Το Κέντρο Υποστήριξης Προσφύγων του SolidarityNow στη Θεσσαλονίκη σήμερα έχει ντυθεί στα γιορτινά. Συγκεκριμένα, η ομάδα του Κέντρου έχει προετοιμάσει μια μικρή γιορτή για τους 15 ωφελούμενούς μας, που παρακολούθησαν με επιτυχία τα δωρεάν σεμινάρια πεντικιούρ-μανικιούρ -μέρος του εκπαιδευτικού προγράμματος της οργάνωσης. Ανάμεσα στους πτυχιούχους, είναι και ο 28χρονος Ιμπραχίμ από τη Συρία, ο οποίος έμαθε τεχνικές και μεθόδους αισθητικής των άνω και των κάτω άκρων στο «Ινστιτούτο Ανάπτυξης Απασχόλησης», στη Θεσσαλονίκη. Περήφανος ο Ιμπραχίμ κρατάει στα χέρια του το πιστοποιημένο του δίπλωμα, και μας λέει ότι σκέφτεται πολύ σοβαρά να εργαστεί part-time ως τεχνίτης περιποίησης χεριών και ποδιών.

Ο Ιμπραχίμ αν και είναι ένας πολύ χαμηλών τόνων άνθρωπος, την ίδια στιγμή είναι πολύ δυναμικός και δραστήριος. Στην Ελλάδα βρίσκεται από τον Ιανουάριου του 2018. Μέσα σε αυτό το διάστημα προσπαθεί με κάθε τρόπο να μάθει ελληνικά και αγγλικά και να βρει δουλειά. Το Φεβρουάριο επεδίωξε και γράφτηκε στα μαθήματα γλωσσών, που προσφέρει το Κέντρο Υποστήριξης Προσφύγων, ενώ παράλληλα έχει αναζητήσει υποστήριξη και από την Εργασιακή Σύμβουλο του Κέντρου. Οι δάσκαλοί του μιλούν με τα καλύτερα λόγια για τις επιδόσεις του. Για τον Ιμπραχίμ η ελληνική γλώσσα αποτελεί το διαβατήριό του για να συνεχίσει να ζει στην Ελλάδα. Στη Συρία σπούδασε νέες τεχνολογίες στη γεωργία (agriculture engineering), μάλιστα είχε δουλέψει στο συγκεκριμένο αντικείμενο. Με δική του πρωτοβουλία έχει προσεγγίσει εταιρείες τροφίμων, στις οποίες έχει καταθέσει το βιογραφικό του. Ωστόσο στην εύρεση εργασίας δεν αρκεί να έχεις ένα πτυχίο, απαραίτητη είναι και η γνώση της ελληνικής ή της αγγλικής γλώσσας. Ο Ιμπραχίμ όμως είναι αποφασισμένος να μάθει και τις δυο γλώσσες.

Το ενδιαφέρον του για τα σεμινάρια ονυχοπλαστικής προέκυψαν τυχαία. Συγκεκριμένα, άκουσε κάποιες συμμαθήτριές του στο Κέντρο να μιλάνε για αυτά και από περιέργεια αποφάσισε να δηλώσει και αυτός συμμετοχή. Όταν όμως μπήκε στον κόσμο των μυστικών ομορφιάς και περιποίησης άρχισε να του αρέσει. «Στην αρχή ήμουν περίεργος, μετά όμως με τον καιρό μου άρεσε και εκτίμησα τις ευεργετικές ιδιότητες της συγκεκριμένης τεχνικής. Πιστεύω ότι το μανικιούρ και το πεντικιούρ είναι θέμα υγιεινής για όλους, και για τους άνδρες. Θα ήθελα να συνεχίσω την επιμόρφωσή μου στο συγκεκριμένο αντικείμενο», σημειώνει. Τον ρωτάμε τί έμαθε μέσα από το 60 ωρών σεμινάριο. «Έμαθα να κάνω μανικιούρ, πεντικιούρ, τζελ και διάφορες άλλες τεχνικές, όπως το να δημιουργώ τεχνητά νύχια και να τα σχεδιάζω», μας λέει. Η ατμόσφαιρα στα μαθήματα -τα οποία γίνονταν κάθε Σάββατο- ήταν πολύ ευχάριστη και φιλική. Ως ο μοναδικός άνδρας ήταν φυσικό να συγκεντρώσει τα βλέμματα των συμμαθητριών του. Όταν η δασκάλα τους η Ντίνα τούς χώρισε σε γκρουπ δυο ατόμων για να εξασκηθούν στο μανικιούρ, όλοι μαζεύονταν για να δουν τη δουλειά του στα χέρια της συμμαθήτριάς του. Άραγε είναι καλός στο μανικιούρ; «Όσο εξασκούμε, τόσο βελτιώνομαι», μας απαντάει με μετριοφροσύνη. «Αποφάσισα να μάθω αυτή την τέχνη, για να βρω δουλειά, και δε με ενδιαφέρει η γνώμη των άλλων ανθρώπων», τονίζει.

«Για να μείνω σε αυτή την χώρα και να έχω μια πιο σταθερή ζωή πρέπει να μάθω ελληνικά. Το κλειδί για όλα είναι η γλώσσα», επισημαίνει ο Ιμπραχίμ, ο οποίος έχει υποβάλλει τα χαρτιά του για την απόκτηση ασύλου στην Ελλάδα. Όπως μας λέει χαρακτηριστικά, η εκμάθηση ελληνικών είναι ο πρώτος του στόχος και ο δεύτερος είναι να κάνει ένα μεταπτυχιακό και αργότερα διδακτορικό πάνω στην Τεχνολογία Τροφίμων. Πολλοί είναι εκείνοι που θέλουν να πάρουν τα χαρτιά τους και να φύγουν από την Ελλάδα. Στην αρχή και ο Ιμπραχίμ ήταν ένας από αυτούς, περνώντας όμως ο καιρός άλλαξε γνώμη και άρχισε να ονειρεύεται τη ζωή του εδώ. «Ο τρόπος ζωής στην Ελλάδα μοιάζει πολύ με εκείνον της Συρίας», υπογραμμίζει. Πέρα όμως από αυτό, οι άνθρωποι εδώ του φαίνονται πολύ φιλικοί και τον βοηθούν με κάθε τρόπο να μάθει ελληνικά, διορθώνοντάς τον ευγενικά.

Ο Ιμπραχίμ δεν έχει ακόμα αποκτήσει Έλληνες φίλους, αν και θα το ήθελε πολύ. Η αγαπημένη του λέξη στα ελληνικά είναι το «ευχαριστώ».  «Μου αρέσει αυτή η λέξη, γιατί όπου κι αν πάω όλοι τη χρησιμοποιούν. Στη χώρα μου δε συνηθίζουν να λένε ευχαριστώ. Μου αρέσει όταν την ακούω», σημειώνει. Κλείνοντας τη συζήτησή μας, τον ρωτάμε αν θέλει να στείλει ένα μήνυμα σε κάποιον. «Θέλω να στείλω ένα μήνυμα στους συμπατριώτες μου. Στη ζωή μας είναι πολλές οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε, ωστόσο όλα αυτά αποτελούν μια πολύτιμη για εμάς εμπειρία».

*Το Κέντρο Υποστήριξης Προσφύγων υποστηρίζεται από την Ύπατη Αρμοστεία του Ο.Η.Ε. για τους Πρόσφυγες (UNHCR) και την UNICEF και χρηματοδοτείται από την Υπηρεσία Ανθρωπιστικής Βοήθειας και Πολιτικής Προστασίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ECHO).

**Το Εκπαιδευτικό Πρόγραμμα του SolidarityNow υλοποιείται με την υποστήριξη της UNICEF και τη χρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, τμήμα Ανθρωπιστικής Βοήθειας.

«Τώρα με αυτό το πτυχίο, μπορώ να ανοίξω το δικό μου σαλόνι ομορφιάς;», ρωτάει η Αμπέρ τη δασκάλα της. Η Αμπέρ, 33 χρονών, κατάγεται από το Πακιστάν και μαζί με άλλα 14 άτομα παρακολούθησαν τα δωρεάν σεμινάρια ονυχοπλαστικής, που οργάνωσε το SolidarityNow στη Θεσσαλονίκη. Σήμερα, είναι η μέρα απονομής των πτυχίων και οι μαθητές έχουν συγκεντρωθεί στο Κέντρο Υποστήριξης Προσφύγων του SolidarityNow στη Θεσσαλονίκη για να γιορτάσουν την επιτυχία τους.

Η Αμπέρ είναι μια ήρεμη δύναμη. Έχει μια ήσυχη παρουσία που κρύβει μέσα της μεγάλο δυναμισμό και αποφασιστικότητα. Ο τρόπος που μιλάει, αλλά και η προσωπική της ιστορία δείχνουν έναν άνθρωπο που δεν έχει μάθει να το βάζει κάτω. Στην Ελλάδα, βρίσκεται μαζί με την οικογένειά της τους τελευταίους 9 μήνες. Πρώτο μέλημά της, όπως μας λέει χαρακτηριστικά, είναι να μάθει ελληνικά, τα οποία θεωρεί δύσκολη γλώσσα. Στο Κέντρο Υποστήριξης Προσφύγων ήρθε για αυτόν ακριβώς το λόγο. «Θέλω να μάθω ελληνικά, γιατί θέλω να παραμείνω στην Ελλάδα και να βρω δουλειά, και συγκεκριμένα, να ανοίξω τη δική μου επιχείρηση, αλλά κι επειδή θέλω να επικοινωνώ με τους ανθρώπους», μας λέει. Η Αμπέρ έχει σπουδάσει Διεθνές Εμπόριο και είχε αρχίσει και ένα μεταπτυχιακό, το οποίο όμως δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει, καθώς άνοιξε τη δική της επιχείρηση, ένα σαλόνι ομορφιάς. Συγκεκριμένα, η ίδια ήταν hair stylist.

Για τα σεμινάρια μανικιούρ-πεντικιούρ έμαθε μέσω της Εργασιακής Συμβούλου του Κέντρου. «Θεώρησα, ότι είναι μια πολύ καλή ευκαιρία να μάθω νέα πράγματα και νέες τεχνικές. Η ονυχοπλαστική έχει άλλωστε κάτι το καλλιτεχνικό, για αυτό και μου αρέσει», υποστηρίζει η Αμπέρ. Τα μαθήματα γίνονταν κάθε Σάββατο και διαρκούσαν πολλές ώρες, από τις 9 το πρωί έως στις 5 το απόγευμα. Η Αμπέρ μιλάει με όμορφα λόγια για την εκπαιδευτική της εμπειρία. Πέρα από τα ίδια τα μαθήματα, είχε και την ευκαιρία να γνωρίσει καλύτερα τους συμμαθητές της. «Μάθαμε όλες τις τεχνικές, και πέρα από αυτό, κατά τη διάρκεια της πρακτικής άσκησης -όταν κάναμε μανικιούρ ο ένας στον άλλον- μιλούσαμε για το παρελθόν μας και τις ζωές μας, και αυτό μου άρεσε πολύ», μας αναφέρει. Επόμενός της στόχος τώρα είναι να βρει δουλειά πάνω στο συγκεκριμένο αντικείμενο, αλλά και γιατί όχι, να ανοίξει μελλοντικά το δικό της σαλόνι ομορφιάς. «Διάβαζα αρκετό διάστημα για να πάρω το δίπλωμα αυτό και τώρα το κρατάω στα χέρια μου -και είμαι πολύ ενθουσιασμένη! Τώρα θέλω να μετακομίσω στο κέντρο της Θεσσαλονίκης και να βρω μια δουλειά ως τεχνίτρια περιποίησης άνω και κάτω άκρων», σημειώνει.

Αξίζει σε αυτό το σημείο να αναφερθεί ότι το συγκεκριμένο σεμινάριο σχεδιάστηκε με βάση τις ανάγκες των ωφελούμενων του SolidarityNow και αποκρινόταν αποκλειστικά σε πρόσφυγες, αιτούντες άσυλο και μετανάστες. «Πρώτα από όλα, θέλω να ευχαριστήσω όλους όσοι μου έδωσαν αυτή την ευκαιρία. Για εμένα που έχω κάψει τα δάχτυλά μου ήταν κάτι πολύ σημαντικό», μας λέει. Η Αμπέρ την περίοδο που βρισκόταν στην Τουρκία, δούλευε σε ένα εργοστάσιο το οποίο σχεδίαζε ετικέτες. Εκεί είχε ένα σοβαρό εργατικό ατύχημα, που της προκάλεσε εγκαύματα β’ βαθμού στα δάχτυλα του ενός χεριού της. Χρειάστηκε να έρθει στην Ελλάδα για να δει κάποιος ειδικός το χέρι της, για πρώτη φορά. «Αποφάσισα να παρακολουθήσω τα συγκεκριμένα σεμινάρια, για να φτιάξω ξανά τα δάχτυλά μου και τα νύχια μου, γιατί όπως όλες οι γυναίκες έτσι και εμένα με ενδιαφέρει να φαίνομαι όμορφη», μας εξηγεί η Αμπέρ. «Καμιά φορά οι άνθρωποι με ρωτάνε, τί έπαθαν τα δάχτυλά σου, και εγώ απαντάω με ένα απλό όλα καλά, απλά τα έχω κάψει. Για τους ανθρώπους η εξωτερική εμφάνιση παίζει σημαντικό ρόλο. Όλοι κοιτούν το έξω και όχι το μέσα. Ως άνθρωποι όμως, πρέπει να κοιτάμε το μέσα μας», καταλήγει λέγοντας.

«Είσαι θετικός άνθρωπος;», ρωτάμε αυθόρμητα την Αμπέρ. «Όχι δεν είμαι. Σκέφτομαι αρνητικά. Δεν ξέρω γιατί, ίσως λόγω των καταστάσεων», μας απαντάει και αμέσως σπεύδει να αλλάξει την πρώτη της δήλωση λέγοντας, «δεν είμαι πάντα έτσι. Κάποιες φορές πιστεύω ότι θετικά πράγματα θα μου συμβούν». Η Αμπέρ από μικρή ηλικία νιώθει ότι πάντα ταξίδευε, έτρεχε, όπως μας λέει χαρακτηριστικά. «Το μόνο που θέλω από τη ζωή μου είναι να αισθάνομαι ασφαλής και ικανοποιημένη», τονίζει συγκινημένη.

*Το Κέντρο Υποστήριξης Προσφύγων υποστηρίζεται από την Ύπατη Αρμοστεία του Ο.Η.Ε. για τους Πρόσφυγες (UNHCR) και την UNICEF και χρηματοδοτείται από την Υπηρεσία Ανθρωπιστικής Βοήθειας και Πολιτικής Προστασίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ECHO).

**Το Εκπαιδευτικό Πρόγραμμα του SolidarityNow υλοποιείται με την υποστήριξη της UNICEF και τη χρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, τμήμα Ανθρωπιστικής Βοήθειας.

ωφελούμενη της υπηρεσίας ψυχολογικής συμβουλευτικής και ψυχοθεραπείας

στο Κέντρο Αλληλεγγύης Αθήνας

Η νεαρή Μ. κατάγεται από μια από τις φτωχότερες χώρες της δυτικής Αφρικής. Το προηγούμενο καλοκαίρι ήρθε για πρώτη φορά στο Κέντρο Αλληλεγγύης του SolidarityNow στην Αθήνα, μετά από σχετική παραπομπή που της έγινε από μη κυβερνητική οργάνωση με την οποία συνεργαζόμαστε.

Η Μ. ζήτησε βοήθεια από τους υπεύθυνους της υπηρεσίας ψυχολογικής συμβουλευτικής και ψυχοθεραπείας, παρουσιάζοντας συμπτώματα μετα-τραυματικού άγχους και έντονης ανησυχίας.

Γιατί; Εξαιτίας μιας αλληλουχίας γεγονότων που μπόρεσε τελικά να διηγηθεί, μετά την πάροδο του χρόνου που της ήταν απαραίτητος για να υπερκεράσει έναν αμήχανο φόβο, έκδηλο από την πρώτη στιγμή. Για τον ειδικό του Κέντρου ήταν σαφές ότι η Μ., ενώ αρχικά αδυνατούσε να μοιραστεί λεπτομέρειες και στιγμές της προσωπικής της ιστορίας, από τα λίγα που έλεγε αλλά κυρίως από την εξω-λεκτική της επικοινωνία, ζητούσε απεγνωσμένα υποστήριξη.

Κατά την πορεία των συναντήσεων αναδείχθηκε η αναπτυγμένη ψυχική ανθεκτικότητα της Μ. που υπάρχει παρά την ιδιαίτερα επιβαρυμένη από τραυματικά γεγονότα ζωή της.  Η Μ. δούλεψε εντατικά, σε συνεργασία με τον ειδικό της υπηρεσίας, την ενδυνάμωση της προσωπικότητάς της εστιάζοντας στο εδώ και τώρα – δηλαδή στη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσής της, καθώς για την Μ. αυτό ήταν ένα πολύ επώδυνο μέρος της προσωπικής της αφήγησης.

Τα θετικά αποτελέσματα αυτής της προσπάθειας δεν άργησαν να φανούν και η καθημερινότητα της Μ. άλλαξε σημαντικά προς το καλύτερο.

Ξεκίνησε να διεκδικεί τα αυτονόητα, όπως μια ζωή νόμιμη, που θα την προσδιορίζει ως πολίτη με ταυτότητα, ταξιδιωτικά έγγραφα, πρόσβαση στην εργασία. Σε αυτήν την προσπάθεια κέρδισε και ξεπέρασε αυτό που και η ίδια περίμενε από τον εαυτό της. Σήμερα, ζει στο σπίτι που νοίκιασε στο κέντρο της Αθήνας και με τη βοήθεια της Υπηρεσίας Απασχολησιμότητας του Κέντρου Αλληλεγγύης κατάφερε να βρει εργασία και να είναι πλέον σε θέση να στηριχθεί στις δυνάμεις της.

Δεν είναι πια η φοβισμένη Μ. όπως όταν μας πρωτοεπισκέφθηκε, αλλά μια γυναίκα που έχει καταφέρει να αναδείξει πολλά λειτουργικά και υγιή κομμάτια της προσωπικότητάς της.

*Η Μ. είναι μία από τις γυναίκες ωφελούμενες που δέχονται τις υπηρεσίες που προσφέρονται δωρεάν σε Έλληνες, πρόσφυγες και μετανάστες στο Κέντρο Αλληλεγγύης του SolidarityNow στην Αθήνα. Βρείτε περισσότερα για τις δωρεάν υπηρεσίες του Κέντρου Αλληλεγγύης Αθήνας: https://www.solidaritynow.org/kentro-allileggiis-athinas/.

«Εμείς ήρθαμε Πρόσφυγες και μας Βοηθήσατε.

Τώρα Θέλουμε να Βοηθήσουμε κι εμείς όσο Μπορούμε», Οσάμα από τη Συρία

Ομάδες του SolidarityNow και πρόσφυγες προσφέρουν μαζί για την υποστήριξη των πληγέντων από την πυρκαγιά

 «Χέρι-χέρι με αγάπη στη ζωή», έλεγε συνέχεια ο Σαντάμ χθες, και στα ελληνικά μάλιστα, ενώ τακτοποιούσε μπισκότα, μωρομάντηλα, άδειαζε κούτες, μετέφερε τρόφιμα.

Μαζί του ο Αλί, ο Χασίμ και ο Οσάμα.

Και οι τέσσερις βρέθηκαν στην Κινέτα για να προσφέρουν την εθελοντική τους εργασία και να υποστηρίξουν έτσι τους ανθρώπους που επλήγησαν από τη φωτιά της 23^ης Ιουλίου.  «Εμείς θέλουμε να βοηθήσουμε τον κόσμο των πυρκαγιών και ό,τι άλλη βοήθεια χρειαστούν εμείς είμαστε έτοιμοι να την προσφέρουμε», συμπληρώνει ο Αλί. Την ίδια ετοιμότητα επιδεικνύει και ο Χασίμ: «Έτοιμος να βοηθήσω κάθε μέρα, όποτε θέλουν είμαι έτοιμος!»

Και ο Οσάμα, ενισχύει τα λόγια των τριών φίλων του λέγοντας ότι: «Εμείς ήρθαμε πρόσφυγες και μας βοηθήσατε κι εμείς τώρα θέλουμε να βοηθήσουμε όσο μπορούμε. Και εμείς είμαστε άνθρωποι και πρέπει να βοηθήσουμε».

Για τους τέσσερις πρόσφυγες, από τη Συρία, το Ιράκ και το Κουβέιτ, που συζητούν με την επικεφαλής της ομάδας του SolidarityNow που βρίσκεται από την πρώτη στιγμή στις πληγείσες περιοχές, Κινέτα και Μάτι, δεν υπάρχει πρέπει. Θεωρούν ότι είναι αυτονόητη η βοήθεια προς αυτούς που τώρα έχουν ανάγκη. Στο βάθος ο Σαντάμ εξακολουθεί: «Χέρι-χέρι με αγάπη στη ζωή».

Η επικεφαλής της ομάδας του SolidarityNow στην Κινέτα, Δανάη Καπράλου, περιγράφει πώς είναι να μην υπάρχει κανένα εμπόδιο ανάμεσα στους ανθρώπους, κανένας περιορισμός στην έκφραση της αλληλεγγύης: «Μετά από αυτές τις δύο τελευταίες εβδομάδες σοκ, θυμού και θλίψης λόγω των θανατηφόρων πυρκαγιών και έχοντας περάσει τις περισσότερες από αυτές τις ημέρες βοηθώντας τους ανθρώπους των δήμων και τους εθελοντές, τόσο στην Κινέτα όσο και στο Μάτι, το να είμαστε μαζί με το Σαντάμ, τον Οσάμα, τον Αλί και τον Χασίμ χθες, ως μέλη της εθελοντικής ομάδας του SolidarityNow, ήταν μια ανάσα καθαρού αέρα που έδωσε χώρο ξανά στα αισθήματα της ελπίδας, της αλληλεγγύης και της ανθρωπιάς. Ο Σαντάμ ήταν ο σύνδεσμός μας γιατί μιλούσε ελληνικά, αλλά αυτό δεν είχε σημασία όταν πια φθάσαμε στο χώρο της συλλογής των ειδών. Η προθυμία τους να ξεπεράσουν το εμπόδιο της γλώσσας είχε ως αποτέλεσμα μέσα στα πρώτα λεπτά να δημιουργηθεί μια αποτελεσματική αλυσίδα ανθρώπων. Αυτό ήταν αρκετό για να υπενθυμίσει σε όλους μας τα αυτονόητα: είμαστε όλοι ίδιοι, μια παραδοχή που γίνεται ακόμη πιο έντονη σε μια στιγμή ανάγκης, ενώ παράλληλα είναι τόσο εμφανές αυτές τις στιγμές ότι «το κακό» θα μπορούσε να έχει συμβεί σε οποιονδήποτε από εμάς. Μετά το τέλος της σκληρής δουλειάς, η ομάδα διαχείρισης του χώρου συγκέντρωσης της βοήθειας δεν ήταν δυνατό να μας αφήσει να φύγουμε χωρίς να φάμε όλοι μαζί και έτσι έγινε. Όταν πια φύγαμε, οι τέσσερίς μας πρόσφυγες, φίλοι, συνάνθρωποι, ήταν ευχαριστημένοι που μπόρεσαν να βοηθήσουν τους Έλληνες – «που μας έχουν υποδεχθεί με ζεστασιά».

Οι τέσσερις αυτοί άνθρωποι είναι πρόσφυγες, ήρθαν στην Ελλάδα για να σωθούν είτε από τον πόλεμο, είτε από τις διώξεις που είχαν υποστεί στις χώρες τους λόγω θρησκευτικών και πολιτικών πεποιθήσεων. Ο δρόμος προς την Ελλάδα, άρα και την Ευρώπη, απαίτησε κόπο και προσπάθεια -τα κατάφεραν όμως και σήμερα βρίσκονται στην Αθήνα, ωφελούμενοι του προγράμματος στέγασης του SolidarityNow.

* Ο Σαντάμ, ο Αλί, ο Χασίμ και ο Οσάμα ζουν με τις οικογένειές τους σε δομή στέγασης του SolidarityNow στο πλαίσιο του ESTIA – Πρόγραμμα Έκτακτης Ανάγκης Υποστήριξης για την Ένταξη και τη Στέγαση, το οποίο στηρίζεται από την Ύπατη Αρμοστεία του Ο.Η.Ε. για τους Πρόσφυγες και χρηματοδοτείται από την Υπηρεσία Ανθρωπιστικής Βοήθειας και Πολιτικής Προστασίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ECHO).

Σοφία, 51 χρονών

ωφελούμενη της Υπηρεσίας Ψυχολογικής Συμβουλευτικής και

Ψυχοθεραπείας, Κέντρο Αλληλεγγύης Αθήνας

Όλα ξεκίνησαν οκτώ χρόνια πριν. Κάθε πτυχή της ζωής της Σοφίας άλλαξε αιφνίδια και ραγδαία.

Στα 43 της χρόνια -η 51 ετών σήμερα Σοφία- υπήρξε θύμα τροχαίου ατυχήματος. Ως συνέπεια αυτού, έχασε τη δουλειά της και λίγο καιρό αργότερα πήρε διαζύγιο από το δεύτερο σύζυγό της και πατέρα των τριών από τα τέσσερα παιδιά της. Από τον πρώτο της γάμο έχει ένα ακόμη παιδί – το μεγάλο της γιο, που είναι σήμερα 29 ετών και εργάζεται ως βοηθός φυσικοθεραπευτή. Μετά ακολουθούν ο Άγγελος, 14 ετών, η Βασιλική, 12 και ο μικρός Οδυσσέας στα πέντε. «Έχω τάξει τη ζωή μου στα παιδιά μου», μας λέει η Σοφία από την αρχή της συζήτησης και με αυτόν τον τρόπο ξεκαθαρίζει τόσο στον εαυτό της όσο και στους άλλους ότι στο επίκεντρο των πράξεων και επιλογών της βρίσκονται τα παιδιά της και το καλό τους.

«Γορίλες στην ομίχλη»

Από μικρή η Σοφία ενδιαφερόταν περισσότερο για τους άλλους και λιγότερο για τον εαυτό της. «Ένιωθα ότι δεν ανήκω στον κόσμο. Στον κόσμο αυτό που μου φαινόταν πάντα πολύ σκληρός. Να φανταστείς βοηθούσα τα μυρμήγκια να βρουν το δρόμο τους για να μην τα πατούν. Όταν ήμουν μικρή διάβασα το βιβλίο ‘Γορίλες στην ομίχλη’ της Αμερικανίδας ζωολόγου, Νταϊάν Φόσεϊ. Η ιστορία αυτής της γυναίκας με συγκλόνισε. Ονειρεύτηκα ότι θα καταφέρω να της μοιάσω, ότι θα φύγω από το κλειστό περιβάλλον, το ατομικό, και θα προσφέρω. Θα προσφέρω καλό στο σύνολο. Στον κόσμο ολόκληρο».

Δυστυχώς, τα όνειρά της δεν έγιναν πραγματικότητα όπως τα φανταζόταν. Ως μέλος μιας πενταμελούς φτωχής οικογένειας χρειάστηκε από νέα να παλέψει. Πήγε σε νυχτερινό λύκειο, αποφοίτησε, αλλά εγκατάλειψε την πιθανότητα των περαιτέρω σπουδών για να γίνει κοινωνική λειτουργός, γιατί χρειάστηκε να δουλεύει από νωρίς και να συμβάλει στην κάλυψη των οικογενειακών αναγκών. Συνέχισε μαθαίνοντας αγγλικά και ηλεκτρονικούς υπολογιστές και αποφοιτώντας από μια σχολή γραμματέων.

Στα 17 της, η Σοφία ήρθε «αντιμέτωπη με τον έρωτα», όπως λέει η ίδια. Παντρεύτηκε και απέκτησε ένα παιδί, ενώ λίγα χρόνια αργότερα πήρε διαζύγιο από τον πρώτο της σύζυγο, σε μια προσπάθεια να απεγκλωβιστεί και να κυνηγήσει τα όνειρά της. «Έτσι από τα 22 μου ήμουν ο αρχηγός μιας μονογονεϊκής οικογένειας. Εγώ και ο γιος μου, ο Άλκης, μεγαλώναμε μαζί. Έμαθα να βλέπω μέσα από τα μάτια του. Αυτό το συναίσθημα, να αντιλαμβάνομαι και να βιώνω τον κόσμο μέσα από τα μάτια των παιδιών μου δεν το αλλάζω με τίποτα!»

Ξαναπαντρεύτηκε λίγα χρόνια μετά και απέκτησε τα τρία μικρότερα παιδιά της. Όλα αυτά τα χρόνια, εργαζόταν ως ασφαλίστρια. Η αγάπη της για τους ανθρώπους, η εξωστρέφεια και η γλυκύτητά της ήταν όλα όσα χρειάζονταν για να γίνει πετυχημένη στη δουλειά αυτή.

Το τροχαίο ατύχημα, η απόλυση, το δεύτερο διαζύγιο, η τραυματισμένη υγεία

Και ξαφνικά όλα άλλαξαν. Οι αλυσιδωτές συνέπειες ενός απρόσμενου γεγονότος οδήγησαν τη Σοφία και τα παιδιά της στην εξαθλίωση. Η υγεία της Σοφίας αποκαταστάθηκε πλήρως έναν ολόκληρο χρόνο μετά το ατύχημα. Δε συνέβη το ίδιο όμως και με την εργασία. Η Σοφία δεν κατάφερε μέχρι σήμερα να βρει μια απασχόληση που θα εξασφαλίζει στην οικογένειά της μια αξιοπρεπή διαβίωση. Ταυτόχρονα, άρχισε να νιώθει άσχημα κοινωνικά, μην μπορώντας να ορίσει το γιατί. Τελικά κατάλαβε. «Γινόμουν αποδέκτης περίεργων συμπεριφορών από τον κοινωνικό περίγυρο. Στην αρχή νόμιζα ότι αυτό συνέβαινε λόγω της οικονομικής μου κατάστασης, αλλά τελικά ήταν κάτι άλλο, κάτι που δε φανταζόμουν. Δεν με αποδέχονται. Μια μητέρα μόνη με τρία παιδιά, ποιος ξέρει τί έχει κάνει ή τί είναι και για αυτό είναι μόνη της. Αισθάνομαι μια φρικτή αδικία. Ακόμη και ο γιος μου, ο Άγγελος, υπήρξε θύμα κοροϊδίας στο σχολείο».

15 λεπτά δημοσιότητας

Η κατάσταση της οικογένειας της Σοφίας έγινε γνωστή στο ευρύ κοινό. Το μέσο για αυτό ήταν η έκθεση του γιου της Άγγελου με θέμα τα προβλήματα που βιώνει ο ίδιος ως μέλος μιας πολύτεκνης οικογένειας. Η έκθεση του μικρού Άγγελου βραβεύθηκε σε ένα μαθητικό διαγωνισμό, με έπαθλο 500 ευρώ. Μετά από αυτή την επιτυχία, η Σοφία προσκλήθηκε από εκπομπές στην τηλεόραση και το ραδιόφωνο για να μιλήσει για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η οικογένειά της και που τόσο γλαφυρά και εύστοχα είχε περιγράψει ο Άγγελος στην έκθεσή του.

Δυστυχώς, ούτε τα 500 ευρώ ήταν αρκετά για να μην τους κόψουν το ρεύμα, ενώ η διάρκεια του θετικού αντίκτυπου από τη δημοσιότητα ήταν πολύ μικρή. Το μόνο αίτημα της Σοφίας ήταν και παραμένει, να βρει δουλειά. Αυτό ζητούσε και στις εκπομπές που μίλησε για τις δυσκολίες της ζωής της, αυτό ζητά και σήμερα.

Ένας χρόνος στο Κέντρο Αλληλεγγύης Αθήνας

Η Σοφία πια αισθάνθηκε να είναι αντιμέτωπη με δύο προβλήματα και τα δύο θεμελιώδη για τη ζωή της, άρα και τη ζωή των παιδιών της: την ανεργία και τον κοινωνικό ρατσισμό.

Δεν άντεξε να σηκώνει μόνη της το βάρος των οικογενειακών υποχρεώσεων, των αναγκών των παιδιών της, των ασταμάτητων προσπαθειών για την εύρεση εργασίας, των κοινωνικών επιθέσεων. Κυρίως όμως δεν ήθελε να τη βλέπουν τα παιδιά της διαρκώς πιεσμένη και θυμωμένη.

«Φτάνει κάποια στιγμή στη ζωή σου που πνίγεσαι. Ο συσσωρευμένος θυμός μου έγινε σαν νερό που με έπνιγε. Ήρθε η στιγμή και ζήτησα βοήθεια. Σήμερα διηγούμαι την ιστορία μου και λαμβάνω σπουδαία βοήθεια. Χαίρομαι τόσο πολύ που υπάρχει το Κέντρο Αλληλεγγύης στην Αθήνα και λειτουργεί πραγματικά για όλους, για όλο τον πλανήτη. Αισθάνομαι πολύ όμορφα στο χώρο του Κέντρου, γίνομαι μέρος μιας πολυεθνικής κοινότητας».

Σήμερα η Σοφία αισθάνεται καλύτερα, συζητά με την ψυχολόγο του Κέντρου και εκφράζει το θυμό της, τα συναισθήματά της, ενώ παράλληλα μαθαίνει να αντιδρά στον κοινωνικό ρατσισμό που νιώθει να υφίστανται ως διαζευγμένη μητέρα τριών ανήλικων παιδιών. Επόμενός της στόχος είναι να βρει δουλειά. Μέχρι τότε όμως, δεν τα παρατά πια. Έχει λάβει και λαμβάνει την υποστήριξη που χρειάζεται και που την έχει ενεργοποιήσει, ενώ τώρα πια μπορεί και δηλώνει χειροτέχνης. Το δηλώνει, γιατί είναι! Φτιάχνει υπέροχα πράγματα με πρώτες ύλες όπως η πέτρα και το τούβλο, ζωγραφίζει, δημιουργεί πάνω σε πηλό. Έχει λάβει μάλιστα μέρος στην έκθεση για χειροτέχνες του Δήμου Φυλής!

Η Σοφία θα τα καταφέρει.

Και στη συνέχεια θα μπορέσει να βοηθήσει και άλλους πέρα από την ίδια της την οικογένεια και αυτό θα είναι μια μικρή πραγμάτωση του ονείρου της – να προσφέρει στους συνανθρώπους της. Το SolidarityNow θα βρίσκεται στο πλευρό της για όσο εκείνη το χρειάζεται.

*Η Σοφία είναι μία από τους ανθρώπους που δέχονται τις υπηρεσίες που προσφέρονται δωρεάν σε Έλληνες, πρόσφυγες και μετανάστες στο Κέντρο Αλληλεγγύης του SolidarityNow στην Αθήνα. Βρείτε περισσότερα για τις δωρεάν υπηρεσίες του Κέντρου Αλληλεγγύης Αθήνας: https://www.solidaritynow.org/kentro-allileggiis-athinas/.

«Όταν τραγουδάω νιώθω ότι προσεύχομαι. Το τραγούδι για εμένα είναι συνυφασμένο με την προσευχή»

Ο Γκοσέν κάθεται στην αγκαλιά μας. Έχει ακουμπήσει το κεφάλι του στον ώμο μας και περιεργάζεται το διάκοσμο γύρω του. Όση ώρα είμαστε μαζί, δεν έχει παραπονεθεί ούτε στιγμή. Αν και είναι μόλις πέντε μηνών, είναι πολύ ήρεμος, όπως και η μητέρα του, η Σάρα. Κάποια στιγμή τον παίρνει ο ύπνος. Παρατηρώντας τον, σκεφτόμαστε ότι αυτό το παιδί μεγαλώνει με πολλή αγάπη. Ο Γκοσέν είναι γεννημένος στην Ελλάδα. Αν η ελληνική ιθαγένεια δε δινόταν εξ αίματος θα θεωρούνταν Έλληνας. Η Σάρα, η οποία κατάγεται από το μακρινό Κονγκό, ήταν οκτώ μηνών έγκυος όταν έφτασε στη χώρα μας.

Η Σάρα είναι μια από τις τρεις γυναίκες του πενταμελούς συγκροτήματος, που δημιουργήθηκε στο χώρο φιλοξενίας της Βόλβης από τη Κονγκολέζικη κοινότητα. Είναι μόλις 20 χρονών, αλλά δεν έχει τη ξεγνοιασιά της ηλικίας της. Είναι μόνη μητέρα και πρόσφυγας. Είναι αρκετά ντροπαλή, αλλά ταυτόχρονα πολύ δυναμική και θαρραλέα. Ταξίδεψε μόνη και παρά τις δυσκολίες κατάφερε και ήρθε στην Ελλάδα το Σεπτέμβριο του 2017. Έχει σπουδάσει παιδαγωγικά, αλλά το τραγούδι είναι μια από τις μεγαλύτερές της αγάπες. «Τραγουδούσα στην εκκλησία, κατά τη διάρκεια της λειτουργίας πάνω από 10 χρόνια. Στο σπίτι όμως τραγουδούσα άλλου είδους τραγούδια», μας λέει η Σάρα, η οποία προτιμάει την γκόσπελ μουσική. Τη ρωτάμε ποιοι είναι οι αγαπημένοι της καλλιτέχνες. «Από τραγουδιστές μού αρέσει πολύ ο Μισέλ Σαρντού από τη Γαλλία, η Μουμπίλα Μπέλ από το Κονγκό και η Μπιγιονσέ», μας απαντάει.

Η Κονγκολέζικη κοινότητα της Βόλβης δημιούργησε τη δική της αυτοσχέδια εκκλησία. Ακολουθώντας την παράδοσή τους λοιπόν, τραγουδούσαν προσευχόμενοι. Το γκόσπελ (gospel: στα αγγλικά σημαίνει ευαγγέλιο) έχει επιρροές από τα σπιρίτσουαλς και τα μπλουζ. «Ο Ρισάρντ, ο οποίος είναι ο πάστοράς μας, με προσκάλεσε μια μέρα να τραγουδήσω μαζί τους», μας λέει η Σάρα. Στη συνέχεια, προστέθηκαν νέα μέλη, και η απλή χορωδία έγινε συγκρότημα, το οποίο ακόμα δεν έχει όνομα. «Δεν είναι τόσο εύκολο να βρούμε όνομα, που να καλύπτει όλα τα είδη που τραγουδάμε. Τραγουδάμε γκόσπελ και ο Μόρια τραγουδάει και άλλα είδη. Αν συνεχίσουμε να τραγουδάμε θα βρούμε ένα όνομα», μας εξηγεί.

Η σχέση της με τα υπόλοιπα μέλη του γκρουπ είναι πολύ καλή. Ο ένας συμπληρώνει τον άλλον. Η πιο επιμελής είναι η Τερέσα, είναι αυτή που θα τους παρακινήσει και θα τους πει να κάνουν ακόμα μια πρόβα τα τραγούδια. Ο Ρισάρντ είναι ο «αρχηγός» του συγκροτήματος. Αναρωτιόμαστε πώς νιώθει άραγε όταν τραγουδάει. «Όταν τραγουδάω νιώθω ότι προσεύχομαι. Το τραγούδι για εμένα είναι συνυφασμένο με την προσευχή», μας επισημαίνει η Σάρα.

Η Σάρα έχει κάνει αίτηση για άσυλο στην Ελλάδα. Έχει φανταστεί τη ζωή της εδώ. Έχει όνειρα για αυτήν και το παιδί της. Προς το παρόν όμως, εμπόδιο στα όνειρό της είναι η Βόλβη. «Η ζωή εδώ είναι βαρετή. Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα εδώ. Μόνο τρώμε και κοιμόμαστε. Δεν μπορούμε ούτε καν να σκεφτούμε το μέλλον μας. Η μουσική μόνο είναι μια ιδιαίτερη δραστηριότητα για εμάς», τονίζει.

«Θέλω να μείνω στην Ελλάδα, να μάθω ελληνικά και αγγλικά, έτσι ώστε να μπορώ να επικοινωνώ. Θέλω να σπουδάσω και να βρω μια δουλειά. Θα μου άρεσε να εργαστώ ως μαία, και θα ήθελα για το γιο μου τον Γκοσέν, να γίνει δικηγόρος», ολοκληρώνει λέγοντας η Σάρα.

*Η Σάρα είναι ωφελούμενη του προγράμματος «Κέντρα Υποστήριξης Παιδιού και Οικογένειας» το οποίο υλοποιείται από το SolidarityNow με την υποστήριξη της UNICEF και τη χρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, τμήμα Ανθρωπιστικής Βοήθειας.

**Ο Διεθνής Οργανισμός Γαλλοφωνίας χρηματοδοτεί την εκμάθηση της γαλλικής γλώσσας σε αιτούντες άσυλο, στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη

***Η Ηλιακτίδα ΑΜΚΕ με χρηματοδότηση της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες διαχειρίζεται τη Δομή Φιλοξενίας της Βόλβης μέσω του Ι.Α.Τ.Α.Π.

Την Τετάρτη 20 και την Πέμπτη 21 Ιουνίου, ο Αντέλ μαγειρεύει στο πλαίσιο του δεύτερου Refugee Food Festival στο εστιατόριο «Βασίλαινας», στο κέντρο της Αθήνας, και μας προσκαλεί να δοκιμάσουμε συνταγές του τόπου του.

Ο Αντέλ ξεκίνησε να μαγειρεύει σε νεαρή ηλικία, όταν ήταν 15 ετών, επηρεασμένος από το μεγάλο του ξάδερφο, ο οποίος ήταν επαγγελματίας μάγειρας. Από το 2009 μέχρι το 2013 εργαζόταν ως μάγειρας στο Ιράκ, απ’ όπου και κατάγεται, σε εστιατόρια με αραβική κουζίνα.

Θεωρεί τη μαγειρική μια ωραία διαδικασία και πιστεύει πως κάθε μάγειρας βάζει τη ψυχή και την ανάσα του στο φαγητό έτσι ώστε κάθε πιάτο να είναι διαφορετικό και μοναδικό.

Στο σπίτι του μαγειρεύει όλη η οικογένεια, ο ίδιος, η σύζυγος αλλά και τα παιδιά του – κυρίως τα μεγαλύτερα, τα οποία τα δίδαξε ο ίδιος ο Αντέλ.

Όνειρό του είναι να ανοίξει μια μέρα ένα αραβικό εστιατόριο στην Αθήνα όπου θα σερβίρει αυθεντικό αραβικό φαλάφελ αλλά και άλλες παραδοσιακές συνταγές του τόπου του. Γιατί όπως μας λέει, «λατρεύω να δοκιμάζουν οι άνθρωποι το φαγητό μου και να ενθουσιάζονται!»

*Ο Αντέλ ζει με την οικογένειά του σε δομή του SolidarityNow στο πλαίσιο του ESTIA – Πρόγραμμα Έκτακτης Ανάγκης Υποστήριξης για την Ένταξη και τη Στέγαση, το οποίο στηρίζεται από την Ύπατη Αρμοστεία του Ο.Η.Ε. για τους Πρόσφυγες και χρηματοδοτείται από την Υπηρεσία Ανθρωπιστικής Βοήθειας και Πολιτικής Προστασίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ECHO).

Σήμερα Τετάρτη 20 Ιουνίου, ο Μπαρσάνκ μαγειρεύει στο πλαίσιο του δεύτερου Refugee Food Festival στο εστιατόριο «Άμα Λάχει», στο κέντρο της Αθήνας, και μας προσκαλεί να δοκιμάσουμε συνταγές του τόπου του.

Ο τόπος του είναι η Συρία. Τον γνωρίσαμε πέρυσι ως έναν από τους πέντε συμμετέχοντες του πρώτου Refugee Food Festival που πραγματοποιήθηκε στην Ελλάδα, και συγκεκριμένα στην Αθήνα.

Ο Μπαρσάνκ που αγαπήθηκε από το αθηναϊκό κοινό για τα Συριακά πικάντικα πιάτα του επιστρέφει αυτή τη φορά σε άλλο εστιατόριο. Ο 26χρονος σεφ, μαγειρεύει συνέχεια, σε όποια χώρα κι αν βρίσκεται. Πώς έμαθε να μαγειρεύει και μάλιστα τόσο νόστιμα;

Η φοιτητική ζωή μακριά από το πατρικό του σπίτι στη Συρία έγινε η αρχή για να ανακαλύψει ο 26χρονος Μπαρσάνκ την κλίση του προς τη μαγειρική. Αρωγός του φυσικά, η μητέρα του: «Λατρεύω τη μαγειρική. Έμαθα να μαγειρεύω καλά με τη βοήθεια της μαμάς μου που μου έδινε οδηγίες από το τηλέφωνο».

Στο Ιράκ, όπου έζησε λίγα χρόνια, εργάστηκε ως σεφ σε ένα ξενοδοχείο 4 αστέρων – σχεδόν δεν τον άφηναν να φύγει πριν ταξιδέψει για την Ευρώπη!

Σήμερα, συγκατοικεί με άλλους δυο συμπατριώτες του στην Αθήνα, σπουδάζει, μαθαίνει ελληνικά και αγγλικά, αλλά το πρώτο πράγμα που κάνει το πρωί που ξυπνά είναι να σκεφτεί το μενού της ημέρας. Μαγειρεύει για όλους στο σπίτι και χαίρεται να δημιουργεί πιάτα με τη φαντασία του.

*Ο Μπαρσάνκ ζει σε ανεξάρτητο διαμέρισμα του SolidarityNow στο πλαίσιο του ESTIA-Πρόγραμμα Έκτακτης Ανάγκης Υποστήριξης για την Ένταξη και τη Στέγαση, το οποίο στηρίζεται από την Ύπατη Αρμοστεία του Ο.Η.Ε. για τους Πρόσφυγες και χρηματοδοτείται από την Υπηρεσία Ανθρωπιστικής Βοήθειας και Πολιτικής Προστασίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ECHO).

Ο Άχμαντ: «Από όλα όσα κάνω, περισσότερο αγαπώ τη ζωγραφική. Και τη μαγεία της»

Όταν ζωγραφίζει έχει ανάγκη να ακούει μουσική.

Το αξιοσημείωτο είναι ότι ακούει τις «Ωδές», το δίσκο του Βαγγέλη Παπαθανασίου με ερμηνεύτρια την Ειρήνη Παππά!

«Γνωρίζω πολλά για την Ελλάδα. Ένας από τους αγαπημένους μου ζωγράφους είναι ο Παναγιώτης Τέτσης».

Ο Άχμαντ. Ο 50χρονος δικηγόρος, συγγραφέας και ποιητής από τη Ράκα της Συρίας είναι ένας από τους γνωστότερους σύγχρονους λογοτέχνες του αραβικού κόσμου, που ζει σήμερα στην Αθήνα με το μεγάλο του γιο, Γιαζάν.

Ζει και ζωγραφίζει. Ζωγραφίζει και ζει.

Η ζωγραφική είναι αυτό που αγαπά. Η τέχνη της του δίνει τη δυνατότητα να εκφραστεί – να εκφράσει αυτά που έζησε και ζει, να αποτυπώσει στον καμβά την ελπίδα για το μέλλον, να δώσει χρώμα σε όσα του λείπουν και ονειρεύεται. Ονειρεύεται να γίνει η ζωγραφική το επάγγελμά του και να ενωθεί με τη Νατζάχ, τη σύζυγό του, και τα άλλα δυο παιδιά τους, τη Χάγια και τον Αμπντάλα.

Σήμερα υπάρχει στο κέντρο της Αθήνας, ένα διαμέρισμα γεμάτο χρώματα, πινέλα και στο κέντρο το καβαλέτο του ζωγράφου. Στην πλειοψηφία των έργων του Άχμαντ απεικονίζονται στιγμές από τον πόλεμο στην πατρίδα του, ως «ανεξίτηλες μνήμες», όπως τις χαρακτηρίζει ο ίδιος, ενώ σε άλλα, λιγότερα, υπάρχουν στιγμές από ό,τι αγαπά  – όπως ο πίνακας που αποδίδει τη χάρη της κίνησης μιας χορεύτριας μπαλέτου.

* Έργα του Άχμαντ Αλζαχέρ εκτίθενται στην Τεχνόπολη στο Γκάζι, στο πλαίσιο της γιορτής για την Παγκόσμια Ημέρα του Πρόσφυγα -20 Ιουνίου-, 19.30 με 22.30.

*Ο Άχμαντ ζει με το γιο του σε ανεξάρτητο διαμέρισμα του SolidarityNow στο κέντρο της Αθήνας στο πλαίσιο του ESTIA – Πρόγραμμα Έκτακτης Ανάγκης Υποστήριξης για την Ένταξη και τη Στέγαση, το οποίο στηρίζεται από την Ύπατη Αρμοστεία του Ο.Η.Ε. για τους Πρόσφυγες και χρηματοδοτείται από την Υπηρεσία Ανθρωπιστικής Βοήθειας και Πολιτικής Προστασίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ECHO).

Ο Νάκαμ: Ο Nάκαμ αγαπά το μπλε αλλά ζωγραφίζει ασπρόμαυρα

Ο Νάκαμ είναι Κούρδος ζωγράφος και συγγραφέας.

Γεννημένος το 1985, σπούδασε τέχνες στο Ιράκ, ενώ σήμερα, στην Αθήνα, φοιτά στη Σχολή Καλών Τεχνών – «Μου αρέσει εδώ επειδή μπορώ να ζωγραφίζω και να δημιουργώ ό,τι θέλω. Είμαι πολύ χαρούμενος που μπορώ να πηγαίνω στο Πανεπιστήμιο και να βλέπω τόσο εύκολα όλα αυτά τα μέρη που έχουνε τέχνη, όπως τα μουσεία και οι γκαλερί.»

Ζωγραφιές του Νάκαμ, με μολύβι και κάρβουνο, απεικονίζουν το πέρασμα των προσφύγων στην Ευρώπη από τη θάλασσα και φιλοξενούνται στην Τεχνόπολη για την Παγκόσμια Ημέρα του Πρόσφυγα, σε μια μεγάλη γιορτή*. «Αυτά επικεντρώνονται στους ανθρώπους, πώς ήρθανε εδώ και τα προβλήματα που αντιμετώπισαν στη θάλασσα». Οι εικόνες δείχνουν μια βάρκα γεμάτη αφηρημένες φιγούρες που διασχίζει τη θάλασσα, ενώ η στεριά τους αγκαλιάζει.

Ο Νάκαμ χρησιμοποιεί σύμβολα για να εκφράσει αυτά τα έντονα συναισθήματα και τις δυνάμεις της μοίρας: το δέντρο, ένα ζάρι, ένα περιστέρι. «Υπάρχουν σύμβολα σε όλα μου τα έργα. Υπάρχουν σύμβολα της αγάπης, των ονειροπόλων, άλλα και μερικά για τα προβλήματα, τους ανθρώπους και την τύχη. Κάποιοι είναι τυχεροί, κάποιοι όχι. Γνωρίζω πολλούς ανθρώπους που τα κρατούν όλα μέσα τους – που έχουν ακόμη τραύματα από το ταξίδι, που δεν μπορούν να πουν την ιστορία τους. Γι’ αυτό κάνω αυτές τις ζωγραφιές και δείχνω όλο αυτό που υπάρχει στις καρδιές τους, στις καρδιές αυτών των ανθρώπων.»

Αποσπάσματα από τη συνέντευξή του με τη Julia Turner

*Έργα του Νάκαμ εκτίθενται στην Τεχνόπολη στο Γκάζι, στο πλαίσιο της γιορτής για την Παγκόσμια Ημέρα του Πρόσφυγα -20 Ιουνίου-, 19.30 με 22.30.

**Ο Νάκαμ είναι πρώην ωφελούμενος του SolidarityNow στο πλαίσιο του προγράμματος Blue Dots που λειτουργούσε η οργάνωση στην Ελευσίνα, με την υποστήριξη της UNICEF και τη χρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, τμήμα Ανθρωπιστικής Βοήθειας.

Ο Ιμπραήμ: «Όνειρό μου είναι να ανοίξω μια μέρα ένα Καλλιτεχνικό Κέντρο»

Ο Iμπραήμ Μαζντ είναι 40 χρονών με καταγωγή από το Χαλέπι της Συρίας. Βρίσκεται στην Ελλάδα από τον Οκτώβριο του 2017 ενώ τους τελευταίους δύο μήνες ζει στα Γιάννενα μαζί με την οικογένειά του. Είναι παντρεμένος και έχει τρία παιδιά. Ο Ιμπραήμ σπούδασε Φιλολογία και στη Συρία εργαζόταν ως καθηγητής αραβικών για μη αραβόφωνους και αραβόφωνους μαθητές.

Από μικρός αγαπούσε τις Τέχνες και ήδη από 7 χρονών ασχολείται με τη ζωγραφική. Η αγάπη του για την τέχνη ξεκίνησε από τους γονείς του καθώς κι οι δύο ήταν ερασιτέχνες ζωγράφοι.

Ο ίδιος έχει παρακολουθήσει πολλά σεμινάρια καλλιγραφίας και ζωγραφικής. Ειδικότερα για τις σπουδές του στην καλλιγραφία, θήτευσε στο πλευρό ενός διάσημου δασκάλου καλλιγραφίας στον αραβικό κόσμο, του Τζούμα Ιμπραήμ.

«Όνειρό μου είναι να ανοίξω μια μέρα ένα Καλλιτεχνικό Κέντρο το οποίο θα αγκαλιάζει διαφορετικά είδη Τέχνης, όπως η ζωγραφική, η μουσική και το θέατρο», λέει ο Ιμπραήμ. 

* Έργα του Ιμπραήμ Μαζντ εκτίθενται στην Τεχνόπολη στο Γκάζι, στο πλαίσιο της γιορτής για την Παγκόσμια Ημέρα του Πρόσφυγα -20 Ιουνίου-στις 19.30 με 22.30.

*Ο Ιμπραήμ ζει με την οικογένειά του σε ανεξάρτητο διαμέρισμα του SolidarityNow στα Γιάννενα στο πλαίσιο του ESTIA – Πρόγραμμα Έκτακτης Ανάγκης Υποστήριξης για την Ένταξη και τη Στέγαση, το οποίο στηρίζεται από την Ύπατη Αρμοστεία του Ο.Η.Ε. για τους Πρόσφυγες και χρηματοδοτείται από την Υπηρεσία Ανθρωπιστικής Βοήθειας και Πολιτικής Προστασίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ECHO).