«Τα όνειρά μου ήταν πολύ μεγαλύτερα από τη βία που βίωνα από τους γονείς μου»

Η Άννα είναι 20 χρονών, ζει στη Θεσσαλονίκη, έχει μια γάτα και σπουδάζει σχέδιο μόδας. Όνειρό της είναι ταξιδέψει στην Κούβα και στην Ολλανδία, και να μπορέσει του χρόνου να παρακολουθήσει μαθήματα μόδας μέσω της σχολής της στο Μιλάνο. Γνωρίζοντας την Άννα κανείς δεν μπορεί να φανταστεί ότι αυτή η νέα γυναίκα υπήρξε θύμα ενδοοικογενειακής βίας, ότι έκανε 6 φορές απόπειρα αυτοκτονίας και έζησε σε ξενώνα κακοποιημένων γυναικών. «Η βία στο σπίτι μου ξεκίνησε από πολύ νωρίς, πριν κλείσω τα 10. Στην αρχή έβλεπα τον πατέρα μου, ο οποίος ήταν αλκοολικός να χτυπάει τη μητέρα μου. Η μητέρα μου δε με ήθελε, δε με αντιμετώπισε ποτέ ως παιδί της. Ο πατέρας μου, μού ασκούσε σωματική βία και η μητέρα μου ψυχολογική», μας εκμυστηρεύεται η Άννα.

Δυο φορές ο πατέρας της αποπειράθηκε να τη σκοτώσει, τη μια την έλουσε με βενζίνη και την άλλη την είχε μαχαιρώσει. Η μητέρα της σε όλα αυτά υπήρξε ένας απλός θεατής. Κατάθλιψη, βουλιμία, μπούλινγκ στο σχολείο, απόπειρες αυτοκτονίας, αυτή ήταν η καθημερινότητα της έφηβης Άννας.  Η ψυχολόγος που την έβλεπε προσπάθησε να της χορηγήσει αντικαταθλιπτικά και αντιψυχωσικά φάρμακα. «Παντού έβρισκα τοίχους, δεν είχα έναν άνθρωπο να μιλήσω. Παρόλο που είχα βιώσει όλη αυτή την απόρριψη, έσφιξα τα δόντια μου για να βοηθήσω τον εαυτό μου», μας λέει. Στα 16 της, η Άννα κατήγγειλε τους γονείς της στο «Χαμόγελο του Παιδιού» και με την υποστήριξη μιας γυναίκας που έμενε στο διπλανό διαμέρισμα -η οποία κατήγγειλε τους γονείς στην αστυνομία-, κατάφερε και ξέφυγε από την κόλαση που βίωνε.

Ένα περιπολικό έξω από το σπίτι της, μια νύχτα σε ένα αστυνομικό τμήμα, ένα βράδυ σε ένα νοσοκομείο με μια αποκλειστική νοσοκόμα να την προσέχει για να μην κάνει απόπειρα αυτοκτονίας, και ένας ξενώνας γυναικών στη Θεσσαλονίκη, όπου θα ζήσει μέχρι να ενηλικιωθεί. «Μέσα σε τρεις μέρες άλλαξε η ζωή μου. Ένιωσα να λυτρώνομαι, είχα φύγει από την κόλαση», μας αναφέρει. Αυτό που την κράτησε ζωντανή ήταν τα όνειρά της. «Σκεφτόμουν ότι δε θέλω να καταλήξω όπως οι γονείς μου. Θέλω να φύγω να σπουδάσω, να κάνω τη ζωή που θέλω, να γυρίσω όλον τον κόσμο, να έχω το δικό μου σπίτι, να πάρω 10 γάτες. Όλα αυτά ήταν πολύ μεγαλύτερα από τη βία που βίωνα από τους γονείς μου. Όλο αυτά με ώθησαν να τα αναζητήσω» μας λέει η Άννα.

Στο *Κέντρο Αλληλεγγύης Θεσσαλονίκης του SolidarityNow ήρθε αναζητώντας ψυχολογική βοήθεια, καθώς δεν αισθανόταν καλά. «Ποτέ μου δεν είχα καλή χημεία με κανέναν ψυχολόγο, με τη Βίκυ όμως υπάρχει χημεία, νιώθω ότι μπορώ να της ανοιχτώ», υποστηρίζει και συμπληρώνει «έχω λάβει μεγάλη υποστήριξη όχι μόνο από την ψυχολόγο, αλλά και από όλους όσοι εργάζονται στο Κέντρο, το λογιστή, την κοινωνική υπηρεσία. Πέρα από το πιο τυπικό κομμάτι σού λένε ‘ότι θα είμαστε εδώ σε ό,τι χρειαστείς’ πράγμα που για εμένα είναι σημαντικό να το ακούω».

Τώρα πια μπορεί και μιλάει ανοιχτά για όλα αυτά που πέρασε στο παρελθόν. Παλιότερα, η εξιστόρηση όλων αυτών των γεγονότων θα της προκαλούσε δυσάρεστα συναισθήματα. Σήμερα δε μας μιλάει ως θύμα, αλλά ως ο άνθρωπος που κατάφερε και επιβίωσε, έτσι μας λέει. Σαν την Άννα υπάρχουν εκατοντάδες άλλες γυναίκες, που σήμερα κάνουν τα πρώτα βήματα επιβίωσης. «Από τα 16 μου κατάλαβα πόση ψυχική δύναμη μπορεί να έχει ένας άνθρωπος. Πρέπει να φτάσεις σε ένα ακραίο σημείο για να το συνειδητοποιήσεις. Θέλω να πω στις γυναίκες, στα κορίτσια που βιώνουν ό,τι βίωσα και εγώ, ότι εκεί έξω πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι που θα τους ακούσουν και θα τους βοηθήσουν».

* Το Κέντρο Αλληλεγγύης Θεσσαλονίκης λειτουργεί με τη χρηματοδοτική υποστήριξη του Open Society Foundation (OSF/OSIFE).

«Αγαπώ τον εαυτό μου και τις κόρες μου και όταν είπα μέσα μου ‘τις έσωσα’ – ήξερα ότι όλα τα άλλα θα τα καταφέρουμε»

Η πανέμορφη 34χρονη γυναίκα που μας υποδέχεται στο σπίτι της στο κέντρο της Αθήνας είναι πρόσφυγας από το Ιράν, μητέρα δύο παιδιών, διαζευγμένη, και το όνομα που διαλέγει για να μας συστηθεί είναι Μαρία.

Η Μαρία μιλά φαρσί, αλλά και λίγα ελληνικά. Η συνομιλία μαζί της είναι πολύ ευχάριστη, γιατί τα χέρια της είναι όσο ζωηρά και τα μάτια της όταν διηγείται τη μέχρι τώρα ζωή της. Όλα μαζί μετά ζωηρεύουν ακόμη περισσότερο όταν στο δωμάτιο εισβάλλουν οι δυο της κόρες, 4 και 10 χρονών.

Όταν η Μαρία και τα παιδιά ήρθαν στην Αθήνα έχοντας περάσει από τη Μόρια της Λέσβου και το χώρο φιλοξενίας στη Μαλακάσα, εντάχθηκαν στο πρόγραμμα στέγασης* του SolidarityNow. Μπήκαν ξανά σε «κανονικό σπίτι», όπως λέει η Μαρία, ενώ η ίδια δεν έβγαινε από αυτό για τους πρώτους τρεις μήνες – «Είχα ανάγκη να νιώσω ασφάλεια πρώτα νομίζω, έτσι το εξηγώ». Αφού βγήκε πια όμως από αυτό, η Μαρία δεν το έβαλε κάτω. Είχε αποφασίσει, με το που έφυγε από τη χώρα της, πως δε θα ζούσε ξανά υπό καθεστώς φόβου, δε θα βασιζόταν σε κανέναν άλλον παρά μόνο στον εαυτό της και θα ήταν ελεύθερη να επιλέγει το μέλλον της. Έτσι έγινε, έτσι εξακολουθεί να συμβαίνει και σήμερα.

Η Μαρία όσο ήταν ωφελούμενη του προγράμματος στέγασης έκανε μαθήματα ελληνικών, λάμβανε ψυχολογική υποστήριξη και τα παιδιά της ξεκίνησαν το σχολείο. «Πρώτη φορά στη ζωή μου ένιωσα ότι με ακούν», λέει η Μαρία ευχαριστώντας την κοινωνική λειτουργό του SolidarityNow. Παράλληλα, παρακολουθούσε μαθήματα και πήρε το δίπλωμά της ως τεχνίτρια νυχιών. Σήμερα, εργάζεται σε ένα Αφγανικό κατάστημα στο κέντρο της πόλης.

Και το μέλλον ανήκει στις τρεις γυναίκες. Έχουν πάρει άσυλο στην Ελλάδα και έχουν προχωρήσει στο επόμενο βήμα από το πρόγραμμα στέγασης του SolidarityNow, στο πρόγραμμα ένταξης, και είναι πια ωφελούμενες του Helios**. Αυτό σημαίνει ότι για τους επόμενους έξι μήνες που είναι η διάρκεια του προγράμματος, η Μαρία προλαβαίνει να ενδυναμωθεί ακόμη περισσότερο, οικονομικά ανεξάρτητη πια.

Και το παρελθόν; «Δεν μπορώ να διαγράψω όσα έχουν συμβεί, αλλά έχω καταφέρει πια να κρατώ μόνο τα θετικά. Τα οποία φυσικά είναι τα παιδιά μου, αλλά είναι και η δύναμη που ανακάλυψα ότι έχω και κατάφερα ολομόναχη να κάνω ό,τι ήταν απαραίτητο για να δραπετεύσω από την κακοποίηση, την ανασφάλεια και την ταπείνωση, που ο πατέρας των παιδιών μου παρουσίαζε ως ‘αγάπη’. Αγαπώ τον εαυτό μου και τις κόρες μου και όταν είπα μέσα μου ‘τις έσωσα’ ήξερα ότι όλα τα άλλα θα τα καταφέρουμε. Και βγαίνω αληθινή. Θα γίνω το καλύτερο παράδειγμα για εκείνες».

*Το Πρόγραμμα Στέγασης (ESTIA – στήριξη έκτακτης ανάγκης για την ένταξη και τη στέγαση) υλοποιείται από την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες και χρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

**Hellenic Integration Support for Beneficiaries of International Protection by IOM (International Organization for Migration)

Η Μαριάμ είναι 27 χρονών και κατάγεται από το Αφγανιστάν, μαζί με την κόρη της, που είναι 9 χρονών, ζουν στην Ελλάδα τα τελευταία τέσσερα χρόνια. Η Μαριάμ υπήρξε θύμα ενδοοικογενειακής βίας. Τα προβλήματα με το σύζυγό της ξεκίνησαν από την εποχή που οι δυο τους ζούσαν στο Αφγανιστάν. Επεδίωξε να χωρίσει, αλλά δεν τα κατάφερε. Συγγενείς του ζευγαριού μεσολάβησαν ώστε να παραμείνουν μαζί, δίνοντάς της την υπόσχεση ότι εκείνος «θα αλλάξει». Εκείνος όμως δεν άλλαξε ποτέ. Στο Αφγανιστάν η γυναίκα θεωρείται υποδεέστερη από τον άνδρα. Μάλιστα, σε περίπτωση διαζυγίου, η επιμέλεια του παιδιού δίνεται απευθείας στον πατέρα. Για να μη χάσει την κόρη της, η Μαριάμ προτίμησε να παραμείνει μαζί του.

Τα προβλήματα όμως μεγάλωσαν όταν η οικογένεια ήρθε στην Ελλάδα. Η επιθετική και βίαιη συμπεριφορά του συζύγου της είχε γίνει πια μέρος της καθημερινότητάς της. Μια μέρα εκείνος τη χτύπησε πολύ άσχημα, σε σημείο που έπρεπε να εισαχθεί στο νοσοκομείο. «Εγώ πια το είχα συνηθίσει όλο αυτό, μπορούσα να τα βγάλω πέρα μαζί του, η κόρη μου όμως φοβόταν. Εκεί ήταν που είπα ως εδώ», μας εξομολογείται. Με τη βοήθεια των δικηγόρων του Ελληνικού Συμβουλίου για τους Πρόσφυγες, μεταφέρθηκε για κάποιο διάστημα μαζί με το παιδί της σε ξενώνα γυναικών και αργότερα ήρθε στη Θεσσαλονίκη. Στο Κέντρο Αλληλεγγύης Θεσσαλονίκης του SolidarityNow βρέθηκε αναζητώντας νομική και ψυχοκοινωνική υποστήριξη. Οι δικηγόροι της οργάνωσης έχουν αναλάβει τη νομική εκπροσώπησή για την επιμέλεια του παιδιού της.

Η μέρα της δίκης για την επιμέλεια της κόρης της πλησιάζει. Η Μαριάμ όμως δε νιώθει πλέον αυτό το φόβο που ένιωθε πριν. Στη χώρα της όπως μας λέει, πιστεύουν ότι οι γυναίκες δεν έχουν καμία δύναμη και ότι δεν μπορούν να μεγαλώσουν μόνες ένα παιδί. «Το μέλλον όμως έδειξε ότι μια γυναίκα μπορεί να κάνει τα πάντα μόνη, χωρίς την παρουσία ενός άνδρα δίπλα της», δηλώνει και συμπληρώνει «θέλω να γίνω σύμβολο για όλες τις γυναίκες στην πατρίδα μου». Αυτό που διεκδικεί από τη ζωή της είναι να πάρει στα χέρια της το διαζύγιο και να κερδίσει την επιμέλεια της κόρης της. «Δεν ψάχνω κάτι ιδιαίτερο μετά από αυτό, θέλω μια απλή ζωή, με μια δουλειά για να μπορώ να υποστηρίζω την κόρη μου», καταλήγει λέγοντας.

«Μια γυναίκα, θύμα ενδοοικογενειακής βίας εκτός από ψυχοκοινωνική έχει ανάγκη και από νομική υποστήριξη. Στόχος μας είναι να διευκολύνουμε την πρόσβαση αυτών των γυναικών στη δικαιοσύνη, ενισχύοντας με τον τρόπο αυτό τον αγώνα τους για χειραφέτηση», αναφέρει μεταξύ άλλων η Νομική Υπηρεσία του Κέντρου Αλληλεγγύης Θεσσαλονίκης.

* Το Κέντρο Αλληλεγγύης Θεσσαλονίκης λειτουργεί με τη χρηματοδοτική υποστήριξη του Open Society Foundation (OSF/OSIFE).

H κυρία Όλγα έχει γεννηθεί και μεγαλώσει στην Ελλάδα. Περισσότερα από 30 χρόνια της ζωής της τα έχει ζήσει στα Πατήσια, στο ίδιο σπίτι. Η κα Όλγα είναι περήφανη, όπως λέει, που πάντα υπήρξε τυπική στις οικονομικές της υποχρεώσεις απέναντι σε τρίτους, διασφαλίζοντας για τον εαυτό της ένα αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσης.

Τα πράγματα για αυτήν όμως άλλαξαν τα τελευταία χρόνια, έμεινε άνεργη και η ηλικία της δεν της επέτρεπε να ξαναμπεί στην αγορά εργασίας. Η οικονομική της κατάσταση χειροτέρευσε,  ως συνέπεια των πολιτικών που επιβλήθηκαν σε συνάρτηση με την κακή οικονομική κατάσταση της χώρας. Η κα Όλγα, κλήθηκε να προσαρμοστεί σε νέα δεδομένα, να αλλάξει τρόπο ζωής, να ανησυχεί για το αν θα έχει τη δυνατότητα να ανταποκριθεί στην κάλυψη βασικών αναγκών της, ακόμα και αυτή της στέγασης. Και πράγματι, δεν κατάφερνε να είναι πάντα συνεπής στην πληρωμή του ενοικίου της. Για αυτόν το λόγο τής επιδόθηκε αγωγή απόδοσης μισθίου και με τις σύντομες προθεσμίες να τρέχουν, σε λιγότερο από ένα μήνα κινδύνευε να μείνει άστεγη, χάνοντας και όλα τα περιουσιακά αντικείμενα που βρίσκονταν μέσα στο σπίτι.

Επισκέφθηκε τη νομική υπηρεσία του Κέντρου Αλληλεγγύης του SolidarityNow στην Αθήνα. Με την υποστήριξη και τη διαμεσολάβηση δικηγόρου, η κα Όλγα ενημερώθηκε για το πώς μπορεί να επιλύσει το άμεσο πρόβλημά της, που δεν ήταν άλλο από αυτό της εξασφάλισης στέγης. Έτσι, υπέγραψε ένα ιδιωτικό συμφωνητικό ρύθμισης των οφειλών της με τον ιδιοκτήτη και παρέμεινε στο σπίτι της, έχοντας εξασφαλίσει τον απαραίτητο χρόνο για να προσαρμοστεί και να θέσει σε νέα βάση τα οικονομικά δεδομένα της ζωής της.

Παράλληλα, ενδυναμώθηκε από την ομάδα της νομικής υπηρεσίας ώστε να κινητοποιηθεί και να σταθεί με πιο ενεργητικό τρόπο απέναντι στη νέα συνθήκη της ζωής της, αυτή του συρρικνωμένου εισοδήματος. Ενημερώθηκε επίσης για όλες τις κοινωνικές παροχές φορέων της Κοινωνίας των Πολιτών, που συνδράμουν για να καλυφθούν τα ελλείμματα του κοινωνικού κράτους, που οδηγούν συνεπακόλουθα και σε έλλειμμα κοινωνικής δικαιοσύνης. Η ανεργία, σε συνδυασμό με τις πολιτικές λιτότητας, οδηγούν σε μια διεύρυνση της οικονομικής και κοινωνικής ανισότητας για τον συγκεκριμένο πληθυσμό που απειλείται από τις συνέπειες απώλειας εισοδήματος και θέτει σε αμφισβήτηση ακόμη και τα βασικότερα αγαθά και τις υπηρεσίες ενός κράτους πρόνοιας.

* Το Κέντρο Αλληλεγγύης Αθήνας (ΚΑΑ) χρηματοδοτείται από το EEA and Norway Grants, με διαχειριστή της δωρεάς τους HumanRights360 και ΣΟΛ CROWE.  Το ΚΑΑ υποστηρίζεται επίσης από τον Δήμο Αθηναίων

Η Στέφκα γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Βουλγαρία. Στα μέσα της δεκαετίας του ’90 έφτασε στην Ελλάδα, όπως και πολλοί συμπατριώτες της, αναζητώντας μια καλύτερη ζωή, μια ζωή που θα της επέτρεπε την πρόσβαση σε βασικά δικαιώματα, όπως αυτό της εργασίας και της οικονομικής αυτονομίας. Σήμερα, 26 χρόνια μετά, η Στέφκα έχει αποκτήσει ελληνική ιθαγένεια και από το 2007 είναι συνταξιούχος. Η Στέφκα αγνοούσε τους λόγους που το ποσό της σύνταξής της μειωνόταν κάθε χρόνο χωρίς επαρκή εξήγηση, δεν γνώριζε τί ποσό σύνταξης δικαιούταν τελικά, καθώς και το αν ο ασφαλιστικός της φορέας της είχε καταβάλει τα αναδρομικά ποσά σύνταξης που, καθυστερημένα ενημερώθηκε, ότι έπρεπε να λάβει.

Για την επίλυση του συνταξιοδοτικού της ζητήματος έφτασε στο Κέντρο Αλληλεγγύης του SolidarityNow στην Αθήνα, ζητώντας βοήθεια από τη νομική υπηρεσία. Πριν, είχε επίμονα και επανειλημμένα επισκεφθεί τον ασφαλιστικό της φορέα καθώς και ιδιώτες δικηγόρους. Μάταια. Η συνδρομή της νομικής υπηρεσίας ήταν άμεση εξετάζοντας ενδελεχώς το συνταξιοδοτικό προφίλ της. Με βάση τα στοιχεία διαπιστώθηκε ότι ο ασφαλιστικός φορέας όφειλε στη Στέφκα το ποσό των 5.500 ευρώ, το οποίο αν δεν αιτούνταν μέχρι το τέλος του 2019, θα παραγραφόταν, όπως συνέβη και για προγενέστερα ποσά. Η Στέφκα σήμερα έχει πλήρη γνώση του συνταξιοδοτικού της προφίλ, γνωρίζει τα δικαιώματά της, ενώ άμεσα θα εισπράξει το παραπάνω οφειλόμενο ποσό.

Δυστυχώς συχνά ο χαρακτήρας και ο τρόπος λειτουργίας των κρατικών υπηρεσιών αποτελεί εμπόδιο στην προσπάθεια ανθρώπων που ανήκουν σε ευάλωτες κοινωνικές ομάδες, όπως αυτή στην οποία ανήκει η Στέφκα -αλλοδαπή, επί σειρά ετών εργαζόμενη στην Ελλάδα που μετά από μακρύ χρονικό διάστημα πήρε την ελληνική ιθαγένεια- να αποκτήσουν ίση πρόσβαση σε κοινωνικές υπηρεσίες και παροχές που αποτελούν δομικό χρέος ενός Κράτους Πρόνοιας. Η νομική υπηρεσία του Κέντρου Αλληλεγγύης απάντησε σε μια διττή ανάγκη: στην παροχή πληροφόρησης αλλά και στη νομική εκπροσώπηση και διαμεσολάβηση για τη διεκδίκηση δικαιωματικών παροχών, αποκαθιστώντας την άνιση μεταχείριση ενός πολίτη.

*Το Κέντρο Αλληλεγγύης Αθήνας (ΚΑΑ) χρηματοδοτείται από το EEA and Norway Grants, με διαχειριστή της δωρεάς τους HumanRights360 και ΣΟΛ CROWE.  Το ΚΑΑ υποστηρίζεται επίσης από τον Δήμο Αθηναίων.

Ο Μοχάμεντ από το Πακιστάν. 36 ετών. Αιτήθηκε διεθνή προστασία και χορήγηση ασύλου και απορρίφθηκε τόσο σε πρώτο όσο και σε δεύτερο βαθμό. Διαγνώστηκε από τα ελληνικά δημόσια νοσοκομεία με χρόνια νεφρική νόσο (CKD) σε τελικό στάδιο και από το Μάιο του 2019 εντάχθηκε σε πρόγραμμα αιμοκάθαρσης, τρεις φορές την εβδομάδα σε Μονάδα Τεχνητού Νεφρού σε δημόσιο νοσοκομείο της Αττικής. Η θεραπεία είναι αναγκαία για το υπόλοιπο της ζωής του.

Ο Μοχάμεντ παραπέμφθηκε στη νομική ομάδα του Κέντρου Αλληλεγγύης Αθήνας του SolidarityNow από την οργάνωση που του παρέχει στέγη, προκειμένου να υποστηριχθεί νομικά στο αίτημα ασύλου του ενώπιον της Ελληνικής Υπηρεσίας Ασύλου. Αμέσως, η νομική ομάδα του Κέντρου έδωσε προτεραιότητα στην υπόθεση του Μοχάμεντ, ενός ανθρώπου υψηλά ευάλωτου, ο οποίος χωρίς δελτίο διεθνούς προστασίας κινδύνευε να βρεθεί χωρίς ιατρική περίθαλψη και στέγη.

Η πρακτική δυσκολία των μεταγενέστερων αιτήσεων ασύλου είναι οι μεγάλες περίοδοι αναμονής, τόσο για τη λήψη ραντεβού από την υπηρεσία ασύλου, προκειμένου να καταχωρηθεί το αίτημα, όσο και για την εξέταση του αιτήματος. Αυτό συμβαίνει ακόμη και για τους ευάλωτους αιτούντες. Τα παραπάνω δεδομένα θέτουν σε αμφισβήτηση την πρόσβαση ακόμα και ενός εξαιρετικά ευάλωτου ατόμου σε υπηρεσίες περίθαλψης και στέγασης, στοιχειώδεις δηλαδή παροχές κοινωνικής πρόνοιας, που πρέπει να παρέχονται σε όλους ανεξαιρέτως και ειδικά σε αυτούς που για λόγους υγείας αδυνατούν να τις εξασφαλίσουν για τον εαυτό τους.

Η νομική ομάδα του Κέντρου Αλληλεγγύης ξεκίνησε αμέσως τη διαδικασία υποβολής των απαιτούμενων νομικών και ιατρικών δικαιολογητικών, αιτήθηκε ραντεβού με την αρμόδια υπηρεσία και κατάφερε να αναδείξει τον κατεπείγοντα χαρακτήρα της υπόθεσης. Η θετική έκβαση σε κάθε βήμα της διαδικασίας δημιούργησε αισιοδοξία τόσο στη νομική ομάδα όσο και στον ίδιο το Μοχάμεντ. Το αίτημα εξετάστηκε με τη μορφή του κατεπείγοντος και ο Μοχάμεντ έλαβε εκ νέου το δελτίο αιτούντος διεθνή προστασία και πλέον ακολουθεί απρόσκοπτα τη  θεραπευτική αγωγή του στο δημόσιο νοσοκομείο. Όπως δικαιούται κάθε πολίτης.

*Το Κέντρο Αλληλεγγύης Αθήνας (ΚΑΑ) χρηματοδοτείται από το EEA and Norway Grants, με διαχειριστή της δωρεάς τους HumanRights360 και ΣΟΛ CROWE.  Το ΚΑΑ υποστηρίζεται επίσης από τον Δήμο Αθηναίων.

Η Ελένη Κ. είναι 40 χρονών και είναι επαγγελματίας μακιγιέζ. Αποφάσισε να αναζητήσει νομική υποστήριξη στο Κέντρο Αλληλεγγύης Θεσσαλονίκης του SolidarityNow καθώς δεν είχε τα χρήματα να πληρώσει δικηγόρο για να την εκπροσωπήσει στη διαδικασία διόρθωσης της ταυτότητας φύλου.

Από την ηλικία των 4 αισθανόταν ότι ήταν κάποια άλλη, από αυτό που ο κόσμος ήθελε να είναι. Στο σχολείο αντιμετώπισε πολλές δυσκολίες, οι συμμαθητές της την έβριζαν και την κακοποιούσαν λεκτικά. Στα 18 της έφυγε από την μικρή κωμόπολη που καταγόταν και ήρθε στη Θεσσαλονίκη. Αναζήτησε «βοήθεια» στις πιάτσες των τραβεστί. Τότε ο μόνος τρόπος για να καταφέρει κάποιος να κάνει νομική διόρθωση φύλου ήταν η πορνεία, καθώς η εγχείρηση ήταν πανάκριβη. Φοβήθηκε και ντράπηκε, δεν ήθελε να αναγκαστεί να ακολουθήσει αυτό το δρόμο, όπως έκαναν οι περισσότερες τότε, και έτσι δεν προχώρησε. Το επόμενό της βήμα ήταν να πάει στην Αθήνα όπου βρήκε δουλειά ως μακιγιέζ και πωλήτρια καλλυντικών ειδών. «Εκεί αισθάνθηκα πιο ελεύθερη», μας λέει. Οικογενειακοί λόγοι την ανάγκασαν πριν πέντε χρόνια να επιστρέψει στη Θεσσαλονίκη. Συνέχισε να εργάζεται στην ίδια εταιρία, αλλά χωρίς προφανή λόγο, μετά από κάποιο διάστημα την απέλυσαν. Θεωρεί ότι αυτό οφειλόταν στο γεγονός ότι φορούσε μακιγιάζ, αλλά εκείνοι δεν το παραδέχτηκαν ποτέ.

Στα 37 της χρόνια, αποφάσισε να ξεκινήσει ορμονοθεραπεία. Η νομοθεσία πλέον είχε αλλάξει και η διαδικασία για τη διόρθωση ταυτότητας φύλου ήταν πιο απλή, σε σχέση με το παρελθόν. Μίλησε στους δικούς της για την απόφασή της να κάνει αυτό το βήμα, η μητέρα της ήταν πολύ υποστηρικτική, η αδερφή της όμως δυσκολεύτηκε να καταλάβει. «Ξαφνικά από εκεί που είχε δίπλα της έναν άνθρωπο δυνατό, έναν άνθρωπο που ήταν πρότυπο για εκείνη, τον ‘έχασε’», αναφέρει η Ελένη και συνεχίζει λέγοντας «ευτυχώς τώρα είμαστε πολύ καλά μεταξύ μας».

Η διόρθωση ταυτότητας φύλου ήταν πολύ σημαντική για εκείνη, καθώς δεν μπορούσε πλέον να ζει σαν να είναι ταυτόχρονα δύο διαφορετικοί άνθρωποι. Ήθελε να λάβει τέλος αυτή η κατάσταση καθώς αμφισβητούσαν την ταυτότητά της παντού, σε υπηρεσίες και τράπεζες, παντού. Όταν βγήκε η απόφαση του δικαστηρίου έπρεπε να πάει στην πόλη της σε ληξιαρχεία και πρωτοδικεία, ώστε να ολοκληρώσει τη διαδικασία και να πάρει στα χέρια της την ταυτότητά της. Όσο τρομακτικό κι αν της φαινόταν όλο αυτό, βρήκε στο δρόμο της καλούς και διακριτικούς υπαλλήλους που τη βοήθησαν και δεν την έκαναν να αισθανθεί άσχημα. «Χαίρομαι, γιατί πλέον μπορώ και κάνω τις δουλειές μου, χωρίς να αντιμετωπίζω αμφισβήτηση», δηλώνει.  «Η ζωή είναι μικρή, όλα φεύγουν κι εμείς ασχολούμαστε με πράγματα μικρά», μας λέει καταλήγοντας.

«Η θέσπιση της διαδικασίας αναγνώρισης της ταυτότητας φύλου, είναι μια σημαντική κατάκτηση για την LGBTQI+ κοινότητα. Η αποτύπωση στα διοικητικά έγγραφα του βιωμένου φύλου αποτελεί ένα σημαντικό βήμα για την προάσπιση των δικαιωμάτων των τρανς ατόμων», δήλωσε η νομική υπηρεσία του Κέντρου Αλληλεγγύης Θεσσαλονίκης.

* Το Κέντρο Αλληλεγγύης Θεσσαλονίκης λειτουργεί με τη χρηματοδοτική υποστήριξη του Open Society Foundation (OSF/OSIFE).