#ReadyStudyGo! Έτσι ονομάσαμε το αφιέρωμα στην εκπαίδευση που αρχίζουμε να ξεδιπλώνουμε από σήμερα, και για τις επόμενες πέντε ημέρες, μέσα από την ιστοσελίδα και τα κοινωνικά δίκτυα του SolidarityNow με αφορμή τη σημερινή Παγκόσμια Ημέρα Εκπαίδευσης. Και ο τίτλος του αφιερώματος συμπυκνώνει ουσιαστικά αυτό που κάνουμε στην οργάνωση: δίνουμε πρόσβαση στην εκπαίδευση για όλους, ενισχύουμε δεξιότητες και ταλέντα, παρέχουμε τα κατάλληλα εφόδια ώστε οι άνθρωποι ενδυναμωμένοι πια να διεκδικήσουν τα θέλω τους στη ζωή. Κι αυτό γιατί η εκπαίδευση αποτελεί ένα από τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα. Και στο SolidarityNow, η εκπαίδευση βρίσκεται στον πυρήνα όλων των προγραμμάτων μας.

Παιδιά, έφηβοι και ενήλικες λόγω του πολέμου, του βίαιου εκτοπισμού, λόγω ασθενειών και κοινωνικών αλλά και φυλετικών στερεοτύπων, της οικονομικής και ανθρωπιστικής κρίσης στερήθηκαν και στερούνται το δικαίωμά τους στην εκπαίδευση. Ανοικτή και ισότιμη ποιοτική εκπαίδευση και δια βίου ευκαιρίες προς όλους, αυτό πρέπει να είναι το πρωταρχικό μας μέλημα για να σπάσει ο φαύλος κύκλος που αφήνει τους ανθρώπους φτωχούς πνευματικά.

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Εκπαίδευσης, η οποία γιορτάζεται στις 24 Ιανουαρίου, το SolidarityNow μάς συστήνει τον Καμέλ, τον Μ., τον Μαχράμ, τον Σαΐντ και τον Άμπντ – όλοι τους ωφελούμενοι της οργάνωσης- οι οποίοι είχαν τη θέληση, το όνειρο και την πίστη να συνεχίσουν τις σπουδές τους.

«Ήμουν πρόθυμος να αξιοποιήσω κάθε ευκαιρία που εμφανιζόταν για να βελτιώσω τον εαυτό μου και τις ικανότητές μου, για αυτό έκανα αίτηση και κέρδισα την υποτροφία στο Perrotis College», επισημαίνει ο 26χρονος Καμέλ από τη Συρία.

Ο 25χρονος Μ. από την Αφρική έκανε αίτηση και έγινε αποδεκτός στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα LLM in Transnational and European Commercial Law, Banking Law, του International Hellenic University στη Θεσσαλονίκη. «Τα κατάφερα όμως, γιατί πάντοτε είχα μια θετική στάση απέναντι στη ζωή και ειλικρινά πίστευα ότι όλα θα πάνε καλά», μας λέει.

Ο 19χρονος Μαχράμ από το Αφγανιστάν, φέτος παρακολουθεί μαθήματα σε εσπερινό Λύκειο. «Δεν ξέρω αν είμαι ο καλύτερος μαθητής, αλλά προσπαθώ πολύ. Θέλω να βρω και δουλειά και θέλω να σπουδάσω. Κι αν πάρω καλούς βαθμούς θέλω να περάσω ιατρική!», αναφέρει.

«Η Αφροδίτη, η κοινωνική μου λειτουργός με βοήθησε πολύ. Της είπα ότι θέλω να μάθω ελληνικά και με τη βοήθειά της γράφτηκα στα μαθήματα που προσφέρει το Πανεπιστήμιο», σημειώνει ο 26χρονος Σαΐντ από τη Συρία, ο οποίος παρακολουθεί μαθήματα ελληνικών στο Σχολείο Νέας Ελληνικής Γλώσσας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Ο 20χρονος Άμπντο, μένει στον Ξενώνα Νέων Ενηλίκων Προσφύγων που λειτουργεί η οργάνωση, σπουδάζει πληροφορική γιατί λατρεύει τους υπολογιστές. Και δε σταματά να μιλάει για αυτό γιατί όπως μας λέει: «Ο πρώτος λόγος που με κάνει χαρούμενο είναι οι σπουδές μου!».

Η εκπαίδευση αποτελεί απάντηση στη φτώχεια, στο ρατσισμό, στη διάκριση των φύλων, οδηγεί στην ενσωμάτωση και στην ενδυνάμωση. Το SolidarityNow κάνει πράξη το επόμενο βήμα, αυτό της κοινωνικής ένταξης προσφύγων και μεταναστών στην ελληνική κοινωνία, ενώ παράλληλα δημιουργεί τις ευκαιρίες και τις προϋποθέσεις για την ενίσχυση δεξιοτήτων όλων των ευάλωτων πληθυσμιακών ομάδων -Ελλήνων και ξένων- παρέχοντάς τους δωρεάν πρόσβαση σε εξειδικευμένη γνώση.

Στο πλαίσιο του δια βίου εκπαιδευτικού προγράμματος της οργάνωσης με τον τίτλο Education Matters | Η Εκπαίδευση Μετράει, που υλοποιείται από το Δεκέμβριο του 2017, το SolidarityNow προσαρμόζει δράσεις που ανταποκρίνονται σε καθημερινές ανάγκες των συμμετεχόντων, με στόχο την ενίσχυση των δεξιοτήτων τους και την εύρεση εργασίας. Τον τελευταίο χρόνο (2017-2018), ενδεικτικά αναφέρουμε ότι 5.900 εκπαιδευτικές δράσεις διοργανώθηκαν στο πλαίσιο του προγράμματος στέγασης, ενώ 2.000 μαθήματα πραγματοποιήθηκαν στο Κέντρο Υποστήριξης Προσφύγων στη Θεσσαλονίκη.

Το #ReadyStudyGo! μας συστήνει τον Καμέλ, τον Μαχράμ, τον Σαΐντ, τον Μ., τον Άμπντο.

Αυτές είναι οι ιστορίες τους!

«Το Μεγαλύτερό μου Όνειρο είναι να Σπουδάσω Ιατρική»

 Τον ρωτάμε αν θέλει να στείλει ένα μήνυμα στα παιδιά που θα διαβάσουν την ιστορία του. «Θέλω να πω στα παιδιά που έχουν φύγει από τις χώρες τους για να έρθουν στην Ελλάδα ότι πρέπει να μη χάνουν χρόνο και να μάθουν ελληνικά, να πάνε σχολείο και να συμμετέχουν σε όλες τις δραστηριότητες».

«Το όνομά μου είναι Σουτζά αλλά προτιμώ να με φωνάζουν Χαϊντέρ», μας λέει ο 17χρονος φίλος μας από το Πακιστάν. Τον συναντήσαμε λίγο πριν την Παγκόσμια Ημέρα για τα Δικαιώματα του Παιδιού, 20 Νοεμβρίου, στο Κέντρο Αλληλεγγύης του SolidarityNow στη Θεσσαλονίκη, όπου παρακολουθεί μαθήματα ελληνικών τους τελευταίους μήνες. Καθόμαστε σε μια από τις αίθουσες διδασκαλίας. Στον τοίχο υπάρχει κολλημένος ένας μεγάλος παγκόσμιος χάρτης. Πόσο μακριά είναι το Πακιστάν από την Ελλάδα…

Ο Χαϊντέρ έφτασε στην Ελλάδα μαζί με την οικογένειά του, πριν ένα χρόνο. Πέρυσι γράφτηκε στην Α’ Λυκείου και φέτος πηγαίνει Β’. «Στην αρχή είχα μεγάλο πρόβλημα με τη γλώσσα. Δεν καταλάβαινα τίποτα μέσα στην τάξη», μας επισημαίνει. Φέτος όμως, έχει σημειώσει μεγάλη πρόοδο. Έχει το τετράδιό του, όπου εκεί σημειώνει τα ρήματα και όλες τις νέες λέξεις που μαθαίνει. «Αυτή είναι η τεχνική μου, μαθαίνω ρήματα και λέξεις και προσπαθώ να μιλάω ελληνικά», προσθέτει χαμογελώντας. Θεωρεί τα ελληνικά δύσκολη γλώσσα, αλλά του αρέσουν. Στην εξέλιξή του, έχουν συμβάλει σημαντικά το SolidarityNow, οι δάσκαλοί του στο σχολείο, αλλά και οι συμμαθητές του. «Οι δάσκαλοί μας είναι πειθαρχημένοι και επιμελείς. Μας παραδίδουν σωστά το μάθημα και μας δίνουν ασκήσεις για το σπίτι, ενώ παράλληλα μας κάνουν να γελάμε με τα αστεία τους. Επίσης, μας διδάσκουν να είμαστε σωστοί και μας βοηθούν να χτίσουμε μια δυναμική προσωπικότητα», σημειώνει. Όσον αφορά τους συμμαθητές του, οι περισσότεροι δε μιλάνε καλά αγγλικά, αλλά τον ενθαρρύνουν να μιλάει εκείνος ελληνικά, όπως ο φίλος του ο Σάββας, με τον οποίο παίζουν μπάσκετ και ποδόσφαιρο.

Ο Χαϊντέρ ήρθε στο Κέντρο Αλληλεγγύης Θεσσαλονίκης πριν από πέντε μήνες προκειμένου να μάθει ελληνικά. Τον ρωτάμε ποιος είναι ο αγαπημένος του δάσκαλος και μας λέει ότι δεν μπορεί να ξεχωρίσει κάποιον. «Δίνω συγχαρητήρια στο SolidarityNow για τα μαθήματα ελληνικών. Έμαθα πολλές νέες λέξεις!», μας λέει.

Τα εκπαιδευτικά μαθήματα που γίνονται στο Κέντρο Αλληλεγγύης Θεσσαλονίκης με την υποστήριξη της UNICEF απευθύνονται σε πρόσφυγες, αιτούντες άσυλο και μετανάστες και είναι δωρεάν. Όπως μας λέει ο Χαϊντέρ, το κλίμα μέσα στην τάξη είναι πολύ ευχάριστο. Ο ένας βοηθάει τον άλλον και ο ίδιος ενθαρρύνει τους πάντες να μιλάνε μόνο ελληνικά. «Έχω κάνει πολλούς φίλους από τη Συρία, το Ιράκ και την Τουρκία. Τους παροτρύνω να μιλάμε μόνο ελληνικά», μας εξηγεί.

Άλγεβρα, βιολογία, χημεία και πληροφορική είναι τα αγαπημένα του μαθήματα. Πέρα από επιμελής μαθητής, ο Χαϊντέρ γράφει στίχους και τραγουδάει στα αγγλικά. Έχει ήδη γράψει τρία τραγούδια, το ένα αφορά την αγάπη, το δεύτερο τη λύπη και το τρίτο τη χαρά. «Άκουγα τραγούδια άλλων καλλιτεχνών και είπα στον εαυτό μου, γιατί να μη γράψω τους δικούς μου στίχους και να τους τραγουδήσω, τα συναισθήματα θα είναι πιο έντονα», τονίζει. Μας αποκαλύπτει ότι όταν ήταν στο Πακιστάν είχε αρχίσει να γράφει ένα μυθιστόρημα με θέμα την επανάσταση. Στόχος του τώρα είναι να το ολοκληρώσει. Μουσικός, ποιητής, καλλιτέχνης, όλα αυτά είναι ο μικρός μας φίλος. «Θέλω να τα κάνω όλα, δε θέλω να αφήσω τίποτα πίσω. Αν δεν είμαι σε κάτι καλός, θα το αφήσω. Έχω πολλά όνειρα, για να δούμε τελικά τί θα γίνει πραγματικότητα…. Το μεγαλύτερό μου όμως όνειρο είναι να σπουδάσω Ιατρική». Η μοίρα καμιά φορά παίζει περίεργα παιχνίδια. Όταν ακόμα ο Χαϊντέρ ήταν στο Πακιστάν διάβαζε για την Ιατρική των αρχαίων Ελλήνων. Είχε υποσχεθεί τότε στον εαυτό του ότι κάποια μέρα θα έρθει στην Ελλάδα για να σπουδάσει Ιατρική. Πλέον βρίσκεται εδώ, και εμείς το μόνο που του ευχόμαστε, είναι να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα.

Λίγο πριν ολοκληρώσουμε τη συζήτησή μας, τον ρωτάμε αν θέλει να στείλει ένα μήνυμα στα παιδιά που θα διαβάσουν την ιστορία του. «Θέλω να πω στα παιδιά που έχουν φύγει από τις χώρες τους για να έρθουν στην Ελλάδα ότι πρέπει να μη χάνουν χρόνο και να μάθουν ελληνικά, να πάνε σχολείο και να συμμετέχουν σε όλες τις δραστηριότητες».  

*Το Κέντρο Αλληλεγγύης Θεσσαλονίκης λειτουργεί με τη χρηματοδοτική υποστήριξη του Open Society Foundation (OSF/OSIFE).

*To Εκπαιδευτικό Πρόγραμμα του SolidarityNow στο Κέντρο Αλληλεγγύης Θεσσαλονίκης υλοποιείται με την υποστήριξη της UNICEF και τη χρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, τμήμα Ανθρωπιστικής Βοήθειας (ECHO).

«Το όνειρό μου είναι να γίνω γιατρός, γιατί θέλω να βοηθάω τους άλλους ανθρώπους»

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα για τα Δικαιώματα του Παιδιού μας λέει ότι θέλει να στείλει ένα ιδιαίτερο μήνυμα σε όλα τα παιδιά: «Θέλω να τους πω, ότι πρέπει να διαβάζουν, να είναι καλοί, να βοηθούν ο ένας τον άλλον, και να μην κάνουν διακρίσεις»

Η αίθουσα διδασκαλίας στο Κέντρο Αλληλεγγύης Θεσσαλονίκης του SolidarityNow είναι άδεια. Οι καρέκλες είναι στοιχισμένες γύρω από το τραπέζι και ο άσπρος πίνακας είναι καθαρός. Ο Νίκος, ο δάσκαλος ελληνικών έχει έρθει πιο νωρίς και προετοιμάζει τις φωτοτυπίες που θα δώσει στους μαθητές τους. Η Μαριάμ, 17 χρονών από το Αφγανιστάν έχει έρθει μια ώρα πιο μπροστά από το μάθημά της, για να μας μιλήσει για τη ζωή της στη Θεσσαλονίκη.

Η Μαριάμ έχει όμορφα πράσινα σκιστά μάτια. Θυμίζει τις Ιρανές πριγκίπισσες από τα παραδοσιακά περσικά παραμύθια. Αρκετά συνεσταλμένη και ντροπαλή κάθεται απέναντί μας κρατώντας τα βιβλία της και τα τετράδιά της. «Στο Αφγανιστάν ήμουν άτακτη μέσα στην τάξη», μας λέει χαμογελώντας. Τη ρωτάμε, τι θυμάται από το παρελθόν της στη χώρα της και μας γεμίζει εικόνες από το χρόνο που πέρναγε στο σχολείο με τους συμμαθητές της, αλλά και το δείπνο των Χριστουγέννων με την οικογένειά της. Πριν από εφτά χρόνια έχασε τον πατέρα της. Μαζί με τη μητέρα της και τα 4 αγόρια αδέρφια της ταξίδεψαν μαζί μέχρι την Ελλάδα. Αναγκάστηκαν να φύγουν, ύστερα από απόφαση της μητέρας της. «Δεν ήμασταν ασφαλείς. Είχα να πάω σχολείο ένα χρόνο», σημειώνει. Από το Ιράν μέχρι την Τουρκία, το ταξίδι τους ήταν πολύ δύσκολο. Έπρεπε να ακολουθήσουν ένα πολύ δύσκολο μονοπάτι μέσα από τα βουνά και το κρύο ήταν πολύ βαρύ. «Τα πόδια του μικρότερου αδερφού μου είχαν παγώσει», μας εξομολογείται.

Η ζωή τους άλλαξε προς το καλύτερο όταν έφτασαν στην Ελλάδα, το Μάιο του 2017. Συγκεκριμένα, η οικογένειά της Μαριάμ φιλοξενείται σε πρόγραμμα φιλοξενίας της οργάνωσης Caritas. Παράλληλα, μαζί με τα αδέρφια της παρακολουθούν μαθήματα σε ελληνικό σχολείο και τα απογεύματα κάνει μαθήματα ελληνικών, αγγλικών και μαθηματικών στο Κέντρο Αλληλεγγύης Θεσσαλονίκης του SolidarityNow. Ο αγαπημένος της δάσκαλος είναι ο Νίκος, «γιατί είναι πολύ καλός», σημειώνει. Η Μαριάμ πηγαίνει Β’ Λυκείου και τα αγαπημένα της μαθήματα είναι η φυσική, η χημεία και η βιολογία. Θέλει να σπουδάσει Ιατρική. «Ως γιατρός θα μπορέσω να βοηθήσω άλλους ανθρώπους», μας λέει.

Στο σχολείο, λόγω της γλώσσας, στην αρχή δυσκολεύτηκε πολύ, ακόμα δυσκολεύεται. «Δεν καταλαβαίνω ακόμα πολύ καλά ελληνικά. Είναι όμως σημαντική η εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας, γιατί αν δεν τη μάθεις δεν θα μπορέσεις να κάνεις αυτά που θέλεις», μας τονίζει. Στην τάξη της είναι η μοναδική πρόσφυγας. Οι συμμαθητές της όμως τη στήριξαν και τη στηρίζουν ακόμα. Στο πλευρό της είναι και η Μάρθα, η Ελληνίδα φίλη της από το σχολείο και η Σουζάν από το Ιράκ, η συμμαθήτριά της από τα απογευματινά μαθήματα στο Κέντρο Αλληλεγγύης Θεσσαλονίκης.

Η Μαριάμ στον ελεύθερο χρόνο της βοηθάει τη μητέρα της με τις δουλειές του σπιτιού, διαβάζει τα μαθήματά της, παίζει ποδόσφαιρο και βόλεϊ με τα αδέρφια της και προσπαθεί να τους πείσει να κάνουν δουλειές στο σπίτι. Ακούει ελληνική και αφγανική μουσική, βλέπει ταινίες και περνάει χρόνο με τη μητέρα της, η οποία είναι η καλύτερή της φίλη. Της λέμε ότι κάπως έτσι πρέπει να είναι η ζωή ενός παιδιού, μιας έφηβης. Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα για τα Δικαιώματα του Παιδιού μας λέει ότι θέλει να στείλει ένα ιδιαίτερο μήνυμα προς όλα τα παιδιά: «Θέλω να τους πω, ότι πρέπει να διαβάζουν, να είναι καλοί, να βοηθούν ο ένας τον άλλον, και να μην κάνουν διακρίσεις».

*Το Κέντρο Αλληλεγγύης Θεσσαλονίκης ιδρύθηκε και λειτουργεί με τη χρηματοδοτική υποστήριξη του Open Society Foundation (OSF/OSIFE).

* To Εκπαιδευτικό Πρόγραμμα του SolidarityNow υλοποιείται με την υποστήριξη της UNICEF και τη χρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, τμήμα Ανθρωπιστικής Βοήθειας.

Κωνσταντίνα Γανώτη, εκπαιδεύτρια ονυχοπλαστικής

Κατά τη διάρκεια της Άνοιξης, 15 ωφελούμενοι του SolidarityNow από τη Συρία, την Αφρική, το Πακιστάν και το Αφγανιστάν παρακολούθησαν δωρεάν σεμινάρια ονυχοπλαστικής -μέρος του εκπαιδευτικού προγράμματος της οργάνωσης- στο «Ινστιτούτο Ανάπτυξης Απασχόλησης» στη Θεσσαλονίκη. Η ονυχοπλαστική δεν έχει να κάνει μόνο με την ομορφιά και τον καλλωπισμό, αφορά πάνω από όλα την υγεία μας, και εκτός αυτού είναι μια τέχνη η οποία διδάσκεται και μπορεί να γίνει και μέσο βιοπορισμού, μας εξηγεί η Κωνσταντίνα Γανωτή, εκπαιδεύτρια των σεμιναρίων, γνωστή και ως «Ντίνα» για τους μαθητές της.

Η Κωνσταντίνα, αν και σπούδασε Θεολογία, αποφάσισε να ασχοληθεί επαγγελματικά με την αισθητική των άνω και των κάτω άκρων. Μάλιστα, το τελευταίο διάστημα ασχολείται ενεργά και με τη διδασκαλία της εν λόγω τέχνης. Η συνεργασία με το SolidarityNow προέκυψε, όταν η υπεύθυνη του ινστιτούτου τής πρότεινε να αναλάβει το συγκεκριμένο τμήμα. «Μου είπαν, ότι το τμήμα αυτό θα είναι διαφορετικό από τα υπόλοιπα, επισημαίνοντάς μου ότι η γλώσσα διδασκαλίας θα είναι στα αγγλικά. Προφανώς και ήμουν πολύ θετική. Δεν είχα ποτέ κάνει ξανά κάτι τέτοιο», μας λέει. Η όλη διαδικασία αν και είχε αρκετές δυσκολίες, ήταν πολύ ενδιαφέρουσα και εποικοδομητική τόσο για τους μαθητές, όσο και για την εκπαιδεύτρια. «Τα αγγλικά δεν ήταν η μητρική γλώσσα κανενός μας. Ύστερα, για κάποιους από τους μαθητές αυτή ήταν η πρώτη τους εκπαιδευτική εμπειρία. Άλλοι δεν είχαν εργαστεί ποτέ στη ζωή τους. Όλα αυτά είχαν ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Ήταν μια πρωτόγνωρη εμπειρία για αυτούς, αλλά και για εμένα, αλλά πάνω από όλα, ήταν πολύ ευχάριστη», σημειώνει η Κωνσταντίνα.

Τα μαθήματα, συνολικής διάρκειας 60 ωρών, πραγματοποιούνταν κάθε Σάββατο. Οι περισσότεροι από τους 15 μαθητές ήταν πολύ επιμελείς, δεν έχασαν ποτέ τους κάποιο μάθημα, ενώ πάντα ήταν στην ώρα τους και παρακολουθούσαν με ζήλο την παράδοση κάνοντας ερωτήσεις και ζητώντας τη βοήθεια της δασκάλας τους. «Όλοι τους είχαν πολύ καλή συμπεριφορά, για αυτό και δε θα μπορούσα να ξεχωρίσω κάποιον», επισημαίνει η Κωνσταντίνα όταν τη ρωτάμε αν έχει ξεχωρίσει κάποιον από τους μαθητές της. Πλέον, όλοι τους κρατάνε στα χέρια τους το πιστοποιημένο τους δίπλωμα παρακολούθησης των σεμιναρίων, το οποίο τους δίνει τη δυνατότητα να εργαστούν ως τεχνίτες περιποίησης χεριών και ποδιών. «Αρκετά από τα άτομα έδειξαν μεγάλο ενδιαφέρον, κάποιοι μάλιστα έχουν και δεξιότητες, το θέμα όμως τώρα είναι να τις εξελίξουν για να γίνουν ακόμα καλύτεροι», μας λέει. Το συγκεκριμένο αντικείμενο χρειάζεται πολύ εξάσκηση αλλά και την απόκτηση του απαραίτητου εξοπλισμού, ο οποίος όπως μας πληροφορεί η Κωνσταντίνα έχει κάποιο κόστος. «Πιστεύω ότι αν τους δοθεί η ευκαιρία, μπορεί να εξελιχθούν και να δουλέψουν πάνω στο συγκεκριμένο αντικείμενο», καταλήγει.

Σήμερα είναι η τελευταία ημέρα που μαθητές και δασκάλα συναντιούνται. Η Κωνσταντίνα συγχαίρει τους μαθητές της για την ολοκλήρωση των σεμιναρίων και τους παραδίδει τα πτυχία τους. Στο τέλος όλοι μαζί χαμογελαστοί στήνονται για να βγάλουν φωτογραφία. «Όλη αυτή η εμπειρία ήταν πολύ ωραία. Γνώρισα ανθρώπους διαφορετικούς από εμένα με άλλες αντιλήψεις και άλλο τρόπο σκέψης. Έμαθα και εγώ νέα πράγματα», μας λέει. Πριν την αποχαιρετήσουμε τη ρωτάμε τί είναι για αυτήν αλληλεγγύη. «Αλληλεγγύη είναι να στηρίζει ο ένας τον άλλων, να δίνεις χωρίς να περιμένεις να πάρεις, να μπορείς να βοηθάς ανιδιοτελώς».

 *Το Κέντρο Υποστήριξης Προσφύγων υποστηρίζεται από την Ύπατη Αρμοστεία του Ο.Η.Ε. για τους Πρόσφυγες (UNHCR) και την UNICEF και χρηματοδοτείται από την Υπηρεσία Ανθρωπιστικής Βοήθειας και Πολιτικής Προστασίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ECHO).

**Το Εκπαιδευτικό Πρόγραμμα του SolidarityNow υλοποιείται με την υποστήριξη της UNICEF και τη χρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, τμήμα Ανθρωπιστικής Βοήθειας.

Για όσους δεν γνωρίζουν, το όνομά τους είναι συνώνυμο της λέξης διωκόμενος – για έναν Ροχίγνκια είναι το έθνος του, ο προσδιορισμός του, αν και όπως λέει ο Σαΐντ Χουσσεΐν, δεν μπορεί να το μεταφράσει σε κάτι αντιληπτό από τους άλλους – μια χώρα, μια γλώσσα, παράδοση, ήθη και έθιμα.

Περιγράφει ένα λαό-βρέφος, ένα λαό που στην πάροδο των χρόνων δεν μπόρεσε να «μεγαλώσει», να εξελιχθεί, παρά μόνο να επιβιώσει. Διωγμένος από παντού.

Τί σημαίνει να είσαι Ροχίνγκια

Ο Σαΐντ μιλάει Ροχίγνκια (Rohingya ή Ruaingga), μια γλώσσα που δεν είναι γραπτή. Συγκινείται όταν απαντά στην ερώτηση «τί σημαίνει για σένα να είσαι Ροχίνγκια», αλλά δε βουρκώνει, δεν κλαίει, είναι σαν να κλαίει το σώμα του. «Δεν είναι μόνο ότι μας διώχνουν. Είναι ότι δεν έχουμε πατρίδα. Στη Μιανμάρ δεν έχουμε χαρτιά όπως οι άλλοι πολίτες, δεν είμαστε πολίτες, υπάρχουμε μόνο για να μας εξαφανίζουν».

Από το 1982, η Μιανμάρ (χώρα της Νοτιοανατολικής Ασίας), έχει αποφασίσει να μη χορηγεί ιθαγένεια στους Ροχίνγκια και αυτό είναι που μας λέει ο Σαΐντ, ότι επίσημα είναι άπατρις. Ανεπίσημα όμως «η καρδιά μου έχει μείνει στη Μιανμάρ», γιατί αυτό το μέρος είναι που έχει γνωρίσει για πατρίδα: «Εκεί γεννήθηκα, εκεί γεννήθηκαν οι γονείς μου. Φέτος γίνονται δέκα τα χρόνια που έχω να τους δω. Δεν ξέρω αν ζουν ή όχι, δεν ξέρω τίποτα».

«Μας μισούν επειδή είμαστε μουσουλμάνοι. Όλη μου τη ζωή δουλεύω στις φυτείες ρυζιού που είναι η τροφή μας και είχαμε και μερικές κότες και αγελάδες». Το σχολείο ήταν και είναι απαγορευμένο για τα παιδιά των Ροχίνγκια κι ο Σαΐντ και τα αδέρφια του δεν αποτέλεσαν εξαίρεση. Τον ρωτάμε για την περιοχή στην οποία μεγάλωσε. Μας λέει ότι είναι εκεί που ζουν οι περισσότεροι Ροχίνγκια από πολύ παλιά -ίχνη τους ιστορικά εντοπίζονται στην περιοχή από τον 9^ο αιώνα- η δυτική επαρχία Ραχίν, που ανήκει πια στη Μιανμάρ. Παλιότερα η Ραχίν, η περιοχή που βρέχεται από τον κόλπο της Βεγγάλης, ονομαζόταν Αρακάν, και είναι λόγω των εμπορικών δρόμων που άνοιγε τότε η θάλασσα, που πολλοί κάτοικοι της περιοχής ασπάστηκαν με την πάροδο των ετών τη μουσουλμανική θρησκεία.

Οι Ροχίνγκια στους αιώνες, φτάνοντας σήμερα στον 21^ο, είναι ένας λαός μουσουλμάνων που ζει σε μια χώρα βουδιστών, τη Μιανμάρ. Ο Σαΐντ μάς λέει ότι ζουν σα φυλακισμένοι. Δεν τους επιτρέπεται να μετακινούνται χωρίς άδεια και ζουν σε καταυλισμούς στερούμενοι βασικά ανθρώπινα δικαιώματα. Για την ακρίβεια, είναι αδύνατο να προσδιοριστούν τα ανθρώπινα δικαιώματα που δεν στερούνται, σε μια χώρα που έχει πολλές φορές καταγγελθεί για παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από τη Διεθνή Αμνηστία και τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών (https://www.hrw.org/world-report/2018/country-chapters/burma).

Η ιστορία του Σαΐντ

Η προσωπική ιστορία του Σαΐντ μοιάζει, όπως ο ίδιος δηλώνει χαμογελώντας πικρά, με αυτή της πλειοψηφίας των Ροχίνγκια. «Κουράστηκα να μας κλέβουν τα ζώα, να μας καίνε τους καταυλισμούς, να μας χτυπούν και είπα μέσα μου δεν πάει άλλο. Όταν το είπα αυτό ήμουν 21, σήμερα είμαι 29. Έχω ταξιδέψει πολύ. Όμως μέσα σε αυτά τα οχτώ δύσκολα χρόνια, η ζωή μου απέκτησε νόημα που το λένε Νουρ, Κουλσούμ και Μαρία». Είναι τα τρία παιδιά που έχει αποκτήσει με τη Μομπίνα. Η Μομπίνα είναι και αυτή Ροχίγνκια. Συναντήθηκε με τον Σαΐντ στον τρίτο του σταθμό μετά τη φυγή του από τη Μιανμάρ – το Πακιστάν.

«Πρώτος μου σταθμός μετά τη Μιανμάρ ήταν το Μπαγκλαντές. Έμεινα μόνο δυο μήνες γιατί δεν ήμουν ασφαλής εκεί χωρίς ταυτότητα, φοβόμουν ότι θα με έστελναν πίσω». Επόμενος σταθμός η γειτονική Ινδία και το Χαϊντεραμπάντ, όπου ο Σαΐντ έζησε και εργάστηκε για δυο χρόνια σε ένα μεγάλο οπωροπωλείο. Έφυγε πάλι, αυτή τη φορά για το Πακιστάν. Τέσσερα χρόνια στο Καράτσι δούλεψε σε οικοδομές, γνώρισε και ερωτεύτηκε τη Μομπίνα. «Γι’ αυτό πήγα στο Πακιστάν. Για να γνωρίσω τη γυναίκα μου», λέει και χαμογελά με την καρδιά του.

Ο Σαΐντ, η Μομπίνα και ο μικρός Νουρ έφυγαν μαζί από το Πακιστάν. Δεν του έδιναν ταυτότητα ούτε εκεί. «Δεν άντεχα πια χωρίς ταυτότητα. Δε γίνεται να ζω έτσι». Φτάσανε στο Ιράν. Η οικογένεια έμεινε εκεί τέσσερεις μήνες για να γεννηθεί το δεύτερό τους παιδί, τη Κουλσούμ.

Από το Ιράν στην Τουρκία και από την Τουρκία στη Λέσβο. Στη Λέσβο μαζί με τον Σαΐντ και τη Μομπίνα, έφτασαν άλλοι δεκατρείς (13) Ροχίνγκια – ο Σαΐντ λέει ότι σήμερα ζουν και οι δεκατρείς στην Ελλάδα. Λίγο καιρό μετά την άφιξή του στην Ελλάδα, ο Σαΐντ έμαθε από τον αδερφό του ότι κι αυτός κατάφερε να φτάσει στη χώρα με την οικογένειά του.

Στο νησί που σήμαινε για αυτούς την είσοδο στην Ευρώπη, η Μομπίνα γέννησε το τρίτο τους παιδί: «Ευτυχώς δε γέννησε στο δρόμο», λέει ο Σαΐντ και την αγκαλιάζει. Η Μομπίνα δεν καταλαβαίνει τίποτα από όσα λέει ο Σαΐντ σε εμάς, γιατί μαζί του μιλάμε αγγλικά, ενώ εκείνη δε γνωρίζει άλλη γλώσσα εκτός από αυτή των Ροχίνγκια. Τον αγκαλιάζει κι αυτή.

Τα αγγλικά ο Σαΐντ τα έμαθε στη Λέσβο πηγαίνοντας στα μαθήματα που προσφέρονται εκεί από τις ανθρωπιστικές οργανώσεις. Μόρια, Καρά Τεπέ, αλλά μετά «ευτυχώς ήρθε η στιγμή που θα μας δινόταν ένα σπίτι». Η οικογένειά του εντάχθηκε στο πρόγραμμα στέγασης του SolidarityNow το Δεκέμβριο του 2017, μετά από παραπομπή της οργάνωσης Ηλιαχτίδα.

Η εκπαίδευση, αδιαπραγμάτευτο δικαίωμα για τα παιδιά του

Και από τότε άρχισαν τα όνειρα να βρίσκουν χώρο για τους γονείς των τριών μικρών Ροχίνγκια οι οποίοι θα ζήσουν πια στην Ευρώπη, απόγονοι ενός πολύπαθου και συγχρόνως μοναδικού λαού, που είναι μια φυλετική σύμμειξη προσδίδοντας στους ανθρώπους του ινδικά και μογγολικά φυσικά χαρακτηριστικά, αλλά και χαρακτηριστικά της ινδοευρωπαϊκής φυλής.

Η εξασφάλιση στέγης και η αργοπορημένη αλλά αίσια απόφαση άδειας διαμονής στην Ελλάδα έχουν επιτρέψει στον Σαΐντ και τη Μομπίνα να ονειρεύονται ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά τους, κάτι που δεν μπορούσαν καν να φανταστούν μερικά χρόνια πριν. «Χρειάζομαι μόνο μια δουλειά και όλα τα άλλα θα έρθουν, είμαι χαρούμενος εδώ», μας λέει ο Σαΐντ με έναν πιο αισιόδοξο τόνο όταν πια έχουμε αφήσει πίσω μας τη συζήτηση για το παρελθόν. «Θέλω τα παιδιά μου να πάνε σχολείο. Να μάθουν ελληνικά-θέλω να μάθουν και να κάνουν περισσότερα από μένα».

Είναι αξιοσημείωτη η ένταση με την οποία ο Σαΐντ μιλά για το σχολείο των παιδιών του  και γενικά για την εκπαίδευση. Ο ίδιος δεν είχε ποτέ την ευκαιρία να πάει σχολείο, αναγνωρίζει όμως τη σημασία του και το θεωρεί αδιαπραγμάτευτο δικαίωμα των παιδιών του. Και πράγματι ο μεγάλος τους γιος, ο Νουρ, τεσσάρων χρονών, είναι μαθητής στο προ-νήπιο και μαθαίνει τα πρώτα του ελληνικά! Όταν ο Νουρ δεν είναι στο σχολείο, όλη η οικογένεια μαζί γνωρίζει την πόλη μέσα από καθημερινές βόλτες. Η αγαπημένη τους είναι από το σπίτι τους στο Πολυτεχνείο και στο Πεδίο του Άρεως.

Ο Σαΐντ θέλει η ιστορία του να κλείσει με τα δικά του λόγια και δε θα μπορούσε αλλιώς: «Δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς τα παιδιά μου. Βλέπω ανθρώπους μόνους από το Μπαγκλαντές και δεν μπορώ να το διανοηθώ. Έχασα όλους τους δικούς μου, αλλά έχω τα παιδιά. Όσο για τους Ροχίνγκια, είμαι περήφανος που ανήκω σε αυτό τον λαό. Οι Ροχίνγκια δεν έχουν ποτέ πειράξει κανέναν, δεν αγαπούν τον πόλεμο. Στην Ελλάδα που δεν είναι μουσουλμανική χώρα και δεν είναι η χώρα μου, είμαι ασφαλής. Στη δική μου γιατί δεν είμαι; Φοβάμαι για τους Ροχίνγκια, ανησυχώ για το μέλλον, παρότι εγώ τώρα αισθάνομαι ασφαλής».

** Σύμφωνα με την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, περισσότεροι από 1 εκατομμύριο πρόσφυγες Ροχίνγκια διέφυγαν από τη βία στη Μιανμάρ σε διαδοχικά κύματα από τις αρχές της δεκαετίας του 1990. Το τελευταίο ξέσπασμα βίας κατά των Ροχίνγκια που έχει χαρακτηριστεί ως εθνοκάθαρση και γενοκτονία από τον ΟΗΕ, την οργάνωση Human Rights Watch, διεθνείς φορείς και που ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 2016, οδήγησε τον Αύγουστο του 2017 ένα ακόμη μεγάλο κύμα Ροχίνγκια προς το Μπαγκλαντές, φτάνοντας τον συνολικό αριθμό που αναζητούν άσυλο εκεί στους 723,000.

Διαβάστε περισσότερα για τους Ροχίνγκια: https://www.unhcr.org/rohingya-emergency.html, https://www.hrw.org/tag/rohingya-crisis, https://www.hrw.org/news/2018/08/21/myanmar-security-forces-torture-rohingya-returnees, “Myanmar’s ‘Gravest Crimes’ Against Rohingya Demand Action, U.N. Says”

*Τα μέλη της οικογένειας του Σαΐντ Χουσσεΐν ζουν σε ανεξάρτητο διαμέρισμα στο κέντρο της Αθήνας, ως ωφελούμενοι του προγράμματος στέγασης του SolidarityNow, που υλοποιείται στο πλαίσιο του ESTIA – Πρόγραμμα Έκτακτης Ανάγκης Υποστήριξης για την Ένταξη & τη Στέγαση, το οποίο στηρίζεται από την Ύπατη Αρμοστεία του Ο.Η.Ε. για τους Πρόσφυγες και χρηματοδοτείται από την Υπηρεσία Ανθρωπιστικής Βοήθειας & Πολιτικής Προστασίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ECHO).

N., ωφελούμενος της υπηρεσίας ψυχολογικής συμβουλευτικής και ψυχοθεραπείας στο Κέντρο Αλληλεγγύης Αθήνας

Είναι απόγευμα, 11 Σεπτεμβρίου 2018 και ο κος Ν. πρόκειται να παρακολουθήσει μια από τις προγραμματισμένες του συνεδρίες με την ψυχολόγο του Κέντρου Αλληλεγγύης Αθήνας (ΚΑΑ). Σε μερικά λεπτά θα ενημερωθεί ότι έχει αναγνωριστεί ως πρόσφυγας. Ένα χρόνο πριν, τον Οκτώβριο του 2017 ο κος Ν. έφτασε στην Ελλάδα από την Υεμένη, εκδιωγμένος από τον γενέθλιο τόπο του, εξαιτίας των θρησκευτικών του πεποιθήσεων. Φτάνοντας στην Ελλάδα, οι τρεις πρώτοι μήνες ήταν εξαιρετικά δύσκολοι, σε ό,τι αφορά την ψυχολογική του κατάσταση. Κύριος παράγοντας αυτού ήταν η σχέση με την οικογένειά του, που βρίσκεται ακόμα πίσω στην Υεμένη. Έχοντας ξοδέψει όλα τα χρήματα που είχε, προσπαθώντας να ανταπεξέλθει στις καθημερινές ανάγκες, ο κος Ν. αποφάσισε να επισκεφτεί το Κέντρο Αλληλεγγύης του SolidarityNow στην Αθήνα, ώστε να λάβει υποστήριξη.

Την πρώτη μέρα που επισκέφτηκε το Κέντρο Αλληλεγγύης μαζί με ένα φίλο του, ενημερώθηκε για τις παρεχόμενες υπηρεσίες, δίστασε όμως να μιλήσει, φοβούμενος πως ο φίλος του θα το εκλάμβανε ως αδυναμία του. Μερικές μέρες αργότερα επισκέφτηκε ξανά το Κέντρο όπου και μίλησε με κοινωνικό λειτουργό. Καθώς εξηγούσε τι έχει περάσει, ξέσπασε σε κλάματα. Έχοντας αντιληφθεί πόσο ευάλωτος ήταν, ο κοινωνικός λειτουργός τον συμβούλεψε να παρακολουθήσει συνεδρίες με ψυχολόγο. Μια εκ των ψυχολόγων του Κέντρου ήρθε σε επικοινωνία μαζί του άμεσα. Κατά τη διάρκεια των συνεδριών, η ψυχολόγος κατάφερε να τον βοηθήσει στην προσπάθειά του να τακτοποιήσει τη ζωή του στην Ελλάδα, να επαναπροσδιορίσει τη σχέση με την οικογένειά του, αλλά και να εκφράσει τις αδυναμίες του. Δηλώνει ότι δημιούργησε ασφαλή δεσμό με τους επαγγελματίες του Κέντρου και αναφέρει χαρακτηριστικά ότι «θα είχα τρελαθεί αν βρισκόμουν κάπου στην πλατεία Ομονοίας».

Παράλληλα, η ψυχολόγος του συνέστησε να μιλήσει με δικηγόρο, για να υποβάλει αίτημα ασύλου, καθώς δεν είχε καθόλου γνώση για τα νομικά ζητήματα. Αυτή η υποστήριξη του παρασχέθηκε από δικηγόρο της οργάνωσης Refugee Legal Support (RLS), η οποία εντάχθηκε πρόσφατα στις ήδη υπάρχουσες υπηρεσίες του Κέντρου Αλληλεγγύης Αθήνας, λειτουργώντας συμπληρωματικά με τη νομική υπηρεσία. Οι δικηγόροι της συγκεκριμένης οργάνωσης, εργάστηκαν πάνω στην υπόθεση του κυρίου Ν. προσπαθώντας να τη φέρουν εις πέρας, μέσα από τη σωστή πληροφόρηση και δίνοντας έμφαση στην κάθε λεπτομέρεια σχετικά με τη διαδικασία υποβολής αίτησης ασύλου. Ο κος Ν. σήμερα δηλώνει: «Το Solidarity Now βοήθησε πολύ προς αυτή την κατεύθυνση, με την ψυχολόγο τους διερμηνείς και τους δικηγόρους να είναι οικογένεια για εμένα».

*Ο Ν. είναι ένας από τους ωφελούμενους που δέχονται τις υπηρεσίες που προσφέρονται δωρεάν σε Έλληνες, πρόσφυγες και μετανάστες στο Κέντρο Αλληλεγγύης του SolidarityNow στην Αθήνα. Βρείτε περισσότερα για τις δωρεάν υπηρεσίες του Κέντρου Αλληλεγγύης Αθήνας: https://www.solidaritynow.org/kentro-allileggiis-athinas/

Η Σανά σήμερα είναι πολύ χαρούμενη, όχι μόνο γιατί παρέλαβε το πιστοποιημένο δίπλωμά της στην τέχνη της ονυχοπλαστικής, αλλά και επειδή γιορτάζει τα γενέθλιά της, γίνεται 22 χρονών. Στη μικρή γιορτή, που οργάνωσε το Κέντρο Υποστήριξης Προσφύγων του SolidarityNow στη Θεσσαλονίκη για όσους παρακολούθησαν με επιτυχία το δωρεάν σεμινάριο μανικιούρ-πεντικιούρ, μαζί με τη Σανά είναι και η μητέρα της, η οποία αισθάνεται περήφανη για την κόρη της.

Η Σανά κατάγεται από το Πακιστάν και βρίσκεται στην Ελλάδα τους τελευταίους 7 μήνες. Μιλάει άπταιστα αγγλικά. Έχει σπουδάσει μαθηματικός, όπως και η μητέρα της. Μάλιστα, είχε ξεκινήσει και ένα μεταπτυχιακό, το οποίο όμως δεν μπόρεσε να ολοκληρώσει καθώς αναγκάστηκε να φύγει από τη χώρα της. Όνειρό της είναι να συνεχίσει τις σπουδές της και να κάνει διδακτορικό. Η μητέρα της, μεγάλωσε εκείνη και τα δυο αδέρφια της να αγαπούν τα μαθηματικά. «Τα μαθηματικά είναι η αγάπη μου», μας δηλώνει. Λένε ότι τα μαθηματικά χρειάζονται φαντασία. «Τα μαθηματικά είναι ένα αληθινό παιχνίδι φαντασίας. Είναι αληθινά. Οι άνθρωποι πιστεύουν ότι ο άγνωστος x δεν υπάρχει, αλλά είναι πάντα εκεί και χρειάζεται να είσαι ανοιχτόμυαλος για να τον δεις», μας εξηγεί.

Η Σανά είναι αεικίνητη και πολυπράγμων, γράφει ποίηση, διαβάζει λογοτεχνία και θέλει να εκδώσει το δικό της βιβλίο ποίησης. Ήδη έχει φανταστεί τον εαυτό της να δίνει συνέντευξη στους δημοσιογράφους για το βιβλίο της. Η θέλησή της να μάθει ελληνικά και να συνεχίσει τις σπουδές τις στην Ελλάδα, την οδήγησε στο Κέντρο Υποστήριξης Προσφύγων του SolidarityNow στη Θεσσαλονίκη. Παρακολουθούσε ήδη μαθήματα ελληνικών σε κάποιο άλλο χώρο, αλλά δεν ήταν ικανοποιημένη. Κάποιος της μίλησε για το εκπαιδευτικό πρόγραμμα που υλοποιεί η οργάνωση και έτσι αποφάσισε να έρθει και να γραφτεί στα μαθήματα. Πρώτα της έκλεισαν ένα ραντεβού, αλλά επειδή μεσολαβούσαν οι διακοπές των Χριστουγέννων τα μαθήματα θα ξεκινούσαν αργότερα και αυτό αρχικά την αποθάρρυνε. Τελικά όμως ήρθε και ξεκίνησε μαθήματα στο τμήμα του Κώστα. «Ο Κώστας είναι πολύ καλός δάσκαλος, και εγώ και η μητέρα μου τον αγαπάμε πολύ, όπως κι όλοι οι μαθητές του», επισημαίνει.

Κάθε Σάββατο η Σανά και οι συμμαθητές της, από τις 9 το πρωί μέχρι και τις 5 το απόγευμα, πήγαιναν στο «Ινστιτούτο Ανάπτυξης Απασχόλησης» στη Θεσσαλονίκη για να μάθουν τα μυστικά της τέχνης της ονυχοπλαστικής. Ως πιο θετικό μυαλό, είχε κάποιους ενδοιασμούς στην αρχή για το αν θα της αρέσουν τα μαθήματα. Βασικά πίστευε ότι θα ήταν βαρετά, αλλά η οπτική της άλλαξε όταν άρχισε να πηγαίνει στα σεμινάρια. «Παρατήρησα ότι πολλές γυναίκες είχαν περιποιημένα τα νύχια τους. Έτσι ήθελα να μάθω και εγώ πώς το κάνουν αυτό. Έμαθα πολλά νέα πράγματα. Υπάρχουν τόσες πολλές διαφορετικές τεχνικές, που ποτέ μου δεν το είχα φανταστεί. Μου άρεσαν πολύ τα μαθήματα, η δασκάλα μας ήταν πολύ συμπαθητική και είχα πολλές ευχάριστες στιγμές με τους συμμαθητές μου», αναφέρει.

Δεν έχασε ποτέ της καμία παράδοση, μάλιστα ήταν από τους πρώτους που έρχονταν στην τάξη. Πριν τα μαθήματα, τα Σάββατα συνήθιζε να μένει σπίτι, αλλά με τα μαθήματα τα Σάββατά της απέκτησαν χρώμα. Πλέον, κρατάει χαμογελαστή στα χέρια της το δίπλωμά της. «Αυτό το δίπλωμα είναι το δώρο των γενεθλίων μου!» λέει με περηφάνια. Επόμενός της στόχος τώρα είναι να αποκτήσει το δικό της σαλόνι ομορφιάς. Συνδυάζονται άραγε τα μαθηματικά με το μανικιούρ-πεντικιούρ; Η Σανά υποστηρίζει πως ναι. «Όταν ασχολείσαι όλη την ημέρα με τα μαθηματικά νιώθεις κουρασμένος. Το μανικιούρ-πεντικιούρ με χαλαρώνει, και αισθάνομαι ότι περιποιούμαι και τον εαυτό μου ως γυναίκα», μας επισημαίνει.

Πώς είναι άραγε η ζωή στην Ελλάδα για ένα νέο κορίτσι από το Πακιστάν; Η Σανά απάντησε με έναν τίτλο ενός τραγουδιού των Beatles: «Εδώ είμαστε ελεύθεροι σαν τα πουλιά, μπορούμε να πάμε όπου θέλουμε». Ο καλός καιρός, η φιλικότητα και το χαμόγελο των ανθρώπων, είναι κάποιοι από τους βασικούς λόγους που την κάνουν να θέλει να μείνει στην Ελλάδα. «Δεν αισθάνεσαι ποτέ σου μόνος στην Ελλάδα, πολλοί άνθρωποι είναι γύρω σου, και ιδιαίτερα στο Κέντρο Υποστήριξης Προσφύγων. Όποιος κι αν έρχεται τον υποδέχονται με χαμόγελο. Έχουν μια πολύ δυνατή σχέση με τους ανθρώπους. Δεν μπορώ να βρω μια λέξη που να χαρακτηρίζει αυτή τη σχέση. Αυτό που νιώθω εδώ είναι ένα συναίσθημα που μου είχε λείψει πίσω στο Πακιστάν. Όλοι αισθάνονται μοναδικοί στη ζωή τους, και εδώ έγινα μοναδική και εγώ», μας εξηγεί.

Η Σανά είναι αισιόδοξη για τη ζωή της και το μέλλον της. Υποστηρίζει ότι η μητέρα της, την έχει μεγαλώσει να σκέφτεται και να νιώθει έτσι: «μου έδωσε όλη της τη θετική ενέργεια». «Ακόμα και όταν οι άλλοι άνθρωποι πιστεύουν ότι όλα είναι μαύρα, εγώ λέω όχι, πάντα υπάρχει ένα φως εκεί έξω», λέει με σιγουριά, πείθοντας ακόμα και εμάς. Ακούγοντάς την να μιλάει έτσι για τη ζωή, θυμόμαστε τους στίχους ενός τραγουδιού των Smiths, «υπάρχει ένα φως που ποτέ δε σβήνει».

Κλείνοντας την ενδιαφέρουσα συζήτησή μας, τη ρωτάμε αν θέλει να στείλει ένα μήνυμα. Εκείνη χαμογελάει και τοποθετώντας στωικά τα χέρια της πάνω στο τραπέζι μάς λέει μια πολύ γνωστή φράση που είχε πει ο πρώτος Πακιστανός Νομπελίστας φυσικός, ο Αμπντούλ Σαλάμ «ποτέ μη σταματάς να μαθαίνεις, γιατί η ζωή δε σταματάει ποτέ να διδάσκει». «Κάθε στιγμή πρέπει να μαθαίνουμε. Στην αρχή, πίστευα ότι τα σεμινάρια δε θα ήταν ενδιαφέροντα, θεωρούσα ότι ήταν κάτι απλό. Στη συνέχεια όμως μου άρεσαν πάρα πολύ. Λυπάμαι πολύ για όσους έχασαν την ευκαιρία να τα παρακολουθήσουν. Αισθάνομαι όμως πολύ τυχερή που ολοκλήρωσα τα μαθήματα και κρατάω πλέον στα χέρια μου το δίπλωμά μου», ολοκληρώνει λέγοντας η Σανά.

*Το Κέντρο Υποστήριξης Προσφύγων υποστηρίζεται από την Ύπατη Αρμοστεία του Ο.Η.Ε. για τους Πρόσφυγες (UNHCR) και την UNICEF και χρηματοδοτείται από την Υπηρεσία Ανθρωπιστικής Βοήθειας και Πολιτικής Προστασίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ECHO).

**Το Εκπαιδευτικό Πρόγραμμα του SolidarityNow υλοποιείται με την υποστήριξη της UNICEF και τη χρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, τμήμα Ανθρωπιστικής Βοήθειας.