Ονομάζομαι Σμαρώ Μακροπούλου, είμαι 24 χρονών, και τους τελευταίους 5 μήνες εργάζομαι εθελοντικά, στο γραφείο Τύπου του SolidarityNow στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασα Δημοσιογραφία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και η επικοινωνιακή διαχείριση της προσφυγικής κρίσης αποτέλεσε ερευνητικό ενδιαφέρον για μένα από την πρώτη στιγμή. Όταν ολοκλήρωσα τις προπτυχιακές μου σπουδές ξεκίνησα το μεταπτυχιακό μου στη Δημοσιογραφία Κρίσεων και Κινδύνου, όπου μελέτησα -στο πλαίσιο του προγράμματος- την προσέγγιση του Τύπου στο θέμα του προσφυγικού.

Θεώρησα ότι η εθελοντική εργασία σε μια Μη Κυβερνητική Οργάνωση θα ήταν μια πολύ καλή ευκαιρία να μάθω περισσότερα πράγματα όσον αφορά την Προσφυγική Κρίση. Θα ήταν μια καλή ευκαιρία να εκπαιδευτώ σε θέματα που αφορούν τις ανάγκες, την υποδοχή και την ένταξη αυτού του πληθυσμού, αλλά και την επικοινωνιακή διαχείριση της προσφυγικής κρίσης. Αυτό που δεν ήξερα ήταν, ότι θα κέρδιζα πολλά περισσότερα από αυτή την εμπειρία. Μια γνωστή μου, η οποία έτυχε να εργάζεται ως παιδαγωγός στο Blue Refugee Center του SolidarityNow στη Θεσσαλονίκη, μου μίλησε για τα προγράμματα και τις δράσεις του οργανισμού.

Επεδίωξα και ήρθα σε επαφή με τη Διαχειρίστρια Προγραμμάτων (Εθελοντισμός) της οργάνωσης και της δήλωσα το ενδιαφέρον μου να προσφέρω εθελοντική εργασία. Μου έκανε εντύπωση όταν η Διευθύντρια του Τμήματος Επικοινωνίας, Σοφία Ιωάννου, επικοινώνησε άμεσα μαζί μου. Με σύστησε στην Υπεύθυνη του Γραφείου Τύπου και Εκδηλώσεων Βορείου Ελλάδος, Ελένη Σταματούκου, με την οποία έκτοτε ξεκίνησα μια πολύ ενδιαφέρουσα συνεργασία.

Βοηθώντας την Ελένη στο κομμάτι των media, βρήκα αυτό ακριβώς που έψαχνα: μάθηση. Μου πήρε κάποιο διάστημα να προσαρμοστώ, καθώς δεν είχα ασχοληθεί ξανά με το συγκεκριμένο αντικείμενο. Στο πρακτικό κομμάτι, κέρδισα μια πολύ μεγάλη εμπειρία. Έμαθα πως η διαχείριση του προσφυγικού θέματος απαιτεί συγκεκριμένες επικοινωνιακές πρακτικές, ενώ ήρθα σε επαφή και με ένα διαφορετικό είδος δημοσιογραφικού λόγου.

Η σύντομη απασχόλησή μου στο SolidarityNow μου πρόσφερε και εμπειρίες τις οποίες δεν περίμενα να τις βιώσω. Γνώρισα ανθρώπους παθιασμένους με τη δουλειά τους, ανθρώπους που σιωπηλά προσφέρουν καθημερινά ένα τεράστιο ανθρωπιστικό έργο. Ήρθα σε επαφή με ωφελούμενους από διαφορετικούς πολιτισμούς. Πάντα πίστευα ότι η ανταλλαγή πολιτισμικών στοιχείων αποτελεί μια από τις καλύτερες πηγές μάθησης.

Στο SolidarityNow με οδήγησε η δίψα μου να μάθω και να προσφέρω. Είναι πολύ διαφορετικό να διαβάζεις ή να παρακολουθείς την προσφυγική κρίση στην Ελλάδα από το να τη ζεις εκ των έσω. Οι ιστορίες των ανθρώπων που έμαθα και η προσωπική επαφή μαζί τους, μου προσέφεραν μια πολύπλευρη εκπαιδευτική εμπειρία.

Η απασχόληση μου στον οργανισμό δυστυχώς τελειώνει, γιατί αλλάζει η δική μου πορεία. Εύχομαι όμως κάποια στιγμή να συνεργαστώ πάλι με το SolidarityNow υπό άλλες όμως συνθήκες. Οφείλω να πω ένα ευχαριστώ στην Ελένη, η οποία για αυτό το σύντομο διάστημα ήταν για εμένα μια σημαντική ‘μέντορας’».

«Θυμάμαι το παρελθόν μου και λέω ότι σήμερα είναι όλα τέλεια»

Ράχα, ωφελούμενη του προγράμματος Future Interpreters, SolidarityNow

Σάββατο, στο Κέντρο Αλληλεγγύης του SolidarityNow στη Θεσσαλονίκη.

Νέοι από διάφορες χώρες έχουν συγκεντρωθεί για να παρακολουθήσουν τα σεμινάρια κατάρτισης διερμηνέων, Future Interpreters, που προσφέρει το SolidarityNow με την υποστήριξη του Guerilla Foundation. Οι εκπαιδευτές προετοιμάζουν ένα παιχνίδι για τους συμμετέχοντες – ένα παιχνίδι εναλλαγής ρόλων.

Οι ωφελούμενοι-συμμετέχοντες χωρίζονται σε τρεις ομάδες. Πρέπει μέσα σε λίγα λεπτά να οργανώσουν ένα εικονικό ραντεβού για έναν ωφελούμενο από το Αφγανιστάν με την Υπηρεσία Ασύλου. Στην ομάδα υπάρχουν ένας δικηγόρος που εκπροσωπεί τον ωφελούμενο, ένας νεαρός από την Παλαιστίνη που υποδύεται τον ωφελούμενο από το Αφγανιστάν και η Ράχα από το Ιράν η οποία έχει το ρόλο του διερμηνέα. Δε γνωρίζουμε αν τελικά η Υπηρεσία Ασύλου θα αποφασίσει ευνοϊκά για τον ωφελούμενο, άλλα όλοι όσοι συμμετείχαν στο παιχνίδι εναλλαγής ρόλων, έμαθαν πώς μπορούν να διαχειριστούν μια τέτοια διαδικασία, πώς να καλλιεργήσουν την ενσυναίσθηση και πώς να προλαμβάνουν μελλοντικές απαιτητικές περιπτώσεις, ανθρώπων που βρίσκονται σε ανάγκη.

Μετά το τέλος του σεμιναρίου έχουν σχηματιστεί οι πρώτες παρέες που συζητούν για τα μαθήματα και τις εντυπώσεις τους. Σήμερα ήταν η τελευταία μέρα του σεμιναρίου. Μία από τους συμμετέχοντες στο πρόγραμμα Future Interpreters είναι η Ράχα, που γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Ιράν. Η Ράχα έχει μια ηρεμία και μια πραότητα. Τα μαύρα σκούρα ιρανικά της μάτια δεσπόζουν στο λευκό σαν από πορσελάνη πρόσωπό της. Πέρα από την ομορφιά της σε κερδίζει αμέσως με τους ευγενικούς της τρόπους και το χαμόγελό της. «Μάθαμε τόσα πράγματα παρακολουθώντας αυτό το σεμινάριο. Από το πώς να ντυνόμαστε μέχρι το πώς να διαχειριζόμαστε μια δύσκολη κατάσταση, όπως για παράδειγμα όταν οι ωφελούμενοι είναι θυμωμένοι. Μου άρεσαν πολύ και οι διαφορετικές μέθοδοι διδασκαλίας που χρησιμοποιούσαν οι εκπαιδευτές μας, έκαναν το σεμινάριο ακόμα πιο ενδιαφέρον. Επίσης, η αλληλεπίδραση με τα υπόλοιπα παιδιά, δημιουργούσε μια ζεστή ατμόσφαιρα. Θα ήθελα πολύ να βρω μια δουλειά πάνω σε αυτό τον τομέα», αναφέρει η Ράχα.

Όσο περνάει η ώρα, η Ράχα μιλά περισσότερο και η συζήτηση καταλήγει σε μια εκ βαθέων εξομολόγηση. Στην Ελλάδα ήρθε με το σύζυγό της πριν ένα χρόνο. «Αντιμετώπιζα πολλά προβλήματα στη χώρα μου», εξομολογείται. Η Ράχα μεγάλωσε σε μια μεσοαστική ιρανική οικογένεια. Από πολύ μικρή ηλικία είχε κλίση στα καλλιτεχνικά μαθήματα. Έτσι λοιπόν, σπούδασε καλές τέχνες και έγινε δασκάλα ζωγραφικής.

Η Ράχα είναι διαζευγμένη και μητέρα ενός 11χρονου παιδιού. Σήμερα όμως έχει έναν ευτυχισμένο γάμο, ο οποίος έχει περάσει πολλές αντιξοότητες, τις οποίες το ζευγάρι αντιμετώπισε ενωμένο μέχρι το τέλος και σήμερα οι δυο τους ζουν στη Βόρεια Ελλάδα, στο δικό τους σπίτι. Η Ράχα με τον ερχομό της στην Ελλάδα πήρε την απόφαση και βαπτίστηκε χριστιανή. Μάλιστα, ύστερα από κοινή απόφαση του ζευγαριού, αποφάσισαν ότι θέλουν να παντρευτούν με χριστιανικό γάμο. Είχαν παντρευτεί ήδη στο Ιράν, αλλά για αυτούς είχε μεγάλη σημασία να επισφραγίσουν ξανά τη σχέση τους. Όπως μας διηγείται δεν είχαν τα χρήματα για να καλύψουν τα έξοδα της τελετής. Ζούσαν σε ένα χώρο φιλοξενίας πολύ μακριά από το κέντρο της πόλης και δεν εργάζονταν. Η Ράχα στο τέλος όμως φόρεσε το παλιό νυφικό της καινούργιας της φίλης και παντρεύτηκε με τον άνδρα της ενώπιον καλών φίλων.

Η ώρα έχει περάσει και τα περισσότερα άτομα που συμμετείχαν στο σεμινάριο έχουν αποχωρίσει. Το γκρίζο σκηνικό της πόλης, έξω από τα παράθυρα κάνει πιο έντονη την αίσθηση της μελαγχολίας. Η φωνή όμως της Ράχα και η ιστορία της ζωής της είναι μια ηλιαχτίδα φωτός μέσα σε αυτό το σκούρο σκηνικό. Η Ράχα θεωρεί τον εαυτό της τυχερό που βρίσκεται στην Ελλάδα – «Πολλοί με ρωτάνε γιατί θέλω να μείνω στην Ελλάδα και τους απαντάω γιατί να φύγω; Όλα είναι ωραία εδώ. Είμαι ελεύθερη, μπορώ να είμαι με τον άνδρα μου, μπορώ να χαίρομαι. Πού μπορώ να βρω καλύτερο μέρος στον κόσμο; Είμαι πολύ χαρούμενη που ζω στην Ελλάδα. Ύστερα από όλα αυτά που έχω περάσει, μπορώ να πω ότι είμαι τόσο δυνατή και τίποτα πια δε θα με κάνει να κλάψω». Σε αντίθεση με εκείνη, ο άνδρας της δεν είναι τόσο αισιόδοξος. Παραπονιέται για το πώς θα βρουν δουλειά και πώς θα καταφέρουν να βιοποριστούν. «Ανησυχώ λίγο για τον άνδρα μου. Για εμένα είναι διαφορετικά. Έχω περάσει πολύ δύσκολα στη ζωή μου. Όταν μιλάω για το τώρα, κοιτάζω το παρελθόν μου, και λέω ότι σήμερα είναι όλα τέλεια», συμπληρώνει η Ράχα. Φυσικά αυτό που της λείπει είναι το παιδί της, «το όνειρό μου είναι να δω ξανά το παιδί μου». Ο πρώτος σύζυγός της, τής είχε απαγορεύσει να το βλέπει και να του μιλάει στο τηλέφωνο. Οι μυς του προσώπου της τεντώνονται και τα μάτια της κοκκινίζουν. «Όταν λυθεί κι αυτό, ελπίζω να έχουμε μια κανονική ζωή στην Ελλάδα», καταλήγει η Ράχα. 

*Το πρόγραμμα Future Interpreters υλοποιήθηκε από το SolidarityNow, με την υποστήριξη του Guerrilla Foundation και σε συνεργασία με τo Σύλλογο Μερίμνης Ανηλίκων (ΣΜΑ) και την Πανελλήνια Ένωση Επαγγελματιών Μεταφραστών Πτυχιούχων Ιονίου Πανεπιστημίου.

Τούμπα, ωφελούμενη του προγράμματος  Future Interpreters, SolidarityNow

Είναι ένα υγρό πρωινό του Σεπτέμβρη, σε ένα διαμέρισμα κάπου στη Θεσσαλονίκη και το ζευγάρι πίνει τούρκικο τσάι. «Μας το έφερε ένας φίλος από την Κωνσταντινούπολη», μας λέει με νοσταλγία η Τούμπα, πρώην δημοσιογράφος στην Τουρκία και πλέον αιτούσα άσυλο στην Ελλάδα.

Η Τούμπα μας συστήνεται.

Είναι μια νέα γυναίκα που παρακολουθεί το πρόγραμμα κατάρτισης διερμηνέων (Future Interpreters), που προσφέρει το SolidarityNow με την υποστήριξη του Guerilla Foundation. Πρόσφυγες και μετανάστες παρακολούθησαν για 1,5 μήνα ειδικά μαθήματα εκπαίδευσης στις βασικές πρακτικές  και μεθοδολογίες της κοινοτικής διερμηνείας και της διαπολιτισμικής μεσολάβησης. Το συγκεκριμένο πρόγραμμα είναι συνδεδεμένο με τα Προγράμματα Απασχολησιμότητας που λειτουργούν στα Κέντρα Αλληλεγγύης σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Η Τούμπα ολοκλήρωσε με επιτυχία το σεμινάριο και πλέον κρατάει στα χέρια της την πιστοποίηση υπογεγραμμένη από την Πανελλήνια Ένωση Επαγγελματιών Μεταφραστών Πτυχιούχων Ιονίου Πανεπιστημίου (ΠΕΕΜΠΙΠ).

Όμως η ιστορία της ξεκινά αρκετό καιρό πριν.

Η Τούμπα, 35 χρονών, είναι μητέρα 2 παιδιών και είναι παντρεμένη με τον πρώην διευθυντή σύνταξης ενός τουρκικού περιοδικού. Ο σύζυγός της έχει κατηγορηθεί για «συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση» και «απόπειρα ανατροπής» του καθεστώτος και έχει καταδικαστεί σε φυλάκιση 22 ετών και 6 μηνών. Για μεγάλο χρονικό διάστημα το ζευγάρι ζούσε υπό καθεστώς φόβου. Είχαν αναγκαστεί να αποχωριστούν ο ένας τον άλλον και να ζήσουν κρυμμένοι για να μην τους βρουν οι αρχές και τους συλλάβουν. Ο σύζυγός της είχε ήδη φυλακιστεί στο παρελθόν για 2 μήνες για ένα εξώφυλλο που είχε ενοχλήσει την κυβέρνηση. «Πολλοί φίλοι μας, αυτή τη στιγμή που μιλάμε βρίσκονται στη φυλακή, ενώ άλλοι αγνοούνται», δηλώνει η Τούμπα.

Στην Ελλάδα έφτασε με την οικογένειά της το Δεκέμβριο του 2016 με τη βοήθεια ενός διακινητή. Η Ελληνική Αστυνομία τούς συνέλαβε και τους μετέφερε στο Κέντρο Κράτησης στο Φυλάκιο του Έβρου. Εκεί έμειναν 14 μέρες. Ως δημοσιογράφοι, επικοινώνησαν με την Ελληνική Ένωση Συντακτών, μέλη της οποίας τους βοήθησαν να έρθουν στη Θεσσαλονίκη. Τη ρωτάμε πώς αντιμετώπισαν τα παιδιά όλη αυτή την κατάσταση. «Προσπαθήσαμε να τους τα περιγράψουμε όλα σαν ένα ωραίο παραμύθι, το οποίο θα είχε πολύ έντονο το στοιχείο της περιπέτειας. Έπρεπε να είμαστε προσεκτικοί. Είναι πολύ εύκολο να προκληθούν στα παιδιά ανεπανόρθωτα ψυχικά τραύματα», λέει η Τούμπα. Όση ώρα μας περιγράφει τα όσα έχει περάσει, δεν την έχουμε δει να συγκινείται ούτε μια φορά, το αντίθετο μάλιστα, φοράει ένα μεγάλο χαμόγελο στο πρόσωπό της. «Δε ξέρω αν είμαι δυνατή, πάντως σίγουρα είμαι αισιόδοξη. Όταν σκέφτομαι τον πόνο μου, πάντα παρατηρώ τον πόνο και τις ζωές των άλλων. Τα έχασα όλα στην Τουρκία. Έχασα τη δουλειά μου, τα υπάρχοντά μου. Εδώ στην Ελλάδα δεν έχω τίποτα από όλα αυτά. Έχω όμως ένα σπίτι να μείνω και χρήματα να αγοράσω τρόφιμα και να ταΐσω τα παιδιά μου. Θα μπορούσαν τα πράγματα να ήταν χειρότερα. Η ζωή όμως συνεχίζεται και εγώ ξεκινάω τώρα από την αρχή», τονίζει.

Η Ελλάδα, όπως η ίδια μας λέει, τους αγκάλιασε από την αρχή.

«Έχουμε την ίδια κουλτούρα, αλλά και το ίδιο κλίμα. Το καλοκαίρι πήγαινα με τα παιδιά μου σχεδόν κάθε μέρα στη θάλασσα. Όλα εδώ είναι ωραία», σημειώνει η Τούμπα. Πολλοί ήταν οι άνθρωποι που τους στήριξαν και τους βοήθησαν να πάρει η ζωή τους μια πιο φυσιολογική ροή. Ανάμεσά τους ήταν οι γείτονές τους, καινούργιοι φίλοι με τους οποίους δέθηκαν, συνάδελφοι Έλληνες δημοσιογράφοι, αλλά και διάφορες Οργανώσεις, όπως το SolidarityNow, που ασχολούνται με την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ο σύζυγος της αυτή τη στιγμή δουλεύει για μια ηλεκτρονική εφημερίδα και ο μισθός του μπορεί να καλύψει προς το παρόν τα βασικά έξοδα της οικογένειας. Αν όλα πάνε καλά, φαντάζονται το μέλλον τους στην Ελλάδα. Μάλιστα, τα παιδιά πηγαίνουν ελληνικό σχολείο και μιλάνε πολύ καλά ελληνικά, ενώ και η ίδια μαθαίνει τη γλώσσα «σιγά-σιγά», όπως λέει χαρακτηριστικά.

Η Τούμπα έμαθε για το πρόγραμμα «Future Interpreters» έμαθε μέσω της Αναστασίας Κουκίδου, Εργασιακή Σύμβουλος στο Κέντρο Αλληλεγγύης Θεσσαλονίκης, όταν την επισκέφθηκε αναζητώντας υποστήριξη για την ανεύρεση εργασίας. «Έμαθα πολλά πράγματα, όπως ότι η γνώση μιας γλώσσας δεν επαρκεί, ο διερμηνέας πρέπει να στέκεται στις λεπτομέρειες. Υπάρχουν διάφοροι τρόποι και τεχνικές για να κάνει σωστά τη δουλειά του. Ήταν πολύ ωφέλιμο για εμένα το σεμινάριο αυτό», υπογραμμίζει η Τούμπα. Πέρα όμως από τα μαθήματα, η ατμόσφαιρα ήταν πολύ ωραία. «Γνώρισα κόσμο από διάφορες χώρες, όπως Ιράν, Συρία, Τουρκία, Πακιστάν και Παλαιστίνη. Ήταν πολύ όμορφο και συνάμα διασκεδαστικό να συναντάς όλους αυτούς τους ανθρώπους. Μάλιστα, με κάποιους από αυτούς κάνουμε μέχρι σήμερα παρέα. Θα ήθελα πολύ να δουλέψω σα διερμηνέας. Μου αρέσει να επικοινωνώ με τον κόσμο, μου αρέσουν οι ξένες γλώσσες και εκτός αυτού θα ήθελα να κάνω κάτι που αφορά στα ανθρώπινα δικαιώματα», σημειώνει η Τούμπα.

«Είμαι σίγουρη ότι η ζωή θα μου φέρει καλά πράγματα».

*Το πρόγραμμα Future Interpreters υλοποιήθηκε από το SolidarityNow, με την υποστήριξη του Guerrilla Foundation και σε συνεργασία με τo Σύλλογο Μερίμνης Ανηλίκων (ΣΜΑ) και την Πανελλήνια Ένωση Επαγγελματιών Μεταφραστών Πτυχιούχων Ιονίου Πανεπιστημίου.

Μαρία Πετροχείλου,

Διερμηνέας συνεδρίων – Εισηγήτρια στο πρόγραμμα Future Interpreters

Με το σύνθημα “εκπαιδεύουμε διερμηνείς του αύριο…σήμερα“, το SolidarityNow ξεκίνησε το Μάιο του 2017 το καινοτόμο εκπαιδευτικό πρόγραμμα με τίτλο Future Interpreters για κοινοτικούς διερμηνείς. Τα δωρεάν μαθήματα, που περιλάμβαναν εκπαιδευτικές συνεδρίες στις οποίες οι συμμετέχοντες διδάχτηκαν βασικές πρακτικές και μεθοδολογίες κοινοτικής διερμηνείας και διαπολιτισμικής μεσολάβησης, πραγματοποιήθηκαν για τους 105 μαθητές στα Κέντρα Αλληλεγγύης του SolidarityNow στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη.

Για αυτό το πρόγραμμα εργάστηκαν πολλοί άνθρωποι – εισηγητές, διερμηνείς,  άνθρωποι της οργάνωσης ποικίλων ειδικοτήτων. Αυτό το εξειδικευμένο εκπαιδευτικό πρόγραμμα όμως χρειάστηκε κυρίως τους κατάλληλους εισηγητές. Ανθρώπους με γνώσεις στον τομέα και με δυνατότητα μετάδοσης των γνώσεων τους στους συμμετέχοντες, που ήταν άνθρωποι από διάφορα μέρη του κόσμου -πρόσφυγες, μετανάστες, αιτούντες άσυλο- που διαβιούν στην Ελλάδα.

Μία από τους εισηγητές είναι η Μαρία Πετροχείλου. Το επάγγελμά της είναι διερμηνέας συνεδρίων και μιλά τέσσερις γλώσσες – αγγλικά, ιταλικά, γαλλικά, γερμανικά. Τη ρωτάμε για την εμπειρία της στο ιδιαίτερο αυτό πρόγραμμα με τους τόσους μαθητές από διαφορετικές χώρες, κουλτούρα, συνήθειες και μας απαντά συγκινημένη ότι “δεν έχει καμιά διαφορά για μένα – όλοι είναι μαθητές ανεξάρτητα από το πού κατάγονται και ποιο χρώμα έχει το δέρμα τους“.

Η Μαρία έχει τη γνώση και την πείρα που απαιτείται για τη διδασκαλία σε αυτό το γκρουπ μαθητών, αφού έχει εργαστεί για τη Διεθνή Επιτροπή του Ερυθρού Σταυρού και την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες. Επιπλέον, το εκπαιδευτικό της παρελθόν περιλαμβάνει σπουδές στην Αθήνα, την Τεργέστη, το Βερολίνο, τη Γενεύη.

Γνωρίζει πολύ καλά την αυξημένη ευαισθησία που χρειάζεται να επιδεικνύει ο διερμηνέας και διαπολιτισμικός μεσολαβητής που εκπαιδεύεται ώστε να διατηρεί την ψυχραιμία και ακεραιότητά του στην αλληλεπίδρασή του με ευάλωτες πληθυσμιακές ομάδες. Ταυτόχρονα όμως οι συμμετέχοντες εκπαιδεύτηκαν και για να μπορούν να ανταποκρίνονται δουλεύοντας κάτω από συνθήκες πίεσης και ανάγκης εξαγωγής άμεσων αποτελεσμάτων. Οι αρχές της διδασκαλίας της στηρίζονται στον αυστηρό κώδικα ηθικής που αφορά στο σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Σήμερα που σκέφτεται όλες αυτές τις ώρες διδασκαλίας, τις ιστορίες των ανθρώπων που εκπαιδεύτηκαν, τις χαρούμενες στιγμές που μοιράστηκαν είναι πολύ ευχαριστημένη που υπήρξε δασκάλα τους και χαίρεται όταν μαθαίνει ότι οι γνώσεις που μοιράστηκε μαζί τους τούς βοηθά στην εύρεση εργασίας και την εξέλιξή τους. Η Κοινωνία των Πολιτών έχει ανάγκη ανθρώπους σαν τη Μαρία, αφού στηρίζεται σε και από αυτούς.

Το πρόγραμμα Future Interpreters υλοποιήθηκε από το SolidarityNow, με την υποστήριξη του Guerrilla Foundation και σε συνεργασία με τo Σύλλογο Μερίμνης Ανηλίκων (ΣΜΑ) και την Πανελλήνια Ένωση Επαγγελματιών Μεταφραστών Πτυχιούχων Ιονίου Πανεπιστημίου