Ο Μπρο (Bro) ‘πέταξε’ με την οικογένειά του για Γαλλία – «επιτέλους ήρθε η ώρα!», είπε.

Η απόφαση μετεγκατάστασής τους έγινε δεκτή με πολύ μεγάλη χαρά από τους γονείς και τα παιδιά της οικογένειας. Ο Μπρo με τη σύζυγό του Χαφσά έχουν τρία παιδιά. Τα ονόματα και των τριών παιδιών τους αρχίζουν από Bήτα, όπως και αυτό του μπαμπά τους – «είδες πώς έτυχε; Μου αρέσει όμως», δηλώνει περήφανος ο Μπρο. Τα αγόρια είναι ο Μπασμά (Basma), ο Μπάσεμ (Basem) και ο Μπάσιμα (Basima).

Όνειρο του μπαμπά τους είναι να πάνε σχολείο και να μορφωθούν, για αυτό και συμμετείχαν σε όλα τα μαθήματα που πραγματοποιούνταν στη δομή φιλοξενίας της οργάνωσης στην Παιανία, όπου και διέμεναν μέχρι να φύγουν για τη Γαλλία.

Ήταν και πολύ καλοί μαθητές!

«Θέλω τα παιδιά μου να μη γίνουν σαν εμένα. Θέλω να τους δώσω παιδεία, όχι δουλειά». Και αυτό κάνει ο Μπρο. Ενισχύει πάντα τα παιδιά του να μάθουν, όπως έμαθαν ελληνικά και αγγλικά στη δομή φιλοξενίας.

Στη Γαλλία πια ο Μπρο έχει αφήσει πίσω του τις στενόχωρες μνήμες και είναι πρόθυμος να χτίσει τη ζωή του από την αρχή, έτσι όπως έχτιζε σπίτια στην πατρίδα του. Τώρα θα χτίσει μια ζωή που θα είναι καλύτερη από αυτή που είχε στη χώρα του και για τον ίδιο και για την οικογένειά του.

*Η οικογένεια του Μπρο φιλοξενήθηκε στη δομή στέγασης προσφύγων του SolidarityNow στην Παιανία, στο πλαίσιο του προγράμματος ESTIA – Πρόγραμμα Έκτακτης Ανάγκης Υποστήριξης για την Ένταξη & τη Στέγαση, το οποίο υλοποιείται από την Ύπατη Αρμοστεία του Ο.Η.Ε. για τους Πρόσφυγες και χρηματοδοτείται από την Υπηρεσία Ανθρωπιστικής Βοήθειας και Πολιτικής Προστασίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ECHO).

Στην Ελλάδα θα ζήσει η μικρή Χανίν και θα γίνει οφθαλμίατρος!

«Όταν μεγαλώσω θα γίνω οφθαλμίατρος!»

Και εμείς όχι μόνο το ευχόμαστε στη 12άχρονη Χανίν, αλλά μέσα από την εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας και τις δραστηριότητες προσπαθούμε να βοηθήσουμε να γίνει το όνειρό της πραγματικότητα!

Όλα αυτά συμβαίνουν στη δομή φιλοξενίας του SolidarityNow στην Παιανία, όπου η Χανίν ζει με την οικογένειά της –τον πατέρα της Άιχαμ, τη μητέρα της Άσμαα και τις τρεις μικρότερες αδελφές της, τη Χάλαα, τη Σαμ και τη Νουρ. Η εξαμελής αυτή οικογένεια έχει αποφασίσει να μείνει στην Ελλάδα.

Έχουν έρθει από τη Δαμασκό της Συρίας κάνοντας το ίδιο ταξίδι με πολλούς άλλους συμπατριώτες τους. Ένα ταξίδι για το οποίο δεν επιθυμούν να μιλούν. Προτιμούν να απαντούν στην ερώτηση για το αν τους αρέσει η Ελλάδα και τους αρέσει «πολύ-πολύ», όπως λένε με ενθουσιασμό!

Τα παιδιά πάνε στο σχολείο, ενώ παράλληλα όλοι μαζί παρακολουθούν τα μαθήματα ελληνικών γιατί θέλουν να μάθουν να επικοινωνούν με τους Έλληνες – «μαζί τους θα ζήσουμε!» Η μαμά Άσμαα είναι σίγουρη ότι η Χανίν θα καταφέρει να γίνει οφθαλμίατρος. Πώς είναι τόσο σίγουρη; «Θα τη βοηθήσω εγώ! Θα γίνει ό,τι θέλει!», λέει δυνατή φωνή.

Όλα θα γίνουν – θα μάθουν τη γλώσσα, θα βρουν δουλειά, τα παιδιά θα πραγματοποιήσουν τα όνειρά τους, γιατί το θέλουν πολύ και στο πλευρό τους θα βρίσκονται οι ομάδες μας.

*Η οικογένεια της Χανίν φιλοξενείται στη δομή στέγασης προσφύγων του SolidarityNow στην Παιανία, στο πλαίσιο του προγράμματος ESTIA – Πρόγραμμα Έκτακτης Ανάγκης Υποστήριξης για την Ένταξη & τη Στέγαση, το οποίο υλοποιείται από την Ύπατη Αρμοστεία του Ο.Η.Ε. για τους Πρόσφυγες και χρηματοδοτείται από την Υπηρεσία Ανθρωπιστικής Βοήθειας και Πολιτικής Προστασίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ECHO).

Πέντε ιστορίες σε πέντε φωτογραφίες για το σεμινάριο με τίτλο «Σύγχρονη Φωτοδημοσιογραφία: από την Έρευνα στη Δημοσίευση», που πραγματοποιήθηκε τον Οκτώβριο του 2017 από το φωτοδημοσιογράφο Γιώργο Μουτάφη.

Η εκπαίδευση ολοκληρώθηκε με την παρουσίαση του έργου κάθε συμμετέχοντα σε ειδική εκδήλωση στις 23 Οκτωβρίου 2017 στο κέντρο της Αθήνας. Ένα από αυτά είναι οι «Ιστορίες Πολαρόιντ, Ιστορίες Ανθρώπων: όπως Παλιά, όπως Σήμερα», το οποίο πραγματοποιήθηκε από τη Βάλια Σαββίδου, Υπεύθυνη Τύπου & Εκδηλώσεων, για το SolidarityNow.

Η επιλογή της πολαρόιντ ως μοτίβο έγινε για την παραπομπή στο παρελθόν της τέχνης της φωτογραφίας γενικά, αλλά και ειδικά της οικογενειακής φωτογραφίας που για πολλά χρόνια παρουσιαζόταν με αυτό τον τρόπο. Οι οικογένειες που απεικονίζονται στις φωτογραφίες είναι διαφορετικές ως προς την κατάσταση και το πλήθος τους, όμως σκοπός των μελών τους είναι πάντα ο ίδιος: να είναι όλοι μαζί.

*Οι γονείς και τα παιδιά στις φωτογραφίες είναι ωφελούμενοι του προγράμματος στέγασης της οργάνωσης, που είναι μέρος του ESTIA, πρόγραμμα Στήριξης Έκτακτης Ανάγκης για την Ένταξη & τη Στέγαση*, το οποίο υλοποιείται από την Ύπατη Αρμοστεία του Ο.Η.Ε. για τους Πρόσφυγες και χρηματοδοτείται από την Υπηρεσία Ανθρωπιστικής Βοήθειας και Πολιτικής Προστασίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ECHO).

Αλεξάνδρα, 32 χρονών, ωφελούμενη της υπηρεσίας ψυχολογικής συμβουλευτικής και

ψυχοθεραπείας στο Κέντρο Αλληλεγγύης Αθήνας

Η Αλεξάνδρα, όπως μας συστήνεται, θέλει να μιλήσει για τους λόγους που την έφεραν σήμερα να είναι μία από τις ωφελούμενες του Κέντρου Αλληλεγγύης του SolidarityNow στην Αθήνα, γιατί έτσι πιστεύει ότι θα βοηθήσει άλλους με παρόμοια προβλήματα με τα δικά της να ζητήσουν υποστήριξη.

Η 32χρονη Αλεξάνδρα έχει γεννηθεί και μεγαλώσει στην Αθήνα και τα τελευταία 2,5 χρόνια είναι μητέρα του Στέλιου, του αγαπημένου της γιου, για τον οποίο κάνει όλες τις προσπάθειες – να είναι υγιής, σωματικά και ψυχικά, και να μπορέσει να του προσφέρει ό,τι καλύτερο μπορεί. Κυρίως όμως την ενδιαφέρει ο γιος της να μεγαλώσει με μια μητέρα χαρούμενη, που θα του εξασφαλίζει ένα σταθερό και ασφαλές οικογενειακό περιβάλλον.

Γνωρίζει καλά πώς είναι η ζωή σε ένα μη υγιές οικογενειακό περιβάλλον. Η ίδια δυσκολεύτηκε πολύ να βρει τη θέση της μέσα στην οικογένειά της και σήμερα πια γνωρίζει πως η απομόνωση που ένιωθε την οδήγησε σε λανθασμένες επιλογές διαφυγής από αυτό που την έκανε να αισθάνεται μόνη.

Πέρασε πολλά χρόνια αναζήτησης του εαυτού της και της ευτυχίας μέσα από τις ουσίες, τις οποίες χαρακτηρίζει «εναλλακτικούς τρόπους αποδοχής της κατάστασης που βίωνα στην οικογένειά μου». Ενώ αρχικά η χρήση ουσιών δημιούργησε την ψευδαίσθηση ύπαρξης μιας νέας οικογένειας στο πλάι της, τελικά ήρθε η στιγμή που κατάλαβε ότι αυτή ήταν η χειρότερη απομόνωση.

Προσπάθησε σκληρά και κατάφερε να ξεφύγει. Εντάχθηκε σε πρόγραμμα απεξάρτησης από το οποίο αποφοίτησε με επιτυχία και με βεβαιότητα δηλώνει ότι «άξιζε τόσο πολύ που θα ήθελα να έχω περάσει από αυτό το πρόγραμμα χωρίς να είμαι χρήστης ουσιών. Σε όλους θα έκανε καλό ένα τέτοιο πρόγραμμα».

Μια “καθαρή” ζωή

Η Αλεξάνδρα προχώρησε μπροστά υγιής και σίγουρη ότι θέλει να αφήσει πίσω της αυτό το παρελθόν. Διηγείται τη νέα της πορεία πολύ προσεκτικά, χρησιμοποιώντας λέξεις μόνο θετικές και σε κάθε της πρόταση ευχαριστεί την ψυχολόγο της στο Κέντρο Αλληλεγγύης – «με έχει μάθει να δομώ τη σκέψη μου, να ζητώ και να κάνω πράξη αυτά που επιθυμώ».

Με το σύντροφό της και πατέρα του μικρού Στέλιου τούς συνδέει το ίδιο παρελθόν. Μαζί αποφάσισαν να ζήσουν μια «καθαρή», όπως λέει η Αλεξάνδρα, ζωή. Έφυγαν από την Αθήνα με προορισμό ένα νησί του Αιγαίου, όπου μέχρι πρόσφατα ζούσαν όμορφα.

Τα μάτια της γυαλίζουν από χαρά όταν διηγείται πώς κατάφερε να αποκτήσει πελάτισσες στο νησί. Είναι κομμώτρια και χρησιμοποίησε τα μαλλιά της για να προκαλέσει το ενδιαφέρον των γυναικών – «τα έβαψα ροζ, τα κούρεψα ιδιαίτερα, κυκλοφορούσα πάντα με διαφορετικά χτενίσματα» και έτσι κατάφερε να δημιουργήσει το δίκτυο των πελατισσών της που δεν την αλλάζουν με καμία άλλη, όπως λέει περήφανη.

«Χρειάστηκα υποστήριξη για να αντιμετωπίσω το παιδί μου»

Λίγο καιρό πριν, ο σύντροφός της υποτροπίασε. Η Αλεξάνδρα γνωρίζοντας πια ότι δεν πρόκειται να γυρίσει ποτέ στην παλιά ζωή, δεν μπόρεσε να το δεχθεί. Άρχισε να βλέπει εφιάλτες, να φοβάται, να μην μπορεί να κοιμηθεί, να μην έχει απαντήσεις στα ερωτήματα του γιου της. Αμέσως ζήτησε βοήθεια στο Κέντρο Αλληλεγγύης. Με τις πρώτες συνεδρίες κατάλαβε τί μπορεί και τί δεν μπορεί να κάνει. Πήρε όλες τις πληροφορίες που απαιτείται να γνωρίζει για την προστασία του παιδιού της αλλά και τη δική της και ήδη είναι έτοιμη να πάρει τη σωστή απόφαση – “θα τα καταφέρω. Αισθάνομαι αρκετά δυνατή πια για να κάνω το καλύτερο για μένα και το Στέλιο“. Η ψυχολόγος της τη βοήθησε να ιεραρχήσει τις προτεραιότητές της, ώστε να μην αφήσει άλλους να καθορίσουν τη ζωή της – ως γυναίκας και ως μητέρας.

Η Αλεξάνδρα, με την ισχυρή της θέληση, την αγάπη που νιώθει για το γιο της αλλά και την αγάπη που βρήκε πια για τον εαυτό της, θα κάνει πραγματικότητα τα θέλω της: «Όνειρό μου είναι να μείνω κοντά στη θάλασσα. Να βγαίνει ο γιος μου και να χαίρεται τη φύση κι εγώ να δημιουργώ σε αυτή. Για παράδειγμα να καλλιεργώ!»

Μόλις στα 32 της, η Αλεξάνδρα έχει ζήσει πολλές ζωές.

Τώρα ζει αυτή που της αρέσει περισσότερο. 

*Η Αλεξάνδρα είναι μία από τους ανθρώπους που δέχονται τις υπηρεσίες που προσφέρονται δωρεάν σε Έλληνες, πρόσφυγες και μετανάστες στο Κέντρο Αλληλεγγύης του SolidarityNow στην Αθήνα. Βρείτε περισσότερα για τις δωρεάν υπηρεσίες του Κέντρου Αλληλεγγύης Αθήνας: https://www.solidaritynow.org/kentro-allileggiis-athinas/.

Μαίρη, 62 χρονών

ωφελούμενη της Υπηρεσίας Ψυχολογικής Συμβουλευτικής και

Ψυχοθεραπείας, Κέντρο Αλληλεγγύης Αθήνας

«Θέλω να μάθουν οι συνάνθρωποί μου ότι μπορούν να λάβουν δωρεάν βοήθεια εδώ. Είμαι πολύ ευχαριστημένη από το έργο που γίνεται και για τους Έλληνες. Η ψυχολόγος μου με μαθαίνει να μιλώ και να ακούω τη Μαίρη – εμένα την ίδια δηλαδή. Να αντιμετωπίζω πιο ψύχραιμα τις καταστάσεις αλλά και το θυμό μου, που πολλές φορές αδυνατώ να ελέγξω».

Το φωτεινό δωμάτιο και το ηλιόλουστο πρωινό ταίριαζαν απόλυτα με τη Μαίρη – την ανοιχτόκαρδη ξανθή, με τα ζωηρά μάτια 62χρονη, η οποία θέλησε να μιλήσει για την εμπειρία της ως ωφελούμενη του Κέντρου Αλληλεγγύης του SolidarityNow στην Αθήνα.

Τα ψηλά παράθυρα του δωματίου άφηναν το φως να μπαίνει και η Μαίρη άφηνε τον εαυτό της ολοένα και πιο ελεύθερο. Μίλησε περιεκτικά για τη ζωή της. Τα παιδιά της, τον έρωτα, τις ατυχίες, τις ανησυχίες και τις προκλήσεις που την έφτασαν να αναζητήσει την υποστήριξη της ψυχολόγου.

Ο Νίκος, η Ελίνα, ο Παναγιώτης, ο Ορέστης και η Μαύρα.

Η Μαίρη είναι μητέρα πέντε παιδιών. Πέντε μεγάλων παιδιών για τα οποία περήφανα δηλώνει αρχικά «είμαι τυχερή γιατί τα παιδιά μου κάνουν αυτό που γουστάρουν!» και στη συνέχεια μάς τα συστήνει ένα-ένα: «Νίκος, ένας πολίτης του κόσμου, Ελίνα η χαρά, Παναγιώτης ο ανεξάρτητος, Ορέστης ο ριψοκίνδυνος, Μαύρα το μικρό μου».

Τα τρία μεγαλύτερα παιδιά είναι από τον πρώτο της γάμο, το γάμο με το Νίκο, «το Νίκο της» όπως τον αποκαλεί κατά τη διάρκεια της συζήτησής μας, μάλλον χωρίς να το συνειδητοποιεί κι η ίδια– το λέει ως δεδομένο, αυτονόητο. Η Μαίρη έμεινε χήρα στα 24 της έχοντας τρία παιδιά. Τόσο νέα κλήθηκε να αντιμετωπίσει κάτι τόσο μεγάλο, το δυστύχημα του Νίκου της.

Δούλεψε σκληρά όλα τα χρόνια μέχρι τη συνταξιοδότησή της, κάνοντας για μεγάλα χρονικά διαστήματα και δυο δουλειές, για να μεγαλώσει τα παιδιά της και να μην επιτρέψει ποτέ να νιώσουν αδύναμα λόγω της απουσίας του πατέρα τους. Τα κατάφερε. Δεν άφησε αυτό το γεγονός να εμποδίσει την πρόοδο τους, ενώ κατάφερε ο Νίκος της να παραμένει ζωντανός για τα παιδιά μέσα από τις διηγήσεις της. «Συνέχισα δυναμικά, όπως ήθελε εκείνος, όπως με είχε μάθει. Μου έμαθε πολλά όσο προλάβαμε να ζήσουμε μαζί – είχε μυαλό που σε καθήλωνε».

Η αγάπη της όμως για την οικογένεια και η ανάγκη της να προχωρήσει συναισθηματικά την οδήγησε στο δεύτερο σύντροφό της με τον οποίο απέκτησε τα δυο μικρότερα παιδιά της. Κάθε φορά που μιλά για τα παιδιά της τα μάτια της βουρκώνουν. Από αγάπη.

Η πρόκληση

Σήμερα η Μαίρη χρειάζεται να αντιμετωπίσει μια ακόμη πρόκληση. Χρειάζεται να ξεπεράσει μερικές από τις τυποποιημένες αρνητικές αντιλήψεις, τα στερεότυπα, που αφορούν στους άλλους, συμπεριλαμβανομένων των παιδιών της. Ξέρει ότι δεν μπορεί να ζητά να είναι όπως εκείνη έχει μάθει˙ να έχουν δηλαδή συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και συμπεριφορές βάσει του κοινωνικού τους ρόλου. Δυσκολεύεται όμως στην πρακτική εφαρμογή της καλής της πρόθεσης και αυτό την οδήγησε να αναζητήσει βοήθεια.

«Δεν θέλω να είμαι προκατειλημμένη. Θέλω να αλλάξω και να κάνω το καλύτερο για τα παιδιά μου». Φοβάται ότι αυτό είναι το εμπόδιο που σήμερα υπονομεύει την επικοινωνία της με ένα από τα παιδιά της και θέλει να το υπερπηδήσει.

Τώρα όμως, η οικειότητα και η άνεση που νιώθει με την ψυχολόγο της στο Κέντρο Αλληλεγγύης αποτελούν τα θεμέλια της προόδου της, όπως οι δυο τους την ορίζουν. Η Μαίρη κερδίζει πίσω την ψυχραιμία της που θα τη βοηθήσει να υπερκεράσει απλουστευμένες αντιλήψεις προς όφελος των παιδιών της και της σχέσης της μαζί τους.

*Η Μαίρη είναι μία από τους ανθρώπους που δέχονται τις υπηρεσίες που προσφέρονται δωρεάν σε Έλληνες, πρόσφυγες και μετανάστες στο Κέντρο Αλληλεγγύης του SolidarityNow στην Αθήνα. Βρείτε περισσότερα για τις δωρεάν υπηρεσίες του Κέντρου Αλληλεγγύης Αθήνας: https://www.solidaritynow.org/kentro-allileggiis-athinas/.

Ζοζέφ Τακουγκάνγκ, 45 χρονών, 8 μήνες στη Λέσβο

«Τουλάχιστον στη φυλακή έχεις ζεστό νερό και κάνεις μπάνιο»

Με λένε Ζοζέφ Τακουγκάνγκ και είμαι 45 χρονών. Στη Μόρια ζω εδώ και 8 μήνες και δύο εβδομάδες. Έφυγα από το Καμερούν επειδή είχα προβλήματα με την κυβέρνηση και την αστυνομία. Η αστυνομία συλλάμβανε και σκότωνε κόσμο. Με συνέλαβαν κι εμένα μαζί με τον αδερφό μου και ένα φίλο μου. Έμεινα στη φυλακή για έξι μέρες. Με χτύπησαν, με βασάνισαν. Ήμουν ποδοσφαιριστής, αρκετά δημοφιλής. Καταφέραμε και οι τρεις να δραπετεύσουμε, αλλά η αστυνομία σκότωσε τον αδερφό μου και το φίλο μου. Μην έχοντας άλλη επιλογή έφυγα από τη χώρα μου και πήγα στη Ρωσία. Ήταν 2001 και ήμουν 28 χρονών. Στη Ρωσία παρακολούθησα μαθήματα ρωσικών και σπούδασα για 4 χρόνια οικονομικά. Δεν είχα όμως χρήματα για να συνεχίσω τις σπουδές μου και ξεκίνησα να προπονώ παιδιά στο ποδόσφαιρο.

Η γυναίκα μου μαζί με την κόρη μου πήγαν στην Ιταλία, όπου εκεί τους φιλοξένησαν συγγενείς. Για εμένα ήταν πιο εύκολο να βγάλω βίζα και να πάω στη Ρωσία. Όταν έμαθα ότι οι άνθρωποι έρχονται στην Ευρώπη, αποφάσισα να πάω στην Ιταλία να βρω την κόρη μου. Πρώτα πήγα στην Τουρκία. Εκεί έμεινα 9 μήνες. Είναι δύσκολο να βρεις δουλειά στην Τουρκία. Δούλεψα για ένα μήνα, αλλά ήταν πολύ δύσκολα τα πράγματα. Λόγω ενός ατυχήματος στο πόδι μου, δεν μπορώ να στέκομαι για πολλές ώρες όρθιος. Στη δουλειά μου στην Τουρκία έπρεπε να είμαι όρθιος από τις 8 το πρωί μέχρι τις 8 το βράδυ. Προσπάθησα εννιά φορές να έρθω στην Ελλάδα. Τις οκτώ με συνέλαβαν, αλλά την 9η τα κατάφερα και πέρασα απέναντι. Από τις 2 Ιουνίου βρίσκομαι στη Μυτιλήνη.

Η ζωή στη Μόρια είναι άσχημη, πολύ άσχημη. Το φαγητό δεν είναι καλό, οι τουαλέτες είναι βρώμικες και πολύ απομακρυσμένες. Τα προβλήματα είναι πολλά και υπάρχει μεγάλη απογοήτευση. Οι άνθρωποι αρχίζουν και τα χάνουν. Εγώ είμαι δυνατός άνθρωπος, καθότι και αθλητής, προσπαθώ να αντέξω. Δεν είναι πάντα εύκολο.

Μένουμε σε μια καλοκαιρινή σκηνή έξι άνδρες. Οι τέσσερις είναι από το Καμερούν, ένας από το Μπανγκούι (Κεντροαφρικανική Δημοκρατία) και ένας από τη Συρία. Με το παιδί από τη Συρία κάνουμε παρέα. Είναι καλό παιδί. Αυτός μου ζήτησε να έρθει να μείνει στη σκηνή μας. Τώρα φτιάχνουμε μαζί βραχιολάκια από τα σωσίβια που φορούσαν οι άνθρωποι όταν πέρναγαν με τις βάρκες.

Στη Μόρια γνώρισα και τη Μεντελέιν. Έκλαιγε πολύ. Πάντα της έλεγα ότι δε χρειάζεται να κλαίει, γιατί εδώ είναι καλύτερα τα πράγματα, σέβονται τα ανθρώπινα δικαιώματα. Όσο για μένα, έχω περάσει πολλά στη Ρωσία. Έχω γίνει αποδέκτης ρατσιστικών συμπεριφορών. Τα έχω δει όλα αυτά πιο πριν. Τώρα που μιλάμε παίρνω χάπια για να μπορώ να κοιμάμαι. Δεν ξέρω αν έχω χάσει την ελπίδα μου. Η αίτησή μου για χορήγηση ασύλου απορρίφθηκε και ο δικηγόρος μου δε λέει τίποτα. Του τηλεφωνώ αλλά δεν απαντάει. Κι έτσι αποφάσισα να συνεχίσω να ζω εδώ και ό,τι είναι να γίνει θα γίνει.

Όλο αυτό το διάστημα επικοινωνώ με την οικογένειά μου. Η ευχή μου είναι να δω την κόρη μου. Δεν ξέρω πώς είναι, έχει ένα γιό, τον εγγονό μου. Είμαι παππούς. Θέλω να γίνω προπονητής ποδοσφαίρου για παιδιά, γιατί αγαπάω το ποδόσφαιρο. Αυτά είναι τα όνειρά μου.

Έχω δει τόσα πολλά άσχημα πράγματα να συμβαίνουν στη Μόρια. Δεν εύχομαι σε κανέναν να μείνει εδώ. Εύχομαι όλοι να μεταφερθούν. Είναι πολύ δύσκολα, δεν έχουμε όμως επιλογή, δεν μπορούμε να αποφασίσουμε εμείς για τη μοίρα μας. Αν η ελληνική κυβέρνηση και η Ευρώπη αποφασίσει να αφήσει τους ανθρώπους να μένουν εδώ για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα αυτό δεν είναι καλό. Πρέπει να είσαι πολύ δυνατός για να αντέξεις στη Μόρια. Καλύτερα να μείνεις στη φυλακή παρά εδώ. Τουλάχιστον στη φυλακή κάποιες φορές έχεις ζεστό νερό και κάνεις μπάνιο. Δεν εύχομαι σε κανένα να ζήσει εδώ. Αν ήξερα ότι τα πράγματα θα ήταν έτσι, θα έμενα στη Ρωσία. Πρέπει να βρω έναν τρόπο να φύγω και να ξεκινήσω μια νέα ζωή».

Μοχάμαντ Μούσα, 67 χρονών, 2 μήνες στη Λέσβο

«Όλοι οι άνθρωποι εδώ δεν έχουν επιλογή»

«Με λένε Μοχάμαντ Μούσα. Κατάγομαι από την Καμπούλ και είμαι 67 χρονών. Στη Μόρια ήρθα περίπου πριν από 2 μήνες. Πριν ζούσα στο Ιράν με τη γυναίκα μου και τη μια μου κόρη. Η δεύτερή μου κόρη ζει στη Γερμανία με την οικογένειά της. Στο Ιράν εργαζόμουν ως φύλακας σε μια επιχείρηση. Όλα αυτά τα χρόνια δουλεύαμε, βγάζαμε ένα μεροκάματο και προσπαθούσαμε να ζήσουμε με αξιοπρέπεια.

Πριν 1,5 χρόνο επέστρεψα στο Αφγανιστάν γιατί με ειδοποίησαν ότι κάποιοι ήθελαν να πάρουν το σπίτι μου. Ήταν οπλισμένοι, με απείλησαν ότι θα με σκοτώσουν χωρίς να ξέρω ποιοι ήταν. Στο Αφγανιστάν όποιος έχει όπλα είναι βασιλιάς. Μετά από πολλά χρόνια και πολλή προσπάθεια έχτισα ένα σπίτι και μου το πήραν. Έτσι επέστρεψα στο Ιράν, αλλά και εκεί δεν μπορούσα να μείνω γιατί δεν είχα χαρτιά. Στην Ελλάδα ήρθα μέσω Τουρκίας -ένας συγγενής μου που είναι τώρα εδώ με βοήθησε να περάσω τη θάλασσα. Δε θα μπορούσα να κάνω αυτό το ταξίδι μόνος μου.

Ύστερα από όλα αυτά έχω αποκτήσει πολλά προβλήματα υγείας. Δεν μπορώ να περπατήσω κι έχω περιορισμένη όραση. Ο συγγενής μου, μου φέρνει φαγητό. Ποιος άλλος θα μου φέρει, αν δεν έρθει αυτός; Δεν μπορώ να πηγαίνω στο μέρος όπου είναι οι τουαλέτες, γιατί είναι πολύ μακριά. Στη σκηνή είμαι μόνος. Μου έφεραν κουβέρτα και ρούχα για να αλλάζω. Σήμερα, μου είπαν ότι θα μου φέρουν κάτι για να ζεσταθώ. Τα παιδιά που μένουν στις κοντινές σκηνές το ζήτησαν για εμένα. Οι άνθρωποι εδώ με σέβονται, είναι καλοί.

Έχω ελπίδα. Χωρίς ελπίδα δεν μπορεί κανείς. Η ευχή μου είναι να δω την κόρη μου και τον εγγονό μου που είναι στη Γερμανία. Δε θέλω κάτι άλλο. Έχω όλα τα έγγραφα για την οικογενειακή επανένωση. Δεν μπορώ να τα βάλω με το κράτος σε αυτή την ηλικία, σε αυτό το μέρος. Όλοι οι άνθρωποι εδώ δεν έχουν επιλογή. Δε θέλω να μείνω στην Ελλάδα. Αν είναι να μείνω εδώ, καλύτερα να πεθάνω. Θέλω να πάω στη κόρη μου γι’ αυτό και έκανα αυτό το μεγάλο ταξίδι από το Αφγανιστάν. Υπήρχε η πιθανότητα να σκοτωθώ. Δεν έχω καμιά άλλη ευχή, παρά μόνο να φτάσω στην κόρη μου.

Το καλύτερο είναι να φύγουμε από εδώ, όσο πιο σύντομα γίνεται».

Μαντλέν Κάνγκμο, 24 χρονών, 3 μήνες στη Μόρια

 «Αυτό που θέλω είναι να κάνω κάτι στη ζωή μου»

«Με λένε Μαντλέν Κάνγκμο, είμαι 24 χρονών και κατάγομαι από το Καμερούν. Στη Μόρια ήρθα πριν από 3 μήνες. Έφυγα από τη χώρα μου επειδή ήμουν θύμα βίας. Δε γνώρισα τους γονείς μου. Όταν γεννήθηκα, η μητέρα μου έδωσε εμένα και τον αδερφό μου σε μια ξένη οικογένεια. Κάθε μέρα με χτυπούσαν. Δε μου έδιναν φαγητό και δε με άφηναν να πάω στο σχολείο. Προσπάθησα πολλές φορές να δραπετεύσω από εκείνο το σπίτι, αλλά πάντα με εντόπιζαν. Με έβαζαν στη φυλακή και ύστερα από 2 με 3 μέρες, έρχονταν και με έπαιρναν. Δεν αισθανόμουν καλά, φοβόμουν για τη ζωή μου. Τελικά, κατάφερα να φύγω. Κρύφτηκα στα βουνά, χωρίς οικογένεια και φίλους. Κατάφερα κι έφτασα στο Ντουμπάι. Εκεί γνώρισα κάποιους Άραβες και δούλεψα στο σπίτι τους ως οικιακή βοηθός. Τα προβλήματα που αντιμετώπισα ήταν πολλά, ώσπου μια μέρα αποφάσισα να φύγω. Έμεινα για λίγο σε ένα διαμέρισμα και μετά έφυγα με προορισμό την Τουρκία. Είμαι μόνη, δεν έχω κανένα. Αυτή είναι η ζωή μου.

Η ζωή στη Μόρια είναι δύσκολη. Πίστευα ότι θα ήμουν ασφαλής εδώ αλλά δεν είμαι. Προσπαθώ να ζω μόνη μου, γιατί δεν εμπιστεύομαι κανέναν. Έχω περάσει πολλά στο παρελθόν και τώρα πια εμπιστεύομαι μόνο τον εαυτό μου. Έχω γνωρίσει όμως τον Γιόζεφ ο οποίος μου έχει σταθεί και μου δίνει συμβουλές. Μένω με άλλες γυναίκες στην ίδια σκηνή, κάτω από πολύ άσχημες συνθήκες. Δεν έχουμε όμως άλλη επιλογή.

Όλο αυτό το ταξίδι δεν ήταν εύκολο. Το έκανα όμως και τώρα νιώθω πιο δυνατή.

Αυτό που θέλω είναι να κάνω κάτι στη ζωή μου, να εκπαιδευτώ, να αποκτήσω μια καλύτερη ζωή και να δημιουργήσω στο μέλλον τη δική μου οικογένεια.

Σήμερα φεύγω για την Αθήνα. Για τους ανθρώπους που θα μείνουν εδώ στη Μόρια, τους εύχομαι καλή τύχη, όπως ο θεός βοήθησε εμένα, να τους βοηθήσει και εκείνους να φύγουν από εδώ και να έχουν μια καλύτερη ζωή».

Καουράν Μαρουθαναγικάμ, 30 χρονών, 2 χρόνια στη Λέσβο

«Νιώθω άτυχος, αλλά θέλω να σωθώ»

Με λένε Καουράν, είμαι 30 χρονών και προέρχομαι από τη Σρι Λάνκα. Στον Ελαιώνα ζω τα τελευταία 2 χρόνια σε μια μεγάλη σκηνή που τη μοιράζομαι με άλλους άνδρες από την Αφρική και τρεις συμπατριώτες μου. Σε όλη τη Μόρια υπάρχουν μόνο τέσσερις άνθρωποι από τη Σρι Λάνκα. Ανήκω στη μειονότητα των Ταμίλ. Για 3 χρόνια ήμουν μέλος της ομάδας «Τίγρεις για την Απελευθέρωση του Ταμίλ Ιλάμ». Δεν μπορώ να γυρίσω πίσω στη χώρα μου, γιατί θα με συλλάβουν.

Δεν έχω να πω τίποτα για τη ζωή στη Μόρια. Το 2016 πέντε άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, είδα τα πτώματά τους. Πριν ένα μήνα πέθανε ένα παιδί. Είμαι 2 χρόνια εδώ και τίποτα δεν έχει αλλάξει. Έχω δει τόσους πολλούς τσακωμούς. Πριν το φαγητό δεν ήταν καλό, τώρα κάπως έχει βελτιωθεί. Μας φέρνουν ψωμί, αυγά, κοτόπουλο.

Δεν έχω καλή ψυχολογία. Το μόνο που κάνω είναι να περιμένω.

Κοιμάμαι σε μια κουκέτα και το μόνο που με διαχωρίζει από το διπλανό μου είναι μια κουβέρτα. Δεν μπορούμε να μένουμε εδώ. Σκέφτομαι τη ζωή μου. Μου λείπει η οικογένειά μου. Έχω ένα γιο 5 χρονών. Όταν μιλάω στη γυναίκα μου και στο γιό μου αισθάνομαι χαρούμενος.

Νιώθω άτυχος, αλλά θέλω να σωθώ. Προσπαθώ να είμαι ήρεμος, δεν μπορώ να κάνω κάτι άλλο. Το μόνο που μου λένε είναι να περιμένω. Όλη αυτή η αναμονή με κάνει να μην κοιμάμαι τα βράδια. Αν καταφέρω και πάρω άσυλο στην Ελλάδα θέλω να φέρω την οικογένειά μου εδώ.

Παραθινάς Καναπαθιπιλάι, 43 χρονών, 19 μήνες στη Λέσβο

«Τις νύχτες δεν μπορώ να κοιμηθώ»

«Με λένε Παραθινάς και είμαι 43 χρονών. Στον Ελαιώνα βρίσκομαι τους τελευταίους 19 μήνες. Το αίτημά μου για άσυλο απορρίφθηκε. Θα κάνω έφεση με τη βοήθεια ενός δικηγόρου.

Έφυγα από τη Σρι Λάνκα γιατί ήμουν μέλος της ομάδας «Τίγρεις για την Απελευθέρωση του Ταμίλ Ιλάμ». Το 2009 μαζί με την οικογένειά μου πήγαμε στην Ινδία. Έχω δυο κόρες. Στην Ινδία έζησα 9 χρόνια. Εδώ μένω σε μια μεγάλη σκηνή, και συγκατοικώ με άνδρες από την Αφρική. Δεν αισθάνομαι καλά ψυχολογικά. Μερικές φορές τις νύχτες δεν μπορώ να κοιμηθώ. Σκεπάζομαι με την κουβέρτα και προσπαθώ να με πάρει ο ύπνος. Έχω καλές σχέσεις με τους ανθρώπους που συγκατοικώ. Αισθάνομαι ασφαλής. Το κυριότερο πρόβλημα για εμένα είναι το θέμα της καθαριότητας και του μπάνιου. Το νερό είναι κρύο.

Το μόνο που θέλω είναι να φέρω την οικογένειά μου στην Ελλάδα».