Δείτε κι εδώ

«Πιστεύω πάλι στον εαυτό μου και στις ικανότητες μου», «νιώθω μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση», «χρωστάω πολλά στην εργασιακή Σύμβουλο». Κατά την επίσκεψή μου στο Κέντρο Αλληλεγγύης Θεσσαλονίκης (Thessaloniki Solidarity Center) και το Κέντρο Υποστήριξης Προσφύγων (Blue Refugee Center)γίνομαι αποδέκτης αυτών των ευχάριστων μηνυμάτων από τους ωφελούμενους της οργάνωσης. Πιο συγκεκριμένα, οι άνθρωποι αυτοί είναι Έλληνες, πρόσφυγες και μετανάστες, ωφελούμενοι του Προγράμματος Απασχολησιμότητας που υλοποιεί το SolidarityNow τα τελευταία χρόνια στα Κέντρα Αλληλεγγύης της οργάνωσης σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, αναζητώντας συμβουλές και υποστήριξη πάνω σε θέματα εργασίας.

Στην Ελλάδα της οικονομικής κρίσης, η εύρεση εργασίας παραμένει ένα μεγάλο ζήτημα, τόσο για τους Έλληνες όσο και για τους πρόσφυγες και τους μετανάστες. Πολλοί είναι αυτοί που δεν έχουν εμπιστοσύνη στα συγκεκριμένα προγράμματα, καθώς δεν μπορούν να τους εξασφαλίσουν δουλειά. Κι όμως αν το εξετάσει κανείς διεξοδικά, όπως θα κάνει ο σύμβουλος εργασίας, θα δει ότι υπάρχουν πολλά κενά στον τρόπο που ψάχνει κανείς δουλειά και στον τρόπο με τον οποίο ενημερώνεται για τις ευκαιρίες απασχόλησης. Όπως μας εξηγεί η Αναστασία Κουκίδου, Εργασιακή Σύμβουλος στο Κέντρο Αλληλεγγύης Θεσσαλονίκης, πολλοί άνθρωποι προσπαθούν για μεγάλο χρονικό διάστημα μέχρι να βρουν δουλειά, ενώ «χρειάζεται να είσαι δίπλα τους να τους στηρίζεις και να τους ενθαρρύνεις. Με τους ωφελούμενους πρέπει να δημιουργείται μια σχέση εμπιστοσύνης. Χρειάζονται να νιώθουν ότι μπορούν να απευθυνθούν κάπου, ότι έχουν ένα σημείο αναφοράς και ότι δεν είναι μόνοι τους σε αυτή την προσπάθεια».

Ο Γιοκάν Σεφκέτ, 21 χρονών, κατάγεται από την Κομοτηνή, είναι πατέρας ενός μικρού παιδιού, σύζυγος και φοιτητής σε σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας. Έφτασε στο SolidarityNow μετά από σύσταση ενός κοινωνικού λειτουργού και έκλεισε ραντεβού με την εργασιακή Σύμβουλο. «Η Αναστασία με έκανε να αισθανθώ άνετα, με βοήθησε να ανοιχτώ και αυτό ήταν ωραίο» δηλώνει ο Γιοκάν ο οποίος, αν και αρκετά εσωστρεφής, έχει πια μετατραπεί σε έναν θαρραλέο ομιλητή. Οι συναντήσεις με την Αναστασία τον βοήθησαν να αποκτήσει αυτοπεποίθηση και να διεκδικήσει το μέλλον του, τόσο εργασιακά όσο και σε επίπεδο εκπαίδευσης − «Πλέον όταν πηγαίνω σε μια συνέντευξη για δουλειά, ξέρω ακριβώς τι να πω».

Η σύνδεση των ωφελούμενων με την αγορά εργασίας σε αριθμούς
Το SolidarityNow έχει υποστηρίξει μέχρι σήμερα περισσότερους από 3.000 ανθρώπους να συνδεθούν με την αγορά εργασίας και να διεκδικήσουν ξανά δυναμικά τη ζωή τους. Συγκεκριμένα, 1 στους 3 Έλληνες και 1 στους 6 Πρόσφυγες και Μετανάστες βρήκαν εργασία:

Το Κέντρο Αλληλεγγύης Θεσσαλονίκης έχει να επιδείξει σημαντικά ποσοστά επιτυχίας στην εύρεση εργασίας: 30,3% των Ελλήνων έχει βρει ήδη δουλειά, ενώ αντίστοιχα το 15,51% των προσφύγων ή/και μεταναστών βρήκαν επίσης εργασία μέσα από το συγκεκριμένο πρόγραμμα.
Στο Κέντρο Υποστήριξης Προσφύγων (Blue Refugee Center) που λειτουργεί στη Θεσσαλονίκη από το Δεκέμβριο του 2016, το ποσοστό των ανθρώπων που βρήκαν εργασία ανέρχεται στο 15,89%.
Παράλληλα, στο Κέντρο Αλληλεγγύης του SolidarityNow στην Αθήνα, και σε συνεργασία με την οργάνωση Praksis για το πρόγραμμα απασχολησιμότητας, το ποσοστό των ωφελούμενων που βρήκαν εργασία ανέρχεται στο 15,4%.

Ξεπερνώντας τα εμπόδια
Παράγοντες όπως η ηλικία, το φύλο, η εθνικότητα και η ελλιπής γνώση της ελληνικής και της αγγλικής γλώσσας μπορούν να λειτουργήσουν ανασταλτικά στην εύρεση εργασίας. Αυτό που κάνουν οι Εργασιακοί Σύμβουλοι στο SolidarityNow είναι να ελέγχουν καθημερινά αγγελίες και, όταν βρουν μια ευκαιρία που να αντιστοιχεί στο βιογραφικό του ωφελούμενου, τον παρακινούν να μιλήσει ο ίδιος κατευθείαν με τον εργοδότη. Αν διστάσει να το κάνει, ο Σύμβουλος τηλεφωνεί εκ μέρους του ωφελούμενου.

Η Μαίρη Ασβεστά, Εργασιακή Σύμβουλος στο Κέντρο Υποστήριξης Προσφύγων στη Θεσσαλονίκη μας εξηγεί ότι «ο ωφελούμενος δεν πρέπει να θεωρεί ότι κάνεις τη δουλειά για αυτόν. Αυτός είναι που πρέπει να μπαίνει μπροστά και να μιλάει για τον εαυτό του. Εμείς συνδράμουμε στους ανθρώπους που δε μπορούν να επικοινωνήσουν καλά». Η συγκεκριμένη πρακτική λειτουργεί πολύ θετικά και για τους εργοδότες, καθώς ενημερώνονται και οι ίδιοι ότι μετανάστες και πρόσφυγες έχουν κάθε νόμιμο δικαίωμα εργασίας στην Ελλάδα. Πέραν αυτού, καλλιεργείται το αίσθημα της ασφάλειας και προς τα δύο συμβαλλόμενα μέρη, ότι σε περίπτωση που χρειαστεί, μπορούν να απευθυνθούν στην Υπηρεσία. Αξίζει εδώ να σημειωθεί ότι πολλοί εργοδότες έχουν επικοινωνήσει ξανά γιατί αναζητούν εκ νέου εργαζόμενους.

Η Άννα πήρε το πτυχίο της!
Η Άννα Βούγκα, 34 χρονών, κατάγεται από το Νευροκόπι και μένει στη Θεσσαλονίκη. Έχει σπουδάσει Μηχανολόγος Αντιρρύπανσης στην Κοζάνη. Η Άννα παρακολούθησε δωρεάν διαδικτυακά προγράμματα εκμάθησης αγγλικών στο Κέντρο Αλληλεγγύης στη Θεσσαλονίκη, όπου έκανε χρήση των ηλεκτρικών υπολογιστών που υπάρχουν στο χώρο για τους ωφελούμενους. «Ήταν πολύ ωραία, μάθαμε πολλά πράγματα. Η Αναστασία με κατηύθυνε γιατί εγώ ήμουν διστακτική στην αρχή και απογοητευμένη. Είχα αφήσει τα αγγλικά εδώ και πολλά χρόνια και σκεφτόμουν ότι το επίπεδό μου ήταν αρκετά χαμηλό. Η Αναστασία με εμψύχωσε λέγοντάς μου να μην τα παρατήσω και είχε δίκιο» μας λέει η Άννα χαμογελώντας και αισθανόμενη δικαίωση για την απόφασή της να συνεχίσει τα μαθήματα. Αξίζει εδώ να σημειωθεί ότι πριν μερικούς μήνες, η Άννα πήρε το πτυχίο της. Τα μαθήματα των αγγλικών ήταν μόνο η αρχή. Τον Αύγουστο ξεκίνησε και διαδικτυακά μαθήματα ηλεκτρονικών υπολογιστών.

Η Άννα δε μπορεί να φανταστεί τον εαυτό της χωρίς να δουλεύει και να κάνει πράγματα με σκοπό να ενισχύσει της δεξιότητές της. «Νομίζω ότι ήταν έμφυτη η διάθεσή μου να αναζητώ να μάθω περισσότερα, αλλά η Αναστασία μου έδωσε το κίνητρο για να κυνηγήσω ακόμη πιο πολλά. Σε αυτό συνέβαλε η σιγουριά που έδειχνε να έχει για εμένα» μας λέει γεμάτη ευγνωμοσύνη η Άννα.

Επόμενα βήματα προς την κοινωνική ενσωμάτωση μέσω της σύνδεσης με την αγορά εργασίας
Το SolidarityNow προσφέρει τη δυνατότητα συμμετοχής σε εξετάσεις πιστοποίησης Πληροφορικής και Αγγλικής Γλώσσας για 100 ωφελούμενους, με την υποστήριξη της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες. Αναπτύσσει πρόγραμμα κατάρτισης διερμηνέων (Future Interpreters) για 100 αραβόφωνους και φαρσόφωνους, με την υποστήριξη του Guerilla Foundation. Παράλληλα, η οργάνωση συνεργάζεται με ακαδημαϊκούς φορείς για τη διερεύνηση των επαγγελματικών προοπτικών των ωφελούμενών της. Επιπρόσθετα, συνέβαλε στη δημιουργία 18 κοινωνικών επιχειρήσεων μέσω της οικονομικής υποστήριξης στη ΜΚΟ Εργάνη. Ένα από τα επόμενα βήματα αποτελεί η συνεργασία με την οργάνωση International Rescue Committee, με το  πρόγραμμα ενίσχυσης δεξιοτήτων για 330 πρόσφυγες, μετανάστες και Έλληνες με σκοπό την υποστήριξη ίδρυσης νέων μικρών επιχειρήσεων.

* Το Πρόγραμμα Απασχολησιμότητας στο Blue Refugee Centerπραγματοποιείται με την υποστήριξη της UNHCR, της Unicefκαι τη χρηματοδότηση της ECHO. Στα Κέντρα Αλληλεγγύης του SolidarityNow στην Αθήνα (υλοποίηση: Praksis) και τη Θεσσαλονίκη το πρόγραμμα υλοποιείται με την υποστήριξη του OSF/OSIFE.

O Laurence Lee, δημοσιογράφος στο Al Jazeera English μιλά με τη Βασιλική Οικονόμου, δικηγόρο στο Κέντρο Υποστήριξης Προσφύγων του SolidarityNow στη Θεσσαλονίκη, με θέμα τους άστεγους πρόσφυγες και μετανάστες στην Θεσσαλονίκη.
“Kαταστρατηγούνται τα θεμελιώδη δικαιώματα αυτών των ανθρώπων. Δεν έχουν πρόσβαση σε στέγη, σε ιατρική περίθαλψη – δεν έχουν απολύτως τίποτα…” δηλώνει η Βασιλική Οικονόμου στην κάμερα.

ΕΛΛΑΔΑ 24|01|2018 16:23 ΙΑΣΩΝ ΠΙΠΙΝΗΣ

Οξύνεται το πρόβλημα με τα εκατοντάδες ασυνόδευτα ανήλικα και τις γυναίκες που αιτούνται άσυλο και είναι εγκλωβισμένοι στο Κέντρο Υποδοχής στη Μόρια της Λέσβου.

Το iefimerida μπήκε μέσα στην δομή της Μόριας και κατέγραψε τις καταγγελίες γυναικών για τις άσχημες συνθήκες που όπως λένε επικρατούν, κυρίως λόγω του υπερπληθυσμού.

162 ασυνόδευτα ανήλικα και 216 γυναίκες

Αυτή τη στιγμή στο Κέντρο Υποδοχής και Ταυτοποίησης Προσφύγων στη Μόρια φιλοξενούνται 162 ασυνόδευτα ανήλικα και 216 γυναίκες, από τις οποίες οι 35 είναι έγκυοι. Στη δομή της Μόριας βρίσκονται συνολικά 5.206 πρόσφυγες και μετανάστες, όταν η χωρητικότητα είναι για 3.000 άτομα, με αποτέλεσμα οι συνθήκες διαβίωσης για πολλούς ανθρώπους να είναι δραματικές.
«Κάνει κρύο και οι σκηνές στάζουν νερό»

«Δεν είναι καλές οι συνθήκες στη Μόρια. Δεν υπάρχει ασφάλεια για εμάς τις γυναίκες εδώ», καταγγέλλει στο iefimerida η 26χρονη Μάρια από το Αφγανιστάν και προσθέτει: «Ειδικότερα στο θέμα του φαγητού και της καθαριότητας υπάρχουν πολλά προβλήματα. Επιπλέον κάνει κρύο σε όλη τη δομή στη Μόρια. Εκείνοι που ζουν στις σκηνές, ακόμη και αν τις κλείσουν καλά όταν βρέχει στάζει μέσα νερό. Δεν είναι συνθήκες αυτές για να μπορέσει να ζήσει κάποιος. Βρίσκομαι 3 μήνες εδώ», καταλήγει η 26χρονη Αφγανή.

«Οι γυναίκες που ζούμε εδώ στη Μόρια είμαστε αναγκασμένοι να ζούμε καθημερινά με πολλούς κινδύνους. Δεν αντέχουμε άλλο, θέλουμε να φύγουμε από εδώ, πρέπει να μας βοηθήσετε να φύγουμε», δηλώνει στο iefimerida η Αλμάν από το Ιράκ.

«Καθεστώς τρόμου για γυναίκες»

Η ΜΚΟ Human Rights Watch, που πρόσφατα επισκέφθηκε τη δομή στη Μόρια και μίλησε με γυναίκες και παιδιά, καταγγέλλει ότι για πολλές από τις γυναίκες επικρατούν «συνθήκες τρόμου», όπως τονίζει χαρακτηριστικά.
«Πήραμε συνέντευξη από 25 γυναίκες και κορίτσια, με μικρότερη ηλικία αυτή των 13 ετών, που αιτούνται άσυλο στη Λέσβο και ζουν στη Μόρια και μας περιέγραψαν ένα καθεστώς τρόμου» δηλώνει στο iefimerida η ερευνήτρια για την Ελλάδα της ΜΚΟ HRW, Εύα Κοσσέ, και προσθέτει: «Φοβούνται να κυκλοφορήσουν, να πάνε στις τουαλέτες και μας περιέγραψαν την πλήρη απουσία μηχανισμού καταγγελιών για σεξουαλική παρενόχηση ή περιστατικά βίας. Δεν υπάρχει κατάλληλος μηχανισμός ώστε οι γυναίκες και γενικά οι κάτοικοι της Μόριας να μπορούν να καταγγείλουν τα προβλήματα τους», καταλήγει η κ. Κοσσέ.

Σύμφωνα με την έρευνα που διεξήγαγε η κ. Κοσσέ, διαπιστώθηκε ότι παρ’ότι μέσα στη δομή της Μόριας υπάρχουν ειδικοί προστατευόμενοι χώροι για τον ευάλωτο πληθυσμό, πολλές γυναίκες παραμένουν εκτεθειμένες για σεξουαλική παρενόχληση ή άλλου είδους επιθέσεις. «Πάρα πολλές γυναίκες που ταξιδεύουν μόνες τους και δεν συνοδεύονται από κάποιον άνδρα, τις βρήκαμε να ζουν μαζί με τον γενικό πληθυσμό, με ανθρώπους που δεν γνωριζουν, συμπεριλαμβανομένων αγνώστων ανδρών, μέσα σε κοντέινερ και σε σκηνές. Υπάρχουν ειδικοί χώροι φιλοξενίας για μονογονεϊκές οικογένειες ή γυναίκες που ταξιδεύουν μόνες στη Μόρια αλλά ο χώρος αυτος δεν επαρκει, η χωρητικότητα είναι μικρή», τονίζει η κ. Κοσσέ.

Προβληματική όμως είναι η κατάσταση και για ορισμένες εγκύους, σύμφωνα με την πρόσφατη έρευνα της HRW. «Μιλήσαμε με εγκύους, 8 μηνών και πάνω, οι οποίες κοιμόντουσαν σε έα αντίσκηνο, κανένας δεν τις είχε ενημερώσει τι θα κάνουν, που πρέπει να απευθυνθούν αμα τις πιάσουν οι πόνοι, που θα πρέπει να πάνε να γεννήσουν. Τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες είναι τεράστια», καταλήγει η ερευνήτρια της ΜΚΟ Human Rights Watch Εύα Κοσσέ.

«Δεν υπάρχουν τέτοιες καταγγελίες»

Ο διοικητής του Κέντρου Υποδοχής και Ταυτοποίησης στη Μόρια, κ. Γιάννης Μπαλμπακάκης, δεν επιβεβαιώνει τις καταγγελίες της ΜΚΟ Human Rights Watch και υποστηρίζει στο iefimerida ότι μέχρι σήμερα, όσο καιρό ο ίδιος βρίσκεται στη θέση αυτή, δεν έχει λάβει τέτοιες καταγγελίες.
«Εγώ αυτό δεν το ξέρω. Είμαι από το πρωί μέχρι το βράδυ όλες τις μέρες της εβδομάδας και δεν έχω δει να υπάρχει τέτοιο θέμα. Ότι δεν είναι φυλακισμένες οι γυναίκες και μπορούν να βγουν και να συναντησουν άλλους ανθρώπους, ναι, αυτό συμβαίνει. Τι να κάνουμε δηλαδή; Να τις βάλουμε φυλακή;», τονίζει ο κ. Μπαλπακάκης.
Ο διοικητής του ΚΥΤ Μόριας διευκρινίζει πως υπάρχει ειδικός φυλασσόμενος χώρος για τις γυναίκες που είναι μόνες τους και πως δεν έχει καταγραφεί επίσημα κάποιο περιστατικό παρενόχλησης ή βίας σε βάρος τους. “Υπάρχει ξεχωριστή πτέρυγα γυναικών που είναι μόνες, είναι προφυλαγμένη πτέρυγα, έχει ασφάλεια από έξω, Τώρα αν κάποιος παράνομα μπει μέσα, εμένα δεν μου έχει καταγγελθεί κάτι τέτοιο”, καταλήγει ο κ. Μπαμπακάκης.

Νέα δομή για ασυνόδευτα ανήλικα

Στο Κέντρο Υποδοχής και Ταυτοποίησης στη Μόρια πριν από λίγες μέρες δημιουργήθηκε μια νέα δομή για ασυνόδευτα ανήλικα, χωρητικότητας 80 ατόμων. Αυτή τη στιγμή φιλοξενούνται 22 παιδιά αλλά και μητέρες. Ο διοικητής του ΚΥΤ κ. Μπαλπακάκης μας έδειξε τους χώρους με τα κοντέινερ, στα οποία υπάρχει ηλεκτρικό ρεύμα και θέρμανση και οι συνθήκες ομολογουμένως είναι πολύ καλές.
Ο διοικητής προσπαθεί σχεδόν καθημερινά να ελέγχει τη συγκεκριμένη δομή και προσεγγίζει ο ίδιος παιδιά και γυναίκες για να μάθει ποια είναι τα προβλήματα τους. Μάλιστα, σε έναν ειδικό χώρο της δομής λειτουργεί και ένα είδος σχολείου για παιδιά.
«Οι Αρχές ανταποκρίνονται πολύ καλύτερα από ότι για τις γυναίκες. Υπάρχει προστατευμένος χώρος», παραδέχεται η κ. Εύα Κοσσέ, από την HRW. «Ωστόσο υπάρχουν πολλά παιδιά που βρίσκονται με τον γενικό πληθυσμό, ζουν με άνδρες που δεν γνωρίζουν και αυτό ανεβάζει τον κίνδυνο για σεξουαλική παρενόχληση και άλλα αδικήματα», προσθέτει.

Η ΜΚΟ Human Rights Watch υποστηρίζει ότι μετά από ανοικτή επιστολή που είχε στείλει τον περασμένο χρόνο, το Υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής είχε δεσμευτεί ότι μέχρι το τέλος του 2017 όλα τα ασυνόδευτα παιδιά θα είχαν μεταφερθεί σε ειδικούς ξενώνες ή σε ασφαλείς ζώνες. Ωστόσο αυτό μέχρι σήμερα δεν έχει γίνει.

600 άνθρωποι σε σκηνές σε απάνθρωπες συνθήκες

Στη δομή της Μόριας αυτή τη στιγμή φιλοξενούνται κυρίως πρόσφυγες και μετανάστες από τη Συρία, το Αφγανιστάν, το Ιράκ και το Κονγκό, συνολικά όμως ζουν άνθρωποι από περίπου 50 εθνικότητες. Τα πρόσφατα σοβαρά επεισόδια στη Μόρια, που άφησαν 15 τραυματίες, μεταξύ Αράβων και Ιρακινών και Αφγανών (για τη χρήση των τουαλετών όπως καταγγέλθηκε), προκάλεσαν φόβο σε πολλές οικογένειες μεταναστών που αναγκάστηκαν να πάρουν τα πράγματα τους και να στήσουν έναν καταυλισμό με σκηνές έξω από τα όρια του Κέντρου Υποδοχής, σε μια ιδιωτική έκταση.

Όπως μπορείτε να δείτε και στις εικόνες που δημοσιεύει το iefimerida, οι άνθρωποι αυτοί ζουν σε ακατάλληλες συνθήκες υγιεινής, εκτεθειμένοι στο κρύο και στη βροχή. Σήμερα είναι περίπου 600 άνθρωποι που αρνούνται να επιστρέψουν μέσα στη δομή, κυρίως λόγω των επεισοδίων και των συγκρούσεων που ξεσπούν ανάμεσα σε μετανάστες.

«Βρήκαμε ανθρώπους να ζουν κάτω από απάνθρωπες συνθήκες διαβίωσης, με πολύ κρύο, δεν έχουν πρόσβαση σε τουαλέτες, οι οποίες είναι απομακρυσμένες», δηλώνει στο iefimerida η υπεύθυνη Τύπου της ΜΚΟ Solidarity Now στη Θεσσαλονίκη κ. Ελένη Σταματούκου, η οποία προωθεί την καμπάνια με τίτλο Open the islands. Η κ Σταματούκου, μίλησε η ίδια με πολλούς από τους μετανάστες που ζουν σε αυτόν τον πρόχειρο καταυλισμό και υποστηρίζει πως είναι άμεση ανάγκη οι άνθρωποι αυτοί να μεταφερθούν στην ενδοχώρα.
«Οι σκηνές που χρησιμοποιούν είναι καλοκαιρινού τύπου, μέσα σε μια σκηνή ζουν 6 άτομα μαζί. Μιλήσαμε μαζί τους, είναι και άνθρωποι από τη Σρι Λάνκα που βρίσκονται στη Λέσβο εδώ και 24 μήνες. Παρακολουθούμε την κατάσταση από τον Δεκέμβριο. Ανάμεσα τους βρίσκονται και οικογένειες αλλά οι περισσότεροι που ζουν σε αυτές τις σκηνές είναι άνδρες μόνοι, από το Κονγκό, το Καμερούν, τη Συρία και το Αφγανιστάν. Αρκετοί από αυτούς έχουν ψυχολογικά προβλήματα. Το αίτημα μας είναι αυτοί οι άνθρωποι να μεταφερθούν άμεσα από τα νησιά στην ενδοχώρα».

Σύμφωνα με την ενημέρωση που είχαμε από τον διοικητή του Κέντρου Υποδοχής και Ταυτοποίησης Λέσβου στη Μόρια, κ. Γιάννη Μπαλμπακάκη, από το περασμένο φθινόπωρο στο πλαίσιο αποσυμφόρησης της δομής περίπου 6 χιλιάδες άνθρωποι έχουν φύγει από τη Λέσβο για την ενδοχώρα.
Η διαδικασία αυτή συνεχίζεται, όμως αυτό προϋποθέτει πως η συγκεκριμένη δομή δεν θα πρέπει να επιβαρυνθεί άλλο.

Πηγή: Το iefimerida στη Μόρια – Σε σκηνές και κοντέινερ παραμένουν εκατοντάδες ασυνόδευτα ανήλικα και γυναίκες [εικόνες] | iefimerida.gr 

Όπως δημοσιεύτηκε στο real.gr

Η γενική διευθύντρια της οργάνωσης «Solidarity Now» μιλώντας στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του realfm 97,8 και τον Νίκο Στραβελάκη, περιέγραψε την εφιαλτική εμπειρία που αποκόμισε από την επίσκεψή της στον καταυλισμό της Μόριας στη Λέσβο και τόνισε ότι δεν ισχύει η κυβερνητική θέση, ότι αν μεταφερθούν πρόσφυγες από τα νησιά στην ενδοχώρα δεν θα τους δεχθεί μετά η Τουρκία.

Παράλληλα δήλωσε χαρακτηριστικά ότι «αδικούμε τον μεσαίωνα λέγοντας ότι στην Μόρια επικρατούν συνθήκες μεσαίωνα. Ακόμα και στον μεσαίωνα υπήρχαν στοιχειώδη αποχετευτικά συστήματα».

Ακόμα επεσήμανε ότι δεν δικαιολογείται «στην Ελλάδα του 21ου αιώνα να έχουμε απώλειες ζωών από το κρύο. Πέρυσι πέθαναν άνθρωποι από το κρύο. Δεν μπορεί να συνεχιστεί αυτή η κατάσταση γιατί θα θρηνήσουμε και άλλα θύματα. Υπάρχουν λύσεις όταν γίνεται με την συνεργασία της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Έχουμε μια κατασκήνωση για πρόσφυγες, οι οποίοι ζουν στην περιοχή, εργάζονται στο νησί. Πρόκειται για ένα καλό παράδειγμα. Εχουμε πολλά κέντρα φιλοξενίας, μέσα από τα οποία δίνουμε υποστήριξη μέσα από τις δομές μας».

Όπως δημοσιεύτηκε στην real.gr

Του Αλέξανδρου Κόντη

«Καλημέρα! Μήπως χρειάζεστε κάτι; Ευχαρίστως να σας βοηθήσω». Η ευγένεια είναι και αυτή μέρος της δουλειάς του Κουσάι.

Εδώ και αρκετούς μήνες, όμως, η ευγένεια είναι κάτι που του βγαίνει αυθόρμητα, όπως και το χαμόγελο. Δραπετεύοντας από τη φρίκη του πολέμου, ο 35χρονος Σύρος δεν φανταζόταν ποτέ ότι η καινούργια, ασφαλής και δημιουργική ζωή του θα ξεκινούσε σε ένα μικρό νησί του Αιγαίου.

Με τη βοήθεια του καινοτόμου προγράμματος φιλοξενίας της οργάνωσης SolidarityNow, ο Κουσάι Αλ Νταμάντ από την κατεστραμμένη συριακή πόλη Νταράα ζει πλέον στην Τήλο και εργάζεται στον μοναδικό φούρνο του νησιού.

Δείτε τη γιαγιά των 110 ετών που τα κατάφερε από τη Συρία στην Ελλάδα και φιλοξενείται σήμερα από το SolidarityNow καθώς μιλάει στην εφημερίδα BILD και τη δημοσιογράφο Λιάνα Σπυροπούλου. “Δεν ξέρω εάν μου μένει χρόνος. Μπορεί και να πεθάνω προσπαθώντας να ξαναδώ την εγγονή μου… Εάν είναι στο χέρι του Θεού, μπορεί και να την ξαναδώ”, λέει η Λάιλα Σάλεχ.

Δεν είναι όμως στο χέρι του Θεού. Οι γερμανικές και οι ελληνικές αρχές πρέπει να επισπεύσουν τις διαδικασίες. Γιατί στην αντίθετη περίπτωση, η αίτησή της θα εξεταστεί το 2019. Και ίσως τότε να είναι πολύ αργά για τη Λάιλα. “Οι διαδικασίες παίρνουν πολλούς μήνες. Θα κάνουμε το καλύτερο δυνατό για να τις επιταχύνουμε”, λέει η Φαίη Κουτζούκου, Συντονίστρια του προγράμματός μας.

Δείτε το άρθρο και το video

«Δεν βλέπω ζωή εδώ, δεν βλέπω τίποτα. Μένουμε στο δάσος, μέσα στο κρύο. Κάθε πρωί ξυπνάμε παγωμένοι. Βοηθάω τη γυναίκα μου να σηκωθεί, γιατί πονάει όλο της το σώμα. Κοιμόμαστε κάτω. Ζήτησα να πάνε τη γυναίκα μου στο Καρά Τεπέ μέχρι να γεννήσει. Μόνο όταν την έπιασαν οι πόνοι τη μετέφεραν και σε τρεις μέρες μάς είπαν ότι είναι εντάξει και να φύγουμε. Πήραμε το μωρό και γυρίσαμε στη σκηνή. Πήρα ένα τελάρο και το έκανα παιδική κούνια», λέει ο Μπασάρ, 29 ετών, με καταγωγή από το Νταρ Ριζόρ της Συρίας όπου εργαζόταν ως ηλεκτρολόγος μηχανολόγος. Έφθασε στη Λέσβο στις 16 Νοεμβρίου με τη γυναίκα του Μπαρά, 23 ετών, εννέα μηνών έγκυος τότε, και τα δυο του παιδιά, τη Ρίμα, 4 ετών, και τον Μοχάμεντ, 2 ετών. «Όταν είχα το παιδί μέσα μου, ένιωθα ότι ήταν ασφαλές. Τώρα που το γέννησα, φοβάμαι γι’ αυτό», μας λέει η Μπαρά. Ο καταυλισμός της Μόριας στη Λέσβο αριθμεί περισσότερα από 7.000 άτομα, ενώ έχει τη δυνατότητα για περίπου 2.000. Πέρυσι, όταν χιόνισε, πέντε άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους.

Για πολλούς είναι τα δεύτερα Χριστούγεννα στη Μόρια. Εγκλωβισμένοι. Όμηροι των περιορισμών που επιβάλλει η συμφωνία Ε.Ε.-Τουρκίας. Άνθρωποι στοιβαγμένοι σε υπερπλήρεις δομές ακροβατούν από την απόλυτη απόγνωση στον παραλογισμό μιας καθημερινότητας. Οι συνθήκες διαβίωσης στους καταυλισμούς είναι κακές, άθλιες, απάνθρωπες. Τα κοντέινερ του καταυλισμού δεν επαρκούν για να τους στεγάσουν όλους. Καλοκαιρινές σκηνές δύο ατόμων φιλοξενούν ακόμα και πενταμελείς οικογένειες. Γυναίκες, ηλικιωμένοι, νεογέννητα και άνθρωποι με αναπηρίες, όλοι εκεί. Οι χώροι υγιεινής ελάχιστοι για να εξυπηρετήσουν χιλιάδες και μόλις πέφτει η νύχτα, οι άνθρωποι καίνε ό,τι βρουν για να ζεσταθούν. «Έφυγα από την κόλαση της χώρας μου, όπου δεν είχε μείνει τίποτα όρθιο, αλλά, αν ήξερα ότι εδώ θα είναι έτσι τα πράγματα, δεν ξέρω εάν θα ερχόμουν. Ίσως να έμενα να πεθάνω στην πατρίδα μου. Η μόνη διαφορά εδώ είναι ότι δεν μας βομβαρδίζουν», προσθέτει ο Μπασάρ.

Την ίδια περίπου περίοδο έφτασε στη Μόρια και ο Αχμέτ, 37 ετών. Στη Συρία εργαζόταν ως τεχνίτης παπουτσιών. «Τι σημαίνουν για μένα οι γιορτές; Σπίτι. Ασφάλεια. Αξιοπρέπεια», λέει. «Εδώ χάνεις την αξιοπρέπειά σου ως άνθρωπος. Έχουμε ξεχάσει τη λέξη γιορτή. Ποια γιορτή όταν δεν μπορείς να προσφέρεις στα παιδιά σου που σε κοιτούν στα μάτια ούτε ένα γλυκό;» Ο Αχμέτ έχει μαζί του τα τρία παιδιά του, τον Μπασάρ, 11 ετών, την Ουσάρ, 9 ετών, και την Ασμά, 2 ετών, ενώ η γυναίκα του, Ρασίντα, είναι έξι μηνών έγκυος. «Θέλω τα παιδιά μου να πάνε σχολείο και να ζούμε σε ένα μέρος με ασφάλεια. Θέλω η γυναίκα μου, που είναι έγκυος και πονάει, να μη ζει σε αυτή την άσχημη κατάσταση. Για να πάρω λίγο φαγητό, περιμένω δύο και τρεις ώρες στην ουρά. Κι αν γίνουν φασαρίες στην ουρά όσο περιμένουμε, τότε μένουμε νηστικοί. Φεύγουμε με άδεια χέρια. Η σκηνή βρίσκεται μέσα στις λάσπες και τώρα που είναι χειμώνας είναι λες και ζούμε σε μια πλαστική σακούλα. Ανοίγεις, κρυώνεις. Κλείνεις, πάλι κρυώνεις. Θα μπορούσε κάποιος από αυτούς που παίρνουν τις αποφάσεις να βάλει την οικογένειά του να ζήσει μέσα σε μια σκηνή;»

Η Αντιγόνη Λυμπεράκη, εκτελούσα γενική διευθύντρια του Solidarity Now, έφτασε στη Λέσβο για να βοηθήσει στην καταγραφή της πραγματικότητας στο νησί: «Νόμιζα ότι πήγαινα προετοιμασμένη. Ήξερα τους αριθμούς. Έχω επισκεφτεί μερικές από τις φτωχότερες κοινότητες στην Ινδία, στο Νεπάλ, στο Μαλάουι, στην Κένυα. Είχα διαβάσει το μάθημά μου. Νόμιζα πως ήξερα πού πήγαινα. Και έκανα λάθος. Η κατάσταση στη Μόρια ήταν εμπειρία “πρώτης φοράς”, από αυτές που νιώθεις ότι δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψεις, μουδιάζει το μυαλό σου, τα πόδια σου ζυγίζουν 100 κιλά». Αυτό που έκανε την κατάσταση αβάσταχτη ήταν η εικόνα του αδιεξόδου. «Οι πρόσφυγες διακινδύνευσαν τα πάντα για να σώσουν τη ζωή τους. Και έπεσαν σε τοίχο. Σε συνεργασία με τους ίδιους τους αιτούντες άσυλο, συλλογικά αλλά και ατομικά, προσπαθούμε να τους στηρίξουμε και να σχεδιάσουμε πώς θα μπορούσε να είναι το αύριο. Είτε μαζί, εάν παραμείνουν στη χώρα μας, είτε χωριστά, εάν βρεθούν σε μια άλλη χώρα της Ευρώπης».

Οι κάτοικοι των νησιών, μετά την έμπρακτη αλληλεγγύη τους που εκφράστηκε με τον πιο θερμό τρόπο, είναι σήμερα δικαιολογημένα κουρασμένοι και αγανακτισμένοι που ο τόπος τους έχει μεταβληθεί σε μια τεράστια, απάνθρωπη φυλακή. Οι ελληνικές αρχές δεσμεύτηκαν πρόσφατα για άμεση μεταφορά 5.000 προσφύγων από τα νησιά. Θετικό βήμα, αλλά δεν επαρκεί για να αποσυμφορηθεί η κατάσταση και να αποτραπεί η ανθρωπιστική κρίση: οι πρόσφυγες θα συνεχίσουν να ρισκάρουν τις ζωές τους με επικίνδυνα ταξίδια. Και οι άθλιες συνθήκες που συναντούν εδώ δεν θα τους αποτρέψουν.

To Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων επισκέφθηκε το σπίτι που έχει παραχωρήσε το SolidarityNow, στην οικογένεια της 110χρονης Laila Saleh. Τα έγγραφά της λένε ότι γεννήθηκε στην κούρδικη πόλη Κόμπαν στη Συρία το 1907. Παρά την ηλικία της, η Λάιλα έκανε το επικίνδυνο ταξίδι μέσα σε ένα φουσκωτό σκάφος με προορισμό το νησί της Λέσβου . Η Laila ελπίζει πριν πεθάνει να καταφέρει να συναντήσει την εγγονή της στη Γερμανία …