Κατηγορία: ΕΓΡΑΨΑΝ ΓΙΑ ΕΜΑΣ

TA NEA: Αντιγόνη Λυμπεράκη_Στάσεις, αντιστάσεις και αίσθηση ασφάλειας

Δημοσιεύτηκε στις 29/02/20

από την Αντιγόνη Λυμπεράκη, Γενική Διευθύντρια στο SolidarityNow και Καθηγήτρια Οικονομικών στο Πάντειο.

Δεν πιστεύω ότι η ελληνική κοινωνία έχει προσχωρήσει στο ιδεολόγημα του ‘Φρουρίου Ελλάς’, ούτε ότι η πηγαία αλληλεγγύη στους κατατρεγμένους ήταν οφθαλμαπάτη χωρίς επιστροφή. Αυτό, όμως που έχει αλλάξει είναι μια αίσθηση ότι περιτριγυριζόμαστε από εξελίξεις στις οποίες δεν ασκούμε έλεγχο.  Σε τέτοιες δύσκολες στιγμές η κοινωνία επιζητά μια ήρεμη δύναμη – που δεν συμπαρασύρεται αλλά προνοεί, που ενεργεί εκεί που μπορεί και προφυλάσσεται εκεί που αδυνατεί. Που παραμένει προσηλωμένη στη μεγάλη εικόνα.

Η Κυβέρνηση – παρασυρμένη από την επικαιρότητα – έχει προβεί σε δύο λάθη τα οποία, δημιουργώντας ψευδαισθήσεις, επιδεινώνουν την αίσθηση απώλειας ελέγχου.  Ένα επικοινωνιακό ατόπημα και ένα κενό πολιτικής.

Το πρώτο λάθος αφορά τα όρια της αποτροπής. Κάποιοι αφελώς θεωρούν ότι η επιδείνωση των συνθηκών κράτησης μπορούν να είναι αποτελεσματικό αντικίνητρο στις εισόδους. Όταν όμως έχουμε θύματα βομβαρδισμών, καταπίεσης, βασανιστηρίων – πόσο χειρότερη πρέπει να δείχνει η κατάσταση στην δική μας επικράτεια; Θέλει κανείς η Ελλάδα να θεωρείται χειρότερη από τον τρόμο του Ίντλιμπ ή την ανασφάλεια της Κανταχάρ;  Η αξιοποίηση ενός σαθρού και, ευτυχώς, στείρου επιχειρήματος μεγιστοποιεί την εντύπωση αδυναμίας ελέγχου. Καταλήγει δηλαδή να εμβαθύνει την ανασφάλεια – το βασικό πρόβλημα. Η δε – τελείως άτοπη – σύνδεση των εισόδων στα νησιά με υγειονομικές απειλές ρίχνει λάδι στη φωτιά και καθιστά την κατάσταση πολύ πιο επικίνδυνη

Και το δεύτερο λάθος ξεκινά από ψευδαίσθηση – που καταλήγει σε κενό πολιτικής.  Τόσο αυτή όσο και η προηγούμενη κυβέρνηση θεωρούν ότι όσοι κατάφεραν να μπουν στην Ελλάδα μπορούν, κάπως, να εξαφανιστούν και άρα ‘δεν είναι δικό μας πρόβλημα’. Είτε διακτινιζόμενοι δυτικά, είτε επιστρέφοντας ανατολικά. Η παρουσία στην Ελλάδα, σήμερα και στο ορατό μέλλον, χιλιάδων ανθρώπων είναι σαν να μην υπάρχει.  Ετσι οι άνθρωποι αυτοί ζούν σε ένα κενό, στερούμενοι προοπτικής επιστροφής σε κανονικότητα. Ένα σχέδιο κοινωνικής ένταξης των 70 χιλιάδων ανθρώπων που ζουν σήμερα σε κατάσταση αβεβαιότητας, σχεδόν, ομηρίας – μόνο το 0,07% του πληθυσμού – θα προσέφερε προοπτική, θα προωθούσε οικονομικές και κοινωνικές  συμπληρωματικότητες και θα αντλούσε άμεσα αμοιβαία οφέλη. Πάνω από όλα όμως θα ήταν μια επίδειξη ψυχραιμίας που θα πρόβαλλε ικανότητα να προβλέπονται και να ελέγχονται καταστάσεις.

Η κυβέρνηση το τελευταίο διάστημα προσπαθεί να δράσει εκεί όπου δεν μπορεί και αδρανεί εκεί που μπορεί. Αποτέλεσμα και των δύο λαθών είναι να βαθαίνει για τον μέσο πολίτη η εντύπωση ότι δεν υπάρχει έλεγχος. Και, δυστυχώς, η ανασφάλεια είναι ο χειρότερος σύμβουλος…

Διαβάστε εδώ το άρθρο

HUFFPOST: Αντιγόνη Λυμπεράκη_Επιτάξεις στα νησιά του Αιγαίου. Αυτή είναι η λύση;

Δημοσιεύτηκε στις 20/02/20

Η δημιουργία κλειστών Κέντρων κράτησης δεν οδηγεί σε επίλυση του ζητήματος, αντίθετα, εντείνει το πρόβλημα.

Κάτι αλλάζει, αλλά είναι αρκετό;

Τις τελευταίες εβδομάδες σημειώθηκε μια κινητικότητα γύρω από τη διαχείριση του προσφυγικού. Αποφασίστηκε η επανίδρυση του Υπουργείου Μεταναστευτικής Πολιτικής. Είχαμε και την απόφαση Έκδοσης Προσωρινού Αριθμού Ασφάλισης και Υγειονομικής Περίθαλψης Αλλοδαπού (Π.Α.Α.Υ.Π.Α.) από την Υπηρεσία Ασύλου. Αυτός ο Προσωρινός Αριθμός αντικαθιστά τον Α.Μ.Κ.Α. του οποίου η χορήγηση διακόπηκε απότομα το καλοκαίρι του 2019. Είχαμε και μετακινήσεις προσφύγων από τα νησιά στην ενδοχώρα. Όλα αυτά μας δείχνουν ότι η κυβέρνηση έχει συνειδητοποιήσει την μιας πιο συντονισμένης προσπάθειας αντιμετώπισης του προσφυγικού-μεταναστευτικού ζητήματος. Τα ερωτήματα όμως που γεννιούνται είναι πολλά.

Από τον Ιούλιο του 2019, πολλοί αιτούντες άσυλο έχουν οδηγηθεί στο περιθώριο, δεν έχουν κάρτες υγείας, ενώ πολλά παιδιά επειδή δεν εμβολιάστηκαν δεν πηγαίνουν σχολείο. Μένει να δούμε εμπράκτως τώρα πώς θα εξυπηρετηθούν όλοι αυτοί οι άνθρωποι από την Υπηρεσία Ασύλου. Η διαδικασία για τη χορήγηση ασύλου μέχρι πρόσφατα ήταν μια χρονοβόρα διαδικασία (τα ραντεβού για συνέντευξη κλείνονται συχνά ένα χρόνο μετά -ακόμα και αργότερα, σε κάποιες περιπτώσεις οι καταγραφές γίνονται μέσω Skype κτλ.) αφήνοντας ανθρώπους σε μια κατάσταση ακινητοποίησης (λίμπο) σε άσχημες συνθήκες στα Κέντρα Υποδοχής και Ταυτοποίησης στα νησιά μας.

Μετά τις πρόσφατες αντιδράσεις αιτούντων άσυλο στα νησιά, η κυβέρνηση προχώρησε στην ψήφιση έκτακτου νομοσχεδίου για την καταγραφή των ΜΚΟ που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα, κάτι το οποίο είχε επιχειρηθεί και το 2016 από την προηγούμενη κυβέρνηση. Η απόφαση αυτή υποδηλώνει τη διάθεση της κυβέρνησης να δημιουργηθεί ένα πλαίσιο διαφάνειας και λογοδοσίας. Ωστόσο πολλά πολιτικά στελέχη της έχουν καλλιεργήσει στο δημόσιο λόγο τους ένα κλίμα δαιμονοποίησης των ΜΚΟ με αποτέλεσμα να δημιουργούνται στερεότυπα και να διαδίδονται λανθασμένες πληροφορίες σχετικά με τον τρόπο λειτουργίας τους. Λάθη έγιναν πολλά και σοβαρά, και από πλευράς κράτους και οργανώσεων, ωστόσο δεν είναι όλοι υπόλογοι για τις πράξεις αυτές. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η υποστήριξη κοινωνικά ευπαθών ομάδων δεν αποτελεί μονοπώλιο της κυβέρνησης ή της κοινωνίας των πολιτών ή μίας ομάδας πολιτών. Είναι υποχρέωση όλων μας και σε αυτήν τη βάση πρέπει όλοι να συντονιστούμε.

Παραμονές του νέου χρόνου η κυβέρνηση ψήφισε ένα νέο αμφιλεγόμενο νόμο περί ασύλου, με σκοπό να επιταχύνει τη διαδικασία, ενώ παράλληλα αποφάσισε τη δημιουργία νέων κλειστών κέντρων και τη μετατροπή των Ανοιχτών Δομών Φιλοξενίας στην ηπειρωτική χώρα σε ελεγχόμενα κέντρα. Στις 10 Φεβρουαρίου, με Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου η κυβέρνηση βιαστικά προχώρησε, σε κατεπείγουσα ρύθμιση επίταξης ακινήτων στο βόρειο και νότιο Αιγαίο «για την αποφυγή διακινδύνευσης της δημόσιας υγείας και τάξης».Και στη συνέχεια πάγωσε τη διαδικασία για μια εβδομάδα προκειμένου να γίνουν κι άλλες διαβουλεύσεις. Και ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, η ΕΕ εξαγγέλλει την πρόθεσή της να διαμορφώσει μια νέα κοινή πολιτική ασύλου. Το σχέδιο, το οποίο γνωρίζουμε σε αδρές γραμμές, ακόμα δεν έχει ψηφιστεί καθώς πρέπει πρώτα όλα τα κράτη-μέλη να καταθέσουν τις προτάσεις τους. Μια από αυτές τις προτάσεις είναι και της γερμανικής κυβέρνησης που προβλέπει διαμοιρασμό αιτούντων άσυλο, μετά την εξέταση του αιτήματός τους σε πρώτο βαθμό στη χώρα πρώτης υποδοχής σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, οι οποίες θα διαχειρίζονται, σε περίπτωση απορριπτικής απόφασης, και την επιστροφή τους.

Το αίτημα για άσυλο αποτελεί δικαίωμα όλων, η χορήγησή του πρέπει να γίνεται με αντικειμενικά κριτήρια και όχι με αποκλειστικό κριτήριο την εθνικότητα των αιτούντων. Ο πόλεμος, η πολιτική κατάσταση σε μια χώρα, η κλιματική αλλαγή, η παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων είναι μερικές από τις παραμέτρους που θα πρέπει να λαμβάνονται υπόψη.

Η δημιουργία κλειστών κέντρων κράτησης στα νησιά του Αιγαίου, δεν οδηγεί σε επίλυση του ζητήματος, αντίθετα, εντείνει το πρόβλημα, καθιστώντας και επίσημα πια τα νησιά σαν ένα χαλί κάτω από το οποίο προσπαθούμε να κρύψουμε το πρόβλημα.Η αλληλεγγύη που απαιτούμε από τους Ευρωπαίους ξεχνιέται τεχνηέντως στο εσωτερικό της χώρας. Και αδυνατίζει τόσο τη θέση μας όσο και την αξιοπιστία μας. Οι χώρες πρώτης υποδοχής παίζουν το ρόλο μιας χύτρας ταχύτητας που αγκομαχεί. Και θα συνεχίσει να αγκομαχεί όσο το παιχνίδι δεν ανοίγει και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Χρειάζεται τόλμη και ειλικρίνεια: δεν μπορούμε να αντιμετωπίζουμε τις μετακινήσεις πληθυσμών σαν μια «εξαίρεση» στην κανονικότητα. Από το 2015 μέχρι σήμερα, οι ελληνικές κυβερνήσεις αντιμετωπίζουν το προσφυγικό-μεταναστευτικό ζήτημα ως κάτι «έκτακτο» και προσωρινό, κάτι που όπου να’ναι τελειώνει. Αυτή είναι η δικαιολογία για να μην προχωρήσουμε σε ρεαλιστικές και βιώσιμες πολιτικές: αυτές, δηλαδή, που προωθούν την ένταξη και την ενσωμάτωση των ανθρώπων σε μια νέα βιώσιμη αναπτυξιακή κανονικότητα μακράς πνοής.

TA NEA_Αντιγόνη Λυμπεράκη: Αμφιθυμία, ΜΚΟ, αλληλεγγύη και κοινωνικό κεφάλαιο

Δημοσιεύτηκε στις 17/02/20

Αντιγόνη Λυμπεράκη

ΤΑ ΝΕΑ, 15/2/2020

Η ελληνική κοινωνία επιδεικνύει αμφιθυμία. Πριν από λίγα χρόνια νιώθαμε δικαιολογημένα περήφανοι για την πηγαία αλληλεγγύη των νησιών στους πρόσφυγες. Τώρα σε κάποιο βαθμό κατανοούμε την αντίθετη αντίδραση των ιδίων νησιών στην παρουσία προσφύγων. Η μεταστροφή αυτή εξηγείται από κάποιους ως κρατική ανεπάρκεια. Από άλλους χρεώνεται στην παρουσία και λειτουργία Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων (ΜΚΟ). Οι αντεγκλήσεις αυτές αναδεικνύουν την αντίφαση να αναζητάμε στήριξη από το εξωτερικό όταν την απορρίπτουμε στο εσωτερικό. Ένα μεγάλο γεωστρατηγικό επιχείρημα υπέρ της Ελλάδας μετατρέπεται σε κατηγορία εναντίον της.

Η σύγχυση και αμφιθυμία συντηρούνται από την ασάφεια: Δεν γνωρίζουμε ποιος θα έπρεπε να είναι ο ρόλος των ΜΚΟ – συνεπώς αγνοούμε γιατί πρέπει να μας νοιάζει ο ρόλος αυτός να επιτελείται σωστά. Όσο δεν έχουμε απαντήσεις σε αυτά τα θεμελιώδη ερωτήματα, τόσο οι ΜΚΟ θα επιστρατεύονται ως όπλα από τη μια ή την άλλη πλευρά – τραυματίζοντας και τις δύο και μαζί τους το κοινωνικό σύνολο.

Θα είμαι επιγραμματική:

Οι ΜΚΟ είναι καταλύτης που μετατρέπει την κοινωνική αλληλεγγύη σε κοινωνικό κεφάλαιο, μέσω του εθελοντισμού. Η προίκα σε κοινωνικό κεφάλαιο είναι σημαντικός παράγοντας εθνικής επιτυχίας. Είναι ο λόγος για τον οποίο αναπτύχθηκε η Βόρεια Ιταλία αφήνοντας τον πιο καχύποπτο και κλειστό Νότο συστηματικά πίσω, όπως υποστηρίζει ο R.Putnam του Χάρβαρντ. Οι σχέσεις εμπιστοσύνης πυκνώνουν εκεί που οι οργανώσεις της κοινωνίας πολιτών -ΜΚΟ- δίνουν τον χώρο και τον τρόπο να αξιοποιηθεί η κοινωνική αλληλεγγύη.

Η πιο γνωστή εθελόντρια στην ευρωπαϊκή ιστορία είναι η Florence Nightingale το 1854. Το μοντέλο πηγαίας ανθρωπιστικής αλληλεγγύης μπόρεσε να αναπτυχθεί λίγα χρόνια αργότερα όταν ο Διεθνής Ερυθρός Σταυρός προέκυψε από τον αποτροπιασμό που ένιωσαν λίγοι ενεργοί πολίτες αντικρίζοντας το πεδίο της μάχης του Σολφερίνο. Ο Ερυθρός Σταυρός επέτρεψε η διάχυτη επιθυμία αλληλεγγύης να μοχλευτεί και να είναι σήμερα παγκόσμια οργάνωση 97 εκατομμυρίων εθελοντών.

Σχηματικά: «Εθελοντισμός + ΜΚΟ = έμπρακτη κοινωνική αλληλεγγύη = κοινωνικό αποτέλεσμα».

Το σημαντικό στη διαδικασία δημιουργίας κοινωνικού κεφαλαίου είναι η κινητοποίηση της αλληλοβοήθειας και όχι μόνο το αποτέλεσμα. Ο λόγος είναι ότι η πράξη αλληλεγγύης φέρνει  οφέλη τόσο σε αυτόν που τη δέχεται, όσο και σε αυτόν που την προσφέρει – σφυρηλατώντας ταυτόχρονα και μια ουσιαστική σχέση ανάμεσά τους. Η ίδια δράση στα χέρια κρατικής ή ιδιωτικής υπηρεσίας θα είχε μικρότερα οφέλη μόνο για τους αποδέκτες. Για παράδειγμα η εθελοντική προσφορά μαθημάτων μαγειρικής και ανταλλαγής μαγειρικών εμπειριών μπορεί να έχει μεγαλύτερη εμβέλεια από μια δράση έκτακτης επισιτιστικής βοήθειας. Το πλαίσιο αυτό υπαγορεύει και μια κλίμακα αξιολόγησης των ΜΚΟ. Η καλή ΜΚΟ οπωσδήποτε πρέπει να διαφυλάσσει κανόνες διαφάνειας προς τα έξω και λογοδοσίας προς όσους την ενέπνευσαν και τη χρηματοδοτούν. Όμως όσο και αν η ανταπόκριση προς γραφειοκρατικές υποχρεώσεις είναι σημαντική δεν πρέπει να γίνει σε βάρος της κύριας αποστολής της ικανότητας να εμπνέει αλληλεγγύη και να αποτελεί όχημα κοινωνικού πολλαπλασιασμού της διάθεσης προσφοράς. Με όρους επιχειρηματικούς οι ΜΚΟ πρέπει να είναι εργαλείο κοινωνικής μόχλευσης μετατροπής της δύναμης της κοινωνίας πολιτών σε πολύτιμα αποτελέσματα για την κοινωνία.

Βρεθήκαμε στο επίκεντρο μιας διεθνούς ανθρωπιστικής κρίσης ταυτόχρονα με βαθιά ύφεση με κοινωνικό κράτος «του γλυκού νερού» – φτιαγμένο για καλούς καιρούς. Η κοινωνική συνοχή απαιτεί την αξιοποίηση όλων των αποθεμάτων αλληλεγγύης αλλά και εφευρετικότητας της κοινωνίας πολιτών της ελληνικής και της διεθνούς.

Οι ΜΚΟ είναι εργαλείο για την κινητοποίηση της αλληλεγγύης αλλά και την αξιοποίησή της προκειμένου να δημιουργηθεί μόνιμο κοινωνικό κεφάλαιο. Η κοινωνία κερδίζει από την ένταξη των ΜΚΟ σε ένα συνολικό σχέδιο. Χάνει αν αξιοποιούνται οι ΜΚΟ ως αποδιοπομπαίος τράγος συγκάλυψης της έλλειψης συνολικού σχεδίου. Χάνει πολύ περισσότερο αν η κριτική προς τις ΜΚΟ και τον εθελοντισμό οδηγεί στην ποινικοποίηση της αλληλεγγύης.

 

Δείτε το άρθρο

TA NEA: Λευτέρης Παπαγιαννάκης – Η κοινωνική συνοχή είναι το ζητούμενο

Δημοσιεύτηκε στις 12/02/20

Η απόφαση της κυβέρνησης για επίταξη χώρων στα νησιά είναι το αποτέλεσμα της αδιέξοδης πολιτικής που ακολούθησε η Νέα Δημοκρατία, ήδη από την προεκλογική περίοδο. Η κατάργηση του υπουργείου Μεταναστευτικής πολιτικής ως συμβολική πράξη αλλαγής πολιτικής, η αλλαγή του αφηγήματος και η επιμονή στην ύπαρξη μεταναστευτικού και όχι προσφυγικού ζητήματος, η σύνδεση της μετανάστευσης μόνο με την ασφάλεια και η ανυπαρξία αναφορών στην ένταξη, μεταξύ άλλων, οδήγησαν σε αυτό το αδιέξοδο.

Υπάρχει μια διάχυτη εντύπωση ότι εφόσον επιταχυνθούν οι διαδικασίες ασύλου και κάνουμε πιο σκληρούς τους κανόνες το “πρόβλημα” θα εξαφανιστεί και όλα θα επιστρέψουν σε μια “κανονικότητα”, την οποία η προηγούμενη κυβέρνηση δεν ήθελε. Δυστυχώς για αυτούς που πιστεύουν ακόμα ότι έχουμε ένα “πρόβλημα” και άρα υπάρχει λύση η πραγματικότητα υπήρξε αμείλικτη.

Δεν στέκει δηλαδή η θέση του πρωθυπουργού ότι διόρθωσε γρήγορα το λάθος που έγινε με την κατάργηση του υπουργείου και ότι εάν ήξερε τότε αυτά που ήξερε τώρα δεν θα το έκανε.

Το επιτελικό κράτος παρουσιάστηκε ως μια από τις σημαντικότερες πολιτικές παρεμβάσεις της κυβέρνησης. Μπορούμε να υποθέσουμε ότι αυτό απαίτησε κάποιους μήνες προετοιμασίας και επομένως η κατάργηση του υπουργείου ήταν το αποτέλεσμα σχεδιασμού, μια συνειδητή πολιτική επιλογή. Άρα έξι μήνες μετά να μιλάμε για ταχύτατη διόρθωση του λάθους ακούγεται τουλάχιστον οξύμωρο, ειδικά εάν λάβουμε υπόψη μας ότι η διαδικασία αυτή θα επιφέρει και άλλη καθυστέρηση.

Δυστυχώς η έλλειψη πολιτικού σχεδίου για το προσφυγικό οδηγεί την κυβέρνηση στην λήψη ακραίων μέτρων τα οποία “κόβουν” τις γέφυρες επικοινωνίες και βάζουν τις τοπικές κοινωνίες απέναντι. Πιθανότατα ελπίζει ότι θα υπάρξει και θετική ανταπόκριση από κάποιους, πχ οι κάτοικοι της Μόριας, γεγονός που θα εξισορροπήσει την κατάσταση.

Φοβάμαι ότι αυτό είναι πολύ κοντόφθαλμο γιατί ο σχεδιασμός βασίζεται σε ανύπαρκτες παραδοχές, τουλάχιστον εάν τηρηθούν τα στοιχειώδη διαδικαστικά.

Πρέπει να επαναλάβουμε ότι χρειάζεται ένα ολοκληρωμένο σχέδιο για την υποδοχή, την φιλοξενία και την ένταξη των προσφύγων, με την συνεργασία της τοπικής αυτοδιοίκησης, η οποία είναι αυτή που έτσι κι αλλιώς εφαρμόζει ουσιαστικά και πρακτικά τις πολιτικές αποφάσεις.

Δεν μπορεί να δίνονται απαντήσεις στις τεράστιες προκλήσεις της μετανάστευσης με λογικές “αποφασίζουμε και διατάζουμε” ή “διαίρει και βασίλευε”.

Η κοινωνική συνοχή, ειρήνη και βιωσιμότητα είναι το ζητούμενο και όχι μια ανύπαρκτη ιδεολογική μάχη χωρίς περιεχόμενο με φανταστικούς εχθρούς και αποδιοπομπαίους τράγους.

Λευτέρης Παπαγιαννάκης, Επικεφαλής Συνηγορίας, Έρευνας και Πολιτικής, SolidarityNow

 

Δείτε το άρθρο

ΤΑ ΝΕΑ: Αντιγόνη Λυμπεράκη: MKO η καταγραφή είναι μόνο το πρώτο βήμα συνεργασίας

Δημοσιεύτηκε στις 07/02/20
Giorgos Moutafis

ΤΑ ΝΕΑ, 6/2/2020

Μια έκτακτη ανάγκη απαιτεί κινητοποίηση όλων των εφεδρειών σε πόρους ανθρώπους ιδέες δομές αλληλεγγύη. Το βλέπουμε στις φυσικές καταστροφές. Πολύ περισσότερο στην προσφυγική κρίση όπου η Ελλάδα βρέθηκε ξαφνικά να δίνει εξετάσεις εκπροσωπώντας την Ευρώπη και τον πολιτισμένο κόσμο σε πρωτόγνωρες προκλήσεις. Οι ακραίες καταστάσεις του 2015 υπογράμμισαν μια διαχρονική αλήθεια σε ένα ταχύτατα μεταβαλλόμενο κοινωνικό και οικονομικό σκηνικό, η κοινωνική πολιτική ποτέ δεν γίνεται ρουτίνα. Πάντα απαιτεί ευελιξία ιδέες πειραματισμό διακινδύνευση.

Όλα αυτά χρειάζονται για να διοχετεύεται η αυθόρμητη κοινωνική αλληλεγγύη σε αποτελεσματικές κατευθύνσεις. Σε τέτοιες απρόβλεπτες καταστάσεις, η κοινωνική ευαισθησία και η αλληλεγγύη δεν μονοπωλούνται από μια πλευρά. Η σταθερότητα που οφείλει να χαρακτηρίζει την κρατική παρέμβαση συνεπικουρείται από την ευελιξία και την ευρηματικότητα μικρότερων δομών και τη προσφορά ευαισθητοποιημένων ατόμων. Η κοινωνική πολιτική σε όλες τις χώρες και σε όλες τους χώρους οδηγεί ταχύτερα στο κοινό καλό όταν βασίζεται σε δομημένες σχέσεις συνεργασίας.

Μια τέτοια συνεργασία επιβάλλεται πρωτίστως στο Προσφυγικό, ιδίως τώρα που η συσσωρευμένη εμπειρία επιτρέπει έναν προγραμματισμό που δεν ήταν παλιότερα εφικτός. Οι Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις ΜΚΟ είναι μια τέτοια δομή συνεργασίας. Κεντρικό ζητούμενο είναι ένα πλαίσιο λειτουργίας που να αξιοποιεί τα ισχυρά σημεία όλων κράτους διεθνών οργανισμών ΜΚΟ και ατόμων προκειμένου να προωθεί την αμοιβαία εμπιστοσύνη και τον στόχο του κοινού καλού. Η συνεργασία θεμελιώνεται στη σαφήνεια στόχων και στους σταθερούς κανόνες λειτουργίας. Η απουσία ή παράκαμψη τέτοιων κανόνων οδηγεί σε αντεγκλήσεις μετάθεση ευθυνών μικροπολιτικές εμπλοκές και υπονομεύει το έργο όλων. Μια ορθά λειτουργούσα ΜΚΟ έχει πρώτη εκείνη χρέος να επιζητεί τη διαφάνεια στη λειτουργία αφού χωρίς αυτή δεν υφίσταται λογοδοσία.

Η λογοδοσία με τη σειρά της είναι απαραίτητη για τη Δημοκρατία και την αποτελεσματικότητα. Για τον λόγο αυτό εμείς στο SolidarityNow επικροτούμε τη διαδικασία καταγραφής ως απαραίτητο βήμα στην εμπέδωση μόνιμων και αποδοτικών σχέσεων. Η καταγραφή όμως δεν είναι αυτοσκοπός. Ο έλεγχος δεν πρέπει να εμποδίζει την πρωτοβουλία. Όσο και αν η πάροδος του χρόνου σημαίνει ότι κάποιες ΜΚΟ φθίνουν ή έχουν ατονήσει το κράτος χρειάζεται την κοινωνία πολιτών και τις ΜΚΟ να συνεχίσουν να προσφέρουν. Όχι μόνο στο Προσφυγικό αλλά και στην παιδική μέριμνα, την κοινωνική ένταξη, τη φροντίδα.

Η σχέση κράτους ΜΚΟ δεν είναι όμως μονής κατεύθυνσης. Για να υπάρχει αποδοτική συνεργασία το κράτος πρέπει να διατυπώνει σαφείς στόχους να έχει σταθερές δομές και να λειτουργεί βάσει κανόνων. Η επανειλημμένη επίκληση του επείγοντος δεν ακυρώνει την υποχρέωση για κανόνες λογοδοσία και σχέδιο. Όπως ΜΚΟ πρέπει να διατηρούν εσωτερικές διαδικασίες έτσι και το κράτος δεν πρέπει να καταστρατηγεί τους δικούς του κανονισμούς, π.χ. με κατάχρηση απευθείας αναθέσεων.

Τα κοινωνικά προβλήματα από τα οποία το Προσφυγικό έχει τη μεγαλύτερη διεθνή ορατότητα απαιτούν την προσφορά και συνεργασία όλων. Ας ελπίσουμε η διαδικασία καταγραφής να εμπεδώσει την εμπιστοσύνη και όχι καχυποψία.

Α. Λυμπεράκη

Δείτε εδώ το άρθρο

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ: Το SolidarityNow έκοψε την πίτα του με τους συνεργάτες και τους υποστηρικτές του

Δημοσιεύτηκε στις 03/02/20

από την Μαργαρίτα Πουρνάρα

Σε μια εποχή που η ανθρωπιά μας δοκιμάζεται σκληρά, η οργάνωση SolidarityNow κάνει σταθερά πράξη την αλληλεγγύη. Το αποδεικνύει με το έργο της επτά χρόνια τώρα, καθώς έχει υποστηρίξει περισσότερους από 310.000 συνανθρώπους μας –Ελληνες, μετανάστες αλλά και πρόσφυγες στη χώρα μας– να σταθούν ξανά στα πόδια τους και να ανακτήσουν τη ζωή τους με αξιοπρέπεια. Η ετήσια καθιερωμένη εκδήλωση που πραγματοποίησε o φορέας για την κοπή της πίτας του υπήρξε αφορμή για εγκάρδια συγκέντρωση των 400 συνεργατών του, που απασχολούνται στα προγράμματά του σε ολόκληρη τη χώρα. Την τελετή τίμησαν με την παρουσία τους και τα καλά τους λόγια εξέχοντες προσκεκλημένοι, συνεργάτες και μεγάλοι διεθνείς δωρητές της οργάνωσης. Ανάμεσα σε αυτούς, ο Νορβηγός πρέσβης στην Ελλάδα, Frode Overland Andersen, ο εκπρόσωπος της Υπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ στην Ελλάδα, Φιλίπ Λεκλέρκ, ο εκπρόσωπος της UNICEF στην Ελλάδα, Λούτσιο Μελάντρι, και ο συντονιστής του ΔΟΜ (Διεθνής Οργανισμός Μετανάστευσης) στην Ελλάδα, Τζανλούκα Ρόκο.

Ο πρόεδρος του Solidarity Now Στέλιος Ζαββός, αποτιμώντας το έργο που επιτεύχθηκε, υπογράμμισε ότι πρέπει να δούμε τη μεταναστευτική κρίση ως ευκαιρία και συμπλήρωσε: «Χρειάζεται να επανασχεδιαστεί η Συμφωνία του Δουβλίνου, ώστε να επιμεριστούν δίκαια οι προσφυγικοί πληθυσμοί στις ευρωπαϊκές χώρες και ταυτόχρονα χρειαζόμαστε μια πανευρωπαϊκή πολιτική ασύλου, που να διασφαλίζει τα ανθρώπινα δικαιώματα». Τη νέα στρατηγική, αλλά και τις προκλήσεις της οργάνωσης, περιέγραψε η γενική διευθύντρια του SolidarityNow, Αντιγόνη Λυμπεράκη: «Κτίζουμε πάνω στην εμπειρία που έχουμε συγκεντρώσει με τη λειτουργία και την αναβάθμιση των κέντρων αλληλεγγύης. Συνεχίζουμε τα μεγάλα μας προγράμματα, με έμφαση σε ακόμα ποιοτικότερη δραστηριότητα, με προσοχή στη διαχείριση των πόρων και τη διαφάνεια. Στοχεύουμε σε σταθερές και γόνιμες συνεργασίες με τις δημοτικές αρχές σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Γιάννενα. Βρίσκουμε νέους συνεργάτες και υποστηρικτές. Και τολμάμε να ανοίξουμε νέους δρόμους και να δημιουργήσουμε νέες “καλές πρακτικές”, έξω από τη ζώνη ασφαλείας μας».

Στην εκδήλωση μίλησαν, επίσης, ο αντιπρόεδρος της οργάνωσης Ευθύμιος Βιδάλης, ο καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου και μέλος του Δ.Σ. Νίκος Αλιβιζάτος, ο Αρίστος Δοξιάδης, επίσης μέλος Δ.Σ., όπως και η Τζένιφερ Καβουνίδη. «Σταθερός στόχος μας είναι να γίνουμε καταλύτες για τη δημιουργία κοινωνικών πολιτικών και αντιλήψεων που προάγουν τις ανθρωπιστικές αρχές και την ανοιχτή κοινωνία. Το SolidarityNow να γίνει ο ακρογωνιαίος λίθος μιας ευρύτερης προσπάθειας εθελοντών, δωρητών και υποστηρικτών, που συνεισφέρουν στη διάδοση των βασικών αξιών μας για τα ανθρώπινα δικαιώματα, την προσωπική ελευθερία και την ανοιχτή κοινωνία», κατέληξε ο Στέλιος Ζαββός.

 

ATHENS VOICE: Έφηβοι στο δωμάτιο: κάθε κλικ και μια ιστορία

Δημοσιεύτηκε στις 26/11/19

20 έφηβοι, 14-17 ετών, παρακολούθησαν το Εργαστήριο Φωτογραφίας του Fredric Roberts στο πλαίσιο εκπαιδευτικού προγράμματος του SolidarityNow.

Γράφει η Όλγα Αυγουστάτου, Εκπαιδευτικός – Συντονίστρια του Εργαστηρίου Φωτογραφίας μαζί με τον φωτογράφο Λάμπρο Παπανικολάτο

«Εμείς, οι άνθρωποι του SolidarityNow, έχουμε συσσωρεύσει πλούσια εμπειρία στην παροχή υπηρεσιών ανακούφισης εκεί που οι ανάγκες είναι πολλές και πιεστικές (στέγαση, ψυχο-κοινωνική στήριξη, συνηγορία δικαιωμάτων και νομική υποστήριξη). Τώρα επιχειρούμε να περάσουμε στην επόμενη “πίστα”: να ανοίξουμε δρόμους και να δώσουμε ευκαιρίες ζωής. Κι αυτό θα το κάνουμε μέσα από την εκπαίδευση αλλά και μέσα από την τέχνη. Το Πρόγραμμα Φωτογραφίας είναι για εμάς η συμβολική μας ενηλικίωση, ένα καινοτομικό πρόγραμμα, μια γλώσσα δημιουργικής έκφρασης, μια μακροχρόνια δέσμευση για συνεχιζόμενη εκπαίδευση στα επόμενα δύο χρόνια. Το SolidarityNow στη νέα εποχή!» Με αυτά τα λόγια η Αντιγόνη Λυμπεράκη, Γενική Διευθύντρια του SolidarityNow, παρουσίασε το νέο εκπαιδευτικό εγχείρημά τους.

Ποιο είναι το διακύβευμα στην παιδεία σήμερα; να παράγει ανθρώπους που θα είναι ικανοί να αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις του 21ου αιώνα. Δηλαδή να είναι δημιουργικοί, προσαρμοστικοί, ανθεκτικοί, ευέλικτοι, να μπορούν να δουλέψουν σε μια ομάδα και τέλος να μπορούν να διαχειριστούν τη διαφορετικότητα και την πολυπολιτισμικότητα. Τη δική τους και των άλλων.

Ως εκπαιδευτικός, μάχιμη για τριάντα χρόνια και μέλος μιας μικρής ομάδας ανθρώπων που πασχίζουμε να δημιουργήσουμε ένα σύγχρονο, ιδιωτικό, ανοιχτό Γυμνάσιο και Λύκειο στο κέντρο της Αθήνας, αναζητώ κάθε αφορμή για να γνωρίσω καλές πρακτικές που δίνουν αποτελέσματα. Κι έτσι βρέθηκα να παρακολουθώ το Εργαστήριο Φωτογραφίας του Fredric Roberts. Χάρη στο SolidarityNow είχα την εξαιρετική χαρά και την τιμή να παρακολουθήσω μια διδακτική εμπειρία, να τη δω να εξελίσσεται μπροστά στα μάτια μου, σε διάστημα μόλις μιας εβδομάδας και να εντυπωσιαστώ από τα αποτελέσματά της.

Το Εργαστήριο Φωτογραφίας του Fredric Roberts με πέντε εξαιρετικούς φωτογράφους, τον Arthur Ollman, τη Sarah Meghan Lee, τον Rick Allred, τον Mike Sakas, ήρθε στην Ελλάδα για να εκπαιδεύσει είκοσι εφήβους (14 έως 17 ετών) στην τέχνη της φωτογραφίας στο πλαίσιο ενός εκπαιδευτικού προγράμματος του SolidarityNow.

Ο Fredric Roberts είναι ένας διεθνώς καταξιωμένος φωτογράφος ο οποίος έχει ιδρύσει το εργαστήριο Φωτογραφίας το 2011, μετά από μια επιτυχημένα καριέρα στα χρηματοοικονομικά. Η ομάδα του αποτελείται από άλλους τέσσερις εξίσου σημαντικούς φωτογράφους. Σκοπός των εργαστηρίων είναι να δώσουν στους μαθητές τους φωνή με μέσο τη φωτογραφία. Η δήλωση της αποστολής τους λέει: «σκοπός μας είναι να δώσουμε σε μαθητές γυμνασίου σε ολόκληρο τον κόσμο τη δύναμη να εκφραστούν μέσω της φωτογραφίας». Και η αποστολή εκτελείται στο ακέραιο μέσα σε οκτώ ημέρες.

Το πρόγραμμα είναι μια ολοκληρωμένη εκπαίδευση πάνω στην τεχνική της φωτογραφίας, λήψεις −μέσα σε μια εβδομάδα τα παιδιά τράβηξαν 35.000 φωτογραφίες− αλλά και μαθήματα για το πώς η φωτογραφία είναι το μέσο για να αφηγηθεί κανείς μια ιστορία. Τα θέματα με τα οποία το εργαστήριο έχει καταπιαστεί ως τώρα είναι το περιβάλλον, η υγεία, η παιδεία, η κοινωνία των πολιτών, η δημοκρατία. Το συγκεκριμένο εργαστήριο στην Αθήνα είχε ως θέμα την πολυπολιτισμικότητα και την κοινωνική ένταξη.

Οι μαθητές που το παρακολούθησαν ήταν μια μεικτή ομάδα εφήβων, Ελλήνων και ξένων, αγόρια και κορίτσια από την Αθήνα, την Κομοτηνή, τη Φιλιππιάδα, την Καβάλα, το Αφγανιστάν και τις Φιλιππίνες, που βρέθηκαν στην ομάδα χάρη στο Solidarity Now. Σχεδόν καμία και κανείς δεν είχε τραβήξει ποτέ φωτογραφία με άλλο μέσο εκτός από το κινητό του. Μέσα σε έξι μέρες, με πολύ εντατικούς ρυθμούς δουλειάς από όλη την ομάδα, όσοι βρεθήκαμε στην τελετή αποφοίτησης είδαμε ένα αποτέλεσμα που, όχι μόνο ήταν τεχνικά άρτιο, αλλά είχε και μια ιστορία να μας πει.

Προσπάθησα να δω ποια είναι τα μυστικά της επιτυχίας του προγράμματος αυτού. Αρχικά είναι ο στόχος, που ήταν υψηλός: στο διάστημα μιας εβδομάδας τα παιδιά αυτά έπρεπε να μάθουν να χειρίζονται τη μηχανή με όλες της τις ρυθμίσεις εντελώς χειροκίνητα. Το δεύτερο που έπρεπε να καταλάβουν ήταν η δημοσιογραφική πλευρά της φωτογραφίας, δηλαδή η δυνατότητα της φωτογραφίας να αφηγηθεί μια ιστορία. Από την πρώτη μέρα και μετά τη βασική θεωρητική εκπαίδευσή τους τα παιδιά βγαίνουν να τραβήξουν φωτογραφίες. Τις φωτογραφίες αυτές, αφού ο καθένας διαλέξει τις τρεις καλύτερες ως προς το θέμα που έχει δοθεί, θα κρίνουν οι δάσκαλοι αλλά και οι ίδιοι οι μαθητές. Τη δεύτερη μέρα μαθαίνουν την τεχνική της σύνθεσης και συνεχίζουν να φωτογραφίζουν με την καθοδήγηση των δασκάλων τους και με τα νέα δεδομένα που έχουν διδαχθεί. Την επόμενη μέρα αρχίζει η ιστορία που θα αφηγηθούν. Η ιστορία στο εργαστήριο της Αθήνας είναι «η κοινωνική και πολιτισμική ενσωμάτωση». Φωτογραφίζουν ανθρώπους στην αγορά, στις δουλειές τους, στα μαγαζιά τους, στο δίκτυο μεταναστριών Μέλισσα. Η φωτογράφιση συνεχίζεται με εντατικούς ρυθμούς σε διάφορες περιοχές της Αθήνας, όπου υπάρχουν μετανάστες, πρόσφυγες, ξένοι. Την πέμπτη μέρα η κάθε ομάδα παρουσιάζει τις φωτογραφίες της σε μορφή ενός slide-show. Οι μαθητές παρουσιάζουν τη δουλειά τους και είναι σε θέση πια να συζητήσουν για την ποιότητα των φωτογραφιών. Έχουν εξοικειωθεί με τη γλώσσα της φωτογραφίας, είναι σε θέση να μιλήσουν και για τεχνική αλλά και για την ιστορία πίσω από κάθε φωτογραφία. Επιλέγουν τις φωτογραφίες που θα παρουσιάσουν στην έκθεση που θα γίνει τη μέρα της αποφοίτησης. Οι φωτογραφίες τυπώνονται και ο καθένας υπογράφει τη δική του φωτογραφία. Φορούν τα γάντια που τους έχουν δώσει για να μπορέσουν να υπογράψουν χωρίς ν´ αφήσουν τα αποτυπώματά τους. Ένα αντίτυπο είναι για κείνους.

Στην τελετή της αποφοίτησης που γίνεται μαζί και η έκθεση των φωτογραφιών τους, εμείς, οι τυχεροί που βρεθήκαμε εκεί, μπορέσαμε να καταλάβουμε ακριβώς ποια ήταν η σημασία και η αξία του εργαστηρίου φωτογραφίας του Fred Roberts. Τα παιδιά, αλλά και οι ενήλικες του SolidarityNow που συμμετείχαν, μας επέτρεψαν να συμμετάσχουμε στην εμπειρία τους. Είδαμε πως το εργαστήριο αυτό είχε τη δύναμη να αλλάξει τις ζωές τους. Οι συμμετέχοντες έδειχναν τη δουλειά τους σε ένα ακροατήριο βαθιά συγκινημένο. Ήταν αδύνατον να μείνει κάποιος αδάκρυτος σε αυτήν την αίθουσα. Η εκπαιδευτική αυτή εμπειρία, φυσικά, δεν θα μείνει χωρίς συνέχεια. Το εργαστήρι έχει προβλέψει τη συνέχιση των συναντήσεων της ομάδας των παιδιών για δύο χρόνια, με τη βοήθεια Ελλήνων φωτογράφων και μιας αφοσιωμένης ομάδας στελεχών του SolidarityNow. Και μετά από δύο χρόνια, η ομάδα θα παρακολουθήσει το δεύτερο μέρος του σεμιναρίου με τους ίδιους συντελεστές ακριβώς.

Ποια είναι τελικά τα συστατικά της επιτυχίας ενός εκπαιδευτικού εγχειρήματος; Η καθαρή στόχευση είναι το πρώτο, δηλαδή να ξέρω τί θέλω να πετύχουν οι μαθητές μου στο τέλος της διαδικασίας. Η μέθοδος είναι βέβαια καθοριστικής σημασίας: πρέπει να έχει δοκιμαστεί, να επανασχεδιαστεί με βάση την αξιολόγηση και να είναι προσαρμοσμένη στον στόχο, στην ομάδα των μαθητών και στις ιδιαίτερες συνθήκες που κάθε διαφορετική ομάδα ανθρώπων θα αντιμετωπίσει. Η μέθοδος, λοιπόν, είναι το δεύτερο συστατικό στη συνταγή της επιτυχίας. Η ομάδα των αφοσιωμένων και ικανών δασκάλων που πιστεύουν στο έργο τους και απολαμβάνουν τη δουλειά τους είναι το πολυτιμότερο περιουσιακό στοιχείο κάθε εκπαιδευτικής διαδικασίας. Και τέλος ένας περίγυρος που αγκαλιάζει το εγχείρημα, πιστεύει σε αυτό και στη δυνατότητα της εκπαίδευσης να αλλάζει και να μεταμορφώνει ζωές.

Αν μελετήσουμε το παράδειγμα του Εργαστηρίου του Fred Roberts, θα μάθουμε πολλά.

«Είχα την τύχη να παρακολουθήσω από κοντά και να υποστηρίξω εθελοντικά αυτό το εξαιρετικό εγχείρημα, μία ξεχωριστή συνεργασία του Fredric Roberts Photography Foundation με το SolidarityNow. Πιστεύω ότι η συγκεκριμένη μέθοδος διδασκαλίας, κατάφερε απλά και συστηματικά να βοηθήσει τα παιδιά, τους εν δυνάμει δημιουργούς, να «κατανοήσουν» το φωτογραφικό μέσο, για να μπορέσουν πιο συνειδητά να εκφραστούν. Τα ποιοτικά χαρακτηριστικά των εισηγητών καθώς και η πλούσια εμπειρία τους, έπαιξαν καθοριστικό ρόλο σε αυτό. Η τεχνική κατάρτιση, η θεωρητική υποστήριξη και η συστηματική καθημερινή αξιολόγηση και επιλογή των φωτογραφιών, ήταν τρία βασικά ζητήματα, ενός άρτια σχεδιασμένου προγράμματος, που βοήθησαν στην επιτυχία αυτού του σεμιναρίου. Τα παιδιά είχαν την ευκαιρία να πειραματιστούν, να προβληματιστούν, να ανακαλύψουν, να κατανοήσουν και να μοιραστούν φωτογραφικές εμπειρίες, σημαντικές για τα πρώτα τους βήματα. Πρόκειται λοιπόν για ένα βιωματικό σεμινάριο που στηρίχθηκε τόσο στην επικοινωνία, ευαισθησία και αλληλεπίδραση των παιδιών, όσο και στη θετική ενέργεια και τον ενθουσιασμό των ανθρώπων που το υποστήριξαν, κάτι που πραγματικά μπορεί να αποτελέσει πηγή έμπνευσης για τον καθένα μας. Χαίρομαι αφάνταστα που αυτή η προσπάθεια θα έχει συνέχεια». Ο Λάμπρος Παπανικολάτος, Φωτογράφος και Εκπαιδευτικός, είναι ένας από τους δύο φωτογράφους −ο άλλος είναι ο Μίλτος Παπαδημητρόπουλος, αρχιτέκτονας και φωτογράφος− που είχε επιλέξει ο Fred και έχουν αναλάβει να συνεχίσουν για τα επόμενα δύο χρόνια το Εργαστήριο Φωτογραφίας με τη συγκεκριμένη ομάδα παιδιών.

Το άρθρο εδώ

ATHENS VOICE: SolidarityNow: Βοηθάμε ανθρώπους να βρουν εργασία

Δημοσιεύτηκε στις 

Το 1ο Φεστιβάλ Καριέρας του SolidarityNow πραγματοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη με αφορμή τις πραγματικές και επιτακτικές ανάγκες μεταναστών και προσφύγων.

Συντάκτης: SolidarityNow, φωτό: Αλέξανδρος Αβραμίδης

«Ένας άνθρωπος που δεν έχει δουλειά, περνάει μια απίστευτη δοκιμασία» θα μπορούσαμε να πούμε παραφράζοντας τα λόγια του Ιρλανδού συγγραφέα Τζωρτζ Μπέρναρντ Σω. Το 1ο Φεστιβάλ Καριέρας του SolidarityNow που πραγματοποιήθηκε το Σεπτεμβρίου στη Θεσσαλονίκη διοργανώθηκε με αφορμή τις πραγματικές και επιτακτικές ανάγκες των ωφελουμένων μας.

Περίπου 500 άτομα, πρόσφυγες και μετανάστες που αναζητούν εργασία αλλά και εκπρόσωποι οργανώσεων και επιχειρήσεων πέρασαν από το Κέντρο Υποστήριξης Προσφύγων | Blue Refugee Center του SolidarityNow στις 26 & 27 Σεπτεμβρίου. Συγκεκριμένα, 375 άτομα, γυναίκες και άνδρες ηλικίας 18-60, από διάφορες χώρες -Συρία, Αφγανιστάν, Καμερούν, Νιγηρία, Ιράν κτλ. συμμετείχαν στο διήμερο Φεστιβάλ. Εκεί είχαν την ευκαιρία να ενημερωθούν για σημαντικά θέματα που αφορούν στα εργασιακά τους δικαιώματα, να ανταλλάξουν απόψεις, να διδαχθούν από έμπειρους στον τομέα τους ομιλητές, να βγάλουν μία επαγγελματική φωτογραφία για το βιογραφικό τους στο photo booth που είχε στηθεί ειδικά για το σκοπό αυτό, αλλά και να παίξουν με μια πρωτότυπη ηλεκτρονική εφαρμογή-παιχνίδι που τους βοήθησε να εξοικειωθούν με τη διαδικασία εύρεσης εργασίας.

Ντέμπορα: «Η δουλειά είναι σαν την καρδιά μας»

Ωφελούμενοι της οργάνωσης μοιράστηκαν μαζί μας τις δικές τους ιστορίες επιτυχίας στο χώρο της εργασίας και αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης. «Η δουλειά για εμάς είναι σαν την “καρδιά” μας, μας δίνει ζωή και λόγο ύπαρξης» είπε η Ντέμπορα από τη Νιγηρία, μια εκ των ομιλητών και ομιλητριών, η οποία βρίσκεται στην Ελλάδα τα τελευταία 10 χρόνια μαζί με την οικογένειά της.

Η Ντέμπορα είναι συγγραφέας, σχεδιάστρια μόδας και αγαπά να μαγειρεύει. Το τελευταίο διάστημα εργάζεται σε ξενοδοχείο στη Θεσσαλονίκη. Όνειρό της είναι να μπορεί να βοηθάει ανθρώπους που είναι σε ανάγκη και να εκδώσει κάποτε το βιβλίο της.

Λογχμάν: Ανοίγει το δικό του ζαχαροπλαστείο!

«Κάποιοι είπαν ότι δε νοικιάζουν μαγαζιά σε πρόσφυγες. Αλλά εγώ βρήκα μαγαζί και σε λίγο καιρό θα ανοίξω το δικό μου ζαχαροπλαστείο. Όλοι οι Έλληνες σε λίγο καιρό θα έχουν στο ψυγείο τους τα δικά μου γλυκά. Αυτό για εσάς τώρα ακούγεται σαν μια ωραία ιστορία, αλλά αύριο θα λέτε στους φίλους σας, πάμε για καφέ στο “Λαντέ”. Η γνώμη σας για την ίδια σας τη ζωή θα αλλάξει. Κάποιος πρέπει να αλλάξει τη ζωή του για να πετύχει» λέει ο Λογχμάν, Κούρδος από το Ιράν, του οποίου η αγάπη για την τέχνη του, τη ζαχαροπλαστική, καθώς και η επιμονή του, τον έκαναν να βρει πρώτα δουλειά σε μια μικρή ελληνική επιχείρηση.

Ο Λογχμάν έφυγε από την Ελλάδα αναζητώντας ένα καλύτερο μέλλον στη Νορβηγία, αλλά τελικά επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη. Τώρα είναι πιο αποφασισμένος από ποτέ να πετύχει και σήμερα ανοίγει το δικό του ζαχαροπλαστείο.
Τζαφάρ: «Δουλεύω εδώ και ένα χρόνο»

«Η Μαίρη (Εργασιακή Σύμβουλος στο Κέντρο Υποστήριξης Προσφύγων του SolidarityNow) με βοήθησε να δημιουργήσω το βιογραφικό μου. Έτσι ξεκίνησα να ψάχνω για δουλειά. Τελικά βρήκα δουλειά σε ένα ηλεκτρολογικό μαγαζί όπου κατασκευάζω μοτέρ. Δουλεύω εκεί εδώ και ένα χρόνο» είπε ο Τζαφάρ, ο οποίος εργάζεται ως μηχανικός αυτοκινήτων σε μια μικρή ελληνική επιχείρηση στη Θεσσαλονίκη.

Το πρωί πηγαίνει στη δουλειά και το βράδυ σε Τεχνικό Επαγγελματικό Λύκειο. Ανυπομονεί να κρατήσει στα χέρια του το πτυχίο του. Αυτό όμως που πραγματικά θέλει είναι να συναντήσει ξανά την οικογένειά του, που βρίσκεται στο Ιράκ.

Δωρεάν εργασιακή συμβουλευτική μέσα από τις Υπηρεσίες Απασχολησιμότητας

Στα Κέντρα Αλληλεγγύης σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη αλλά και στο Κέντρο Υποστήριξης Προσφύγων στη Θεσσαλονίκη άνθρωποι από διάφορες χώρες αναζητούν εργασιακή συμβουλευτική στην υπηρεσία απασχολησιμότητας, η οποία παρέχεται δωρεάν. Από το 2006 μέχρι και τον Σεπτέμβριο του 2019 στο Κέντρο Αλληλεγγύης Θεσσαλονίκης και στο Κέντρο Υποστήριξης Προσφύγων πάνω από 1.700 άνθρωποι αναζήτησαν υποστήριξη και συμβουλευτική για εργασιακά θέματα, ενώ πάνω από 450 άνθρωποι βρήκαν δουλειά.

Στο SolidarityNow πιστεύουμε ότι όλοι πρέπει να έχουν ίση πρόσβαση στη αγορά εργασίας αλλά και ίσες ευκαιρίες, και το Φεστιβάλ Καριέρας ήταν ο καλύτερος τρόπος για να ακουστεί δυνατά αυτό το ισχυρό μήνυμα. Και όπως σημείωσε η Γενική Διευθύντρια του SolidarityNow, Αντιγόνη Λυμπεράκη: «Η πετυχημένη ολοκλήρωση του 1ου Φεστιβάλ Καριέρας για πρόσφυγες και μετανάστες μάς κάνει ακόμα πιο υπεύθυνους απέναντι σε αυτό που ξεκινήσαμε. Επόμενος στόχος μας είναι να αποτελέσει η συγκεκριμένη διοργάνωση θεσμό όχι μόνο για τη Θεσσαλονίκη, αλλά και για άλλες πόλεις!».

  • ​Το πρόγραμμα SIRIUS «Δεξιότητες και Ένταξη Μεταναστών, Προσφύγων και Αιτούντων Άσυλο στις Ευρωπαϊκές Αγορές Εργασίας», που χρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Ένωση, ξεκίνησε τον Ιανουάριο του 2018 και έχει διάρκεια τρία χρόνια. Στο πρόγραμμα συμμετέχουν 11 φορείς από 7 χώρες. Το πρόγραμμα στην Ελλάδα υλοποιείται από το SolidarityNow.
  • *Το Κέντρο Υποστήριξης Προσφύγων | Blue Refugee Center, που ξεκίνησε να λειτουργεί το 2016, υποστηρίζεται από την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες και τη χρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
  • Η Υπηρεσία Απασχολησιμότητας λειτουργεί στα Κέντρα Αλληλεγγύης του SolidarityNow σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη καθώς και στο Κέντρο Υποστήριξης Προσφύγων στη Θεσσαλονίκη, ως μία από τις πολλές υπηρεσίες που παρέχονται δωρεάν σε όλους όσοι χρήζουν ανάγκης.

huffingtonpost.gr: To πρώτο Job Fair για πρόσφυγες και μετανάστες στην Αθήνα

Δημοσιεύτηκε στις 

από την Πέπη Μαριόλη, Υπεύθυνη της Υπηρεσίας Απασχολησιμότητας στο Κέντρο Αλληλεγγύης Αθήνας του SolidarityNow

Το 1ο JobFair για  πρόσφυγες και μετανάστες στην Αθήνα έγινε πραγματικότητα! Το JobFair διοργανώθηκε από την Υπηρεσία Απασχολησιμότητας του SolidarityNow και τις αντίστοιχες υπηρεσίες Απασχολησιμότητας άλλων οκτώ οργανώσεων, οι οποίες απαρτίζουν την Επιτροπή ‘Livelihoods’ του Δήμου Αθηναίων.

H εξαιρετική δικτύωση των υπηρεσιών Απασχολησιμότητας στην Αθήνα είχε ως αποτέλεσμα την επιτυχή διοργάνωση μιας μέρας καριέρας (jobfair), την Τρίτη 5 Νοεμβρίου 2019, στο Σεράφειο του Δήμου Αθηναίων, αφιερωμένης σε πρόσφυγες και μετανάστες, αλλά κυρίως, αφιερωμένης στη συνύπαρξη, την αλληλεγγύη, το σεβασμό στο δικαίωμα όλων για ίση πρόσβαση στην αγορά εργασίας.

Η συμμετοχή όλων των εμπλεκόμενων φορέων ξεπέρασε κάθε προσδοκία. Συμμετείχαν 19 εταιρείες από διαφορετικούς κλάδους όπως η Addeco, η Manpower, η Teleperformance, η AthensBiennale κλπ., εταιρείες από διάφορους κλάδους, όπως αυτούς των κατασκευών, της ναυτιλίας και τον ξενοδοχειακό. Στην πραγματικότητα, η διοργάνωση δεν είχε τίποτα να ζηλέψει από τις «Ημέρες Καριέρας» και «Φεστιβάλ Καριέρας» που διοργανώνονται στην Αθήνα. Η προσέλευση του κόσμου ήταν αθρόα και συγκινητική και επί τέσσερις ώρες οι εκπρόσωποι των εταιρειών δε σταμάτησαν να παίρνουν συνεντεύξεις από υποψήφιους!

Οι υποψήφιοι συμμετέχοντες είχαν την ευκαιρία να εξοικειωθούν με τη διαδικασία των συνεντεύξεων, να μιλήσουν και να παρουσιάσουν τα προσόντα και τις γνώσεις τους, να καταλάβουν βιωματικά τί σημαίνει διεκδικώ μια θέση στην αγορά εργασίας. Ιδιαίτερη αξία επίσης έχει ότι οι υποψήφιοι δεν βρέθηκαν σε ένα «προστατευμένο» πλαίσιο, αλλά πήραν μέρος σε μια προσομοίωση κανονικής διαδικασίας συνέντευξης εργασίας. Πλέον, πολλοί από αυτούς μπορούν εύκολα να συμμετέχουν στις «Ημέρες Καριέρας» ή σε άλλα αντίστοιχα JobFair που διοργανώνονται και δεν απευθύνονται στοχευμένα και αποκλειστικά σε πρόσφυγες και μετανάστες, αλλά είναι ανοιχτά σε όλους.

Η ανταπόκριση από πλευράς των εταιρειών ήταν ενθουσιώδης τόσο για την ίδια τη διοργάνωση, όσο και για το δυναμικό των ανθρώπων. «Δεν περιμέναμε ότι θα βρούμε τόσο ταλέντο σε αυτό τον πληθυσμό!», «Υπάρχει εξαιρετικό δυναμικό!», «Αρχικά, θα θέλαμε να σας ευχαριστήσουμε για την άρτια διοργάνωση, όπως επίσης και για το γεγονός ότι μας δόθηκε η ευκαιρία να συμμετέχουμε σε αυτή την ημέρα που επιχειρεί για πρώτη φορά να φτιάξει μια ουσιαστική γέφυρα επικοινωνίας ανάμεσα στους πρόσφυγες και τους μετανάστες με την αγορά εργασίας». «Το συγκεκριμένο γεγονός εγείρει το ενδιαφέρον για τη συστηματική ενασχόληση με τις πληθυσμιακές αυτές ομάδες», ήταν μερικά από τα σχόλια των εκπροσώπων των εταιρειών.

Αυτή η εξαιρετική ανταπόκριση μάς κινητοποιεί όχι μόνο να επαναλάβουμε την εκδήλωση, αλλά και να προσπαθήσουμε για την καθιέρωσή της ως θεσμού. Αν οι υπηρεσίες Απασχολησιμότητας είναι ο δρόμος για την ένταξη μεταναστών και προσφύγων, το 1ο JobFair ήταν η λεωφόρος!

Η Υπηρεσία Απασχολησιμότητας λειτουργεί στο Κέντρο Αλληλεγγύης του SolidarityNow στην Αθήνα και παρέχεται δωρεάν. Το Κέντρο Αλληλεγγύης της Αθήνας (ΚΑΑ), από το Μάιο 2019, χρηματοδοτείται από το EEA and Norway Grants, με διαχειριστή της δωρεάς τους HumanRights360 και ΣΟΛ Crowe. Tο ΚΑΑ υποστηρίζεται επίσης από τον Δήμο Αθηναίων.

* Το Job Fair στην Αθήνα διοργανώθηκε από τις Υπηρεσίες Απασχολησιμότητας των οργανώσεων:

ActionAid – Επίκεντρο
ΑΡΣΙΣ – Κοινωνική Οργάνωση Υποστήριξης Νέων
Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες
Generation 2.0 for Rights, Equality & Diversity
International Rescue Committee (IRC Hellas)
Job Center του Δήμου Αθηναίων
Κέντρο Ένταξης Μεταναστών του δήμου Αθηναίων
Μετάδραση – Δράση για τη Μετανάστευση & την Ανάπτυξη
SolidarityNow – Κέντρο Αλληλεγγύης Αθήνας

ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ: Ελπίδα ζωής για 6χρονο Αφγανό

Δημοσιεύτηκε στις 18/11/19

Όλες του τις ελπίδες για να μπορέσει να ζήσει με ασφάλεια ο εξάχρονος γιος του, να παρακολουθείται σε νοσοκομείο και να μπορεί να παίρνει την πανάκριβη και εξειδικευμένη αγωγή που κρατά τον εγκέφαλό του λειτουργικό, ο Ραχίμ Ρ. τις στηρίζει πια στην αυριανή εξέταση της μεταγενέστερης αίτησής του για άσυλο σε δεύτερο βαθμό.

Μεταγενέστερη είναι η αίτηση που περιλαμβάνει νέα υποστηρικτικά στοιχεία, τα οποία δεν ήταν γνωστά όταν εξετάστηκε η αίτηση σε πρώτο βαθμό, με αποτέλεσμα να απορριφθεί. Η διαδικασία έχει κατασυκοφαντηθεί από την πολιτική ηγεσία του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη, που σχεδόν ομολογεί ότι επείγεται να κάνει απελάσεις και βέβαια θεωρεί ότι η υποβολή μεταγενέστερου αιτήματος καθυστερεί τον στόχο της απέλασης.

Οπως λέει ο δικηγόρος Θοδωρής Ζέης, μέλος της Νομικής Υπηρεσίας του Κέντρου Αλληλεγγύης Αθήνας της οργάνωσης Solidarity Now, που ανέλαβε την υπόθεση στο στάδιο της προσφυγής σε δεύτερο βαθμό, η αίτηση στο σκέλος αυτό εξετάστηκε επιπόλαια και επιφανειακά.

Ολόκληρο το άρθρο, εδώ.