Κατηγορία: ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

Μια ιστορία για την Παγκόσμια Ημέρα Πρόσφυγα_«Έχουν Όνειρα και θέλουν το Δικό τους Σπίτι!»

Δημοσιεύτηκε στις 23/06/20

Η προσπάθειά τους να βρουν το δικό τους σπίτι ήταν αρκετά δύσκολη, ρατσισμός, υψηλά ενοίκια ήταν ανασταλτικοί παράγοντες

Με υπουργική απόφαση, άνθρωποι που έχουν αναγνωριστεί ως πρόσφυγες στη χώρα μας και διέμεναν σε δομές στέγασης -διαμερίσματα, ξενώνες, ανοιχτές δομές– έπρεπε να αποχωρήσουν μέχρι το τέλος Μαΐου. Το ίδιο ήταν υποχρεωμένοι να πράξουν και όσοι στεγάζονται σε διαμερίσματα που μισθώνονται από το SolidarityNow, στο πλαίσιο του προγράμματος *ESTIA. Οι άνθρωποι αυτοί έπρεπε να βρουν κατοικίες σε μια αγορά η οποία προτιμάει να μετατρέπει τα διαμερίσματα σε οικίες βραχύβιας διαβίωσης (airbnb), νοικιάζει δύσκολα διαμερίσματα σε ξένους (πρόσφυγες και μετανάστες) και ταυτόχρονα, απαιτεί την προκαταβολή εγγυήσεων ενοικίων και λογαριασμών ΔΕΚΟ.

Στο SolidarityNow μέχρι σήμερα, 20 άνθρωποι έχουν βγει από τα διαμερίσματα, σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Πρόσφυγα στις 20 Ιουνίου, επιλέξαμε να μιλήσουμε με μια οικογένεια που κατάφερε να βρει δουλειά και το δικό της διαμέρισμα, σε καιρούς δύσκολους για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τη δημόσια υγεία.

Η Μ. είναι 26 χρονών και κατάγεται από το Καμερούν. Γνώρισε τον άνδρα της, ο οποίος κατάγεται από την Ακτή του Ελεφαντοστού, στην Τουρκία όπου και παντρεύτηκαν. Το 2017 έφτασαν μαζί στη Μυτιλήνη και μετά πήγαν στην Αθήνα. Η Μ. όντας σε προχωρημένη εγκυμοσύνη, φιλοξενήθηκε σε ξενώνα γυναικών μένοντας για μεγάλο χρονικό διάστημα μακριά από το σύντροφό της, ο οποίος μην έχοντας χαρτιά αναζήτησε καταφύγιο σε καταλήψεις στην Αθήνα. Το ζευγάρι επανενώθηκε και μεταφέρθηκε στη Θεσσαλονίκη, όπου διέμεινε σε διαμέρισμα του προγράμματος στέγασης της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες. Η Μ. κατάφερε και πήρε άσυλο, ενώ ο άνδρας ταλαιπωρήθηκε πολύ. Οι δικηγόροι όμως του **NRC, οι οποίοι τότε ήταν διαχειριστές του προγράμματος, κατάφεραν και έβγαλαν χαρτιά και για το σύζυγό της.

Όταν η διαχείριση του προγράμματος πέρασε στα χέρια του SolidarityNow, η Ηρώ Κωτσοπούλου, Κοινωνική Λειτουργός, ανέλαβε να υποστηρίζει την οικογένεια. «Για μεγάλο διάστημα ο άνδρας δεν είχε νόμιμα έγγραφα και δεν μπορούσε να εργαστεί, με αποτέλεσμα η γυναίκα να πρέπει να ψάξει για δουλειά. Εκεί ξεκινάει μια πολύ αξιοθαύμαστη προσπάθεια από τη μεριά της», μας λέει η Ηρώ. Η Μ. αποφασισμένη να στηρίξει την οικογένειά της κατάφερε και βρήκε δουλειά σε εργοστάσιο. Όλο αυτό το διάστημα ο σύζυγός της είχε αναλάβει τη φροντίδα του μικρού τους παιδιού. Αισθανόταν αδρανής και στεναχωριόταν που η γυναίκα του είχε αναλάβει ένα τόσο δύσκολο ρόλο. «Ήταν μια οικογένεια που δε βασιζόταν στο μηνιαίο επίδομα της Ύπατης. Μου έλεγαν ότι έχουν όνειρα και ότι θέλουν το δικό τους σπίτι», συμπληρώνει η Ηρώ. Η Μ. από την πρώτη συνεδρία της με την κοινωνική λειτουργό, είχε εκφράσει την ανάγκη της να αποκτήσει το δικό της σπίτι και να το διακοσμήσει όπως το θέλει εκείνη, και όχι όπως παρέχεται από μια οργάνωση.

Ο άνδρας έβγαλε τα νομιμοποιητικά έγγραφα που χρειαζόταν, ως μέλος προσφυγικής οικογένειας και βρήκε δουλειά στο ίδιο εργοστάσιο με τη σύζυγό του. Οι δυο τους ζήτησαν να δουλεύουν διαφορετικές βάρδιες προκειμένου να φροντίζουν το παιδί τους. Μην έχοντας χρόνο όμως μαζί ως οικογένεια, έγινε προσπάθεια από την Κοινωνική Λειτουργό να γραφτεί το παιδί σε παιδικό σταθμό της περιοχής, αλλά δεν υπήρχαν θέσεις. Έτσι λοιπόν, επέλεξαν να βοηθήσουν οικονομικά μια γυναίκα από την κοινότητά τους για να κρατάει το παιδί τους. Λίγο πριν την ανακοίνωση για την έξοδο όσων διέμεναν στα προγράμματα στέγασης, το ζευγάρι εν μέσω καραντίνας και πανδημίας, κατάφερε και βρήκε το δικό του διαμέρισμα. Η προσπάθεια τους ήταν αρκετά δύσκολη, ρατσισμός, υψηλά ενοίκια ήταν ανασταλτικοί παράγοντες. Η απογοήτευσή τους ήταν μεγάλη, όπως και το άγχος τους, αλλά παρά την τόση μαυρίλα εκείνοι τα κατάφεραν και πια έχουν το δικό τους σπίτι, με τα δικά τους έπιπλα, διακοσμημένο όπως το είχαν ονειρευτεί. «Αυτό ήθελαν από την πρώτη στιγμή. Ελπίζω να συνεχίσουν έτσι», σημειώνει η Ηρώ και συμπληρώνει «θαυμάζω αυτή τη γυναίκα, και όλες τις άλλες που καταφέρνουν παρά τις δυσκολίες να στέκονται στα πόδια τους».

 

* Tο Πρόγραμμα ESTIA (στήριξη έκτακτης ανάγκης για την ένταξη και τη στέγαση) υλοποιείται από την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR) και χρηματοδοτείται από το Ταμείο Ασύλου, Μετανάστευσης και Ένταξης της Ευρωπαϊκής Ένωσης

** Το Νορβηγικό Συμβούλιο Προσφύγων (NRC) είναι ένας ανεξάρτητος ανθρωπιστικός οργανισμός που βοηθά τους ανθρώπους που αναγκάζονται να φύγουν.

#ΟΙΔΙΚΟΙΜΑΣΗΡΩΕΣ: ΕΥΑ & ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ: Δημιουργοί Ελπίδας

Δημοσιεύτηκε στις 11/06/20

Όταν μας είπαν «μένουμε σπίτι», η σκέψη και η αλληλεγγύη μας βρίσκονταν σε όσους και όσες δεν έχουν σπίτι, στους ανθρώπους που για εμάς δεν είναι αριθμοί υποθέσεων προς απέλαση, αλλά στις γυναίκες και στους άντρες, στα κορίτσια και στα αγόρια με ονόματα, ρίζες και όνειρα για μια ζωή στα μέτρα των ανθρώπων.

Όταν μας ζήτησαν να χειροκροτήσουμε τους «ήρωες», ξέραμε πολύ καλά ότι οι ηρωικές πράξεις των απλών καθημερινών ανθρώπων -εκείνων, ειδικά, που ξεφεύγουν από πολέμους και σύνορα- δε μετριούνται στο χειροκρότημα, αλλά στη δικαίωση των μόχθων τους.

Ως εκπαιδευτικοί στην ανοιχτή δομή προσφύγων και μεταναστών στην Ελευσίνα, εργαζόμαστε σε ένα εξ ορισμού προβληματικό πλαίσιο. Είμαστε δάσκαλοι του «απομονωμένου χωριού» και το σχολείο μας βρίσκεται στο εσωτερικό του. Βασικός μας στόχος είναι η παροχή εκπαίδευσης στα παιδιά και στους γονείς τους, δημιουργώντας όσο το δυνατόν πιο ειλικρινείς και ισότιμες σχέσεις μαζί τους. Προσπαθούμε να μεταφέρουμε γνώση και εμπειρία συγκεκριμένων αξιών, δεξιοτήτων και ικανοτήτων, επιθυμώντας και ελπίζοντας με τις γνώσεις αυτές τα παιδιά να μην συνηθίσουν αυτή την πραγματικότητα που βιώνουν και να μπορέσουν να αναπτύξουν τρόπους υπέρβασής της.

Αυτή την ελπίδα μάς επιβεβαίωσε ένα αποχαιρετιστήριο γράμμα που λάβαμε από μία μαθήτρια, η οποία, λόγω των μέτρων για τον COVID-19, δεν είχε την ευκαιρία να μας πει αντίο όπως το επιθυμούσε —ούτε και εμείς, φυσικά. Το αίτημα για οικογενειακή επανένωση έγινε δεκτό από το Ηνωμένο Βασίλειο, οπότε μητέρα και παιδιά αναχώρησαν με ειδική πτήση εν μέσω καραντίνας, ενώ το γράμμα της μικρής μάς το παρέδωσαν οι συμμαθήτριές της, όταν πια επιστρέψαμε στη δομή φιλοξενίας.

Τα λόγια της ήταν μια έγγραφη αποτύπωση των αξιών και των σχέσεων που επιθυμούμε να οικοδομήσουμε ανάμεσα σε ντόπιους και μετανάστες. Σχέσεις οι οποίες, ως τελικό στόχο τους, οφείλουν να έχουν τη δικαιοσύνη και την ελευθερία των καταπιεσμένων. Όταν της είπαμε ότι η ιστορία της θα δημοσιευτεί μάς ζήτησε να προσθέσουμε και αυτό: «Θα ήθελα να πω, να μείνουμε άνθρωποι γιατί πιστεύω ότι δεν μπορούμε πια να αντιμετωπίσουμε άλλη αγριότητα».

Μέσα σε ένα πλαίσιο λοιπόν παγκόσμιου φόβου και απομόνωσης, λόγω του κορωνοϊού, το γράμμα μας έδειξε ότι αυτό που απαιτείται είναι η δημιουργία σχέσεων βασισμένες στην αλληλεγγύη, στην ισότητα, την αμοιβαιότητα και την εμπιστοσύνη.

Η Ν. γράφει στην αρχή του γράμματός της: «Θα ήθελα να σας ευχαριστήσω γιατί είστε Δημιουργοί Ελπίδας». Το όνομά της στη γλώσσα της σημαίνει «φως». Σήμερα η Ν. εξετάζει επιλογές στα Πανεπιστήμια της Αγγλίας και της Αμερικής.

Η πραγματική δημιουργός ελπίδας λοιπόν είσαι εσύ, αγαπημένη μας Ν., και ελπίζουμε ότι μαζί, θα αλλάξουμε αυτόν τον κόσμο.

  • Είμαι η Εύα Ηλιάδη, Καθηγήτρια Αγγλικών, στην Ανοιχτή Δομή Φιλοξενίας Προσφύγων και Μεταναστών στην Ελευσίνα.
  • Είμαι ο Κωνσταντίνος Ψιλοπαναγιώτης, Συντονιστής Εκπαιδευτικής Ομάδας και Καθηγητής Μαθηματικών στην Ανοιχτή Δομή Φιλοξενίας Προσφύγων και Μεταναστών στην Ελευσίνα.
  • Εργαζόμαστε στο πρόγραμμα «Κέντρα Υποστήριξης Παιδιού και Οικογένειας» του SolidarityNow, το οποίο υλοποιείται με την υποστήριξη της UNICEF, του Διεθνούς Οργανισμού Μετανάστευσης και τη χρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

#ΟιΔικοίΜαςΉρωες: Μυρτώ Προδρομίδου_Τίποτα στη ζωή μας δεν είναι δεδομένο

Δημοσιεύτηκε στις 27/05/20

Ίσως η λέξη που περιγράφει καλύτερα την κατάσταση που βιώνουμε είναι ο αποκλεισμός. Η καθημερινότητά μας, η κοινωνικότητά μας, άλλαξαν κάτι που μας υπενθύμισε ότι τίποτα στη ζωή μας δεν είναι δεδομένο.

Για τις προσφύγισσες και τους πρόσφυγες όμως, που βίωσαν ήδη την πλήρη αναδιάταξη της ζωής τους, η συνθήκη της πανδημίας δεν ήταν παρά μια υπενθύμιση της ανάγκης για αλληλεγγύη.

Η δράση του SolidarityNow στις ανοιχτές δομές φιλοξενίας προσφύγων και μεταναστών έχει ως στόχο την υποστήριξη μονογονεϊκών οικογενειών και την προστασία των παιδιών.

Η σημαντικότερη συνεισφορά μας είναι να ενισχύσουμε την αλληλεγγύη των ανθρώπων που βοηθάμε, το αίσθημα ασφάλειας και προστασίας και την ίδια στιγμή να καταφέρουμε να απαντήσουμε στις επείγουσες ανάγκες που διαμορφώνονται από την πανδημία.

Τί έχει αλλάξει λοιπόν; Η αίσθηση της ανασφάλειας έχει ενισχυθεί εξαιτίας της μειωμένης πρόσβασης στις υπηρεσίες.

Το πιο δύσκολο είναι η γενικευμένη αίσθηση στασιμότητας και αδιεξόδου που νιώθουν οι άνθρωποι.

Απέναντι σε αυτές τις συνθήκες, επιλέξαμε να ενισχύσουμε ακόμη πιο πολύ τους ίδιους, ώστε μέσα από τη δική τους δράση να καταφέρουν να ξεπεράσουν τον αποκλεισμό.

Θέλω να μεταφέρω τα λόγια της… θα την ονομάσω Λεάντρα, αν και αυτό δεν είναι το πραγματικό της όνομα, μιας γυναίκας από τo Iράν:

«Είμαι επιζήσασα έμφυλης βίας. Ο πρώην φίλος μου με απήγαγε και με κακοποίησε. Δεν με άφηνε να βγω έξω και να μιλάω με τους δικούς μου. Σταδιακά άρχισα να ξεχνάω τι μέρα είναι. Κατάφερα να γλυτώσω και να ξαναβρώ την οικογένειά μου. Ξεκίνησα σιγά σιγά να δημιουργώ σχέσεις με άλλες κοπέλες και γυναίκες από την κοινότητα. Μαζί συζητούσαμε, πλέκαμε, κάναμε βόλτες και ακούγαμε μουσική. Τις τελευταίες μέρες είμαι και εγώ σπίτι μαζί με την οικογένειά μου και προσπαθώ να προσέχω. Πριν από ένα μήνα μάς ανακοίνωσαν τους κινδύνους και τα μέτρα για τον κορωνοϊό. Με ρώτησαν, αν θέλω να γίνω υποστηρικτικό μέλος της γυναικείας κοινότητας. Άρχισα να σκέφτομαι την οικογένειά μου, το σπίτι μου, τους ανθρώπους που με βοήθησαν και ένιωσα ασφαλής. Δέχτηκα την πρόταση και μαζί με το SolidarityNow έγινα κομμάτι ενός ζωντανού δικτύου ενημέρωσης και αλληλεγγύης για όλες τις γυναίκες της δομής. Με αυτό τον τρόπο έγινα ενδιάμεσος κρίκος, μεταφέροντας πληροφορίες και χρήσιμα μηνύματα προς τις γυναίκες, ενισχύοντας έτσι την αίσθηση της κοινότητας, αλλά κυρίως, βοηθώντας η μία την άλλη».

Το SolidarityNow προσπαθεί καθημερινά να κάνει πραγματικότητα τα λόγια της Λέαντρα, γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι μόνο μαζί μπορούμε να αντιμετωπίσουμε το φόβο.

 

Είμαι η Μυρτώ Προδρομίδου, είμαι Κοινωνική Λειτουργός και Συντονίστρια Ομάδας στην Ανοιχτή Δομή Φιλοξενίας Προσφύγων και Μεταναστών στο Βαγιοχώρι. Εργάζομαι στο πρόγραμμα «Κέντρα Υποστήριξης Παιδιού και Οικογένειας» του SolidarityNow, το οποίο υλοποιείται με την υποστήριξη της UNICEF, του ΔΟΜ και τη χρηματοδότηση της ΕΕ.

#ΟΙΔΙΚΟΙΜΑΣΗΡΩΕΣ: ΜΑΡΙΚΑ ΓΑΒΡΙΕΛΑΤΟΥ_Ο Νοκ-Νοκ, ο νέος Φίλος των Παιδιών

Δημοσιεύτηκε στις 

Πάντα θεωρούσα δύσκολη την αλλαγή, ιδιαίτερα αυτές τις απότομες μεταβολές που σε βρίσκουν απροετοίμαστο. Γι΄αυτό και όταν μας ανακοινώθηκε ότι προσωρινά αναστέλλονται τα μαθήματα στο πεδίο λόγω του κορωνοϊού, ένιωσα ότι στερούμαι το βασικό αντικείμενο της δουλειάς μου, την επαφή με τα παιδιά. Η παρουσία μας άλλωστε στη δομή ισοδυναμεί με χαρά, θετική ενέργεια και μία σταθερά στην καθημερινότητα των μαθητών μας μέσα από τις εκπαιδευτικές μας δράσεις.

Έστω και κάτω από αυτές τις συνθήκες, όμως, η ομάδα μας βρήκε τον τρόπο να κρατήσουμε την επαφή με τους μικρούς και μεγάλους μαθητές μας μέσω του… Νοκ-Νοκ! Ο νέος μας φίλος επαγγέλλεται ταχυδρόμος στην Κάτω Μηλιά και εμφανίστηκε για να συμπληρώσει το κενό στις καρδιές των παιδιών με το κλείσιμο των σχολείων. Ο Νοκ-Νοκ ετοίμαζε κάθε εβδομάδα δωράκια για κάθε μαθητή και μαθήτρια. Κάθε Παρασκευή νωρίς νωρίς το πρωί, όταν όλοι ακόμα κοιμόντουσαν, ο Νοκ-Νοκ περνούσε από τους οικίσκους των παιδιών κι άφηνε έξω από κάθε πόρτα ένα πακετάκι με υλικό για εκμάθηση ελληνικών, αγγλικών και μαθηματικών, δραστηριότητες αυτοαπασχόλησης, ζωγραφιές, παραμύθια και κόμιξ, τα οποία δεν ήταν αυτοτελή, αλλά η ιστορία σταματούσε στο καλύτερο σημείο, ώστε να ανυπομονούν τα παιδιά για τη συνέχεια. Ο ρόλος όμως του Νοκ-Νοκ δεν σταμάτησε. Μετά από μία εβδομάδα εμφανιζόταν ξανά. Αυτή τη φορά για να σιγουρευτεί ότι οι μικροί μαθητές είχαν ολοκληρώσει τις εργασίες τους και ήταν έτοιμοι να τις παραδώσουν στο νέο τους φίλο. Πώς; Μα στα κρυφά! Οι μαθητές έπρεπε να αφήνουν έξω από την πόρτα το υλικό τους κι ο Νοκ-Νοκ εμφανιζόταν μόνο όταν δεν έβλεπαν, έπαιρνε με ευχαρίστηση τις λυμένες ασκήσεις, άφηνε καινούργια δώρα στα παιδιά και εξαφανιζόταν τόσο ξαφνικά, όπως εμφανίστηκε.

Έχοντας αυτό το πλάνο ξεκινήσαμε να διαμορφώνουμε το απαραίτητο υλικό προσαρμόζοντάς το στο γνωστικό επίπεδο του κάθε μαθητή. Η χρονοβόρα αυτή διαδικασία, σε συνδυασμό με μία υποβόσκουσα ανησυχία ότι οι μαθητές μας δεν θα επιδείξουν τον αναμενόμενο ζήλο, είχε ως αποτέλεσμα η πρώτη εβδομάδα προετοιμασίας να μας αφήσει ανάμεικτα συναισθήματα. Μετά την πρώτη διανομή του υλικού όμως, τα πράγματα άλλαξαν. Εμείς ετοιμάσαμε αυτή τη μικρή έκπληξη για τα παιδιά, αλλά εκείνα μας επιφύλασσαν μία ακόμη μεγαλύτερη με τον τρόπο που ανταποκρίθηκαν.

Πριν συνεχίσω, οφείλω να εξομολογηθώ ότι τα περισσότερα παιδιά κατάλαβαν αμέσως την πραγματική ταυτότητα του Νοκ-Νοκ κι αυτό είχε ως αποτέλεσμα να ζήσουμε στιγμές που μας άφησαν πολλά χαμόγελα. Κάθε Παρασκευή πρωί, οι φίλοι του πρωινού ξυπνήματος μάς περίμεναν με ανυπομονησία για να παραδώσουν τις ασκήσεις τους και να παραλάβουν καινούργιες. Φώναζαν «χαρτιά, χαρτιά!» κι έτρεχαν αμέσως να συμπληρώσουν το καινούργιο υλικό, για να μας το επιστρέψουν την ίδια ακριβώς μέρα. Άλλες φορές περίμεναν υπομονετικά έξω από το γραφείο, άνοιγαν την πόρτα με δισταγμό ρωτώντας «Σήμερα δε θα πάρουμε χαρτιά;» και τα πρόσωπά τους φωτίζονταν όταν έβλεπαν το πλήθος των πακέτων των οποίων η διανομή εκκρεμούσε. Από την άλλη, τα παιδιά που είναι φίλοι με τον πρωινό ύπνο φρόντιζαν να μας στέλνουν ευχαριστήρια σημειώματα και ζωγραφιές κρυμμένα ανάμεσα στα χαρτιά των ασκήσεων που μας επέστρεφαν.

Μάλιστα, μία 13χρονη μαθήτρια έγραψε με πολύχρωμα γράμματα το ακόλουθο σημείωμα: «Χαιρετώ και εγώ εσένα, όμορφε άγγελε. Είμαι τόσο χαρούμενη που έλαβα το μήνυμά σου. Ήταν τέλειο. Σε ευχαριστώ πάρα πολύ που μας σκέφτεσαι! Περιμένω κι άλλο!».

Μέσα σε αυτές τις δύσκολες συνθήκες του εγκλεισμού, τόσο για εμάς τους εκπαιδευτικούς, όσο και για τους μαθητές μας, ο Νοκ-Νοκ αποτέλεσε την πιο ευχάριστη νότα. Βλέποντας τα χαμόγελά τους κάθε φορά που παραλάμβαναν το υλικό, την ανυπομονησία τους, το πώς μαζεύονταν ανά ομάδες σε διάφορα σημεία της Δομής φιλοξενίας και συνεργάζονταν για να λύσουν από κοινού τις ασκήσεις τους, τα δειλά χτυπήματα στην πόρτα για να εκφράσουν τις απορίες τους και να τρέξουν ύστερα σπίτι να συμπληρώσουν τη σωστή απάντηση, μας γέμιζαν με τόση ευχαρίστηση.

Εκείνες τις στιγμές ξεχνούσα τον εγκλεισμό, την κοινωνική αποστασιοποίηση, διότι συνειδητοποιούσα ότι με κάτι τόσο απλό, όσο πέντε σελίδες με προσθέσεις, κρυπτόλεξα και ζωγραφιές απαλύναμε στο μέγιστο βαθμό την ανησυχία, και ίσως τους φόβους των παιδιών που δημιούργησαν οι ιδιαίτερες αυτές συνθήκες. Αυτός άλλωστε ήταν και ο στόχος μας: να περάσει αυτή η περίοδος όσο το δυνατόν πιο εύκολα γίνεται για τα παιδιά. Να μη χάσουν το ρυθμό της καθημερινότητάς τους, να μη στερηθούν την επαφή με την εκπαίδευση και να παραμείνουν ψυχικά υγιή.

Τα χαμόγελα των παιδιών δεν πρέπει να σβήνουν, αλλά να μοιράζουν μόνο φως. Στην ανοιχτή δομή της Κάτω Μηλιάς το είδα να συμβαίνει και την περίοδο της καραντίνας, κι αυτό χάρη στην αφοσιωμένη και μεθοδική δουλειά των συνεργατών μου.

 

Είμαι η Μαρίκα Γαβριελάτου και είμαι Συντονίστρια Εκπαίδευσης στην Ανοιχτή Δομή Φιλοξενίας Προσφύγων και Μεταναστών στην Κάτω Μηλιά. Εργάζομαι στο πρόγραμμα «Κέντρα Υποστήριξης Παιδιού και Οικογένειας» του SolidarityNow, το οποίο υλοποιείται με την υποστήριξη της UNICEF, του Διεθνή Οργανισμού Μετανάστευσης και τη χρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

#ΟΙΔΙΚΟΙΜΑΣΗΡΩEΣ: Κωνσταντίνος Κασαμπαλής_Χορός και Τραγούδι

Δημοσιεύτηκε στις 

Η περίοδος της καραντίνας ήταν αρκετά δύσκολη για όλους μας. Για εμένα η διακοπή των μαθημάτων και η απόσταση με τους μαθητές μου ήταν μια πρωτόγνωρη συνθήκη, καθώς ήταν η πρώτη φορά που δεν έπρεπε να τους δω για μεγάλο χρονικό διάστημα. Οι σκέψεις μου ήταν συνεχώς σε αυτούς και ανησυχούσα για το πώς μπορεί να βιώνουν οι ίδιοι την καραντίνα και τους περιορισμούς, μέσα αλλά και έξω από τη δομή φιλοξενίας όπου μένουν.

Ανησυχούσα για την αναγκαστική απομάκρυνσή τους από το σχολείο και για τις δυσκολίες που θα αντιμετωπίζουν «Μένοντας Σπίτι» όταν μέσα σε αυτό μένουν τόσοι πολλοί. Η ανάγκη να αισθανθώ και πάλι κοντά τους ερχόταν σε σύγκρουση με την αναγκαιότητα της τήρησης των μέτρων.

Όταν χρειάστηκε να πάω στη δομή, μετά από κάποιες μέρες, και ενώ ίσχυαν τα μέτρα του κοινωνικού αποκλεισμού, ήρθα αντιμέτωπος με ένα δύσκολο για εμένα ζήτημα. Περίπου δέκα μικροί μαθητές έπαιζαν ξέγνοιαστοι, αλλά με το που με είδαν έτρεξαν κατά πάνω μου και όρμηξαν να με αγκαλιάσουν. Συγκινήθηκα. Ένιωσα ότι η σχέση μας δεν άλλαξε, ότι δε με είχαν ξεχάσει. Ήθελα να τρέξω κι εγώ. Ήθελα να γίνουμε μια τεράστια αγκαλιά όλοι μαζί, όπως γινόμασταν και πριν. Ήξερα όμως πως κάτι τέτοιο δεν θα μπορούσε να συμβεί. Γρήγορα θα έπρεπε να σκεφτώ κάτι που θα απέτρεπε την επαφή. Έπρεπε να μην πανικοβληθώ, να μην τους ματαιώσω και να μη σβήσω τη χαρά και τον ενθουσιασμό από τα μάτια τους.

Χωρίς να ξέρω γιατί, θέλοντας υποσυνείδητα να αποφύγω την επαφή μαζί τους – και όπως όφειλα, για την προστασία όλων μας- αλλά ταυτόχρονα, θέλοντας και να εκφράσω τη χαρά μου που τους βλέπω, άρχισα να τραγουδάω και να «χορεύω», περίπου δηλαδή, γιατί ήταν κάτι μεταξύ χορού και πολεμικής τέχνης. Ευτυχώς όλα πήγαν καλά. Τα παιδιά ξεκίνησαν να μιμούνται τις κινήσεις μου, διατηρώντας τις απαιτούμενες αποστάσεις ενώ ταυτόχρονα χαιρόμασταν, διασκεδάζαμε και εκφράζαμε τη χαρά μας για αυτή μας τη συνάντηση. Η χαρά ξεχείλιζε από μέσα μας και έστω και με αυτόν τον τρόπο καταφέραμε να έρθουμε κοντά. Καταφέραμε να γίνουμε χορός και τραγούδι μαζί.

 

Είμαι ο Κωνσταντίνος Κασαμπαλής, Δάσκαλος Μαθηματικών και Επιστημών στην Ανοιχτή Δομή Φιλοξενίας Προσφύγων και Μεταναστών στις Σέρρες. Εργάζομαι στο πρόγραμμα «Κέντρα Υποστήριξης Παιδιού και Οικογένειας» του SolidarityNow, το οποίο υλοποιείται με την υποστήριξη της UNICEF, του Διεθνή Οργανισμού Μετανάστευσης και τη χρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

#ΟιΔικοίΜαςΉρωες: Κατερίνα Σταμέλου_Γίναμε όλοι ευάλωτοι, αλλά και πιο δυνατοί

Δημοσιεύτηκε στις 

Τις πρώτες μέρες της ανακοίνωσης των μέτρων, βρισκόμουν στην Αθήνα για ένα σεμινάριο. Ήταν η τελευταία φορά που βρέθηκα σε άλλη πόλη. Από τότε όλα άλλαξαν. Νομίζω το πιο τρομακτικό ήταν η εικόνα των ανθρώπων με τις μάσκες και τα γάντια στο δρόμο. Σα σκηνή βγαλμένη από ταινία. Το πιο τρομακτικό όμως είναι ότι το συνηθίσαμε.

Η καραντίνα δεν με πείραξε. Όσοι από εμάς είναι γονείς, πάντα υπάρχει μια περίοδος καραντίνας μέσα στο χρόνο, όταν τα παιδιά αρρωσταίνουν. Με πείραξε που για δυο μήνες περίπου δεν έχω δει τη μητέρα  μου.

Μετά έπρεπε να σκεφτώ και τη δουλειά, τί θα γινόταν στη δουλειά; Ξαφνικά  οι ομαδικές δραστηριότητες σταμάτησαν, οι αποστάσεις μεγάλωσαν, οι άνθρωποι κλείστηκαν στα σπίτια τους. Ορισμένα πράγματα για μας που δουλεύουμε στο πεδίο, ήταν πάντα αυτονόητα. Τα αντισηπτικά, οι ιοί, οι πάσης φύσεως αρρώστιες. Οι περιορισμοί του κόσμου ως προς την πρόσβαση σε υπηρεσίες, σε νοσοκομεία, σε δουλειές, υπάρχουν πάντα στις δομές φιλοξενίας προσφύγων. Μόνο που τώρα, έχουμε όλοι το ίδιο πρόβλημα. Αυτό που με θύμωσε είναι τα λόγια του κόσμου εκτός πεδίου, που νομίζουν ότι όσοι βρίσκονται στις δομές φιλοξενίας έχουν τον ιό.

Ο χώρος που δούλευα στη Θήβα μεταμορφώθηκε σε χώρο απομόνωσης ανθρώπων που πιθανά έχουν προσβληθεί από τον ιό. Αυτό με πόνεσε πολύ, το ξεπέρασα όμως. Πλέον όλοι δουλεύουμε σε όλα τα μέτωπα εξυπηρετώντας άμεσες ανάγκες. Όσο περίεργο κι αν ακούγεται, όλο αυτόν τον καιρό, ήρθαμε πιο κοντά με ανθρώπους, ακόμα και από απόσταση, αναπτύξαμε σχέσεις εμπιστοσύνης, τους βοηθήσαμε και τους ανακουφίσαμε.

Από τα πιο δύσκολα περιστατικά, που ήταν και είναι πολλά, ξεχωρίζω την περίπτωση μιας οικογένειας με τέσσερα παιδιά, που έφτασε στη δομή φιλοξενίας στη Θήβα λίγο πριν ανακοινωθούν τα περιοριστικά μέτρα. Είχαν έρθει από ένα νησί του Βορείου Αιγαίου, χωρίς ρούχα κα τρόφιμα και είχαν τοποθετηθεί σε μια σκηνή. Η μητέρα ήταν πολύ άρρωστη και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο, όπου παρέμεινε έναν ολόκληρο μήνα. Ο πατέρας, επισκεπτόταν καθημερινά την ομάδα του SolidarityNow, ήταν απελπισμένος και έπρεπε να φροντίσει μόνος ολόκληρη την οικογένεια και το δυο μηνών παιδί τους. Η ομάδα μας στάθηκε από την αρχή στο πλευρό του, με συνεχή στήριξη, συμβουλευτική στο πώς να φροντίσει τα παιδιά του. Στηρίξαμε όπως μπορούσαμε: με τρόφιμα, με τις απαραίτητες μετακινήσεις για φάρμακα. Και ξαφνικά, μια μέρα η γυναίκα του επέστρεψε και η οικογένεια ενώθηκε ξανά.

Όλοι οι άνθρωποι του πεδίου έχουν ζήσει ανάλογες στιγμές και τελικά αυτό είναι που μένει και που μετράει. Τίποτα δε συγκρίνεται με τα βλέμματα των ανθρώπων που είναι εκεί, που σε περιμένουν, που παλεύετε μαζί για να βρεθούν λύσεις.

Ο κορωνοϊός όμως είχε, ας πούμε, και μερικά καλά. Αποκτήσαμε νέες τεχνολογικές δεξιότητες, χρήσιμες και για την-μετά-τον-κορωνοϊό εποχή. Πήραμε μερικά κιλά, αλλά δώσαμε πολλή αγάπη. Γίναμε καλύτεροι μάγειρες, τα μωρά μας είπαν πιο γρήγορα νέες λέξεις, φορέσαμε μάσκες, αλλά βγάλαμε τις «μάσκες» της καθημερινότητας και γίναμε όλοι πιο ευάλωτοι, όλοι ωφελούμενοι, αλλά και όλοι πιο δυνατοί.

 

Είμαι η Κατερίνα Σταμέλου, είμαι Ψυχολόγος και υπεύθυνη για τον Ασφαλή Χώρο για τις Γυναίκες, στην Ανοιχτή Δομή Φιλοξενίας Προσφύγων και Μεταναστών στη Θήβα. Εργάζομαι στο πρόγραμμα «Κέντρα Υποστήριξης Παιδιού και Οικογένειας» του SolidarityNow, το οποίο υλοποιείται με την υποστήριξη της UNICEF, του Διεθνούς Οργανισμού Μετανάστευσης και τη χρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

#ΟιΔικοίΜαςΉρωες: Εύη Παπαγιάννη_Μπορούμε να Καταφέρουμε Οτιδήποτε!

Δημοσιεύτηκε στις 

Θυμάμαι χαρακτηριστικά ένα πρωινό, κατά τη διάρκεια μιας μετακίνησης με το βανάκι της ομάδας να ακούω στο ραδιόφωνο για την έκτακτη σύσκεψη του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας. Αφορούσε μία νέα ασθένεια που φαινόταν να εξαπλώνεται γρήγορα και να προσβάλει ολοένα και περισσότερους ανθρώπους. Τότε, με τον οδηγό μας και το διερμηνέα, συζητούσαμε το πόσο άσχημο ακουγόταν αυτό, αλλά και πόσο μακρινό ήταν παράλληλα. Τα πράγματα ήταν ακόμη κανονικά, οι καθημερινές εργασίες μας πολλές και η δουλειά με τους ανθρώπους περιοριζόταν στα συνήθη: ιατρικές συνοδείες, παραπομπές, συζητήσεις για το τώρα αλλά και την επόμενη μέρα.

Όταν στις 12 Μαρτίου ενημερωθήκαμε για την αναστολή λειτουργίας των σχολικών μονάδων, το πρώτο μέτρο αντιμετώπισης της πανδημίας του κορονωϊού, βρεθήκαμε μπροστά, στην, ως τότε, μεγαλύτερη πρόκληση που έπρεπε να αντιμετωπίσει η ομάδα μας. Έπρεπε να δράσουμε ψύχραιμα και συντονισμένα. Ακολούθησαν ενημερώσεις, μακρές συζητήσεις, και ανάγκη για απαντήσεις που ούτε εμείς γνωρίζαμε.

Λίγες μόνο μέρες μετά, σταμάτησε η δια ζώσης λειτουργία της υπηρεσία μας στο πρόγραμμα στέγασης προσφύγων του SolidarityNow. Προσωπικά, αισθάνθηκα μεγάλη ανασφάλεια. Ως κοινωνική λειτουργός, το βασικό εργαλείο της δουλειάς μου ήταν οι εξατομικευμένες συναντήσεις με τους ανθρώπους που στηρίζουμε. Πάντα, τη μεγαλύτερη σημασία είχε η συζήτηση. Το να κάθεσαι απέναντι στον άνθρωπο που είχε κάτι να σου πει, να το ακούς με προσοχή, αλλά και να τον κοιτάζεις στα μάτια – ενίοτε, να του πιάνεις το χέρι, να του θυμίζεις πως είσαι εκεί. Πώς θα μπορούσαμε να διατηρήσουμε την περίφημη «σχέση» με τους ωφελούμενούς μας; Τί θα έπρεπε να τους πούμε τώρα; Και, αν εμείς οι ίδιοι βιώναμε κάτι τόσο πρωτόγνωρο και τρομακτικό, πώς θα μπορούμε να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων;

Η αλήθεια είναι πως οι άνθρωποι έχουν μεγαλύτερο ψυχικό απόθεμα απ’ όσο φαντάζεται κανείς.

Τις επόμενες εβδομάδες κληθήκαμε να αλλάξουμε σε μεγάλο βαθμό τον τρόπο δουλειάς μας. Οι «συναντήσεις» γίνονται πια μέσω προγραμματισμένων τηλεφωνικών ραντεβού. Δεν λείπουν, βέβαια, τα επείγοντα περιστατικά – και, τώρα, η διαχείρισή τους χρειάζεται μεγαλύτερη ευελιξία, καθώς, με τον καιρό, τα περιοριστικά μέτρα έγιναν πιο αυστηρά. Και πώς να εξηγήσει κανείς σε έναν άνθρωπο που έχοντας επιβιώσει τον απόλυτο όλεθρο, ότι αυτή τη φορά η ασφάλειά του εξαρτάται από το μείνει σπίτι…

Περάσαμε πολλές ώρες σε τηλεφωνικές επικοινωνίες. Μεγάλο μέρος του πληθυσμού αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας, κι έτσι έπρεπε να βεβαιωθούμε πως υπήρχαν οι κατάλληλες δικλείδες ασφαλείας – η πρόσβασή τους σε φάρμακα, ο επαναπρογραμματισμός των ιατρικών ραντεβού τους. Οι γιατροί του δημόσιου συστήματος υγείας ανταποκρίθηκαν με πρωτοφανή ετοιμότητα. Οι ωφελούμενοι επέδειξαν υπομονή και κατανόηση. Μία μικρή νίκη.

Λίγες  μέρες μετά, σειρά είχαν τα παιδιά μας, δηλαδή τα παιδιά των ωφελούμενών μας. Υπήρχε μεγάλη ανησυχία από τους γονείς σχετικά με την εκπαίδευσή τους – θεμέλιο για την ένταξη στην ελληνική κοινωνία, η οποία διακόπηκε αιφνίδια. Άλλη μία μάχη, αυτή τη φορά με τις ηλεκτρονικές πλατφόρμες και το γλωσσικό κενό, μιας και καμία από αυτές δεν παρέχεται σε γλώσσα που να κατανοούν οι ωφελούμενοι. Με βοηθούς κυρίως τους ίδιους του μαθητές, τα καταφέραμε.

Και, φυσικά, η ζωή δε σταμάτησε. Οι αγωνίες των ωφελούμενων παρέμειναν οι ίδιες. Οι ελπίδες τους έμειναν ίδιες. Μέσα σε αυτή την περίοδο, η μικρή Fatime δεν διέκοψε τις μεταγγίσεις αίματος. Ο Ali συνεχίζει τις συνεδρίες με την ψυχολόγο. Η οικογένεια της Zahra και του Karim κατάφερε να μετακομίσει στο δικό τους διαμέρισμα, ολοκληρώνοντας αισίως τον κύκλο τους στο πρόγραμμά μας. Αλλά και τα μικρά, οι καθημερινές τηλεφωνικές επικοινωνίες, για την αποστολή του σχετικού sms βεβαίωσης μετακίνησης, για την ανανέωση της κάρτας ασύλου, για το ηλεκτρικό ρεύμα που έπεσε, για ένα παιδί με πονόδοντο.

Τώρα βρισκόμαστε απέναντι στην προοπτική της επόμενης μέρας. Με βρίσκει κάπως μουδιασμένη αλλά και αποφασιστική. Μιας και καταφέραμε να κρατήσουμε τους δεσμούς την εποχή της κοινωνικής αποστασιοποίησης, μπορούμε να καταφέρουμε οτιδήποτε.

 

Είμαι η Εύη Παπαγιάννη και εργάζομαι ως κοινωνική λειτουργός στο SolidarityNow, στο πρόγραμμα Στέγασης προσφύγων και αιτούντων άσυλο, που υλοποιείται ως μέρος του ESTIA, με την υποστήριξη της Ύπατης Αρμοστείας τους ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες και τη συγχρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης

#ΟΙΔΙΚΟΙΜΑΣΗΡΩΕΣ: Βασιλική&Αλεξάνδρα: Σύντομα να Μπορέσουμε να Αγκαλιαστούμε

Δημοσιεύτηκε στις 

Αλεξάνδρα: Όλα κυλούσαν ομαλά, σχεδόν ομαλά, ώσπου μια μέρα ακούσαμε αυτό το γλωσσοδέτη: κορωνοϊός, ο οποίος εμφανίστηκε στην πόλη Γιουχάν της Κίνας. Κάποια σενάρια θέλουν όλο αυτό να ξεκίνησε στην αγορά άγριων ζώων της πόλης, ενώ άλλα, ότι κατασκευάστηκε σε ένα εργαστήριο. Στην αρχή τα αστεία για τον ιό ήταν πολλά, κανείς όμως δεν είχε καταλάβει τη σοβαρότητα της κατάστασης. Παρά τη ματαίωση των καρναβαλικών εκδηλώσεων στην Πάτρα, πολλοί ήταν εκείνοι που παρέλασαν και διασκέδασαν με ρίσκο. Κάποιοι από αυτούς είχαν ντυθεί κορωνοϊός. Ύστερα όμως από λίγες μέρες, προσγειωθήκαμε απότομα στην πραγματικότητα. Γρήγορα ο νομός Ηλείας έγινε το επίκεντρο των συζητήσεων, όχι για την Αρχαία Ολυμπία, αλλά για τα θετικά κρούσματα που εμφανίστηκαν. Απότομα συνειδητοποιήσαμε τη σοβαρότητα της κατάστασης. Η Λίλιαν, φίλη και συνάδελφος, τρομοκρατήθηκε. Σύντομα όμως ξεπέρασε το πρώτο σοκ και με τη σωστή πλαισίωση και στήριξη της ομάδας του SolidarityNow μπόρεσε να ανταπεξέλθει και να ξεπεράσει τους φόβους της.

Βασιλική: Το γεγονός ότι μαζί με την Αλεξάνδρα οριστήκαμε ως προσωπικό ασφαλείας ήταν κάτι που στην αρχή μας έφερε διττά συναισθήματα. Αρχικά φοβηθήκαμε καθώς ήταν άγνωστες ακόμα οι καταστάσεις που θα ζούσαμε. Ανησυχήσαμε ότι ίσως κολλήσουμε τον ιό. Από την άλλη όμως, το είδαμε ως μια πρόκληση να εξελιχθούμε ως επαγγελματίες που δουλεύουν στο πεδίο, πάντα με τη στήριξη του SolidarityNow και της ομάδας μας, η οι οποία ήταν στο πλευρό μας και μας υποστήριζε. Γρήγορα συνειδητοποιήσαμε πως είμαστε από τους τυχερούς, καθώς παράλληλα με τη δουλειά μας -που τόσο αγαπάμε- μπορούσαμε να βγούμε από το σπίτι, κάτι που βοήθησε πολύ στην ψυχολογική μας κατάσταση.

Αλεξάνδρα: η ώρα στη δομή φιλοξενίας στην Ανδραβίδα περνούσε αργά και έτσι αποφάσισα να οργανώσω ένα εργαστήρι ραπτικής τηρώντας όλα τα μέτρα ασφαλείας. Μαζί με δυο γυναίκες-πρόσφυγες και, με τη βοήθεια δυο ραπτομηχανών και υλικών που ήδη υπήρχαν στο χώρο για τις γυναίκες, φτιάξαμε μάσκες προστασίας από τον ιό! Είναι μια δραστηριότητα που οργανώσαμε λόγω της έλλειψης, τότε, μασκών στα φαρμακεία και της αδυναμίας των ωφελούμενών μας να ανταπεξέλθουν οικονομικά σε ένα ακόμα έξοδο. Οι γυναίκες ανταποκρίθηκαν πολύ θετικά. Όλο αυτό ήταν μια πρόκληση για εμένα. Ωστόσο μαζί καταφέραμε με έναν δημιουργικό τρόπο να αντιμετωπίσουμε τις δύσκολες και πρωτόγνωρες καταστάσεις που βιώναμε. Στόχος μας τώρα είναι να μοιράσουμε τις μάσκες στους πιο ευπαθείς ανθρώπους που μένουν στη δομή.

Βασιλική: βίωσα λίγο πιο δύσκολα, καθώς μέρος της δουλειάς μου είναι και να συνοδεύω τα ανήλικα παιδιά σε νοσοκομεία και ιατρικές υπηρεσίες έξω από τη δομή -όποτε αυτό είναι απαραίτητο. Την περίοδο της πανδημίας χρειάστηκε να μεταβώ στο νοσοκομείο «Παίδων» της Πάτρας αρκετές φορές. Ήταν μια δύσκολη για εμένα συνθήκη, καθώς είχα να αντιμετωπίσω και τα προσωπικά μου άγχη και τους φόβους. Πολλές φορές είχα αμφιθυμικά συναισθήματα, αλλά πάντα η ζυγαριά αντισταθμιζόταν στα πρόσωπα των παιδιών, όταν με κοιτούσαν και ένιωθαν ασφάλεια με την παρουσία μου δίπλα τους. Θεωρώ πως ήταν μια δοκιμασία των ορίων μου και των δυνατοτήτων μου και πλέον νιώθω ηθική ικανοποίηση ότι εξυπηρετώ άξια το επάγγελμα που ασκώ.

Αλεξάνδρα: Προσπαθούμε και οι δυο μας να παραμένουμε δημιουργικές. Μια άλλη πρωτοβουλία που πήραμε αυτό το διάστημα, ήταν η δημιουργία ενός εβδομαδιαίου περιοδικού για τους ανθρώπους της κοινότητας. Με τη βοήθεια των διερμηνέων μας καταφέραμε και κάναμε ένα περιοδικό ποικίλης ύλης που περιέχει από μαγειρικές συνταγές, μέχρι συμβουλές για καλή σωματική και ψυχική υγεία, αλλά και ενότητες για τη γυναίκα και το παιδί. Σκοπός του περιοδικού είναι να ενδυναμώσει την παρουσία μας στη δομή φιλοξενίας και να υπενθυμίσει τον υποστηρικτικό μας ρόλο προς όλες τις οικογένειες που ζουν εδώ. Στόχος μας είναι να συνεχίσουμε την έκδοσή του και μετά το τέλος της πανδημίας.

Βασιλική: Ευχόμαστε σύντομα να μπορέσουμε να αγκαλιαστούμε και πάλι.

 

  • Είμαι η Βασιλική Σπηλιωτοπούλου, είμαι Κοινωνική Επιστήμονας στην Ανοιχτή Δομή Φιλοξενίας Προσφύγων και Μεταναστών στην Ανδραβίδα.
  • Είμαι η Αλεξάνδρα Τζαβέλλα, είμαι Κοινωνική Λειτουργός και υπεύθυνη του «Εδικού Χώρου για τις Γυναίκες» στην Ανοιχτή Δομή Φιλοξενίας Προσφύγων και Μεταναστών στην Ανδραβίδα.
  • Εργαζόμαστε στο πρόγραμμα «Κέντρα Υποστήριξης Παιδιού και Οικογένειας» του SolidarityNow, το οποίο υλοποιείται με την υποστήριξη της UNICEF, του Διεθνούς Οργανισμού Μετανάστευσης και τη χρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

 

#ΟΙΔΙΚΟΙΜΑΣΗΡΩΕΣ: Κωνσταντίνος Παπαδάκης_Μπορώ να αλλάξω εγώ κάτι;

Δημοσιεύτηκε στις 25/05/20

Η περίοδος του κορονοϊού και τα μέτρα ασφαλείας που έχουμε υιοθετήσει έχουν αλλάξει τον τρόπο που ζούμε αλλά και τον τρόπο που μέχρι τώρα εργαζόμασταν. Οι συνθήκες γίνονται ακόμα πιο δυσχερείς σε χώρους οι οποίοι τελούν υπό καραντίνα. Ένας τέτοιος χώρος είναι και η ανοιχτή Δομή Φιλοξενίας προσφύγων και μεταναστών στη Μαλακάσα, ένας από τους χώρους όπου το SolidartyNow παρεμβαίνει και που αυτή την περίοδο, τελεί υπό υγειονομικό αποκλεισμό λόγω επιβεβαιωμένων κρουσμάτων.

Δυστυχώς, ένα από τα κρούσματα ήταν και ένας μονογονέας ο οποίος χρειάστηκε να νοσηλευτεί σε νοσοκομείο αφήνοντας μόνα τους πίσω στη δομή, τα τρία ανήλικα παιδιά του. Από αυτό το σημείο άρχισε και η δική μας δράση καθώς υπήρχαν τρία παιδιά τα οποία τελούσαν και αυτά υπό καραντίνα, μακριά από τον πατέρα τους και χωρίς να μπορούν να επικοινωνήσουν μαζί του, να μάθουν τί κάνει και πώς είναι.

Πρώτη μας κίνηση ήταν να ενημερωθούν όλοι οι αρμόδιοι φορείς όπως η Εισαγγελία ανηλίκων. Στη συνέχεια, η ειδικευμένη ομάδα μας στην παιδική προστασία και οι επαγγελματίες ψυχικής υγείας του SolidarityNow στη Μαλακάσα, ξεκινήσαμε να έχουμε μια καθημερινή επικοινωνία με τα τρία αδελφάκια προσφέροντάς τους υποστήριξη με κάθε δυνατό τρόπο. Θέλαμε να διασφαλίσουμε πρώτα απ’ όλα ότι είναι καλά στην υγεία τους, σωματική και ψυχική, αλλά και να τα ενθαρρύνουμε να είναι αισιόδοξα για το μέλλον. Τα επισκεπτόμαστε τακτικά και διασφαλίζουμε ότι έχουν όλα τα είδη πρώτης ανάγκης που χρειάζονται.

Παράλληλα, είμαστε σε διαρκή επικοινωνία με το νοσοκομείο όπου νοσηλεύεται ο πατέρας, και κάπως έτσι αποτελούμε για τα παιδιά τον μόνο τρόπο που έχουν για να μαθαίνουν νέα για την υγεία του.

Έτσι, σιγά σιγά, και μέσα από την καθημερινή επικοινωνία μας, χτίσαμε μια σχέση εμπιστοσύνης με τα παιδιά. Καταφέραμε να έχουν απευθείας επικοινωνία με τον μπαμπά τους και σταδιακά, βλέπουμε κι εμείς, πως τα παιδιά καθησυχάζονται γιατί νιώθουν πως υπάρχει ένα περιβάλλον στο οποίο μπορούν να στηριχθούν. Κι αυτό είναι κάτι που, κάτω από αυτές τις συνθήκες, παίρνει χρόνο και απαιτεί δύναμη και από εμάς τους ίδιους.

Και δεν θα ξεχάσω όταν ένα βράδυ χτύπησε το τηλέφωνό μου. Ήταν ένας αριθμός από Γερμανία. Το σήκωσα και στην άλλη άκρη της γραμμής ήταν η μεγαλύτερη αδελφή των παιδιών, που ήθελε να με ευχαριστήσει για ό,τι κάνουμε για την οικογένειά της.

Μοιράζομαι αυτήν την ιστορία γιατί δίνει και σε εμένα μια απάντηση σε πολλά ερωτήματα που θέτω κατά καιρούς κι ο ίδιος στον εαυτό μου. Είναι αρκετό ό,τι κάνουμε; Μήπως είναι όλα αυτά μάταια μπροστά σε μία άκαμπτη πραγματικότητα; Μπορώ να αλλάξω εγώ κάτι;

Με αυτό το τηλεφώνημα κατάλαβα ότι η συγκεκριμένη προσπάθεια όχι μόνο έχει αλλάξει κάτι αλλά ότι και εγώ με κάποιον τρόπο βοηθάω τους ανθρώπους αυτούς να συνεχίσουν να ελπίζουν για μια καλύτερη ζωή. Και για εμένα αυτό είναι αρκετό να με κάνει να συνεχίζω με ακόμα μεγαλύτερη προσήλωση σε αυτό που κάνω.

Είμαι ο Κωνσταντίνος Παπαδάκης και είμαι Εκπαιδευτικός, Συντονιστής Ομάδας στην Ανοιχτή Δομή Φιλοξενίας Προσφύγων και Μεταναστών στη Μαλακάσα. Εργάζομαι στο πρόγραμμα «Κέντρα Υποστήριξης Παιδιού και Οικογένειας» του SolidarityNow, το οποίο υλοποιείται με την υποστήριξη της UNICEF, του ΔΟΜ και τη χρηματοδότηση της ΕΕ.

#OIΔΙΚΟΙΜΑΣΗΡΩΕΣ: Μαρίνα-Ησαΐα Μαυρίδου_Ο θετικός Αντίκτυπος της Αλληλεγγύης

Δημοσιεύτηκε στις 

Ο αρνητικός αντίκτυπος της παρούσας κρίσης συνεχίζει να καταμετριέται καθημερινά σε ανθρώπινες ζωές και να μεταφράζεται σε παύση, μοναξιά, ανθρώπους δίχως κάποιο δίκτυο κοινωνικής ή οικονομικής προστασίας. Ο φόβος μας καταβάλει και επισκιάζει συνήθως καθετί θετικό. Μας γίνεται ξεκάθαρο καθημερινά, τι μας χωρίζει: 2 μέτρα απόσταση, μια μάσκα και ένα ζευγάρι γάντια. Αναρωτηθήκαμε όμως τί μας έχει ενώσει αυτήν την περίοδο;

Οι άνθρωποι που μένουν στις δομές φιλοξενίας προσφύγων και μεταναστών σε διάφορα σημεία σε όλη την Ελλάδα, μας έδειξαν από πρώτο χέρι, και ήδη από την αρχή αυτής της κρίσης, τί μπορεί να μας ενώσει αυτή την κρίσιμη περίοδο, όπου η πρόσβαση σε βασικές υπηρεσίες είναι συχνά αδύνατη και οι μηχανισμοί προστασίας δεν μπορούν να ανταποκριθούν όπως πριν.

Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας κάποιες στιγμές όπου οι άνθρωποι εκμηδένισαν τις αποστάσεις που δημιούργησε η κοινωνική απομόνωση και δημιούργησαν γέφυρες αλληλεγγύης, κόντρα στις συνθήκες των ημερών. Η κοινότητα των προσφύγων σε μια από τις Δομές Φιλοξενίας στην Βόρεια Ελλάδα ανταποκρίθηκε άμεσα στηρίζοντας τρία μικρά παιδιά, τα οποία έμειναν μόνα τους, όταν η μητέρα τους χρειάστηκε να μεταφερθεί επειγόντως στο νοσοκομείο. Γυναίκες της κοινότητας μαγείρευαν για τα παιδιά και τους πρόσφεραν φαγητό ενώ άλλοι ανέλαβαν να τα προσέχουν σε βάρδιες, για να βεβαιωθούν ότι είναι ασφαλή. Φρόντισαν τα παιδιά αυτά σαν να ήταν μέλη της δικής τους οικογένειας.

Την ίδια στιγμή, μέλη μια άλλης κοινότητας προσφύγων, στο Βαγιοχώρι ανέλαβαν να κάνουν «τα ψώνια της εβδομάδας» για ηλικιωμένους αλλά και για ανθρώπους με κινητικές δυσκολίες. Έτσι, περπατούσαν ολόκληρα χιλιόμετρα κουβαλώντας διπλό βάρος, με το αίσθημα της προσωπικής ικανοποίησης που σου χαρίζει η αλληλεγγύη. Η κοινότητα των προσφύγων στις Σέρρες συμπλήρωσε δεκάδες έντυπα «μετακίνησης» για συνανθρώπους τους που δεν γνώριζαν να γράφουν, δίνοντας τους έτσι μια μικρή αίσθηση ελευθερίας που δικαιούνται.

Μέσα από όλα αυτά, κατανοήσαμε τη σημασία μιας ενωμένης, συνεργατικής και ανθεκτικής κοινότητας που τροφοδοτείται και αναπτύσσεται μέσα από την ουσιαστική αλληλεγγύη. Στοιχεία που συντρόφεψαν αυτούς τους ανθρώπους στο μακρινό ταξίδι που έκαναν από τη χώρα καταγωγής τους, μέχρι την Ελλάδα. Το μέρος στο οποίο αρκετοί από εκείνους θέλουν να δημιουργήσουν ένα σπιτικό, μια αγαπημένη, καθημερινή ρουτίνα, έστω και εν μέσω μια άλλης κρίσης.

Στο SolidarityNow είμαστε εδώ για να στηρίξουμε τους ανθρώπους σε κάθε νέο ξεκίνημα της ζωής τους. Στόχος μας δεν είναι μόνο να παρέχουμε υπηρεσίες σε ευάλωτα άτομα, αλλά μέσα από την ενημέρωση και την ενδυνάμωση, όραμά μας είναι να συμβάλλουμε στην προσπάθεια των ανθρώπων να αναγνωρίσουν οι ίδιοι τα εφόδια που κουβαλούν και με αισιοδοξία να ξεπεράσουν τα εμπόδια που προκύπτουν στην πορεία.

Είμαι η Μαρίνα-Ησαΐα Μαυρίδου, Υπεύθυνη Παιδικής Προστασίας για τη Βόρεια Ελλάδα στο πρόγραμμα «Κέντρα Υποστήριξης Παιδιού και Οικογένειας» του SolidarityNow, το οποίο υλοποιείται με την υποστήριξη της UNICEF, του Διεθνούς Οργανισμού Μετανάστευσης και τη χρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης.