ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

Αφιέρωμα του SolidarityNow στις 16 Ημέρες Ακτιβισμού κατά της Έμφυλης Βίας

Δημοσιεύτηκε στις 14/12/20

Το SolidarityNow τίμησε τις 16 Ημέρες Ακτιβισμού ενάντια στην Έμφυλη Βία με μια σειρά ενεργειών ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης που διοργάνωσαν οι Υπεύθυνες των Χώρων Γυναικών στα Κέντρα Υποστήριξης Παιδιού & Οικογένειας που λειτουργεί η οργάνωση σε 14 ανοιχτές δομές φιλοξενίας προσφύγων και μεταναστών σε ολόκληρη τη χώρα.

Μέσα από τις ενέργειες αυτές, οι γυναίκες που διαμένουν στους χώρους φιλοξενίας πήραν μέρος σε συζητήσεις ευαισθητοποίησης, μοιράστηκαν ενημερωτικό υλικό και αποτύπωσαν με προσωπικό τρόπο τις μορφές της έμφυλης βίας, αλλά και δυνατά μηνύματα ενάντια στη βία και υπέρ της στήριξης μεταξύ των γυναικών.

Οι 16 Ημέρες Ακτιβισμού ενάντια στην Έμφυλη Βία, ξεκίνησαν στις 25 Νοεμβρίου -Παγκόσμια Ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών-, και διήρκησαν έως την Παγκόσμια Ημέρα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στις 10 Δεκεμβρίου.

*Το Πρόγραμμα «Κέντρα Υποστήριξης Παιδιού και Οικογένειας» του SolidarityNow υποστηρίζεται από τη UNICEF Greece και τον IOM Greece με τη χρηματοδότηση της Ε.Ε.

«Μέρες λοκντάουν, μέρες πανδημίας»

Δημοσιεύτηκε στις 09/12/20

10.12.2020 | Παγκόσμια Ημέρα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων

«Μέρες λοκντάουν, μέρες πανδημίας»

Του Θοδωρή Ζέη, Δικηγόρος

Νομική Υπηρεσία Κέντρου Αλληλεγγύης Αθήνας

Μέρες λοκντάουν, μέρες πανδημίας. Για όλο τον κόσμο; Όχι βέβαια.

Ένας νεαρός από τη Γουινέα είναι αναγκασμένος να ταξιδέψει από τη Θεσσαλονίκη των εκατοντάδων κρουσμάτων με το τρένο στην Αθήνα, για να κάνει τη συνέντευξή του σύμφωνα με τον προγραμματισμό στο Περιφερειακό Γραφείο Ασύλου Αττικής.

Ναι, τα παιδιά αυτά είναι υποχρεωμένα να στείλουν SMS για να πάνε στο σούπερ-μάρκετ δίπλα στο σπίτι τους, αλλά αν πρόκειται για τη συνέντευξή τους, είναι επίσης υποχρεωμένα να διασχίσουν όλη τη χώρα εν μέσω καραντίνας, με κίνδυνο να αρρωστήσουν ή να μεταφέρουν τον ιό, προκειμένου να προχωρήσουν απρόσκοπτα οι διαδικασίες ασύλου. Το ίδιο και ο δικηγόρος του. Αν και εκείνος, σύμφωνα με τον Νόμο, αν δεν μπορεί να είναι παρών, η συνέντευξη διεξάγεται χωρίς την παρουσία του…

Ήταν όμως εκεί. Κι ας είχε κάνει μόλις το τεστ που βγήκε αρνητικό μετά από κρούσμα στην ομάδα της δουλειάς. Το Κέντρο Αλληλεγγύης είναι στην πρώτη γραμμή…

Μαίτρ*, δεν έχω χρήματα να πάρω το τρένο…
Θα εισηγηθώ να σου πληρώσουμε εμείς το εισιτήριο.

Όλα έγιναν πολύ γρήγορα. Βρήκαμε άμεσα τις λύσεις κι ας ήταν αργά το απόγευμα. Την επόμενη μέρα τον είχαμε έγνοια.. Θα έφτανε ασφαλής;

Είσαι εντάξει;
Εντάξει Μαιτρ.
Ξέχασα να σε ρωτήσω, είχες κάπου να περάσεις τη νύχτα;
Κάπως τα κατάφερα μαιτρ..

Το πρωί της συνέντευξης ήταν δυνατός και ήρεμος. Δεν έκλεισε μάτι όλη νύχτα. Τριγύρναγε προσπαθώντας να βάλει σε τάξη όσα είχαμε πει μαζί για αυτή τη μέρα. Και τις αγωνίες του. Για όλα. Για ό,τι άφησε πίσω πριν λίγα χρόνια, για τα νιάτα του και μια ολόκληρη ζωή που θα κριθεί σε λίγες ώρες.

Μπήκαμε στο δωμάτιο της συνέντευξης. Τέσσερα άτομα με μάσκες και πλεξιγκλάς να μας χωρίζει. Ασφυκτικά στενός χώρος σαν τη φοιτητική μου κουζίνα. Ήμουν πολύ φορτισμένος. Διαμαρτυρήθηκα πολύ έντονα στη χειρίστρια γι’ αυτή την κατάσταση. Μίλησα για τα δικαιώματα των «ευάλωτων» που θεωρούνται αναλώσιμα. Για την αξιοπρέπεια…Η χειρίστρια με άκουγε με κατανόηση. Η διερμηνέας το ίδιο. Για μια στιγμή, μια μικρή στιγμή, άκουσα τις αναπνοές μας μέσα από τις μάσκες…

Ο μικρός με την πρώτη ερώτηση, δεν σταμάτησε να μιλάει. Χωρίς να πάρει ανάσα, ήταν αδύνατον να τον σταματήσει κανείς. Σαν φουσκωμένος χείμαρρος, δεν ξέχασε τίποτα στον ρου της αφήγησης. Μισή ώρα αργότερα, έβαζε τελεία, λέγοντας, «και τώρα στη Θεσσαλονίκη που ζω, γράφτηκα και παρακολουθώ το Λύκειο».

Όταν ήρθε η σειρά μου να κάνω ερωτήσεις, στο τέλος, δεν κρατήθηκα: «πες μου σε παρακαλώ, πως σου ήρθε να γραφτείς στο Λύκειο στη Θεσσαλονίκη; Σε βοήθησε κάποια οργάνωση;» «Όχι Μαιτρ. Μόνος μου το σκέφτηκα και έψαξα. Ήθελα να κάνω κάτι για μένα».

Χωρίσαμε στα φανάρια της Κατεχάκη. Του πρότεινα να τον πάω μέχρι τον Σταθμό Λαρίσης με ταξί. Αλλά είχε ακόμη χρόνο και θα περπάταγε λίγο.

Ξαφνικά γύρισε και με κοίταξε. Τα μάτια του ήταν κόκκινα. Από την κούραση, από την ένταση, από τη συγκίνηση. Μου έδωσε το χέρι.

-Μαίτρ…ένα μεγάλο ευχαριστώ σε σένα και την οργάνωσή σου γι’ αυτή τη βοήθεια. Ήταν πολύ σημαντικό για μένα.

– Καλό δρόμο μικρέ!

Μέρες «κοινωνικής αποστασιοποίησης»; Σίγουρα όχι..

(Ήταν ένα καθημερινό επεισόδιο από τη δουλειά της Ομάδας Νομικής Στήριξης του Κέντρου Αλληλεγγύης Αθήνας)

*Μαίτρ: Δικηγόρος για Γαλλόφωνους

Από το Μάιο 2019, το Κέντρο Αλληλεγγύης Αθήνας χρηματοδοτείται από το EEA and Norway Grants, με διαχειριστή της δωρεάς τους HumanRights360 και ΣΟΛ CROWE. Το ΚΑΑ υποστηρίζεται επίσης από τον Δήμο Αθηναίων.

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ_«Το ζητούμενο είναι ένα – και είναι η πραγματική ένταξη»

Δημοσιεύτηκε στις 09/10/20

Φωτεινή, εκπαιδευτικός, Κέντρο Ένταξης, Αθήνα

Η Φωτεινή εργάζεται στο χώρο της Κοινωνίας των Πολιτών από το 2016. Είναι φιλόλογος και διδάσκει ελληνικά σε πρόσφυγες και μετανάστες. Από το 2019 εργάζεται στο Εκπαιδευτικό Κέντρο Ένταξης του SolidarityNow για το πρόγραμμα “HELIOS”* διδάσκοντας ελληνικά σε ενήλικες αναγνωρισμένους πρόσφυγες που ζουν στην Ελλάδα.

Και όλο αυτόν τον καιρό που βρίσκεται κοντά στους ανθρώπους και στην καθημερινή προσπάθεια των φορέων και των εργαζόμενών τους να τους ανακουφίσουν και να τους ενδυναμώσουν να συνεχίσουν τη ζωή τους, είναι για την ίδια ξεκάθαρος ο στόχος: «το ζητούμενο είναι ένα – και είναι η πραγματική ένταξη και αυτή επιτυγχάνεται μέσα από την εκπαίδευση».

Με αυτό στο μυαλό, αλλά και στην καρδιά της, διδάσκει η Φωτεινή κάθε μέρα την ελληνική γλώσσα σε ανθρώπους που μένουν στην Ελλάδα αλλά δεν είναι Έλληνες, είναι όμως ίσοι με όλους και αξίζουν τις ίδιες ευκαιρίες – «Δεν είναι μόνο το αυστηρά γνωστικό κομμάτι», συμπληρώνει, «είναι η προέκταση που προσφέρεται μέσα από το πρόγραμμα, για την αξιοποίηση της γνώσης που λαμβάνουν οι άνθρωποι στην καθημερινότητά τους. Τους δίνουμε την ευκαιρία να αποκτήσουν το βασικό εφόδιο, τη γνώση των ελληνικών, αλλά και μια σειρά άλλων δεξιοτήτων που σχετίζονται με την κοινωνική συμπεριφορά, την επικοινωνία, την οργάνωση και διαχείριση χρόνου».

Η Φωτεινή περιγράφει τα θετικά του προγράμματος “HELIOS”, τα οποία, όπως μας λέει, αποτυπώνονται στις ζωές των ανθρώπων. Έτσι θαυμάζει τον μαθητή της που ξεκίνησε την παρακολούθηση των μαθημάτων χωρίς κανένα κίνητρο παρά μόνο αποδεχόμενος την υποχρεωτική διάστασή του, και σήμερα έχει φτάσει να είναι διερμηνέας και εμψυχωτής των συμμαθητών του! Αντίστοιχα, καμαρώνει για τον μαθητή της που δουλεύει σκληρά, αλλά είναι πολύ τυπικός και συνεπής με τα μαθήματά του και εκφράζει την ευγνωμοσύνη του για την πρόοδό του – «έχουμε γίνει τα σημεία αναφοράς του», περιγράφει χαμογελαστά η Φωτεινή.

«Η κατάλληλη δομή και οργάνωση του εκπαιδευτικού προγράμματος, το συγκεκριμένο βιβλίο, η κουλτούρα της τάξης, η διασύνδεση με εργασιακούς συμβούλους, αποτελούν στοιχεία του “HELIOS” που διευκολύνουν τόσο τη δική μας τη δουλειά, αλλά κυρίως ενισχύουν την υγιή πολυπολιτισμική ανταλλαγή, τη συνεργασία, την ανεκτικότητα. Επιπλέον, μια θετική και αισιόδοξη παρατήρηση είναι ότι στο πρόγραμμα υπάρχει μεγάλη συμμετοχή ανδρών και γυναικών – δεν υφίστανται κανένας διαχωρισμός, και αυτό είναι ελπιδοφόρο». Για τη Φωτεινή αυτή είναι η επιτυχία της δουλειάς της, της εκπαίδευσης δηλαδή, η επιτυχία αυτού που και η ίδια αγαπά να κάνει στη ζωή της. «Όταν το μυαλό μου κάνει το ίδιο, κουράζομαι, αναζητώ να κάνω κάτι νέο», λέει η Φωτεινή, μια νέα γυναίκα, οπαδός της δια βίου μάθησης.

—————————————–

Πρόγραμμα HELIOS

Το SolidarityNow σε συνεργασία με τον Διεθνή Οργανισμό Μετανάστευσης (ΔΟΜ), και στο πλαίσιο υλοποίησης του προγράμματος HELIOS, έχει αναλάβει τη διοργάνωση και διεξαγωγή μαθημάτων ένταξης και καθοδήγησης ενηλίκων σε Εκπαιδευτικά Κέντρα Ένταξης, που λειτουργούν στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη και τα Ιωάννινα.

* To Solidarity Now είναι βασικός εταίρος υλοποίησης του Διεθνούς Οργανισμού Μετανάστευσης, στο πλαίσιο του προγράμματος “HELIOS”, που χρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή – Directorate General for Migration and Home Affairs (DG HOME).

Παρακολουθήστε τη νέα καμπάνια ευαισθητοποίησης του ΔΟΜ στον παρακάτω σύνδεσμο:

https://greece.iom.int/en/helios-national-sensitization-campaign

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ_«Εύχομαι στους μαθητές μου να μη σταματήσουν ποτέ να προσπαθούν και να μη νιώθουν μόνοι»

Δημοσιεύτηκε στις

Μαρία Νίνου, εκπαιδευτικός, Κέντρο Ένταξης, Ιωάννινα

Από την άλλη άκρη του τηλεφώνου η Μαρία Νίνου, Φιλόλογος, μιλάει για τα μαθήματα ελληνικών που παραδίδει σε αναγνωρισμένους ενήλικες πρόσφυγες, στο Εκπαιδευτικό Κέντρο Ένταξης του SolidarityNow στα Ιωάννινα. «Δε θα μιλήσω για το πλαίσιο των μαθημάτων», μας λέει στην αρχή της συζήτησής μας και πράγματι προτιμάει να μας μιλήσει για τους μαθητές της, το αγαπημένο της τμήμα, το Β1, που ετοιμάζεται να δώσει στα μέσα Οκτωβρίου εξετάσεις ελληνομάθειας και για το μεγάλο αριθμό των ανθρώπων που αναγκάζονται σχεδόν βίαια να εγκαταλείψουν τις σπουδές τους.

Η Μαρία ξεκίνησε να εργάζεται στο SolidarityNow το Γενάρη του 2020 και ανέλαβε το πρώτο της τμήμα λίγο πριν την επιβολή καραντίνας λόγω του νέου κορονοϊού. Τα μαθήματα «συνεχίστηκαν» μέσω των κοινωνικών δικτύων, όπου οι δάσκαλοι έστελναν εκπαιδευτικό υλικό στους μαθητές. Μετά από αυτή την δύσκολη αλλά συνάμα δημιουργική περίοδο, μαθητές και δάσκαλοι επέστρεψαν στις τάξεις τους. Εκεί όμως οι δάσκαλοι ήρθαν αντιμέτωποι με μια σκληρή αλήθεια. «Μαθητές με μεγάλες δυνατότητες, οι οποίοι θα είχαν σίγουρη επιτυχία στις εξετάσεις, έφυγαν από τη χώρα», τονίζει η Μαρία και συμπληρώνει «κάτι που δημιουργεί σε εμάς τους εκπαιδευτικούς μια μεγάλη ματαίωση». Στον αντίποδα, υπάρχουν και εκείνοι που δεν έφυγαν, που έμειναν εδώ και ετοιμάζονται να δώσουν εξετάσεις. Είναι τρία αδέρφια από τη Συρία ένα αγόρι και δύο κορίτσια, που σπουδάζουν στα ΙΕΚ, και κατάφεραν μέσα σε μικρό διάστημα να καλύψουν ένα μεγάλο και αρκετά δύσκολο κομμάτι της εξεταστέας ύλης. «Έχουν καταβάλλει μια υπέρμετρη προσπάθεια όχι μόνο τώρα, αλλά από την πρώτη μέρα που ήρθαν στην Ελλάδα. Είναι άνθρωποι με πολύ φιλότιμο και μεγάλη θέληση», μας λέει.

Αυτό που αρέσει στη Μαρία περισσότερο, όσον αφορά τη δουλειά της, είναι «να ξυπνάω στους μαθητές μου το κίνητρο να προσπαθούν», ενώ αυτό που την απογοητεύει είναι «να εγκαταλείπουν τις σπουδές τους». Προτιμάει να διδάσκει σε μεγαλύτερα τμήματα, γιατί εκεί υπάρχει άλλη αλληλεπίδραση με τους ανθρώπους. Μας μιλάει για ένα μαθητή της από το Ιράκ, ο οποίος αν και πολύ έξυπνος, δημιουργούσε πολλά προβλήματα στην τάξη με τη συμπεριφορά του. «Στην αρχή μας ταλαιπώρησε πολύ, αλλά πλέον έχει αλλάξει και έχει μια τρομερή εξέλιξη και σίγουρα θα περάσει στις εξετάσεις του Α2», μας λέει. «Αυτό που εύχομαι στους μαθητές μου, είναι να μη σταματήσουν ποτέ να προσπαθούν και να μη νιώθουν μόνοι. Στους συναδέλφους μου θα ήθελα να πω να κάνουν τη δουλειά τους με αγάπη γιατί ο μαθητής καταλαβαίνει αν τον νοιάζεσαι πραγματικά», καταλήγει.

Πρόγραμμα HELIOS

Δείτε τη νέα καμπάνια ευαισθητοποίησης του ΔΟΜ στον παρακάτω σύνδεσμο:

https://greece.iom.int/en/helios-national-sensitization-campaign

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ_ «Αυτό που προσπαθώ να μεταδώσω στους μαθητές μου από όλο τον κόσμο είναι την αγάπη μου να μαθαίνω»

Δημοσιεύτηκε στις 08/10/20

SolidarityNow

Εμμανουέλα, εκπαιδευτικός, Κέντρο Ένταξης, Αθήνα

Μόλις τελείωσε το μάθημά της, στο Κέντρο Ένταξης του προγράμματος “HELIOS”* στην Αθήνα, και στο διάλειμμά της επιθυμεί να μιλήσει για τη δουλειά της, για την εμπειρία της σε αυτό το πρόγραμμα, που κατά τη γνώμη της πράγματι αποτελεί «έναν δεύτερο ήλιο» για τους ωφελούμενούς του, μνημονεύοντας τον Πλάτωνα**.

Η Εμμανουέλα διδάσκει φιλολογικά μαθήματα σε ενήλικες αναγνωρισμένους πρόσφυγες που μένουν στην Ελλάδα. Η θεωρητική της γνώση στη διδασκαλία της ελληνικής ως δεύτερης/ξένης γλώσσας αποτέλεσε το εφόδιο για να διαλέξει να εργαστεί σε αυτόν τον τομέα της εκπαίδευσης, αλλά όχι μόνο: «Ήθελα πάντα να βοηθώ ανθρώπους να επικοινωνήσουν. Μου αρέσουν και οι διαφορετικές κουλτούρες, τα ήθη και έθιμα άλλων λαών, πάντα παρατηρούσα αυτές τις διαφορές που κάνουν όμως τις ζωές όλων μας τόσο πιο ενδιαφέρουσες. Και το πιο σπουδαίο για μένα είναι ότι όσο περισσότερο παρατηρείς και κατανοείς τις διαφορές τόσο πιο πιθανό είναι να βρεις ομοιότητες μεταξύ των λαών» – έτσι περιγράφει η Εμμανουέλα τον εαυτό της και απαντά στο ερώτημα γιατί διδάσκεις ελληνικά σε πρόσφυγες/μετανάστες, επιλέγοντας έναν δρόμο πιο δύσβατο από τον καθιερωμένο.

Διηγείται πολλές καθημερινές ιστορίες πολυπολιτισμικής επαφής, οι περισσότερες ευχάριστες και αστείες. Άλλωστε όποια κι αν είναι η σύνθεση της τάξης, τελικά όλοι γελούν με τα ίδια πράγματα, ακόμα κι όταν δε μιλούν μια κοινή γλώσσα. Αυτό είναι και που τη συγκινεί. Νοιώθει πολύ ευχαριστημένη που ανήκει σε μια ομάδα ανθρώπων, όπως αυτή του “HELIOS”, και αναγνωρίζει ότι «η συμβολή όλων είναι καταλυτικής σημασίας για αυτό που προσφέρουμε τελικά στους ωφελούμενους-μαθητές μας. Για παράδειγμα, πάρα πολλά ενδιαφέροντα και κυρίως χρήσιμα για το πώς θα προσεγγίσουμε τους μαθητές μας, τα μαθαίνουμε μέσα από την αλληλεπίδρασή μας με τους διερμηνείς. Έτσι γινόμαστε όλοι μια ομάδα, φορείς όλοι ξεχωριστών γνώσεων, που όταν συνδυάζονται προσφέρουν την κατάλληλη γνώση και καθοδήγηση στους ανθρώπους που την έχουν ανάγκη».

Η Εμμανουέλα χαμογελά όταν καλείται να μας διηγηθεί μια ξεχωριστή στιγμή και θυμάται μια μαθήτριά της που «κατά τη διάρκεια του μαθήματος, χτύπησε το τηλέφωνό της και έμαθε ότι απολύεται. Η ψυχολογική της κατάρρευση μέσα στην τάξη, αναστάτωσε όλους τους μαθητές και αμέσως την παρέπεμψα στην εργασιακή σύμβουλο του ΔΟΜ, που βρίσκεται στον ίδιο χώρο. Ακολούθως, έλαβε συμβουλές από λογιστή για να ενημερωθεί για τα δικαιώματά της, ακολουθήθηκε όλη η διαδικασία για να είναι σε θέση άμεσα να αναζητήσει αλλού εργασία και αμέσως η κατάσταση άλλαξε. Εξακολούθησε να έρχεται στα μαθήματα, ηρέμησε και με ψυχραιμία κατάφερε να συνεχίσει». Σύμφωνα με την Εμμανουέλα, το παραπάνω επιτυχές παράδειγμα έγινε εφικτό λόγω του καλά οργανωμένου και δομημένου προγράμματος που περιλαμβάνει διαφορετικές και διακριτές κατευθύνσεις. Η συνεργασία εκπαιδευτικών και εργασιακών συμβούλων εξασφαλίζει για τους ανθρώπους ένα πλαίσιο στήριξης απαραίτητο για να συνεχίσουν στην εκπαιδευτική διαδικασία βλέποντας άμεσα τον θετικό αντίκτυπο στην καθημερινή τους ζωή.

Η Εμμανουέλα είναι ευτυχής δασκάλα πολλών μαθητών από διαφορετικές χώρες του κόσμου και δια βίου μαθήτρια – τώρα μαθαίνει Φαρσί, την τέταρτη ξένη γλώσσα μετά τα Αγγλικά, Ιταλικά και τα Γαλλικά: «Μου αρέσει να είμαι καθηγήτρια. Αυτό που προσπαθώ να μεταδώσω όμως και στους μαθητές μου από όλο τον κόσμο είναι την αγάπη μου να μαθαίνω. Για να αγαπήσουν κι αυτοί τη μάθηση και να δουν ότι έτσι θα καλυτερεύσουν τη ζωή τη δική τους και των ανθρώπων γύρω τους».

—————————————–

Πρόγραμμα HELIOS

**«Η εκπαίδευση είναι δεύτερος ήλιος για τους ανθρώπους», Πλάτωνας.

Παρακολουθήστε τη νέα καμπάνια ευαισθητοποίησης του ΔΟΜ στον παρακάτω σύνδεσμο:

https://greece.iom.int/en/helios-national-sensitization-campaign

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ_«Η εκπαίδευση θα τους βοηθήσει να έχουν μια καλύτερη ζωή»

Δημοσιεύτηκε στις 06/10/20

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ_5 ΟΚΤΩΒΡΗ

#εκπαίδευση=ένταξη

«Η εκπαίδευση θα τους βοηθήσει να έχουν μια καλύτερη ζωή»

Χρύσα Ζηζοπούλου, εκπαιδευτικός, Κέντρο Ένταξης, Θεσσαλονίκη

Σε μια από τις αίθουσες του Εκπαιδευτικού Κέντρου Ένταξης του SolidarityNow στη Θεσσαλονίκη, η 33χρονη Χρύσα Ζηζοπούλου, φιλόλογος, παραδίδει μαθήματα ελληνικών σε αναγνωρισμένους ενήλικες πρόσφυγες. Λόγω της πανδημίας και περιορισμού της εξάπλωσης του ιού, ο αριθμός των μαθητών στην τάξη είναι πλέον αρκετά περιορισμένος. Η Χρύσα ξεκίνησε να εργάζεται στο Κέντρο το Φεβρουάριο του 2020 και έχει αναλάβει το τμήμα Α1 που απευθύνεται σε ανθρώπους που τώρα μαθαίνουν ελληνικά, καθώς και το τμήμα των αναλφάβητων.

Συζητάμε με τη Χρύσα για τις προκλήσεις που καλείται να αντιμετωπίσει στη δουλειά της. Άνδρες και γυναίκες ηλικίας 19 μέχρι και 48 χρονών από διάφορες χώρες, γονείς οι περισσότεροι, που έχουν πια «ξεφύγει» από τη διαδικασία της μάθησης, αυτοί είναι οι μαθητές της. «Οι ενήλικες μαθητές σε σύγκριση με τους ανήλικους, είναι πιο μαγκωμένοι, έχουν την αίσθηση της ντροπής, δύσκολα θα ξεδιπλωθούν. Ωστόσο είναι πιο συνεπείς όσον αφορά στις υποχρεώσεις τους. Σε αντίθεση με τα παιδιά, δημιουργούν ευκολότερα κοινωνικό κύκλο με αποτέλεσμα να εξασκούν περισσότερο τα ελληνικά», μας εξηγεί η Χρύσα. Η διδασκαλία ενηλίκων, και δη προσφύγων, εκτός από προκλήσεις έχει και πολλές ευχάριστες εκπλήξεις. Η Χρύσα μάς μιλάει για την επιμονή μιας γυναίκας, μονογονέας, να μάθει ελληνικά, η οποία έρχεται στο μάθημα μαζί με τη 2 ετών κόρη της. Οι συμμαθητές της χωρίς να φέρουν καμία δυσαρέσκεια έχουν αγκαλιάσει εκείνη και το παιδί της. Ένας άλλος κύριος πάλι, αναλφάβητος, έχει καταφέρει ύστερα από μεγάλη προσπάθεια να διαβάζει τις πινακίδες στο δρόμο, και τις ετικέτες των προϊόντων στο super market.

«Λατρεύω αυτή τη δουλειά. Όταν είμαι μέσα στην τάξη νιώθω γεμάτη. Και ύστερα η πραγματική ανταμοιβή είναι όταν βλέπεις την πρόοδο αυτών των ανθρώπων, οι οποίοι μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα αρθρώνουν τις πρώτες τους λέξεις. Με αυτούς τους ανθρώπους χτίζεις σχέσεις» μας λέει η Χρύσα και προσθέτει «εύχομαι να καταλάβουν πόσο σημαντική είναι η εκπαίδευση για τους ίδιους και για τα παιδιά τους. Η εκπαίδευση θα τους βοηθήσει να έχουν μια καλύτερη ζωή». Όσον αφορά τους συναδέλφους της εκπαιδευτικούς, θα ήθελε να τους υπενθυμίσει «να μη χάσουν την όρεξή τους και να μη σταματήσουν να έχουν προσδοκίες. Να μην απογοητεύονται γιατί τα εμπόδια είναι πολλά και γι΄αυτό χρειάζονται ενσυναίσθηση, απαραίτητη μέσα στην τάξη».

—————————————–

Πρόγραμμα HELIOS

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ ΗΛΙΚΙΑ* | 1η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ_Ο κύριος Αλί είναι 81 ετών και συνεχίζει να μάχεται για τη ζωή

Δημοσιεύτηκε στις 01/10/20

«Γέρος ναι, αλλά γερός. Και μάχιμος. Όσο ζούμε, πρέπει να πηγαίνουμε προς τα εμπρός. Πάντα πάλευα στη ζωή μου και θα συνεχίσω να το κάνω, όσο με κρατάνε τα πόδια μου».

Αυτή τη μέρα που γιορτάζουμε την Τρίτη Ηλικία, γιορτάζουμε τον κύριο Αλί από τη Συρία, 81 ετών σήμερα, ο οποίος έφτασε στα 78 για να αποκτήσει μια ακόμα ιδιότητα στη ζωή του. Αυτή του πρόσφυγα.

Ο κύριος Αλί ακολούθησε την οικογένεια της κόρης του στο ταξίδι της φυγής από τη Συρία, που ξεκίνησε λίγη ώρα μετά την έκρηξη βόμβας στην κουζίνα του σπιτιού της οικογένειας την ώρα που εκείνη καθόταν γύρω από το τραπέζι. Ήταν δεδομένο για αυτόν ότι θα ταξίδευε μαζί τους – «δεν έχω κανέναν άλλον και θα έκανα τα πάντα για να προστατεύσω τα εγγόνια μου. Εμένα δε με νοιάζει σε ποιον τόπο θα πεθάνω».

Έτσι και έγινε. Μετά την Τουρκία και την προσωρινή διαμονή στον καταυλισμό της Μόριας, στη Λέσβο, η οικογένεια εγκαταστάθηκε σε διαμέρισμα του SolidarityNow στην Αθήνα, στο πλαίσιο του προγράμματος στέγασης ESTIA**. «Είχα ακούσει ότι η Ελλάδα είναι όμορφη και οι άνθρωποί της φιλικοί». Και συμπληρώνει χαμογελώντας σαν παιδί πίσω από τα κόκκινα γυαλιά πρεσβυωπίας του: «Άλλωστε δεν είχα ταξιδέψει ποτέ εκτός Συρίας».

Ο κύριος Αλί, χήρος και πατέρας μιας κόρης, ταλαιπωρήθηκε για να φτάσει στην Ελλάδα. Και πριν όμως δεν είχε εύκολη ζωή. Είναι ένας άνθρωπος που κυριολεκτικά τα χέρια του, που δούλεψαν πολύ, τον έκαναν τελικά έναν πετυχημένο επιχειρηματία. Αυτά τα χέρια που από νωρίς φάνηκε να έχουν ταλέντο στο ράψιμο. Έτσι ο κύριος Αλί ξέφυγε από το μέχρι τότε πεπρωμένο του που ήταν να εργάζεται ως υπηρέτης, μοίρα που καθορίστηκε εκείνα τα χρόνια από τη φτωχή οικογένειά του.

Όμως η τύχη του χαμογέλασε και ένας φίλος του τού πρότεινε να εργαστεί μαζί του στο ράψιμο μαντηλιών. Το έκανε και στη συνέχεια με τη σκληρή δουλειά, κατάφεραν να γίνουν συνέταιροι και τελικά να δημιουργήσουν μαζί μια βιοτεχνία εξαγωγής προϊόντων από μετάξι. Δουλεύοντας έμαθε να γράφει και να διαβάζει. Αυτή η βιοτεχνία έδωσε στην οικογένεια τη δυνατότητα να ζει εύπορα, κάτι που διακόπηκε βίαια από τον πόλεμο.

Ο κύριος Αλί δεν έχασε το κουράγιο του και ακόμα στηρίζει την κόρη του και την οικογένειά της με όποιον τρόπο μπορεί – συναισθηματικά, ηθικά, οικονομικά. Σήμερα, ο ίδιος και η οικογένειά του βρίσκονται πια στη Γερμανία, όπου κατάφεραν να επανενωθούν με το έκτο παιδί της οικογένειας, τη 17χρονη Σεχραζάτ.

Ο Αλί είναι μία απόδειξη του ενεργού ρόλου των ανθρώπων της τρίτης ηλικίας με τη βοήθεια που προσφέρουν στα παιδιά τους, αναλαμβάνοντας τη φροντίδα των εγγονών τους. Είναι ζωντανοί φορείς μετάδοσης πολύτιμων εμπειριών και γνώσεων και προσφέρουν συνολική υλική και άυλη στήριξη.

*Η Παγκόσμια Ημέρα για την Τρίτη Ηλικία γιορτάζεται κάθε χρόνο την 1η Οκτωβρίου. Υιοθετήθηκε από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ το 1990, για να αποτίσει τον οφειλόμενο φόρο τιμής στους ηλικιωμένους, αλλά και να επισημάνει τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν.

**Ο κύριος Αλί και η οικογένειά του υπήρξαν ωφελούμενοι του προγράμματος στέγασης και παροχής υπηρεσιών ESTIA, που υλοποιείται από το SolidarityNow σε συνεργασία με την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR) και χρηματοδοτείται από το Ταμείο Ασύλου, Μετανάστευσης και Ένταξης της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ο Μ. παρά τις αντίξοες συνθήκες, δεν παραδίδει τα όπλα, έχει ένα σχέδιο και προσπαθεί βήμα-βήμα να το υλοποιήσει

Δημοσιεύτηκε στις 02/07/20

Ο Μ. κατάγεται από τη Συρία και μαζί με την οικογένειά του διέμεναν στη Βόρεια Ελλάδα, σε διαμέρισμα που μισθωνόταν από το SolidarityNow, στο πλαίσιο του προγράμματος *ESTIA. Η ζωή του, όπως μας λένε οι κοινωνικοί λειτουργοί που είχαν αναλάβει τον Μ. και την οικογένειά του, αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση. Δεν είναι λίγες οι φορές που χρησιμοποιούν την περίπτωσή του ως παράδειγμα σε ωφελούμενους του προγράμματος που τώρα προσπαθούν να κάνουν τα πρώτα βήματα και να σταθούν μόνοι στα πόδια τους, χωρίς να εξαρτώνται από κάποια οργάνωση ή το κράτος.

Από την πρώτη στιγμή που μπήκαν στο διαμέρισμα, το φθινόπωρο του 2018, ο 27χρονος Μ. διεκδίκησε ένα μεγαλύτερο σε μέγεθος διαμέρισμα για την τετραμελή οικογένειά του. Η μεταφορά στο νέο διαμέρισμα πραγματοποιήθηκε και τότε ο Μ. ξεκίνησε να προσπαθεί να βρει δουλειά. Μαζί με ένα φίλο του άρχισαν να εργάζονται στις λαϊκές αγορές πουλώντας φρούτα και λαχανικά. Η φύση της δουλειάς και η τριβή με τους πελάτες αποτέλεσε αφορμή για εκείνον να μάθει ελληνικά. Και ενώ σιγά σιγά τα πράγματα άρχισαν να βελτιώνονται, προέκυψε ένα θέμα υγείας σε ένα από τα παιδιά του. Ο Μ. δε σταμάτησε ποτέ να πιστεύει ότι όλα θα πάνε καλά και να προσπαθεί για αυτό. Το SolidarityNow οργάνωσε επισκέψεις σε γιατρούς και σε νοσοκομεία. Μέσα σε αυτές τις δυσκολίες προστέθηκε και η ανακοίνωση για έξοδο της οικογένειας από το πρόγραμμα στέγασης ESTIA στα τέλη Μαΐου.

Ο πανικός κράτησε για λίγο στην περίπτωση του Μ. καθώς έπρεπε να σκεφτεί λογικά και να βρει άμεσα μια λύση. Το ραντεβού με το γιατρό για το παιδί του δρομολογήθηκε μετά το τέλος της καραντίνας και έμενε τώρα σε εκκρεμότητα το θέμα του σπιτιού. Ενημερώθηκε από την κοινωνική του λειτουργό για το πρόγραμμα HELIOS* και μόνος του επισκέφθηκε τα γραφεία του Διεθνή Οργανισμού Μετανάστευσης που το υλοποιεί. Εκεί τον κατεύθυναν να αναζητήσει ενοικιαζόμενα διαμερίσματα. Ο Μ. συγκέντρωσε τηλέφωνα και βρήκε ένα διαμέρισμα όπου θα μπορούσε να καλύψει τις ανάγκες της οικογένειάς του. Προκειμένου να πείσει τον ιδιοκτήτη του διαμερίσματος τον παρέπεμψε να μιλήσει με τους ανθρώπους του SolidarityNow. Τελικά, ο Μ. κέρδισε την εμπιστοσύνη αλλά και το θαυμασμό του ιδιοκτήτη του σπιτιού, ο οποίος θέλησε να προσλάβει αυτόν και τη σύζυγό του στην επιχείρηση εστίασης που διαθέτει, η οποία λόγω κορονοϊού είχε παραμείνει κλειστή.

Ο Μ. παρά τις αντίξοες συνθήκες, δεν ‘παραδίδει τα όπλα”, έχει ένα σχέδιο και προσπαθεί βήμα- βήμα να το υλοποιήσει. Όπως λέει και η κοινωνική του λειτουργός είναι ένας καλός άνθρωπος, θέλει πάντα το καλύτερο για αυτόν και την οικογένειά του και παλεύει για αυτό. Είναι αρκετά δοτικός και ζεστός απέναντι στους ανθρώπους, κι αν κερδίσεις την εμπιστοσύνη του μπορεί να σού δώσει την καρδιά του. Σήμερα ο Μ. συνεχίζει να δουλεύει στη λαϊκή, αλλά το εισόδημα δεν είναι αρκετό για να καλύψει τα έξοδά του, έτσι κάνει διάφορες δουλειές του ποδαριού πιστεύοντας ότι κάποια στιγμή θα βρει μια καλύτερη δουλειά για να μπορέσει να συντηρήσει την οικογένειά του.

* Tο Πρόγραμμα ESTIA (στήριξη έκτακτης ανάγκης για την ένταξη και τη στέγαση) υλοποιείται από την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR) και χρηματοδοτείται από το Ταμείο Ασύλου, Μετανάστευσης και Ένταξης της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

*Το Πρόγραμμα Υποστήριξη Ένταξης στην Ελλάδα Δικαιούχων Διεθνούς Προστασίας-HELIOS υλοποιείται από τον ΔΟΜ και είναι χρηματοδοτούμενο από τη Γενική Διεύθυνση Μετανάστευσης και Εσωτερικών Υποθέσεων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (DG HOME).

Μια ιστορία για την Παγκόσμια Ημέρα Πρόσφυγα_Από το *ESTIA στο **HELIOS και μετά στη Γερμανία, ένας αγώνας μετ’ εμποδίων για τη Σάναα από τη Συρία

Δημοσιεύτηκε στις 01/07/20

Η Σάναα από τη Συρία ζει στην Ελλάδα δύο χρόνια μαζί με τους δυο γιους και τη μητέρα της. Αρχικά ήταν μαζί τους και ο σύζυγός της, έφυγε όμως για τη Γερμανία με στόχο να ξεκινήσει εκεί μια νέα ζωή για τον ίδιο και, στη συνέχεια, για την οικογένειά του. Αυτή η συνέχεια όμως καθυστερεί και ακόμη ζουν χώρια.

Η 40χρονη Σάναα, η μητέρα της, ο 11χρονος Χουσεΐν και ο 4χρονος Μοχάμεντ έφτασαν από τη Λέσβο στην Αθήνα και ζουν σε σπίτι που μισθώνει το SolidarityNow, στο πλαίσιο του προγράμματος *ESTIA, ενώ όλα τα μέλη της οικογένειας είναι πια αναγνωρισμένοι πρόσφυγες. Σήμερα αποτελούν μια ακόμη από τις οικογένειες αναγνωρισμένων προσφύγων που πρέπει να αποχωρήσουν από το διαμέρισμα που διαμένουν, σύμφωνα με την τελευταία υπουργική απόφαση. Η τετραμελής αυτή οικογένεια καλείται τώρα να βρει κατοικία σε μια αγορά η οποία προτιμά να μετατρέπει τα διαμερίσματα σε οικίες βραχύβιας διαβίωσης (airbnb), ενοικιάζει δύσκολα τα διαμερίσματά της σε μη Έλληνες (πρόσφυγες και μετανάστες) και ταυτόχρονα, απαιτεί τη δυσανάλογη προκαταβολή εγγυήσεων ενοικίων και λογαριασμών ΔΕΚΟ.

Στο SolidarityNow μέχρι σήμερα, 20 άνθρωποι έχουν βγει από το πρόγραμμα στέγασης και τα διαμερίσματα που μισθώνει η οργάνωση, σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη.

Η πανέμορφη Σάναα ζούσε «μια όμορφη ζωή στη Συρία», όπως λέει χαμογελώντας δειλά, αφού πια μοιάζει λες και φοβάται να χαμογελάσει. Το σπίτι τους βομβαρδίστηκε, ο πατέρας της παραμένει αγνοούμενος, «ό,τι σώθηκε το πήραμε μαζί μας και φύγαμε». Τώρα χαίρεται που νοιώθει ασφαλής, χαίρεται που τα παιδιά της πάνε σχολείο και περιμένει με αγωνία τη στιγμή που θα φτάσουν όλοι μαζί στη Γερμανία, «να αγγίξω τον άντρα μου ξανά». Μέχρι να καταφέρουν να φύγουν όμως έχουν πρώτα να αντιμετωπίσουν την έξοδο από το πρόγραμμα *ESTIA. Η Σάναα ψάχνει να βρει νέο σπίτι για την οικογένειά της με τα λιγοστά χρήματα που έχει καταφέρει να αποταμιεύσει. Με αυτά πρέπει να μπορέσει να πληρώσει προκαταβολικά όλα όσα χρειάζονται, ώστε εν συνεχεία η οικογένεια να ενταχθεί στο πρόγραμμα **HELIOS και την 6μηνη επιδότηση ενοικίου.

Μέσα από τις διηγήσεις της ακούμε διάφορες εμπειρίες της στην προσπάθειά της να βρει σπίτι. Τα ενοίκια είναι ακριβά, η αντιμετώπιση των ιδιοκτητών είναι επιφυλακτική, οι ερωτήσεις στις οποίες χρειάζεται να απαντήσει κάθε φορά σκληρές. Παρόλα αυτά η Σάναα προσπαθεί, και με τη βοήθεια της κοινωνικής λειτουργού της οργάνωσης, Σοφίας Θεοδοσίου, ενδυναμώνεται ώστε να προσπαθήσει ακόμη περισσότερο. Σε ένα τέτοιο κοινωνικό κλίμα η Σάναα, όπως τόσοι άλλοι άνθρωποι, πρέπει να βρει τη δύναμη να ανταπεξέλθει και σταδιακά να αυτονομηθεί. Θα τα καταφέρει. Κίνητρό της είναι ο χρόνος – όπως είναι για όλους, μέχρι να μπορέσουν να φύγουν για τη Γερμανία.

Τη διήγηση της ζωής της και την αγωνία για το σήμερα μοιράστηκε μαζί μας η Σάναα μέσα από μια προστατευτική μάσκα. Τις φορούσαμε όλοι και καταφέρναμε να συνομιλούμε, ενώ στο τέλος φτάσαμε σχεδόν να αγκαλιαστούμε. Για την προστασία όλων μείναμε να κοιταζόμαστε στα μάτια. Ευχόμαστε κάθε επιτυχία στη Σάναα για να βρει ένα νέο σπίτι και υποσχόμαστε ότι θα εξακολουθήσουμε να είμαστε στο πλευρό της μέχρι να κάνει το επόμενο βήμα προς την ανεξαρτησία και τα θέλω της.

* Tο Πρόγραμμα ESTIA (στήριξη έκτακτης ανάγκης για την ένταξη και τη στέγαση) υλοποιείται από την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR) και χρηματοδοτείται από το Ταμείο Ασύλου, Μετανάστευσης και Ένταξης της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

**Το πρόγραμμα HELIOS υλοποιείται από τον Διεθνή Οργανισμό Μετανάστευσης (ΔΟΜ) και χρηματοδοτείται από το Directorate General Migration and Home Affairs of the European Commission (DG HOME).

Μια ιστορία για την Παγκόσμια Ημέρα Πρόσφυγα_«Δεν θα σταματήσω να προσπαθώ για το Δικό μου Σπίτι»

Δημοσιεύτηκε στις 25/06/20

Από το μακρινό Τόγκο στην Αθήνα

Η 42χρονη από το Τόγκο έχει από μικρή έρθει αντιμέτωπη με πολλές προκλήσεις στη ζωή της. Σήμερα στην Ελλάδα έχει να αντιμετωπίσει άλλη μία πρόκληση όπως λέει- αυτή που προκύπτει από τη νέα υπουργική απόφαση σχετικά με τη στέγαση των αναγνωρισμένων προσφύγων στη χώρα. Η Παλάνγκα και ο γιος της ανήκουν στους αναγνωρισμένους πρόσφυγες που έπρεπε να αποχωρήσουν από το διαμέρισμα που μισθώνει το SolidarityNow και στο οποίο φιλοξενούνταν στο πλαίσιο του προγράμματος *ESTIA.

H μονογονεϊκή οικογένεια από το Τόγκο έπρεπε, όπως και τόσοι άλλοι, να βρει κατοικία σε μια αγορά η οποία προτιμά να μετατρέπει τα διαμερίσματα σε οικίες βραχύβιας διαβίωσης (airbnb), ενοικιάζει δύσκολα τα διαμερίσματά της σε μη Έλληνες (πρόσφυγες και μετανάστες) και ταυτόχρονα, απαιτεί την προκαταβολή εγγυήσεων ενοικίων και λογαριασμών ΔΕΚΟ.

Στο SolidarityNow μέχρι σήμερα, 20 άνθρωποι έχουν βγει από τα διαμερίσματα, σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Η Παλάνγκα και ο μικρός της γιος είναι ανάμεσα σε αυτούς. Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Πρόσφυγα στις 20 Ιουνίου, συναντήσαμε την Παλάνγκα, σε ένα πολύ μικρό αλλά και πολύ ζεστό σπίτι στο κέντρο της Αθήνας.

«Έψαχνα σπίτι πολύ καιρό. Στην αρχή νόμιζα ότι οι άνθρωποι με φοβούνται».

Η Παλάνγκα, μία πληθωρική στις εκφράσεις δραστήρια γυναίκα, δεν περίμενε να φτάσει το τέλος του Μαΐου για να ληφθεί μια απόφαση, για την ίδια και το γιο της, ερήμην της. «Όσο περνά από το χέρι μου αποφασίζω εγώ για τη ζωή μου». Και τα κατάφερε. Ο 2,5 χρονών γιος της, που ακούσει στο όνομα Θέλημα Θεού (Godwill), τρέχει και παίζει στο σπίτι που βρήκε, νοίκιασε και συντηρεί η μαμά του μόνη της. Η εύρεση του σπιτιού τής έδωσε αμέσως τη δυνατότητα να ενταχθεί στο πρόγραμμα **Helios που υλοποιείται από τον ΔΟΜ (Διεθνή Οργανισμό Μετανάστευσης).

Η μαμά του Godwill όμως δεν έχει να αντιμετωπίσει μόνο τις δύσκολες συνθήκες σε μια ξένη χώρα, τα τραύματα του παρελθόντος, τις καθημερινές ματαιώσεις και τις διαρκείς προσπάθειες για ένα πιο ασφαλές παρόν και μέλλον, αλλά κυρίως τα προβλήματα υγείας του παιδιού της. Για την ασφάλεια αυτού του παιδιού έφυγε έγκυος από το Τόγκο για να γλυτώσει από ένα κακοποιητικό οικογενειακό περιβάλλον. Για εκείνο ταξίδεψε μέχρι την Τουρκία, όπου φυλακίστηκε και έπεσε θύμα διακινητών έως ότου τελικά να καταφέρει να φτάσει στην Ελλάδα, στη Μόρια της Λέσβου, από την οποία ευτυχώς έφυγε γρήγορα. Γέννησε στη Θεσσαλονίκη ένα όμορφο αγόρι και έμενε σε διαμέρισμα που νοίκιασε για εκείνη το SolidarityNow για τους πρώτους εφτά μήνες. Όταν όμως ο Godwill διαγνώστηκε με σύνδρομο Down και καρδιακό πρόβλημα, η μετακόμισή τους στην Αθήνα κρίθηκε απαραίτητη. Έτσι έφτασαν στην Αθήνα και διέμειναν σε σπίτι κοντά στο νοσοκομείο που χρειαζόταν να πηγαίνει συχνά ο Godwill για αλλεπάλληλες χειρουργικές επεμβάσεις.

Η Παλάνγκα στην Αθήνα έμαθε τα πάντα για τα προβλήματα υγείας του παιδιού της, συνεργάστηκε με άλλη οργάνωση κατόπιν σχετικής σύστασης από τον κοινωνικό λειτουργό του SolidarityNow, Παντελή Κοντογιάννη, και έτσι ο μικρός Godwill κατάφερε να περπατά και να επικοινωνεί καλύτερα, συμμετείχε στις ομάδες εργασίας του προγράμματος Helios, έμαθε όλα όσα χρειάζονται για τις διαδικασίες ένταξής τους στο πρόγραμμα. Παράλληλα, εργάζεται εθελοντικά και προσφέρει υποστήριξη σε άλλους ανθρώπους που έχουν ανάγκη, που «είναι ξένοι, όπως εγώ».

Όνειρό της σήμερα είναι να ολοκληρώσει ο Godwill όλες τις απαραίτητες εξετάσεις και θεραπείες και αν δεν καταφέρει η ίδια να βρει δουλειά εδώ -αφού αδυνατεί να βρει πού μπορεί να αφήνει το γιο της-, να φύγει για τη Γερμανία. «Στη Γερμανία έχω γνωστούς, όχι φίλους ή συγγενείς. Συγγενή δεν έχω κανέναν πια. Μιλώ και λίγα γερμανικά, μάθαινα στο σχολείο. Δε θα σταματήσω να προσπαθώ για το δικό μου σπίτι». Το ίδιο πιστεύει για την Παλάνγκα και ο κοινωνικός λειτουργός που την παρακολουθεί και τη στηρίζει, ο Παντελής Κοντογιάννης – «Είναι από τις πιο δραστήριες γυναίκες που έχω δει και τη θαυμάζω γι’ αυτό. Λίγες γυναίκες έχουν το θάρρος να φύγουν από άσχημα περιβάλλοντα, ειδικά σε χώρες όπου η γυναίκα δεν έχει τη θέση που της αξίζει μέσα στην κοινωνία».