο μέσα από το πρόγραμμα όσο και μέσα από τα Κέντρα Αλληλεγγύης της οργάνωσης, όπως: πρόσβαση σε ιατρική περίθαλψη, νομική συμβουλευτική, κοινωνική και ψυχολογική υποστήριξη, εκπαιδευτικές και ψυχαγωγικές δραστηριότητες, κλπ.
Από τον Απρίλιο του 2016 μέχρι σήμερα, το πρόγραμμα έχει συμπεριλάβει  τέσσερις τύπους δομών, που διαφοροποιούνται ανάλογα με τις εξατομικευμένες ανάγκες των ωφελούμενων:
– Ανεξάρτητες αστικές δομές
Οι ωφελούμενοι φιλοξενούνται σε ανεξάρτητα σπίτια, δημιουργώντας οι ίδιοι το νοικοκυριό τους -σε αυτές περιλαμβάνεται και η φιλοξενία προσφύγων από Έλληνες στα δικά τους σπίτια

– Συλλογικές δομές (συνεργαζόμενα ξενοδοχεία / **η στέγαση σε αυτού του τύπου δομές έχει ολοκληρωθεί)
Οι ωφελούμενοι φιλοξενούνται σε ξενοδοχεία με τα οποία συνεργάζεται η οργάνωση, έχοντας την υποστήριξη από  εξειδικευμένο προσωπικό και μια σειρά προσφερόμενων υπηρεσιών.

– Δομές προστασίας για ευάλωτους πρόσφυγες και αιτούντες άσυλο
Οι δομές αυτές αφορούν στη στέγαση των ωφελούμενων αφενός του εξειδικευμένου προγράμματος “Ασφαλής Πρόσφυγας”, που αποτελεί το πρόγραμμα βοήθειας για τους ΛΟΑΤΙ πρόσφυγες και αιτούντες άσυλο και αφετέρου ευάλωτων προσφύγων/αιτούντων άσυλο, όπως άτομα με αναπηρία, έγκυοι, θύματα βίας, θύματα βασανιστηρίων, κ.ά.
– Πιλοτικό πρόγραμμα κοινωνικής συνύπαρξης της Τήλου
Στην Τήλο λειτουργεί πιλοτικά δομή φιλοξενίας προσφύγων και αιτούντων άσυλο με παράλληλες στοχευμένες ενέργειες για την ομαλή ένταξη των ωφελούμενων στην τοπική κοινωνία και την αρμονική συνύπαρξή τους με τον τοπικό πληθυσμό.
«Ξεκινώντας από την έμπρακτη εκδήλωση της αλληλεγγύης των Ελλήνων προς τους πρόσφυγες, στηρίζοντας όσους φιλοξένησαν στα σπίτια τους και συγκατοίκησαν μαζί τους, το πλέγμα των δράσεων φιλοξενίας περιλαμβάνει σήμερα τη στέγαση σε περισσότερα από 150 διαμερίσματα», σημειώνει ο Επαμεινώνδας Φαρμάκης, Γενικός Διευθυντής του SolidarityNow. «Συνεχίζουμε να αναπτύσσουμε τις δράσεις μας ώστε περισσότεροι αιτούντες άσυλο να μεταφερθούν από τα νησιά ή τους καταυλισμούς με στόχο να αποκτήσουν την ασφάλεια ενός σπιτιού και να λάβουν την απαραίτητη υποστήριξη, ώστε να συνεχίσουν τη ζωή τους».
Παράλληλα, και παρατηρώντας ότι 1 στους 5 ωφελούμενους της οργάνωσης παρουσιάζει μια επιπλέον ευαλωτότητα, το SolidarityNow ανέπτυξε εξειδικευμένες δράσεις στέγασης και υποστήριξης για ΛΟΑΤΙ πρόσφυγες, καθώς και για όσους χρειάζονται άμεση στέγαση (έγκυοι, θύματα βίας, θύματα βασανιστηρίων, κ.ά.).
Το Προφίλ των Ωφελούμενων σε Αριθμούς
περισσότεροι από το 55,05% των ωφελούμενων είναι πρόσφυγες υποψήφιοι στο πρόγραμμα μετεγκατάστασης σε άλλη ευρωπαϊκή χώρα
28,08% είναι αιτούντες άσυλο στην Ελλάδα
14,16% είναι σε διαδικασία επανένωσης με άλλα μέλη της οικογένειάς τους
περίπου 21% των ωφελούμενων αντιμετωπίζουν κάποια ευαλωτότητα, όπως:
20,64% είναι άτομα με σοβαρό πρόβλημα υγείας
22,17% είναι μονογονεϊκές οικογένειες
13,54% είναι γυναίκες σε κίνδυνο και,
7,5% έχει ένα είδος αναπηρίας
Οι ομάδες του SolidarityNow, έχουν μέχρι σήμερα προσφέρει περισσότερες από 3.500 συνεδρίες ψυχοκοινωνικής υποστήριξης, έχουν διευκολύνει την πρόσβαση στις ιατρικές υπηρεσίες για 2.394 ωφελούμενους και έχουν παράσχει εξειδικευμένες νομικές συμβουλές σε περίπου 250 άτομα. Αξιοσημείωτο επίσης ότι μέχρι σήμερα, παιδιά και ενήλικες πρόσφυγες ωφελούμενοι του προγράμματος έχουν συμμετάσχει σε περισσότερες από 40.000 εκπαιδευτικές και ψυχαγωγικές δραστηριότητες.
Το SolidarityNow υποστηρίζει το άμεσο κλείσιμο των καταυλισμών και τη μεταφορά των πληθυσμών σε δομές στέγασης στην ηπειρωτική Ελλάδα.  Στόχος, η παροχή άμεσης ανακούφισης σε άτομα που υποφέρουν από απάνθρωπες συνθήκες διαβίωσης και η επένδυση σε εναλλακτικές μορφές στέγασης, όπως συστήματα μίσθωσης διαμερισμάτων και προγράμματα φιλοξενίας αλλά και δράσεις που θα βοηθήσουν στην ομαλή ένταξη των προσφύγων στην κοινωνία μας.
Σημειώνεται ότι τα προγράμματα Στέγασης και Φιλοξενίας “Home for Hope” υλοποιούνται από το SolidarityNow με την υποστήριξη της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες και τη χρηματοδότηση της Πολιτικής Προστασίας και Ανθρωπιστικής Βοήθειας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ECHO).

Πηγή: https://www.voria.gr/article/stegi-se-pano-apo-4400-etountes-prosefere-to-solidaritynow

Όπως δημοσιεύτηκε στη Μακεδονία

Της Φανής Σοβιτσλή
fanisovi@gmail.com

Τoν κώδωνα του κινδύνου στην κυβέρνηση κρούει η ανθρωπιστική οργάνωση “Solidarity Now” για τους ασυνόδευτους ανήλικους που βρίσκονται σε όλη την ελληνική επικράτεια. Υποστηρίζει ότι υπάρχει ανεπάρκεια ασφαλών δομών φιλοξενίας και έλλειψη εναλλακτικών επιλογών φροντίδας και προστασίας για τα παιδιά που φτάνουν μόνα στην Ελλάδα. Αυτήν τη στιγμή σε 2.500 υπολογίζονται οι ασυνόδευτοι ανήλικοι πρόσφυγες σε ολόκληρη την Ελλάδα, οι οποίοι έχουν επειγόντως ανάγκη από ασφαλή στέγη, ενώ οι διαθέσιμες θέσεις φιλοξενίας είναι μόλις 1.270.

Αυτό σημαίνει ότι περίπου 1.000 ασυνόδευτα παιδιά βρίσκονται σε λίστα αναμονής για μία θέση σε κάποια δομή φιλοξενίας, με κάποια από αυτά να ζουν σε καταλήψεις, άλλα στο δρόμο, ενώ άλλα βρίσκονται υπό αστυνομική προστατευτική φύλαξη (κράτηση) μέχρις ότου βρεθεί διαθέσιμη θέση φιλοξενίας.

Άλλες μορφές κατάλληλης φροντίδας, όπως η αναδοχή κι η ημιαυτόνομη διαβίωση, κρίνονται σύμφωνα με το Solidarity αποδοτικότερες οικονομικά κι ανταποκρίνονται στις ανάγκες, αλλά μέχρι σήμερα έχουν λάβει μικρή συντονισμένη υποστήριξη ή έγκριση από την κυβέρνηση, ενώ δεν έχουν ανακοινωθεί πληροφορίες σχετικά με το εάν και πότε, ακόμη και ισχύουσες μικρής κλίμακας εναλλακτικές προτάσεις φροντίδας και προστασίας θα συνεχιστούν ή θα επεκταθούν.

“Κάθε κενό στην παροχή υπηρεσιών ως απόρροια μιας μη συντονισμένης αλλαγής στη σκυτάλη της διαχείρισης θα έχει αντίκτυπο στην υγεία και την ευημερία χιλιάδων ευάλωτων ανθρώπων. Είναι, λοιπόν, ζωτικής σημασίας να διδαχθούμε από τα λάθη που διαπράχθηκαν στο παρελθόν κατά τη διαχείριση της κρίσης και έτσι να αποφύγουμε μία αναμενόμενη ανθρωπιστική κρίση” τονίζουν, μεταξύ άλλων, οι υπεύθυνοι της οργάνωσης.

Στέγη και φαγητό σε 3.717 πρόσφυγες

Στέγη, φαγητό, υπηρεσίες απασχόλησης, ψυχοκοινωνική και ιατροφαρμακευτική στήριξη σε 3.717 πρόσφυγες και μετανάστες, που διαμένουν σε δομές και καταυλισμούς ανά τη χώρα, προσέφεραν στη διάρκεια της περσινής χρονιάς τα κέντρα αλληλεγγύης της ανθρωπιστικής οργάνωσης “Solidarity Now”, ενώ οι υπηρεσίες που παρασχέθηκαν έφτασαν τις 150.000. Στη Θεσσαλονίκη, που σήκωσε δυσανάλογο βάρος σε σχέση με άλλες περιοχές της χώρας, 514 πρόσφυγες βρήκαν κρεβάτι και φαγητό μέσα από το πρόγραμμα φιλοξενίας “Home for hope” σε οικογένειες και νοικοκυριά, ενώ σε ξενοδοχειακές μονάδες φιλοξενήθηκαν περίπου 180 άτομα, που έχουν αιτηθεί άσυλο και βρίσκονται σε αναμονή για μετεγκατάσταση σε άλλες χώρες της Ε.Ε.

Παρά τις προσπάθειες όμως που καταβάλλει η κυβέρνηση, σήμερα 40.000 πρόσφυγες εξακολουθούν να διαμένουν μέσα σε καταυλισμούς και κάτω από εξαιρετικά άσχημες συνθήκες σε ολόκληρη την ελληνική ενδοχώρα. Από αυτούς 6.000 – 8.000 βρίσκονται σε κέντρα της Θεσσαλονίκης και ευρύτερα της Κεντρικής Μακεδονίας. Ενθαρρυντικό ωστόσο είναι ότι οι ανθρωπιστικές οργανώσεις συνεχίζουν να προωθούν δραστηριότητες και κοινωνικές υπηρεσίες για την υποστήριξη προσφύγων, μεταναστών, αλλά και ελλήνων σε ανάγκη.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της ετήσιας αναφοράς της Οργάνωσης, το 2016 στη Θεσσαλονίκη παρασχέθηκαν 15.421 υπηρεσίες σε 8.220 ωφελούμενους στο πλαίσιο της λειτουργίας του κέντρου αλληλεγγύης της πόλης, του “Blue Refugee Center” και των μονάδων Blue Dot. Το Solidarity Now δραστηριοποιείται στη Βόρεια Ελλάδα έχοντας παρουσία μέσω των Blue Dot μονάδων στα καμπ του Ωραιοκάστρου, του Καβαλαρίου και της Δράμας.

Ωφελήθηκαν 12.850 άτομα

Εφαρμόστηκαν συνολικά 48 προγράμματα κοινωνικού φάσματος, από τα οποία τα 25 αφορούσαν πρόσφυγες και μετανάστες, ενώ 15 από αυτά υλοποιήθηκαν στην Κεντρική Μακεδονία και συγκεκριμένα στην Ειδομένη, λόγω της μαζικής εγκατάστασης.
Τα τελευταία δύο χρόνια στη Θεσσαλονίκη, από τον Δεκέμβριο του 2014 έως τον Δεκέμβριο του 2016, ωφελήθηκαν από τις υπηρεσίες του κέντρου αλληλεγγύης συνολικά 12.850 άτομα, ενώ ο αριθμός των παρεχόμενων υπηρεσιών έφτασε τις 20.077.

Στο ίδιο κέντρο, το 42,17% των επισκεπτών ήταν γυναίκες και το 56,81% άνδρες. Από αυτούς το 35,04% ήταν ηλικίες 31-45 ετών, το 29,80% 46-65 ετών, το 24,52% 19-30 ετών, το 3,39% 18 ετών και το 6,03% μεγαλύτεροι των 66 χρόνων.

Η συντριπτική πλειονότητα των προσφύγων προήλθε από τη Συρία (35,9%), το 4% από τη Νιγηρία, το 8,1% από την Αλβανία, ενώ τις υπηρεσίες του κέντρου χρησιμοποίησαν και Έλληνες που βρέθηκαν σε ανάγκη, με το ποσοστό να φτάνει το 36,7%. Από αυτούς το 83,59% είναι άνεργοι, το 81,80% ανασφάλίστοι, το 11,59% άστεγοι, το 18,96% προσωρινά φιλοξενούμενοι και το 4,12% διαμένουν σε δομές προσωρινής φιλοξενίας.

Επίσης, σε 1.573 πρόσφυγες και μετανάστες παρασχέθηκαν νομικές υπηρεσίες από ένα σύνολο 2.204 υποθέσεων, καθώς και 4.057 ιατρικές υπηρεσίες, σε 3.262 χορηγήθηκε φαρμακευτική αγωγή, ενώ παραπέμφθηκαν για εξετάσεις περίπου 400 άτομα.

Ανακαινισμένο κι ανθρώπινο το καμπ των Διαβατών

Ήταν τέλη Φεβρουαρίου του 2016 όταν οι πρώτοι ταλαιπωρημένοι πρόσφυγες έφευγαν από τις λάσπες της Ειδομένης για την πρώτη δομή φιλοξενίας της Κεντρικής Μακεδονίας, αυτήν των Διαβατών. Ενάμιση χρόνο μετά, το πρώην στρατόπεδο “Αναγνωστοπούλου”, στη δυτική Θεσσαλονίκη, έχει ανακαινιστεί και δεν θυμίζει πλέον την απέραντη σκηνούπολη που είχε στηθεί για να στεγάσει τους ανθρώπους που έφταναν.

Οι σκηνές αποτελούν παρελθόν, έχοντας δώσει τη θέση τους σε 156 σύγχρονους οικίσκους (κοντέινερ) πλήρως εξοπλισμένους, ώστε να προσφέρουν στους πρόσφυγες που φιλοξενούνται εκεί περισσότερο αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης για όσο διάστημα χρειαστεί να παραμείνουν στην Ελλάδα έως ότου συνεχίσουν το ταξίδι τους για τον τελικό τους προορισμό -συνήθως κάποια χώρα της Βόρειας Ευρώπης.

Μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, το οποίο έκανε οδοιπορικό στο συγκεκριμένο χώρο, ο υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής Γιάννης Μουζάλας χαρακτήρισε τα Διαβατά “πρότυπο ευρωπαϊκό καμπ” και διαβεβαίωσε ότι οι προσπάθειες για τη βελτίωση της καθημερινής διαβίωσης προσφύγων και μεταναστών σε συνθήκες αξιοπρεπείς θα συνεχιστούν. “Στα Διαβατά, μεταφέραμε ξαφνικά, τελειώνοντας ο Μάιος του 2016, σε σκηνές περίπου 2.500 ανθρώπους.

Παραδώσαμε το καινούργιο καμπ των Διαβατών σε συνθήκες άριστες, πρότυπο ευρωπαϊκό καμπ και αυτή είναι η καινούργια φάση στην οποία περνάμε” τόνισε ο υπουργός και υπενθύμισε ότι ήδη 15.000 άνθρωποι έχουν αναχωρήσει για τον τελικό τους προορισμό στο πλαίσιο της διαδικασίας μετεγκατάστασης, ενώ έχουν γίνει επιπλέον 6.500 οικογενειακές επανενώσεις και 7.000 εθελοντικές επιστροφές.

Δύο δωμάτια, μπάνιο και κουζίνα (με ψυγείο και μικρή εστία μαγειρέματος) αποτελούν τους χώρους των νέων προσωρινών “σπιτιών” των προσφύγων και μεταναστών της δομής Αναγνωστοπούλου -Σύροι και Αφγανοί- που φαίνεται να έχουν δεχθεί με ανακούφιση τις νέες συνθήκες διαβίωσης. Κλιματισμός, ηλιακός θερμοσίφωνας, τηλεόραση και wifi για να επικοινωνούν με τους δικούς τους, που βρίσκονται στην πατρίδα ή σε άλλες χώρες της Ευρώπης, συμπληρώνουν το “παζλ” των παροχών στις νέες εγκαταστάσεις.

Το κάθε κοντέινερ έχει δυνατότητα φιλοξενίας έως έξι άτομα και, όπως εξήγησε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ υπάλληλος της Υπηρεσίας Υποδοχής και Ταυτοποίησης του υπουργείου Μεταναστευτικής Πολιτικής, προς το παρόν διαμένουν στο κέντρο γύρω στα 370 άτομα, ενώ το επόμενο διάστημα αναμένονται κι άλλες αφίξεις.

Πενήντα από τα νέα κοντέινερ τοποθέτησε η οργάνωση CARITAS, ενώ όλα τα υπόλοιπα η οργάνωση ASB, που στόχο έχει την παροχή βοήθειας σε όλους τους ανθρώπους ανεξαρτήτως πολιτικών, εθνικών και θρησκευτικών πεποιθήσεων και δραστηριοποιείται ενεργά στην παροχή βοήθειας προς τους πρόσφυγες από τότε που η προσφυγική κρίση χτύπησε την “πόρτα” της Ευρώπης. Στο σύνολό τους οι οικίσκοι χρηματοδοτήθηκαν από την DG ECHO, το ταμείο ανθρωπιστικής βοήθειας της Ε.Ε. και το γερμανικό ΥΠΕΞ.

Στο καμπ λειτουργεί ιατρείο που παρέχει υπηρεσίες φροντίδας υγείας, όπως και -μεταξύ άλλων- χώροι για ασυνόδευτους ανήλικους, οι οποίοι έχουν επιπλέον και τον δικό τους “safe space” (ασφαλή χώρο) για μία σειρά από δραστηριότητες. Υπάρχει επίσης ένας αντίστοιχος χώρος αποκλειστικά για γυναίκες (women space), βρεφονηπιακός σταθμός, ενώ πέραν των δραστηριοτήτων για τα παιδιά έχει προβλεφθεί και μια σειρά από μαθήματα, όπως ξένων γλωσσών (ελληνικά, αγγλικά, γερμανικά) και υπολογιστών για τους ενήλικες. Το δε συσσίτιο για τη σίτιση των προσφύγων, που είχε αναλάβει ο στρατός, αντικαταστάθηκε από ένα ποσό, το οποίο λαμβάνουν οι πρόσφυγες και μπορούν πλέον να ψωνίζουν από την τοπική αγορά και να μαγειρεύουν τα φαγητά της αρεσκείας τους, γεγονός που, όπως λένε οι υπάλληλοι της δομής, τους έχει χαροποιήσει ιδιαίτερα.

Η νέα εικόνα του κέντρου φιλοξενίας φαίνεται να ικανοποιεί και τους ίδιους τους ενοίκους του. “Εδώ είμαστε πολύ καλύτερα απ’ ό,τι στις σκηνές. Προστατευόμαστε από τη βροχή σε μέρες όπως η σημερινή, κάνουμε μπάνιο όποτε θέλουμε, μαγειρεύουμε αυτό που επιθυμούμε. Ξαναβρήκαμε τη χαμένη ιδιωτικότητά μας” είπε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η Φαουζίγια Σαλάμ, μία μεσόκοπη Σύρια, που άφησε πίσω της τον πόλεμο και τα δεινά του και πριν από περίπου δύο χρόνια ξεκίνησε το μεγάλο ταξίδι για τη Γερμανία μαζί με την κόρη της Ριμ και τα δυο παιδιά της, τη δίχρονη Νουρ και τον πεντάχρονο Γιούσεφ, προκειμένου να βρουν τους άνδρες της οικογένειας.

“Τώρα τουλάχιστον η αναμονή έχει γίνει ευκολότερη από άποψη καθημερινής διαβίωσης” προσθέτει η Ριμ, η οποία, όπως και η μητέρα της, δεν κρύβουν την αγωνία για το πότε θα μπορέσουν να συνεχίσουν το ταξίδι… “Αγαπάμε την Ελλάδα και τους Έλληνες, που μας έχουν φερθεί πολύ ωραία, αλλά έχουμε κουραστεί. Θέλουμε να ενωθούμε με την οικογένειά μας” λένε με μία φωνή.

Το ανακαινισμένο κέντρο των Διαβατών εγκαινιάστηκε στα μέσα του μήνα παρουσία -μεταξύ άλλων- του γενικού γραμματέα Υποδοχής Ανδρέα Γκουγκουλή, του επικεφαλής της αντιπροσωπείας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στην Ελλάδα Πάνου Καρβούνη, του γενικού προξένου της Γερμανίας στη Θεσσαλονίκη Βάλτερ Στέχελ και του μέλους του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και προέδρου του δ.σ. της ASB Γερμανίας Κνουτ Φλέκενσταϊν.

Όπως δημοσιεύτηκε στο protagon.gr

Ενα βίντεο του BBC σε συνεργασία με την οργάνωση SolidarityNow, αποκαλύπτει γιατί οι πρόσφυγες που κατέφυγαν στο μικρό, ακριτικό νησί της Τήλου, θεωρούν ότι έχουν εκεί μια δεύτερη πατρίδα

Δεν πρέπει να ονομάζεται Τήλος αυτό το ελληνικό ακριτικό νησί, αλλά «νησί των ονείρων», λέει συγκινημένος ένας σύρος πρόσφυγας σε βίντεο της ΜΚΟ SolidarityNow, το οποίο φιλοξενήθηκε στους τηλεοπτικούς δέκτες του BBC, υπό τον τίτλο: «Είναι αυτό το νησί, το πιο φιλόξενο στον κόσμο;»

Όταν οι άλλοι χτίζουν τείχη, σφραγίζουν σύνορα, δυναμώνουν πολιτικά με την ψήφο τους φωνές ακραίες, οι κάτοικοι της Τήλου ανοίγουν τα σπίτια τους, την αγκαλιά τους και πάνω απ’ όλα την καρδιά τους στους πρόσφυγες, αναδεικνύοντας με τον πιο δηλωτικό τρόπο το νόημα της λέξης φιλοξενία.

Η Μαχά Μπαρακάχ, από τη Δαμασκό, με τις κακουχίες χαραγμένες στο βλέμμα της, δηλώνει: «Οταν σε άλλα νησιά οι ντόπιοι μας αντιμετωπίζουν με καχυποψία, εδώ στην Τήλο μας χαμογελούν, μας λένε “Καλημέρα” και “Καλησπέρα”, κάτι είναι διαφορετικό σε αυτό το νησί».

Η Μαχά Μπαρακάχ από τη Δαμασκό βρήκε δουλειά σε ξενοδοχείο

Ο Κουσέι αλ Νταμάντ εργάζεται στον μοναδικό φούρνο του νησιού. Ο τόνος της φωνής και το χαμόγελο του υποδηλώνουν έναν άνθρωπο που μεθοδικά προσπαθεί να αφήσει πίσω του το δύσκολο παρελθόν, κοιτάζοντας το μέλλον με βλέμμα αισιοδοξίας. Η Τήλος του προσέφερε αυτήν την δυνατότητα, με τον ίδιο να εκφράζει τη λύπη του για τους επτά χαμένους μήνες όντας κλεισμένος σε ένα camp στη Λέσβο, χωρίς δουλειά, χωρίς προοπτική. «Δεν ήρθα εδώ για να τρώω και να κοιμάμαι, για να παρακαλώ “δώστε μου χρήματα, σπίτι για να μείνω”. Όταν έφθασα στην Τήλο, άλλαξε όλη μου η ζωή. Αυτή δεν είναι η Τήλος. Δεν πρέπει να λέγεται Τήλος. Αυτή είναι η χώρα των ονείρων», λέει συγκινημένος.

Η Μαρία Καμμά, δήμαρχος του νησιού, στέλνει μηνύματα αισιοδοξίας, υπογραμμίζοντας ότι εάν ένα τόσο μικρό νησί καταφέρνει να εντάξει τους πρόσφυγες τόσο στη ντόπια κοινότητα όσο και την καθημερινή ζωή, τότε «αποτελεί ένα φωτεινό παράδειγμα του πώς με λίγη προσπάθεια δεν θα υπάρχει προσφυγική και ανθρωπιστική κρίση. Δεν θα υπάρχει προσφυγικό πρόβλημα όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε ολόκληρη την Ευρώπη».

«Είναι η χώρα των ονείρων μου» λέει ο Κουσέι αλ Νταμάντ, ο οποίος εργάζεται στον μοναδικό φούρνο του νησιού
Η Τήλος προσπαθεί να εντάξει τους πρόσφυγες στην καθημερινότητα του νησιού, να τους βρει στέγη, δουλειά. Όλοι τους ανεξαιρέτως μαθαίνουν την ελληνική γλώσσα, στο πλαίσιο προγραμμάτων που προσφέρονται στο νησί.

Η Φαίη Κουτζούκου, εκπροσωπώντας την SolidarityNow, μας ενημερώνει για τα μελλοντικά  σχέδια της οργάνωσης, τα οποία εντάσσονται στο πλαίσιο των προσπαθειών ένταξης των προσφύγων στην κοινωνία. «Το επόμενο βήμα είναι η δημιουργία μίας επιχείρησης, η οποία θα δίνει την δυνατότητα εργασίας τόσο στους πρόσφυγες όσο και τους κατοίκους του νησιού. Θα είναι ένα από κοινού εγχείρημα, σκεφτόμαστε μία γαλακτοπαραγωγική επιχείρηση λόγω των πολλών κατσικιών και προβάτων στο νησί αλλά και της φήμης του ελληνικού τυριού».

Το όλο εγχείρημα αποτελεί το «πιλοτικό έργο στέγασης και κοινωνικής ενσωμάτωσης προσφύγων στην Τήλο. Υλοποιείται από το SolidarityNow, με την υποστήριξη της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες. Η χρηματοδότηση έρχεται από την Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Ανθρωπιστικής Βοήθειας (ECHO) και την Open Society Foundations/OSIFE, από την έναρξή του το 2015 μέχρι σήμερα. Το πρόγραμμα αυτό υλοποιείται χάρη και στη σημαντική συμβολή και αμέριστη υποστήριξη της Τοπικής Αυτοδιοίκησης στο νησί της Τήλου», δηλώνει η υπεύθυνη της SolidarityNow.