ΕΓΡΑΨΑΝ ΓΙΑ ΕΜΑΣ

in.gr: Ιστορία ζευγαριού από τη Θεσσαλονίκη που άνοιξε το σπίτι του σε πρόσφυγες

Δημοσιεύτηκε στις 22/12/16

Θεσσαλονίκη

Η Ελευθερία, ο Γιώργος, η Άβιν, ο Κάουα και η μικρή τους κόρη από τη Συρία έχουν γίνει μια οικογένεια από τον περασμένο Αύγουστο. Τότε που το ζευγάρι από το Πρόχωμα Θεσσαλονίκης άνοιξε το σπίτι του για να φιλοξενήσει την οικογένεια από τη Συρία.

Η Άβιν συγκινημένη λέει ότι «όταν κάποιος φοράει το σωσίβιο, νιώθει ότι θα πεθάνει. Θα επιζήσει, θα φτάσει, θα πεθάνει; Κανείς δεν ξέρει».

Οι τρεις τους όμως κατάφεραν τελικά να φθάσουν από το Χαλέπι στην Ελλάδα και πέρασαν δυο μήνες στην Ειδομένη. Η Ελευθερία βοηθούσε τους πρόσφυγες όσο μπορούσε. Εκεί γνώρισε την Άβιν και δε δίστασε στιγμή να ανοίξει το σπίτι της για την οικογένειά της. Οι διηγήσεις και οι μνήμες από τους πρόσφυγες γονείς της την ώθησαν να κάνει πράξη τα συναισθήματά της και να φιλοξενήσει την τριμελή οικογένεια από τη Συρία, αφού «με αυτόν τον τρόπο», όπως λέει η ίδια, «νιώθω ότι επιστρέφω κάτι στους προγόνους μου».

Η Άβιν, ο σύζυγός της και η κόρη τους, φωνάζουν την Ελευθερία μαμά και το Γιώργο μπαμπά. Η Άβιν ζήτησε από την Ελευθερία να τους επιτρέψει την προσφώνηση, γιατί της εκμυστηρεύτηκε ότι έχει ανάγκη από μια μαμά και έναν μπαμπά, αφού τους δικούς της τους άφησε στη Συρία και δεν ξέρει αν θα τους ξαναδεί – «δε με γέννησε, αλλά είναι η δεύτερη μαμά μου».

Η Άβιν με την οικογένειά της δε θα αργήσουν να φύγουν για τη χώρα εκείνη της Ευρώπης όπου θα τους δοθεί η ευκαιρία να αρχίσουν ξανά μια νέα ζωή. Η Ελευθερία έχει ανάμικτα συναισθήματα γι’ αυτό, γιατί θα τους χάσει. Όμως δεν ανησυχεί. Είναι σίγουρη ότι ο Κάουα, σεφ κάποτε στη Συρία, «το παιδί με τα χρυσά χέρια», όπως τον αποκαλεί, όπου και να πάει δε θα χαθεί κι αυτό γιατί όπως λέει η ίδια «είναι πολύ άξιο παιδί και θα κάνει τα πάντα για να εξασφαλίσει στην οικογένειά του το καλύτερο».

* Η συγκατοίκηση αυτή υποστηρίζεται από το Home for Hope, το Πρόγραμμα Στέγασης & Φιλοξενίας Προσφύγων που υλοποιεί το SolidarityNow με την υποστήριξη της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες και τη χρηματοδότηση της ΕΕ.

Επιμέλεια: Κική Μαργαρίτη

Η Καθημερινή: Μαραθώνιο στη ζωή και… γυμναστική στον Πανελλήνιο

Δημοσιεύτηκε στις

Δημοσιεύτηκε στο Protagon.gr

Αριστερά ο Σαμίρ και δεξιά ο Φαουζί αδιαφορούν για το κρύο και γυμνάζονται, διότι, όπως λένε οι προπονητές τους, «η άσκηση είναι αναμφίβολα το πιο αποτελεσματικό αντικαταθλιπτικό» για τις κακουχίες.

Τρεις φορές την εβδομάδα, γύρω στις επτά το απόγευμα, ο Σαμίρ και ο Φαουζί παίρνουν το τρένο μέχρι τη Βικτώρια. Προορισμός των δύο 23χρονων Σύρων δεν είναι η πλατεία, αλλά το στάδιο του Πανελληνίου. «Μετά τη συμμετοχή τους στον Μαραθώνιο, όπου σημείωσαν πολύ καλούς χρόνους, εξέφρασαν την επιθυμία για ένα έντονο πρόγραμμα προπόνησης», σημειώνει στην «Κ» ο κ. Αποστόλης Κατζόγιας, γυμναστής στο πρόγραμμα «Στέγασης και Φιλοξενίας» του Solidarity Now, που προσφέρει εξίσου πλήθος αθλητικών δραστηριοτήτων: τρέξιμο στο Αλσος Νέας Σμύρνης, ποδόσφαιρο στο Θησείο, μπάσκετ στον Λόφο του Στρέφη. Η ανταπόκριση των αρρένων προσφύγων, κάθε ηλικίας, είναι μεγάλη και ενθουσιώδης. «Κορυφαία στιγμή ήταν όταν τους συνοδεύσαμε στο γήπεδο για να παρακολουθήσουμε έναν αγώνα του ελληνικού πρωταθλήματος», προσθέτει ο ίδιος. «Σκοπεύουμε να το επαναλάβουμε».

Ωστόσο, η προπόνηση στο βραδινό τμήμα του Running Club του Πανελληνίου (που τους δέχθηκε αφιλοκερδώς) συνεπάγεται άλλα πλεονεκτήματα, καθώς οι δύο νεαροί, που μόλις έχουν αρχίσει να μιλούν και να καταλαβαίνουν ελληνικά, προπονούνται πλάι σε Ελληνες. «Ετυχαν θερμής υποδοχής από τους συμμετέχοντες», σημειώνει ο κ. Σταύρος Καρρές, προπονητής του Πανελληνίου, που έχει παράδοση στην πολυπολιτισμικότητα. «Τη δεκαετία του ’90 με το πρώτο μεταναστευτικό κύμα από τις ανατολικές χώρες και την Αλβανία, στα τμήματά μας οι μισοί μαθητές ήταν παιδιά μεταναστών», θυμάται. Το «πείραμα» της ένταξης μέσω του αθλητισμού την εποχή εκείνη στέφθηκε με επιτυχία. «Πολλά από αυτά τα παιδιά είχαν εξαιρετικές επιδόσεις, είχαμε μέχρι και πρωταθλητές Ελλάδας», διηγείται, «ωστόσο, λόγω της τότε νομοθεσίας, δεν επιτρεπόταν να ενταχθούν σε εθνικές ομάδες, με συνέπεια να απογοητευτούν και να τα παρατήσουν».

Οι δύο 23χρονοι, πάντως, το βράδυ της Δευτέρας και παρά το τσουχτερό κρύο, δείχνουν έτοιμοι για την πιο σκληρή προπόνηση. «Στη Συρία συνήθιζα να τρέχω και παράλληλα συμμετείχα στην ποδοσφαιρική ομάδα Hurryeh», εξηγεί στην «Κ» ο Φαουζί από το Χαλέπι, που έφτασε στην Αθήνα προ μηνός και ευελπιστεί το 2017 να βρίσκεται σε άλλη ευρωπαϊκή χώρα μέσω του προγράμματος μετεγκατάστασης. «Τους πρώτους μήνες ήμουν σε κέντρο φιλοξενίας στα Τρίκαλα, όπου είχαμε δημιουργήσει ομάδα ποδοσφαίρου, ενώ ταυτόχρονα προπονούσα παιδιά». Ο συνομήλικός του, Σαμίρ, ομολογεί ότι φεύγοντας από τον Πανελλήνιο νιώθει πάντοτε καλύτερα. «Η ζωή μου, βέβαια, έχει αλλάξει προς το καλύτερο από τότε που άφησα, ύστερα από τρεις μήνες, το κέντρο φιλοξενίας, απευθύνθηκα στην Υπηρεσία Ασύλου και εντάχθηκα στο πρόγραμμα “Στέγασης και Φιλοξενίας”», σχολιάζει. Η καθημερινότητα αποκτά ρυθμούς κανονικότητας και σε αυτό συμβάλλει και ο αθλητισμός. «Η άσκηση είναι αναμφίβολα το πιο αποτελεσματικό αντικαταθλιπτικό», υπογραμμίζει ο κ. Κατζόγιας, που κάνει λόγο για πολλά ταλέντα στον αθλητισμό μεταξύ των προσφύγων. «Λόγω των κακουχιών είναι περισσότερο σκληραγωγημένοι και διαπιστώνουμε ότι με ελάχιστη προετοιμασία έχουν πολύ καλή απόδοση», σχολιάζει ο κ. Κατζόγιας, που ουκ ολίγες φορές μεσολαβεί, ώστε να δουν το παίξιμό τους επαγγελματίες του χώρου. «Αν ενταχθούν σε επαγγελματικές ομάδες, θα διαπρέψουν», καταλήγει.

Protagon.gr: Όταν η συγκατοίκηση με πρόσφυγες γίνεται γιορτή

Δημοσιεύτηκε στις 19/12/16

Δημοσιεύτηκε στο Protagon.gr

Μία εκδήλωση προς τιμήν των ανθρώπων που φιλοξενούν πρόσφυγες στα σπίτια τους και φυσικά προς τιμήν των ίδιων των προσφύγων πραγματοποιήθηκε την Κυριακή στο κέντρο της Αθήνας. Μας μίλησαν για την εμπειρία τους

«Εκείνοι δεν έχουν σπίτι, εγώ έχω σπίτι. Τόσο απλό». Οι άνθρωποι που φιλοξενούν οικογένειες προσφύγων στα σπίτια τους -στο δωμάτιο του γιου που σπουδάζει στην Κρήτη, στο σαλόνι όπου υπάρχει ένας καναπές που γίνεται κρεβάτι, στο δωμάτιο που κάποτε χρησίμευε ως γραφείο- συγκεντρώθηκαν την Κυριακή στον χώρο The Cube, κοντά στην πλατεία Κάνιγγος, για να γιορτάσουν. Τη συμμετοχή τους στο πρόγραμμα Home for Hope και την υποστήριξή τους στους πρόσφυγες, τίμησε η μη κυβερνητική οργάνωση Solidarity Now με δώρα. Ανοιξαν τις πόρτες των σπιτιών τους σε ανθρώπους που ζούσαν σε σκηνές, σε ξενοδοχεία ή καταλήψεις, τους γνώρισαν από κοντά και τώρα θα κάνουν μαζί Χριστούγεννα.

Τα μικρά προσφυγόπουλα φορούσαν φτερά φτιαγμένα από μπαλόνια, είχαν ζωγραφίσει μουστάκια στα πρόσωπά τους κι έτρεχαν πάνω κάτω. Οι μεγάλοι χόρευαν κι έτρωγαν από ένα μπουφέ – μείγμα ελληνικής και συριακής κουζίνας -απ’ ό,τι μαθαίνουμε στην Ελλάδα δεν βάζουμε όσο αλάτι βάζουν στη Συρία. Μία 30χρονη γυναίκα, ωφελούμενη από το πρόγραμμα φιλοξενίας Home for Hope, ήταν διαρκώς με ένα κινητό στο χέρι, μιλούσε με έναν συγγενή της που βρίσκεται στη Γερμανία και του έδειχνε πλάνα από τον χώρο.

«Είμαι χαρούμενη, νιώθω άνετα, μπορώ να κυκλοφορώ στο λιμάνι με τη μαντήλα μου, με απόλυτη ασφάλεια», μας λέει η Ασάφ, μητέρα τριών παιδιών, η οποία φιλοξενείται σε ένα σπίτι τους τελευταίους πέντε μήνες.

«Αισθάνομαι ότι βρίσκομαι με την οικογένειά μου», λέει στα ελληνικά η 19χρονη Χιμπάν Μασάρι για το ζευγάρι που φιλοξενεί την ίδια και τον δίχρονο γιο της, στο σπίτι τους στην Αγία Παρασκευή. Η πραγματική της οικογένεια, ο άνδρας της, βρίσκεται στη Γερμανία. Αλλά μέχρι να τον βρει, η ίδια παίρνει κάθε μέρα το Μετρό και τον Ηλεκτρικό, κατεβαίνει στην πλατεία Βικτωρίας και μαθαίνει ελληνικά σε σχολείο για πρόσφυγες.

«Επιτέλους, ύστερα από μήνες στις ακτές της Τουρκίας, στη Λέσβο και στο λιμάνι του Πειραιά, αισθάνομαι άνετα», τονίζει η 20χρονη Σατζαγκούλ. Αλλά το βλέπεις και στο βλέμμα της, η μοναξιά είναι καμιά φορά αφόρητη. Μένει με μία 55χρονη γυναίκα, την Τερέζα, η οποία της μαθαίνει γερμανικά για να τη βοηθήσει στο επόμενο βήμα της. «Ελπίζω να καταφέρω να φτάσω στην οικογένειά μου, στην Αυστρία», λέει.

Κανείς δεν είπε ότι είναι όλα ρόδινα σε μία συγκατοίκηση με άτομα που δεν γνωρίζεις. «Ακόμη και με τον καλύτερο φίλο σου δυσκολεύεσαι!», μας λένε όσοι πρόσφεραν στέγη σε αιτούντες άσυλο. Οχι, δεν είναι θέμα επικοινωνίας. Ακόμη κι αν οι φιλοξενούμενοι δεν ξέρουν αγγλικά ή ελληνικά, υπάρχει τρόπος συνεννόησης. Αλλωστε, όταν συμβιώνουν παιδιά από διαφορετικούς πολιτισμούς βρίσκουν πάντα έναν δικό τους κώδικα επικοινωνίας. Και τα περισσότερα προσφυγόπουλα, έχουν μάθει αγγλικά στα καμπς όπου διέμεναν στη Λέσβο, στη Χίο ή στην Κω. Ούτε είναι ζήτημα «διαφορετικού» πολιτισμού. «Δεν υπάρχει “διαφορετικός πολιτισμός”, δεν υπάρχουν διαφορές, άνθρωποι είμαστε», μας επαναλαμβάνουν τα πρόσωπα της ημέρας που έχουν γνωρίσει από κοντά τους πρόσφυγες. Αν υπάρχει κάτι που βαραίνει τη συμβίωση είναι τα τραύματα που φέρουν οι πρόσφυγες.

Τα ίδια παιδιά που μπροστά μας χορεύουν ανέμελα με τα φτερά τους και μας τραβάνε τη φωτογραφική κάμερα για να μας βγάλουν φωτογραφίες, τα βράδια ιδρώνουν, τραντάζονται με κάθε δυνατό θόρυβο. Η 6χρονη Κινάνα τώρα τρέχει πάνω – κάτω, αλλά πριν από μόλις εννέα μήνες τα δύο της πόδια ήταν σε γύψο. Τραυματίστηκε όταν κατεδαφίστηκε το σπίτι της σε βομβαρδισμό. Τα βράδια «βρέχει» το κρεβάτι της. Ο πατέρας της Κινάνα δεν μπορεί καν να κοιμηθεί σε κρεβάτι, ξαπλώνει στο πάτωμα. Μας δείχνει τα σημάδια από τα θραύσματα στο πρόσωπό του και τα πόδια του.

Οι ενήλικες, ιδίως οι γονείς, πρέπει να διαχειρίζονται το άγχος τους 24 ώρες το 24ωρο. «Η Ραχάφ ήταν έγκυος επτά μηνών, την παρακαλούσα να προσέχει τον εαυτό της και να μην αγχώνεται τόσο πολύ, να βγαίνει λίγο από το σπίτι μαζί μου», μας λέει η Αγγελική η οποία φιλοξένησε την 28χρονη μητέρα τριών παιδιών από τον Αύγουστο μέχρι τον Σεπτέμβριο. «Τώρα είναι όλοι στη Γερμανία, γέννησε και είναι καλά!», μας λέει. «Χάρηκα πάνω απ’ όλα που τους γνώρισα».

*Το Home for Hope είναι ένα πρόγραμμα υποστήριξης και προσφοράς στέγης σε αιτούντες άσυλο, το οποίο υλοποιεί η οργάνωση SolidarityNow από τον Απρίλιο του 2016, με την υποστήριξη της Υπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες και με τη χρηματοδότηση της ΕΕ. To SolidarityNow έχει δημιουργήσει 800 θέσεις προσωρινής φιλοξενίας για πρόσφυγες -600 στην Αθήνα και 200 στη Θεσσαλονίκη και την ευρύτερη περιοχή. Μέχρι σήμερα, και μέσα από το Home for Hope, έχουν φιλοξενηθεί περισσότεροι από 450 πρόσφυγες.

ΕΘΝΟΣ: Φωλιά δημιουργίας και αγάπης για τα προσφυγόπουλα

Δημοσιεύτηκε στις 14/12/16

Δείτε το άρθρο εδώ

Δημιουργικές δραστηριότητες, αθλητισμό, αλλά και μαθήματα γλώσσας μπορούν να παρακολουθήσουν παιδιά και ενήλικοι πρόσφυγες που έχουν εγκλωβιστεί στη χώρα μας, περιμένοντας να ανοίξει γι’ αυτούς μία θέση σε χώρα της ΕΕ, όπου θα ξεκινήσουν την καινούργια τους ζωή μέσω του προγράμματος μετεγκατάστασης.

Οι δραστηριότητες γίνονται στο πλαίσιο του Προγράμματος Στέγασης και Φιλοξενίας του Solidarity Now, για τους πρόσφυγες που μένουν στις δομές που διατηρεί.

Μία από τις δράσεις, που είναι ιδιαίτερα δημοφιλείς για τις μικρές ηλικίες, είναι η χειροτεχνία. «Σήμερα τα παιδιά μαθαίνουν πώς θα φτιάνουν μάσκες παπιέ μασέ», μας εξηγεί η υπεύθυνη του προγράμματος, Λιάνα Μαρκάκη, που βρίσκεται πάνω από τα μικρά προσφυγόπουλα, δείχνοντάς τους τι θα κάνουν. Ορισμένα από αυτά δείχνουν ιδιαίτερο ζήλο στις οδηγίες που δέχονται, ωστόσο κάποια άλλα προτιμούν να παίξουν.

«Συνήθως τα κορίτσια δείχνουν μεγαλύτερη επιμέλεια σε τέτοια προγράμματα. Τους αρέσει να κατασκευάζουν πράγματα και να ζωγραφίζουν. Αντίθετα, τα αγόρια προτιμούν πιο πολύ να παίζουν με μπάλα», προσθέτει. Γύρω από τους πάγκους όπου κατασκευάζονται οι μάσκες υπάρχουν πολλά παιδιά που τρέχουν, παίζουν κυνηγητό και ζωγραφίζουν. Κάποια άλλα ζητούν μπαλόνια από τους υπεύθυνους του προγράμματος, που τους βοηθούν να τα φουσκώσουν και να παίξουν. «Στη Συρία έχουμε μία φράση. Λέμε ότι “ο δικαστής των παιδιών αυτοκτόνησε”. Αυτό σημαίνει ότι είναι αδύνατον να ικανοποιήσεις όλες τις επιθυμίες των παιδιών μαζί», μας λέει ένας μεταφραστής, που πέρα από την επικοινωνία προσπαθεί να ικανοποιήσει τα αιτήματα των μικρών μαθητών.

Ικανοποίηση
Πάντως παρά τη φασαρία, οι υπεύθυνοι του προγράμματος εκφράζουν ικανοποίηση, γιατί θεωρούν ότι ο κύριος σκοπός των μαθημάτων, που είναι η κοινωνικοποίηση των παιδιών, επιτυγχάνεται. Το μόνο… πρόβλημα είναι ότι οι μικροί πρόσφυγες ζητούν πάντα «ένα λεπτό παραπάνω». «Στην πραγματικότητα εννοούν τουλάχιστον μία ώρα παιχνίδι. Ωστόσο η βελτίωσή τους είναι αισθητή», σημειώνουν οι καθηγητές.

«Τους αρέσει πολύ. Σκεφτείτε ότι πρόκειται για ανθρώπους που μένουν σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου. Τα παιδιά κάνουν δημιουργικές δραστηριότητες, ενώ οι γονείς εξασφαλίζουν χρόνο είτε για να κάνουν τις δουλειές τους είτε για να χαλαρώσουν λίγο», εξηγεί ο συντονιστής μίας εκ των δομών του Solidarity Now, Γιάννης Κοντογιαννάκης.

Τα παιδιά μετέχουν σχεδόν στο σύνολο των δραστηριοτήτων που διεξάγονται. «Είτε για γυμναστική είτε για ζωγραφική είτε για γλώσσα, τα παιδιά έρχονται παντού. Γενικά, οι ενήλικοι δείχνουν ενδιαφέρον να μάθουν ξένες γλώσσες. Στις υπόλοιπες δράσεις, οι άνδρες προτιμούν κυρίως τα αθλήματα και τις γλώσσες και οι γυναίκες την κεραμική ή τον χορό», εξηγούν οι υπεύθυνοι του προγράμματος.

Στόχος των δραστηριοτήτων είναι να καλύψουν τις ανάγκες των προσφύγων, που λόγω της ταλαιπωρίας που έχουν υποστεί πολλές φορές εμφάνισαν συναισθήματα αποστέρησης. Οσοι έρχονταν σε επαφή μαζί τους, διαπίστωσαν ότι εμφάνιζαν συμπτώματα ασθένειας, ακόμη και την περίοδο του καλοκαιριού. «Πέραν της σίτισης και φιλοξενίας σε ξενοδοχεία που παρέχουμε σε 350 περίπου πρόσφυγες, συνειδητοποιήσαμε ότι οι άνθρωποι αυτοί βιώνουν έντονο ψυχολογικό στρες. Σκεφτήκαμε λοιπόν ότι για όσο διάστημα βρίσκονται στην Ελλάδα, θα ήταν καλό να τους βοηθήσουμε και να τους στηρίξουμε, μέσα από μία σειρά δραστηριοτήτων που στηρίζονται στην κοινωνικοποίηση και την εξωστρέφεια», δηλώνει η υπεύθυνη Τύπου και Εκδηλώσεων του Solidarity Now, Βάλια Σαββίδου. Τα προγράμματα της οργάνωσης γίνονται σε συνεργασία με την Υπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες και τη χρηματοδότηση της ΕΕ. Ο σχεδιασμός προέκυψε ως αποτέλεσμα συνεργασίας κοινωνικών λειτουργών και ψυχολόγων. Παράλληλα, νέες δραστηριότητες προστίθενται συνεχώς, με βάση τις ανάγκες και τις επιθυμίες που εκφράζουν οι μετέχοντες. «Σε αυτή την περίοδο της προσωρινής διαμονής, που δεν ξέρουμε πόσο θα κρατήσει, θέλαμε να τους δημιουργήσουμε μια κανονικότητα, την προσομοίωση μιας κανονικής ζωής», εξηγεί ο κ. Κοντογιαννάκης.

Ψυχοθεραπεία με αθλητισμό – γυμναστική

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον δείχνουν οι πρόσφυγες για τη γυμναστική και τα αθλήματα. «Εχουμε πολλές συμμετοχές, ακόμη και από νέους άνδρες, που δεν δείχνουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τις υπόλοιπες δραστηριότητες. Πέρα από το κομμάτι της αθλητικής απόδοσης, η γυμναστική δρα ψυχοθεραπευτικά. Τους ψυχαγωγεί και τους δίνει ενέργεια», εξηγεί ο ένας από τους δύο γυμναστές, Αποστόλης Kατζόγιας. Το πρόγραμμα γυμναστικής περιλαμβάνει κυρίως τρέξιμο, ποδόσφαιρο και μπάσκετ. «Βλέπουμε ότι είναι πολύ θετικοί. Η γυμναστική τούς κινητοποιεί και τους δίνει τη δυνατότητα να δημιουργήσουν ένα δίκτυο υποστήριξης μεταξύ τους», λέει από την πλευρά της η δεύτερη από τους γυμναστές, Ελένη Κοκκίνου.

Η ίδια θυμάται με συγκίνηση τον Αμπντάλα που στη Συρία εργαζόταν ως designer. «Η μετεγκατάστασή του αργούσε. Μας είπε βουρκωμένος ότι αν δεν είχε κι εμάς, θα είχε τρελαθεί», σημειώνει. Μάλιστα, ορισμένοι πρόσφυγες, αν και με ελλιπή προπόνηση, μετείχαν στον τελευταίο Μαραθώνιο και κατέκτησαν πολύ καλές θέσεις. Δύο απ’ αυτούς, που τερμάτισαν στους πρώτους 100, εντάχθηκαν στην ομάδα στίβου του Πανελληνίου. «Θέλουμε να τους δώσουμε κίνητρα. Οι περισσότεροι προτιμούν το ποδόσφαιρο, όπου έχουμε εντοπίσει πολλά ταλέντα. Τους ενθαρρύνουμε να συνεχίσουν, σε όποια χώρα κι αν βρεθούν», αναφέρουν οι γυμναστές.

Σχολείο, αγγλικά και θεατρικό παιχνίδι

Μία από τις καλύτερες μαθήτριες στις ξένες γλώσσες είναι η 14χρονη Τζούντι. «Μου αρέσει πολύ το σχολείο και ιδιαίτερα τα αγγλικά», λέει στο «Εθνος». Το επόμενο διάστημα αναμένεται να φύγει από την Ελλάδα με το πρόγραμμα μετεγκατάστασης, ωστόσο θα στενοχωρηθεί να αποχωριστεί τους φίλους της. «Νιώθω την Τζούντι σαν αδερφή μου. Με βοηθάει στα μαθήματα. Θα ήθελα να μείνουμε στην ίδια περιοχή στο μέλλον», λέει η 12χρονη Μπισάν.

«Στην αρχή τα παιδιά δεν έκαναν εύκολα φιλίες και δουλέψαμε πολύ πάνω σε αυτό», λέει η δασκάλα Αννα-Μαρία Τεντολούρη. Εμφαση στην ομαδικότητα δίνει και η ηθοποιός Δέσποινα Νικητίδου, που διδάσκει στα παιδιά θεατρικό παιχνίδι. «Είναι δύσκολο για τα παιδιά να δουλέψουν σαν ομάδα, αλλά προσπαθούμε να το καλλιεργήσουμε. Μέχρι στιγμής, αρκετά από αυτά ανταποκρίνονται», λέει. Η ίδια ξεχωρίζει το μάθημα όπου τα παιδιά έφτιαχναν ιστορίες στα αραβικά και έκαναν αναπαράσταση. «Ηταν μία υπέροχη εμπειρία, που είχε μεγάλη επιτυχία. Μπόρεσα να καταλάβω το 80% των ιστοριών που μου παρουσίασαν, χωρίς τη βοήθεια μεταφραστή», σημειώνει.

Κατερίνα Τζουμερκιώτη
Φωτογραφίες Θάλεια Γαλανοπούλου

Έθνος: Φωλιά δημιουργίας και αγάπης για τα προσφυγόπουλα

Δημοσιεύτηκε στις

Δημοσιεύτηκε στο Έθνος

Συντελεστές του προγράμματος Solidarity Now, οι γυμναστές Αποστόλης Κατζόγιας, Ελένη Κοκκίνου και η δασκάλα Αννα-Μαρία Τεντολούρη (μέση)

Ψυχοθεραπεία με αθλητισμό – γυμναστική

Σχολείο, αγγλικά και θεατρικό παιχνίδι

Κατερίνα Τζουμερκιώτη
Φωτογραφίες Θάλεια Γαλανοπούλου

Αλλαγή νοοτροπίας εν τω μέσω μιας κρίσης: Τι μπορεί να κάνει η Ελλάδα

Δημοσιεύτηκε στις 29/11/16

Η εθελόντρια του SolidarityNow Σοφία Οικονομοπούλου, Εξωτερική Συνεργάτης του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ, γράφει για τους τρόπους αντιμετώπισης της ανθρωπιστικής κρίσης στην Ελλάδα. Η αλλαγή στη νοοτροπία και η προσαρμοστικότητα είναι κύριοι παράγοντες για την επίτευξη μιας κανονικότητας ενώ η σύμπραξη κράτους, οργανώσεων της κοινωνίας των πολιτών κι εθελοντών και η θέλησή τους να παράξουν αποτέλεσμα, είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της υποδοχής, αποδοχής και ενσωμάτωσης των προσφύγων μέσω των επίσημων φορέων περί του ασύλου.

Ακολουθεί το πρωτότυπο κείμενο:

Changing Mentalities In The Face Of A Crisis: What Greece Can Do

According to Amnesty International’s 2016 Refugee’s Welcome Survey, Greece ranks among the top ten countries surveyed that said that they think their government should do more to help those fleeing war, and 3^rd when asked if they would personally accept people fleeing war and persecution into their homes.[1] Paradoxically, a Pew study found that 63 percent of Greeks think diversity makes Greece a worse place to live, an opinion echoed by fellow EU members, Italy (53%), Hungary (41%) and Poland (40%).[2] In another Pew study, an overwhelming majority of Greeks believe that immigrants are a burden to the country because they “steal jobs and social benefits” and also are to blame for most criminal activity.[3] So where is the disconnect?

There are many. Like most societies worldwide, the conflicting data is a prime example of theory rather than practice logic, and Greek history has illustrated that migrant/refugee populations have been reticently received[4] and that the fear of the “other,” whose origins are a mystery, and are not white or Christian, is still quite prevalent. Factor in the never-ending financial crisis, which is wreaking its 8^th consecutive year of financial havoc in Greece, and you have an irate, and mistrusting local populace. It must be said that the migrant crisis has affected tourism in the islands close to the Turkish sea border (Lesvos, Kos, and Samos, among others)[5] which in turn is making it more difficult for the locals to make money in order to keep up with the never-ending flow of taxes that are constantly being created and/or raised.[6] However, there has been no solid evidence that the migrants have “stolen” jobs that were to have gone to Greeks. One obvious reason is that there have currently been more business closures rather than openings due to the crisis. Nor is there evidence that the refugees are bringing diseases, and causing religious conflict. Right-wing extremist groups all over Europe and the US have seen the migrant crisis as a golden opportunity to propagate their xenophobic rhetoric, and in Greece’s case, to an audience of angry and desperate people, reeling from the financial crisis. To add insult to injury, Greece is not a volunteer-driven society, so local initiatives are hard pressed for staff and helpers, and government services to refugee populations are limited and poorly organized.

While it’s been painfully obvious that no country has been “ready” to deal with the migrant crisis, among the world’s richest economies, only Germany has accepted the challenge, with a strong government push and a willingness from civil society organizations to work side by side in hosting, integrating, and helping refugees. Oxfam found that while the world’s richest economies (US, UK, France, Germany, China and Japan) have only taken in 2.1 million refugees, Germany has taken in the largest number, 736,000.[7] Among the efforts the German government has made to humanely host the never-ending flows of migrants,[8] German civil society have come up with quite a few initiatives beneficial for their new guests: two websites for refugees, one for legal refugees to match with Germans and Austrians who want to offer a room in their apartment (https://www.refugees-welcome.net/), another which matches refugees with job opportunities based on their skill set (https://www.workeer.de/), as well as an initiative to create an IT programming school for migrants, which will operate through laptop donations and volunteers.[9]

Acknowledging that each country faces a crisis differently, it begs the question of how Greek society can adapt to meet the needs of the present, instead of ignoring it and hoping it will go away? A basic starting point would be a competent, and well-executed government strategy that concentrates on initially hosting refugees (shelter, food, medical services), as well as integrating refugees whose applications are approved into society by offering Greek language and culture classes, which would help prevent a cultural divide seen particularly in Western Europe. It should be noted that this government strategy must have a strong focus on properly supporting, and accepting support from civil society organizations whose ideas and know-how are crucial in finding sustainable solutions to the current issues.

Currently however, the Greek government has instituted no such plans, and NGOs and civil society organizations such as SolidarityNow have had to step up to the plate. For its part, SolidarityNow has made concerted efforts to respond to the humanitarian crisis by offering asylum services through its Solidarity Centers, creating a refugee hosting program called “Home for Hope,” as well as awarding grants to other active organizations in the crisis. SolidarityNow has made an important first step: now it is up to fellow Greeks to follow its example and demand more from their government, and from themselves.

[1] https://www.amnesty.org/en/latest/news/2016/05/refugees-welcome-survey-results-2016/

[2] https://www.pewresearch.org/fact-tank/2016/07/12/in-views-of-diversity-many-europeans-are-less-positive-than-americans/

[3] https://www.pewresearch.org/fact-tank/2015/04/24/refugees-stream-into-europe-where-they-are-not-welcomed-with-open-arms/

[4] https://luben.tv/blogosphere/blogs/55395

[5] https://greece.greekreporter.com/2016/08/03/tourist-arrivals-on-greek-island-of-lesvos-drop-by-65/

[6] https://www.iefimerida.gr/news/275714/odoiporiko-toy-iefimerida-sti-lesvo-meros-v-se-apognosi-xenodohoi-kai-epaggelmaties-toy

[7] https://www.oxfam.org/sites/www.oxfam.org/files/file_attachments/mb-a-poor-welcome-refugees-180716-en_0.pdf

[8] https://www.fastcodesign.com/3060737/the-race-to-build-refugee-housing-that-feels-like-home

[9] https://blog.migreat.com/2015/07/28/top-3-innovative-initiatives-supporting-refugees-integration-and-rights-in-europe/

Changing Mentalities In The Face Of A Crisis: What Greece Can Do

Δημοσιεύτηκε στις 28/11/16

από τη Σοφία Οικονομοπούλου
Εξωτερική Συνεργάτης Υπουργείου Εξωτερικών ΗΠΑ & Εθελόντρια SolidarityNow

According to Amnesty International’s 2016 Refugee’s Welcome Survey, Greece ranks among the top ten countries surveyed that said that they think their government should do more to help those fleeing war, and 3^rd when asked if they would personally accept people fleeing war and persecution into their homes.[1]Paradoxically, a Pew study found that 63 percent of Greeks think diversity makes Greece a worse place to live, an opinion echoed by fellow EU members, Italy (53%), Hungary (41%) and Poland (40%).[2] In another Pew study, an overwhelming majority of Greeks believe that immigrants are a burden to the country because they “steal jobs and social benefits” and also are to blame for most criminal activity.[3] So where is the disconnect?

“Currently however, the Greek government has instituted no such plans, and NGOs and civil society organizations such as SolidarityNow have had to step up to the plate. For its part, SolidarityNow has made concerted efforts to respond to the humanitarian crisis by offering asylum services through its Solidarity Centers, creating a refugee hosting program called “Home for Hope,” as well as awarding grants to other active organizations in the crisis. SolidarityNow has made an important first step: now it is up to fellow Greeks to follow its example and demand more from their government, and from themselves.”

[1] https://www.amnesty.org/en/latest/news/2016/05/refugees-welcome-survey-results-2016/

[2] https://www.pewresearch.org/fact-tank/2016/07/12/in-views-of-diversity-many-europeans-are-less-positive-than-americans/

[3] https://www.pewresearch.org/fact-tank/2015/04/24/refugees-stream-into-europe-where-they-are-not-welcomed-with-open-arms/

[4] https://luben.tv/blogosphere/blogs/55395

[5] https://greece.greekreporter.com/2016/08/03/tourist-arrivals-on-greek-island-of-lesvos-drop-by-65/

[6] https://www.iefimerida.gr/news/275714/odoiporiko-toy-iefimerida-sti-lesvo-meros-v-se-apognosi-xenodohoi-kai-epaggelmaties-toy

[7] https://www.oxfam.org/sites/www.oxfam.org/files/file_attachments/mb-a-poor-welcome-refugees-180716-en_0.pdf

[8] https://www.fastcodesign.com/3060737/the-race-to-build-refugee-housing-that-feels-like-home

[9] https://blog.migreat.com/2015/07/28/top-3-innovative-initiatives-supporting-refugees-integration-and-rights-in-europe/

INSIDESTORY.GR: Aγώνας για ζωή

Δημοσιεύτηκε στις 16/11/16

Δείτε το άρθρο εδώ

Πριν από κάποια χρόνια ο Μαραθώνιος της Αθήνας ήταν ένα αφανές γεγονός που αφορούσε μόνο επαγγελματίες δρομείς. Το 2002 έτρεξαν 1.779 αθλητές. Εχθές συμμετείχαν 50.000 άνθρωποι από 105 χώρες. Όλοι τρέχουν. Αποφόρτιση, αλληλεγγύη, ομαδική ψυχοθεραπεία, επανοικειοποίηση του δημόσιου χώρου; Τι οδηγεί τόσον κόσμο να ξεπεράσει τον εαυτό του;

Δεν ξέρω αν υπάρχει άλλο γεγονός που να ζωντανεύει στιγμιαία την Αθήνα τόσο, όσο ο Μαραθώνιος. Ειδικά τα τελευταία χρόνια, που η σκιά μιας πολλαπλής και αδιάλειπτης κρίσης βαραίνει πάνω μας και η πόλη μετατρέπεται σε πένθιμο κάδρο μιας ανέμπνευστης καθημερινότητας, ο Μαραθώνιος είναι μια αφορμή για φασαρία και αναστάτωση. Κάτι σαν ξυπνητήρι.

Είναι βέβαια και πολλά παραπάνω από αυτό. Μια ιστορία 120 ετών –τόσα συμπληρώθηκαν χθες– γεμάτη πόνο και συγκινήσεις, γέλια και λυγμούς, πτώσεις και θριάμβους. Η ιστορία της ζωής μας. Βαθιά μοναχική και επίπονη και τόσο άμεσα εξαρτώμενη από τον Άλλον, από το βλέμμα, το άγγιγμα και τη φωνή πολλών άλλων, οικείων και αγνώστων που σπρώχνουν το μυαλό ως τη γραμμή τερματισμού, όταν το σώμα καταρρέει και ο ορίζοντας θαμπώνει.

Σώμα, ψυχή και πνεύμα στην αφετηρία

Η Αθήνα τρέχει. Αν μας άφησε ένα θετικό κουσούρι η κρίση, είναι η ανάγκη που νιώθουν όλο και περισσότεροι άνθρωποι να αποφορτιστούν ψυχολογικά και να επανοικειοποιηθούν το σώμα τους και τον δημόσιο χώρο. Ο Μαραθώνιος της Αθήνας πριν από μία δεκαετία ήταν ένα αφανές και παραγκωνισμένο γεγονός, που αφορούσε μόνο τους επαγγελματίες δρομείς και κάποιους λίγους ερασιτέχνες και προκαλούσε εκνευρισμό σε όλους τους υπόλοιπους για το ασυνήθιστο κυριακάτικο μποτιλιάρισμα. Μόλις 1.779 δρομείς έτρεξαν στο Μαραθώνιο του 2002. Χθες έτρεξαν 50.000 άνθρωποι από 105 χώρες στην κλασική διαδρομή και τις παράλληλες δράσεις των 5 και 10 χιλιομέτρων, των 1.200 μέτρων για παιδιά και των Special Olympics. Πολλοί περισσότεροι στήθηκαν στα πεζοδρόμια παράπλευρα της διαδρομής για να τους στηρίξουν. Ακόμα και ο ήλιος τους έκανε το χατίρι, έσπασε χθες για λίγο τη χειμωνιάτικη μουντάδα και απλώθηκε αστραφτερά πάνω από την πρωτεύουσα. Από τον Μαραθώνα μέχρι το Καλλιμάρμαρο, κάθε τετραγωνικό αυτής της πόλης έγινε μια μικρή εστία αλληλεγγύης με εμψυχωτικά νεύματα και επευφημίες που ξυπνούσαν τις κρυσταλλωμένες από την κούραση σκέψεις. Δεν είναι εύκολο πράγμα τα 42,195 χιλιόμετρα.

«Ακούς τους χτύπους της καρδιάς, νιώθεις κάθε ίνα του κορμιού σου, το μυαλό σου σε κλάσματα δευτερολέπτου διαχειρίζεται το σώμα σου, είσαι μόνος εσύ και οι δυνάμεις σου. Εύχεσαι να είναι μακρύς ο δρόμος, να ζήσεις την περιπέτεια, να γεμίσεις γνώσεις… Μονολογείς, οι σφυγμοί σου έχουν φτάσει στα κόκκινα, η ανάσα δυνατή, οι χτύποι της καρδιάς έχουν μεταφερθεί στο κεφάλι… Λίγα μέτρα ακόμη, φτερά στα πόδια δίνουν οι επευφημίες, θα αντέξεις, σου φαίνεται απίστευτο, τα κατάφερες, έφτασες… Δεν μπόρεσα να κάνω αυτό το ταξίδι, τουλάχιστον μέχρι σήμερα. Δεν έβαλα το σώμα, τη ψυχή, το πνεύμα στην αφετηρία. Όμως κάθε χρόνο κάνω αυτό το ταξίδι μέσα από τους χιλιάδες δρομείς που παρακολουθώ στη διαδρομή. Η προσπάθεια, η κούραση, η ικανοποίηση, ο ιδρώτας, το μάτωμα με κυριεύουν βλέποντάς τους», περιγράφει ο υπεύθυνος τύπου του ΣΕΓΑΣ και του Αυθεντικού Μαραθωνίου, Μπάμπης Ζανιάς.

Γιατί ο Μαραθώνιος, από όλες τις κορυφαίες αθλητικές διοργανώσεις, κρατάει κάτι από τη μαγεία και τον συμβολισμό του. Ξεφεύγει από το αρχετυπικό καλούπι του καλογυμνασμένου, νεαρού και επαγγελματικού σώματος της αθλητικής βιομηχανίας και γίνεται υπόθεση των απλών ανθρώπων. Κατεβαίνουν σε αυτήν την κούρσα με όλη την αντιφατικότητα της ύπαρξής τους, με τα σκαμπανεβάσματα και τις υπερβάσεις που διέπουν τον καθημερινό αγώνα επιβίωσης. Είναι ένα πολύχρωμο ποτάμι ανθρώπων κάθε ηλικίας, φύλου, έθνους, φυλής, που δεν ανταγωνίζονται. Συμμετέχουν. Μια φευγαλέα ίσως και μικροσκοπική αποτύπωση του φιλειρηνικού οράματος του ανθρώπου στην μνήμη του οποίου είναι αφιερωμένος ο Μαραθώνιος της Αθήνας, του Γρηγόρη Λαμπράκη. Εδώ, τα ρεκόρ και οι χρόνοι έχουν ελάχιστη σημασία. Σημασία έχει να μπεις στο Παναθηναϊκό Στάδιο, περπατώντας, κουτσαίνοντας, αναστενάζοντας, με τον δικό σου χρόνο και τρόπο. Απλά να μπεις και να πεις την ιστορία σου. Το inside story παρακολούθησε και σας παρουσιάζει τέσσερις τέτοιες ξεχωριστές ιστορίες ανθρώπων που έτρεξαν στις διαδρομές του Αυθεντικού Μαραθωνίου, κουβαλώντας μαζί τους δυνατά μηνύματα και ισχυρές αξίες.

Αλέξανδρος Καϊάφας

Βρήκα τον Αλέξανδρο στη συμβολή των οδών Πανεπιστημίου και Βουκουρεστίου λίγες μέρες πριν τον αγώνα. Φορούσε το χαρακτηριστικό κόκκινο γιλέκο της «Σχεδίας»Η ιστοσελίδα του περιοδικού και πούλαγε το περιοδικό στους περαστικούς. Τα τελευταία τρία χρόνια το περιοδικό έγινε γι’ αυτόν ένα ανέλπιστο εργαλείο βιοπορισμού. «Βγάζουμε ένα εισόδημα με αξιοπρέπεια. Δεν κάνουμε ελεημοσύνη», μου λέει. Η ζωή του Αλέξανδρου ακολούθησε την ιλιγγιώδη πτωτική πορεία της ελληνικής οικονομίας. Δούλευε 16 χρόνια στη ΦΑΓΕ, απολύθηκε, έμεινε άνεργη και η σύντροφός του, χώρισαν και βρέθηκε στον αέρα. Για ένα διάστημα φιλοξενήθηκε στο σπίτι της αδερφής του. Μέσω της «Σχεδίας» κατάφερε να νοικιάσει ένα διαμέρισμα και να αποκτήσει ξανά την ασφάλεια ενός σπιτιού και την ανακούφιση του προσωπικού χώρου.

Πέρυσι, σε ηλικία 45 ετών, έτρεξε τον πρώτο του Μαραθώνιο. Όταν τερμάτισε υποσχέθηκε στον εαυτό του ότι δεν θα το ξανακάνει. Μετά από δύο μήνες, όταν άνοιξαν οι εγγραφές, δήλωσε συμμετοχή ξανά. «Κατά τη διάρκεια του αγώνα έβαζα μικρούς στόχους, έλεγα μέχρι το επόμενο φανάρι. Μετά το 20^ο χιλιόμετρο πονούσα, σκεφτόμουν να τα παρατήσω. Είδα την αδερφή μου και τα πιτσιρίκια στη διαδρομή και είπα μέσα μου ότι θα τερματίσω ακόμα και έρποντας. Το 41^ο χιλιόμετρο δεν πέρναγε με τίποτα, ένιωθα σαν να έκανα άλλον έναν Μαραθώνιο, είχα την αγωνία του τερματισμού. Όταν τερμάτισα όμως ένιωσα αληθινά δυνατός. Τη Δευτέρα ήμουν κομμάτια, πονούσα παντού, λες και με είχαν τσιμεντώσει», διηγείται.

Όταν τελείωνε τη δουλειά, πήγαινε σπίτι, έκανε ένα μπάνιο κι έβγαινε για τρέξιμο. «Την τελευταία εβδομάδα έχω ελαττώσει και το τσιγάρο στο πλαίσιο της προετοιμασίας. Το Σάββατο δεν θα καπνίσω καθόλου», μου είπε.

Την Κυριακή τον πέτυχα στο ύψος του Προεδρικού Μεγάρου, ήταν εξουθενωμένος, πήγαινε περπατώντας αλλά μόλις άκουσε τις φωνές του κόσμου άρχισε πάλι να τρέχει. Όταν μπήκε στο Παναθηναϊκό Στάδιο το ρολόι έγραφε εφτά ώρες. Έχω τη αίσθηση ότι το τελευταίο λεπτό αυτών των επτά ωρών ο Αλέξανδρος άγγιξε μια κοσμική διάσταση της αιωνιότητας, την στιγμή που πήρε το μετάλλιο, το φίλησε και απομακρύνθηκε ξαλαφρωμένος. «Είναι εμπειρία ζωής ο Μαραθώνιος, μετράς τον εαυτό σου. Εγώ υπήρχαν μέρες που δεν είχα ούτε 50 λεπτά να πάρω μια φρατζόλα ψωμί. Δεν το έβαλα κάτω. Είμαι εδώ ανάμεσα σε άγνωστους ανθρώπους που με υποδέχτηκαν σα να με γνωρίζουν χρόνια και συνεχίζω με το κεφάλι ψηλά», μου είπε.

Βασίλης Τσιατσιάμης

«Είμαι διαβητικός από τα 18 μου. Ο οργανισμός μου υπέστη ένα τεράστιο σοκ, έπεσα και μετά έμαθα ότι είχα διαβήτη». Ήταν νομίζω το πρώτο πράγμα που μου είπε ο Βασίλης όταν συναντηθήκαμε. Απλά, ακομπλεξάριστα, χωρίς να με αφήνει να διολισθήσω σε μια αμήχανη και άβολη διακριτικότητα. Με αυτό το μήνυμα κατέβηκε αυτός και η υπόλοιπη ομάδα «Τρέχουμε για τον διαβήτη»Η σελίδα της ομάδας στο facebook στις δράσεις της Κυριακής, επιδιώκοντας να εμπνεύσουν αυτοπεποίθηση στους διαβητικούς και να εξοικειώσουν την κοινωνία με την ασθένεια.

Όταν ήταν μικρός, ο Βασίλης ασχολούνταν με τον πρωταθλητισμό στο τζούντο. Μόλις εκδηλώθηκε η ασθένειά του, φοβήθηκε και τα παράτησε. Ύστερα και από παρότρυνση του γιατρού του ξεκίνησε σιγά σιγά να τρέχει. «Εγώ είδα πρώτα τη μεγάλη βελτίωση που επέφερε η άσκηση στη φυσική μου κατάσταση και μετά αποφάσισα να δημιουργήσω αυτήν την πρωτοβουλία. Πέρα από το σωματικό όφελος, το πιο σημαντικό είναι οι άνθρωποι να εξωτερικεύουν το πρόβλημά τους. Υπάρχει ένα ταμπού στην Ελλάδα με τις αρρώστιες. Αποφεύγουμε να μιλάμε γι’ αυτές. Ο κόσμος ντρέπεται να πει ότι έχει διαβήτη. Ήξερα ανθρώπους χρόνια, που όταν έμαθαν για την ομάδα, επικοινώνησαν μαζί μου και μου αποκάλυψαν ότι είναι κι αυτοί διαβητικοί. Είναι απελευθερωτικό να μιλάς και ο Μαραθώνιος είναι ένα βήμα έκφρασης για μας. Αλληλεπιδράς με την κοινωνία. Είναι ένα μάθημα για τον εαυτό σου και την κοινωνία, ότι μπορείς με λίγη προσοχή και αυτοέλεγχο να κάνεις τα πάντα», μου λέει.

Στις παράλληλες δράσεις της Κυριακής, στα 5 και στα 10 χιλιόμετρα έτρεξαν συνολικά 22 άτομα με την κίτρινη φωσφοριζέ μπλούζα που έγραφε «Τρέχουμε για τον διαβήτη». Ο Μαραθώνιος έχει μια απαράγραπτη κοινωνική διάσταση για όσους συμμετέχουν αλλά και για όσους είναι εκεί για να παρακολουθήσουν από κοντά την ένταση της στιγμής. Γκρεμίζει στερεότυπα και προκαταλήψεις και διαμορφώνει ένα πεδίο απαλλαγμένο από ιεραρχήσεις, για να συνυπάρξουν όλες οι ανθρώπινες καταστάσεις. Η μοναδική ανισότητα που αναπαράγει είναι ότι απαγορεύει ακόμα στους ανθρώπους με αναπηρία να συμμετάσχουν ανεξάρτητα με αμαξίδια. Μπορούμε να ελπίζουμε ότι σύντομα θα αρθεί κι αυτή και θα δώσει σε όλους τους ανθρώπους που το επιθυμούν τη δυνατότητα να βιώσουν τη δυναμική του. «Όταν μπαίνεις στο Στάδιο σε πιάνει κυριολεκτικά ανατριχίλα. Η στιγμή που συνειδητοποιείς ότι μπορείς να το κάνεις είναι μια συγκλονιστική εμπειρία», λέει ο Βασίλης.

Στέλιος Πρασσάς

Ο κύριος Στέλιος είναι μάλλον ο γηραιότερος και ένας από τους πιο χαμογελαστούς μαραθωνοδρόμους. Στα 85 του έχει ζήσει τα πάντα: «Κατοχή, πείνα και ξιπολησιά, κορίτσι μου», μου λέει, «ζόρικοι καιροί, τι να καταλάβω από την κρίση; Στεναχωριέμαι μόνο για τα παιδιά μου, έχουμε μα επιχείρηση στον Βύρωνα με 2-3 υπαλλήλους. Κι αυτά παιδιά μου τα θεωρώ». Ο Μαραθώνιος είναι η μοναδική μέρα που η Αθήνα του φαίνεται όμορφη. Τη θυμάται με χωράφια, χαμηλά σπιτάκια, αυλές και ελάχιστα αυτοκίνητα. Τώρα δεν την αντέχει. «Είναι δηλητηριώδης, γεμάτη μπετόν και αυτοκίνητα», επαναλαμβάνει. Πλέον μένει στον Μαραθώνα, σε ένα κτήμα με κήπο και κότες. Ασχολείται όλη τη μέρα μαζί τους και συνομιλεί με τα πουλιά. Όση ώρα μιλάγαμε στην έκθεση ΜαραθωνίουΗ ιστοσελίδα της έκθεσης στο γήπεδο του Tae Kwon Do, κάθε Ιάπωνας τουρίστας που πέρναγε και διαπίστωνε ότι ο κύριος Στέλιος είναι μαραθωνοδρόμος, εκλιπαρούσε για μια σέλφι μαζί του κι αυτός ανταποκρινόταν πάντα με χαρά και ευγένεια.

Εδώ και 26 χρόνια, από τότε που ήταν 59 ετών, δεν έχει χάσει ούτε έναν Μαραθώνιο. Έτρεχε παλιά μαζί με άλλους 100 δίπλα στα λεωφορεία, τρέχει και τώρα δίπλα σε χιλιάδες με όλους τους δρόμους κλειστούς. Όλη τη χρονιά κάνει προπονήσεις. Τρέχει περίπου 35 χιλιόμετρα την εβδομάδα, δεν καπνίζει, φροντίζει τη διατροφή και τον ύπνο του και κάθε Νοέμβρη στις 9 το πρωί περιμένει το σάλπισμα στον ιστορικό Τύμβο του Μαραθώνα. Κάπου στα 25 χιλιόμετρα τον καρτερούν η γυναίκα, ο γιος και τα εγγόνια του για έναν πρώτο χαιρετισμό κι έπειτα πιάνουν θέση στο ασφυκτικά γεμάτο Καλλιμάρμαρο για να τον δουν να τερματίζει. Έτσι και φέτος. Πέρασε τα τελευταία μέτρα με ένα αργό τζόκινγκ, καμαρωτός και χαμογελαστός και ο κόσμος ξεσπούσε σε χειροκροτήματα μόλις τον αντίκριζε. Λίγο πριν το νήμα, πήρε μαζί του τα δύο εγγόνια του και τερμάτισαν παρέα. Είναι κάτι σαν τελετουργία, το κάνει κάθε χρόνο, θέλει να τα μυήσει στον υγιή αθλητισμό και το παιχνίδι.

«Δεν φαντάζεσαι πόσο χαίρομαι όταν βλέπω νέα παιδιά να γυμνάζονται. Εμένα με γεμίζει πολύ ψυχικά το τρέξιμο. Μου δίνει ζωή. Δεν με νοιάζει να τρέξω γρήγορα, το γλεντάω, πάω όσο αντέχει η καρδιά μου και όταν μπαίνω στο Στάδιο τα ξεχνάω όλα. Άντε και του χρόνου, να ‘μαστε καλά, να τρέξουμε», ευχήθηκε στον αποχαιρετισμό.

Νουρ

Πέτυχα τον Νουρ ένα σκυθρωπό απόγευμα στον λόφο του Στρέφη. Γυμναζόταν μαζί με την υπόλοιπη ομάδα προσφύγων που θα συμμετείχε στις δράσεις του Μαραθωνίου υπό την αιγίδα της ΜΚΟ Solidarity NowΗ ιστοσελίδα της οργάνωσης. Το βλέμμα του αντανακλούσε τη μελαγχολία του καιρού. Πώς αλλιώς μπορούσε να είναι, για έναν 25χρονο πρόσφυγα που βρίσκεται εδώ και οχτώ μήνες εγκλωβισμένος σε μια συνθήκη τράνζιτ, μακριά από κάθε τι δικό του και οικείο. Μεγάλωσε στη Ράκα, τη σημερινή πιο σκοτεινή περιοχή του πλανήτη, αφότου ανακηρύχθηκε πρωτεύουσα του αυτοαποκαλούμενου Ισλαμικού Κράτους. Ως ομοφυλόφιλος και φιλελεύθερος νέος εκδιώχθηκε από εκεί. «Στη Συρία αν είσαι ομοφυλόφιλος ο Ασάντ θα σε βάλει φυλακή και ο ISIS θα σε σκοτώσει με κάποιον φριχτό τρόπο», μου λέει δείχνοντας τα σημάδια στα πόδια του από τον βασανισμό που υπέστη.

Έφτασε στην Τουρκία μόνος, πέρασε κάποιες δύσκολες μέρες στις τουρκικές φυλακές κι από κει στη Σάμο. Τώρα ζει σε έναν ξενώνα αλλά το όνειρο του είναι να πάει στην Ολλανδία, όπου ζει ο φίλος του και να σπουδάσει θέατρο. «Έχω κάνει αίτηση για μετεγκατάσταση και περιμένω απάντηση εδώ και πέντε μήνες. Η Υπηρεσία Ασύλου δεν νοιάζεται για μας. Τους έχω εξηγήσει ότι δέχομαι απειλές ακόμα κι εδώ εξαιτίας του σεξουαλικού μου προσανατολισμού. Επιπλέον βαριέμαι, δεν έχω τίποτα απολύτως να κάνω», υποστηρίζει. Ο Νουρ για να ξεγελάσει κάπως αυτή την μονότονη απραξία άρχισε να γυμνάζεται στον Εθνικό Κήπο. Οι γυμναστές που συνεργάζονται με το Solidarity Now του πρότειναν να τρέξει στα 5 χιλιόμετρα του Μαραθωνίου με την ομάδα προσφύγων και δέχτηκε. «Έχεις ξανατρέξει σε αγώνα αντοχής;» τον ρώτησα. «Συνηθίσαμε στη Ράκα να τρέχουμε για να ξεφύγουμε από τον στρατό του Άσαντ και τη βαρβαρότητα του ISIS», μου απάντησε.

Την ίδια ώρα ο Χασίμ και ο Σουρί βάραγαν σουτάκια στην μπασκέτα του γηπέδου. Τα δυο αδέρφια από τη Συρία μαζί με τη μητέρα τους περιπλανώνται εδώ και τέσσερα χρόνια μακριά από το σπίτι τους. Τώρα μάλλον βρίσκονται πιο κοντά από ποτέ σε μία λύση. Εγκρίθηκε η αίτηση για μετεγκατάσταση και σε λίγο καιρό θα ταξιδέψουν για Γαλλία. Με τη συμμετοχή τους στη διαδικασία του Μαραθώνιου είναι σαν να αποχαιρετούν επί της ουσίας την Ελλάδα: «Ξέρουμε ότι ο Μαραθώνιος είναι ένα σημαντικό γεγονός στην ιστορία και την κουλτούρα των Ελλήνων. Θέλουμε να τιμήσουμε λοιπόν την Ελλάδα και μαζί την πατρίδα μας που υποφέρει, να στείλουμε ένα μήνυμα ειρήνης σε Έλληνες και Ευρωπαίους, ότι είμαστε ένα».

Ξαναβρήκα όλα αυτά τα νεανικά πρόσωπα, λίγο πιο ξέγνοιαστα, το απόγευμα της Κυριακής στις κερκίδες του Παναθηναϊκού Σταδίου. Είχαν μόλις ολοκληρώσει την απογευματινή διαδρομή των 5 χιλιομέτρων και έβγαζαν όλοι μαζί φωτογραφίες. Κάπου εκεί τελείωσε κι ο 34^ος Μαραθώνιος της Αθήνας. Σε μια χρονιά που προχωράει με απώλειες και αναποδιές, οι άνθρωποι αυτήν την Κυριακή έτρεξαν για να ξεφύγουν από κάτι, για να γλιτώσουν από κάτι, για να πιάσουν κάτι, για να διεκδικήσουν κάτι, για να πουν κάτι, για να ξαναπιστέψουν σε κάτι… για όλους τους λόγους του κόσμου. Οι τελευταίοι μαραθωνοδρόμοι τερμάτιζαν και οι δρόμοι γέμιζαν με κουκουλωμένα με εσωθερμικά σώματα, κουρασμένες αγκαλιές και ανάσες ζωής. Στο βάθος της Καλλιρρόης, υπήρχε μια εκθαμβωτική κόκκινη ρωγμή στον αττικό ουρανό, σαν αυτές που μνημόνευε ο Λέοναρντ Κοέν: «από κει –έλεγε– μπαίνει το φως».

PROTAGON.GR: Πρόσφυγες μεν, αλλά μαραθωνοδρόμοι

Δημοσιεύτηκε στις

Δείτε το άρθρο εδώ

Oταν τους ρωτήσαμε με ποιο άθλημα θα ήθελαν να ασχοληθούν στο μέλλον, ίσως για πρώτη φορά, μικροί και μεγάλοι, ντροπαλοί και θαρραλέοι είχαν από κάτι να πουν. Οι προτάσεις και οι φωνές «έπεφταν βροχή»: «Εγώ θα ήθελα να πηγαίναμε μια μέρα για ποδόσφαιρο». «Εμένα μου αρέσει το γυμναστήριο». «Θα μπορούσαμε να πάμε σε κολυμβητήριο; Εγώ μπορεί να μην είμαι εδώ αλλά πολλά παιδιά θα ήθελαν».

Μία μεγάλη παρέα 15 ατόμων, όλοι τους από την Συρία. Στην Ελλάδα βρίσκονται λιγότερο από έναν χρόνο. Σε λίγους μήνες κάποιοι θα βρίσκονται στη Γαλλία, άλλοι στην Γερμανία και οι υπόλοιποι θα συνεχίσουν να περιμένουν, «φυλακισμένοι» στη χώρα μας. Ολη η παρέα όμως, την Κυριακή 13 Νοεμβρίου θα βρεθεί στην Αθήνα για να συμμετάσχει στον Αυθεντικό Μαραθώνιο. Θα είναι η πρώτη ομάδα προσφύγων που θα τρέξει σε αυτή τη μεγάλη γιορτή.

«Μάθαμε ότι ο Μαραθώνιος είναι κάτι σημαντικό για τους Ελληνες και θέλαμε να συμμετέχουμε» είπε ένας από την ομάδα. Είχαμε μόλις αφήσει τα πράγματά μας σε μία καρέκλα. Απέναντί μας βρίσκονταν αρκετά από τα μέλη της ομάδας. Με διάθεση να μας μιλήσουν αλλά και με αρκετές απορίες για τον ελληνικό Μαραθώνιο.

«Το μήνυμα που θέλουμε να στείλουμε με την συμμετοχή μας στον Μαραθώνιο είναι ένα μήνυμα κατά του ρατσισμού. Ενα μήνυμα ειρήνης» σχολίασε ένας από τους πρόσφυγες με τους υπόλοιπους να κουνούν καταφατικά το κεφάλι τους. «Είναι σημαντικό ότι συμμετέχουμε σε έναν αγώνα μαζί με Ελληνες αλλά και ανθρώπους από όλον τον κόσμο» συμπλήρωσε άλλος.

Οι 15 πρόσφυγες θα τρέξουν τα πέντε χιλιόμετρα στον Μαραθώνιο με την ομάδα #SolidarityNow_Refugee_Team. Τα πάντα ξεκίνησαν πριν από περίπου έναν μήνα όταν έπεσε στο τραπέζι η ιδέα του Μαραθωνίου. Μικροί και μεγάλοι ενθουσιάστηκαν και πολύ γρήγορα δύο προπονητές, η Ελένη και ο Αποστόλης ανέλαβαν την προετοιμασία τους. Πλέον, οι Σύροι που διαμένουν στις δομές φιλοξενίας του Solidarity Now δηλώνουν έτοιμοι για τη μεγάλη ημέρα. Κάποιοι είχαν ασχοληθεί με τον αθλητισμό στην πατρίδα τους. Ποδόσφαιρο, κολύμβηση, πάλη. Αλλοι δεν είχαν σχετική εμπειρία. Λεπτομέρειες. Σίγουρα η διαδικασία της προετοιμασίας για έναν αγώνα έδινε σε αυτούς τους ανθρώπους μία διέξοδο από τα καθημερινά τους προβλήματα.

Τα μικρότερα παιδιά της ομάδας των προσφύγων λίγο πριν ξεκινήσει η προπόνηση

«Υπάρχει ανταγωνισμός μεταξύ σας;» ρωτήσαμε την ομάδα των προσφύγων. Χαμογέλασαν. Ο μεγαλύτερος από αυτούς δήλωσε: «Φυσικά και υπάρχει ανταγωνισμός αλλά δεν χαλάει το καλό κλίμα μεταξύ μας». «Ξέρουμε ότι τέσσερις από εμάς μπορούν να τρέξουν πιο γρήγορα και τους στηρίζουμε» συμπλήρωσε κάποιος. Το σίγουρα είναι ότι κανένας τους δεν σκέφτεται τον τερματισμό ούτε έχει μπει στην μάχη των δευτερολέπτων. Το μήνυμα που θα στείλουν εξάλλου είναι ο οδηγός και η κινητήρια δύναμη για ό,τι κάνουν.

«Πώς σκέφτεστε το μέλλον σας; Θέλετε να γυρίσετε στην Συρία ή να εγκατασταθείτε στην Ευρώπη;» ρωτήσαμε «βαραίνοντας» ίσως λίγο απότομα την ατμόσφαιρα. Η απάντηση των προσφύγων ήταν σαν να έβγαινε από ένα στόμα. «Φυσικά θέλουμε στο μέλλον να επιστρέψουμε στην πατρίδα μας, όταν τελειώσει ο πόλεμος. Ισως αυτό πάρει 40 με 50 χρόνια όμως όλοι κάποια στιγμή θέλουμε να γυρίσουμε στη Συρία».

«Πείτε τους τι λέμε πριν την προπόνηση» τους προέτρεψε ο προπονητής τους. Οι μικρότεροι γέλασαν συνωμοτικά. «Φωνάζουμε το όνομα μίας κωμικής φιγούρας από τη Συρία» ομολόγησε κάποιος. «Είναι ένας χαζός χαρακτήρας με καλή καρδιά που λέει συνεχώς αστεία» συμπλήρωσε ένας μεγαλύτερος. Σίγουρα δεν είναι τόσο απλό. Ισως για τους πρόσφυγες, η αναφορά σε αυτήν την κωμική φιγούρα ήταν μια επίκληση και ένα σύντομο ταξίδι στην πατρίδα που γνώρισαν ως παιδιά. Το πολύχρωμο καρτούν δεν είχε καμία θέση σε μια γκρίζα ρημαγμένη χώρα. Ετσι το πήραν μαζί τους. Και το θυμούνται για να χαμογελούν. Σαν μία φωτεινή αλλά τσαλακωμένη καρτ ποστάλ καρφωμένη στον τοίχο.

huffingtonpost.gr: Το SolidarityNow Refugee Team τρέχει χιλιόμετρα αλληλεγγύης στον Κλασικό Μαραθώνιο 2016

Δημοσιεύτηκε στις

Δείτε το άρθρο εδώ

Το SolidarityNow μετέχει στον αγώνα δρόμου των 5χλμ. του φετινού Κλασικού Μαραθώνιου Αθηνών, με την 1η Ομάδα Προσφύγων στην ιστορία του θεσμού, την οποία απαρτίζουν συνολικά 15 πρόσφυγες ωφελούμενοι των προγραμμάτων στέγασης της οργάνωσης. Το #SolidarityNow_Refugee_Team, μαζί με τους προπονητές του, μέσα από τον Κλασσικό Μαραθώνιο της Αθήνας, θα στείλει φέτος το δικό του μήνυμα αλληλεγγύης, ενότητας και ειρηνικής συνύπαρξης.

Μήνυμα για παγκόσμια αλληλεγγύη

«Για όλους εμάς που φύγαμε από τη χώρα μας κυνηγημένοι από πολέμους και διώξεις, και βρήκαμε στην Ελλάδα τη φιλοξενία και τη βοήθεια από συνανθρώπους μας, με τη συμμετοχή μας στο Μαραθώνιο της Αθήνας, θέλουμε να περάσουμε σήμερα το μήνυμα της παγκόσμιας αλληλεγγύης -ιδίως στις μέρες μας που δοκιμάζεται τόσο- καθώς και το μήνυμα της παγκόσμιας ειρήνης. Έχουμε ζήσει το δράμα του πολέμου που δυστυχώς συνεχίζουν να ζουν οι δικοί μας άνθρωποι που έμειναν πίσω. Είναι υποχρέωση όσων από εμάς τα κατάφεραν, να στείλουμε ένα δυνατό μήνυμα ζωής και αλληλεγγύης προς τους παγκόσμιους ηγέτες – μη μας ξεχνάτε!», δηλώνει σύσσωμο το SolidarityNow Refugee Team.

Οι πρόσφυγες που θα λάβουν μέρος στον αγώνα είναι Συριακής καταγωγής και φιλοξενούνται προσωρινά στις δομές στέγασης του SolidarityNow, στο πλαίσιο του προγράμματος Στέγασης & Φιλοξενίας που υλοποιείται με την υποστήριξη της Ύπατης Αρμοστείας και τη χρηματοδότηση της ΕΕ. Όλοι τους είναι αιτούντες άσυλο και σε σύντομο χρονικό διάστημα θα μετεγκατασταθούν στην ευρωπαϊκή χώρα προορισμού τους ώστε να μπορέσουν να ξεκινήσουν τη νέα τους ζωή.

Ο ιστορικός αγώνας της Αθήνας, το μέσο για τη νίκη κατά των διακρίσεων

«Τρέχω φυσικά για να νικήσω, και αν το καταφέρω θα είμαι πολύ περήφανος για την ομάδα μου, αλλά και που κάποιος από τη Συρία θα έχει διακριθεί στον αγώνα αυτό!”, Νούρι.

«Αγωνίζομαι και κάνω προπονήσεις για να ξεχνιέμαι και νομίζω ο αθλητισμός βοηθάει σε αυτό. Είναι πολύ σπουδαίο που η ομάδα μας έχει αθλητές από τη Συρία με Έλληνες προπονητές. Αυτός ο αγώνας έχει ένα ειδικό βάρος παραπάνω καθώς είναι τόσο ιστορικός!», Αμπντάλα.

«Ελπίζω ότι με τη συμμετοχή μου στο Μαραθώνιο, μπορώ να ενθαρρύνω τον λαό της Συρίας να μην απελπίζεται, αλλά και να δείξω στους Έλληνες ότι οι πρόσφυγες δεν είναι κακοί. Είμαστε όλοι άνθρωποι. Είμαστε όλοι ένα», Νόρι.

Το απόγευμα της Κυριακής 13 Νοεμβρίου, ο Κλασσικός Μαραθώνιος της Αθήνας θα στείλει ένα πρόσθετο μήνυμα μέσω της 1ης Ομάδας Προσφύγων, για τη συνύπαρξη, την ανθρωπιά, τη συμμετοχή, την ισότητα.