Η 19χρονη Άγια από τη Συρία είναι λευκή σαν το χιόνι. Έχει ένα κατάλευκο πανέμορφο πρόσωπο και μεγάλα μάτια. Της μοιάζει και η Γουαφά, η 3χρονη κόρη της, το κορίτσι με τα δυο υπέροχα μαύρα μάτια. Όσο την παρατηρούμε, η ίδια τρέχει πίσω από τον Ομάρ, το 2χρονο γιο της.

Έτσι ξεκινάμε να συζητάμε με το σύζυγο της Άγια, τον Αμπντούλ ο οποίος μας ρωτά ποιο είναι το επάγγελμά μας και όταν έρχεται η σειρά του να απαντήσει σηκώνεται ενθουσιασμένος από την καρέκλα λέγοντας «Τί θέλετε; Το φτιάχνω!». Είναι ξυλουργός και πρόθυμος να φτιάξει τα πάντα! Έχει ξαναέρθει στην Ελλάδα. Φοβόταν ότι ο πόλεμος θα ξεσπάσει στη χώρα του και ότι θα χάσει τη δουλειά του. Όπως και έγινε.

Θυμάται ακόμη την κυρία που τυχαία είχε συναντήσει όσο ήταν στην Ελλάδα για πρώτη φορά και του είχε πει «όποιος πιει από το νερό της Ελλάδας δεν την ξεχνά και επιστρέφει». Δεν θα το ξεχάσει ποτέ, μας λέει. Έτσι συνέβη στον ίδιο. Του άρεσε τόσο πολύ που όταν πια δε γινόταν να μείνει στη Συρία λόγω του πολέμου, μόνο στην Ελλάδα ήθελε να έρθει και τα κατάφερε.

Σήμερα, έχει δημιουργήσει για την οικογένειά του ένα όμορφο, φωτεινό σπίτι στο κέντρο της Αθήνας, που είναι ένα από τα έξι σπίτια αλληλεγγύης. Ο Αμπντούλ και η Άγια παρακολουθούν και οι δυο τα μαθήματα ελληνικών που προσφέρονται στο πλαίσιο του προγράμματος «Σπίτια Αλληλεγγύης» που υλοποιεί το SolidarityNow, με την υποστήριξη της οργάνωσης Help Refugees. Αυτό είναι και η αρχή για την Άγια που δεν πρόλαβε να τελειώσει το σχολείο στην πατρίδα της και ονειρεύεται να το καταφέρει εδώ. Ακόμη μεγαλύτερο όνειρό της είναι να γίνει παιδίατρος!

Ο Αμπντούλ, η Άγια, η Γουαφά και ο Ομάρ παίρνουν μέρος σε όλες τις δραστηριότητες που πραγματοποιούνται για τα μέλη των έξι οικογενειών των σπιτιών αλληλεγγύης και αγαπούν πολύ τις βόλτες, όπως αυτές που οδηγούν στη θάλασσα. Άλλωστε όνειρο της Άγια είναι να μάθει να οδηγεί και να καταφέρουν να αποκτήσουν ένα αυτοκίνητο που θα της προσφέρει τις βόλτες που τόσο επιθυμεί.

Η Άγια μιλά για την πατρίδα της με νοσταλγία. Της λείπει. Είναι πρόθυμη όμως να ξεκινήσει μια νέα ζωή στην Ελλάδα, μια ζωή που σίγουρα, όπως μας λέει, θα είναι καλύτερη για τα παιδιά της.

Η Άγια το απόγευμα θα συναντήσει την Γκοφράν και την Αρίζ -γειτόνισσες-, για να πιουν μαζί το τσάι τους. Αυτή η σχέση έχει αναπτυχθεί μέσα από τα σπίτια αλληλεγγύης και τα μέλη των οικογενειών ευχαριστιούνται την παρέα που προσφέρει ο ένας στον άλλον. Έχουν κάτι κοινό. Το παρελθόν που επιθυμούν να αφήσουν πίσω, το παρόν που τους προσφέρεται μέσα από το πρόγραμμα «Σπίτια Αλληλεγγύης» και ένα μέλλον για το οποίο είναι πρόθυμοι να προσπαθήσουν.

Μπορείτε κι εσείς να στηρίξετε περισσότερες οικογένειες να βρουν ένα ασφαλές Σπίτι – ένα Σπίτι Αλληλεγγύης: https://www.solidaritynow.org/solidarity-homes/

*Τα Σπίτια Αλληλεγγύης | Solidarity Homes είναι πρόγραμμα που υλοποιεί το SolidarityNow σε συνεργασία και με τη στήριξη της οργάνωσης Help Refugees. Μέσα από το πρόγραμμα, που ξεκίνησε να υλοποιείται τον Ιούνιο του 2017, προσφέρεται στέγαση στις πιο ευπαθείς ομάδες -Έλληνες και πρόσφυγες- με μοναδικό κριτήριο την επείγουσα ανάγκη τους.

Είναι μόλις επτά μηνών κι όμως είναι ένα πλάσμα υπερκινητικό με αεικίνητο βλέμμα! Με την είσοδό μας σε αυτό το «σπίτι αλληλεγγύης» αναστατώνεται, ντρέπεται και βρίσκεται ξαφνικά πίσω από την πόρτα, σε απόσταση αναπνοής από την 3χρονη Ιωσηφίνα η οποία γνωρίζει ότι θα την προστατεύσει, αν χρειαστεί. Αλλάζει δέκα φορές θέση μέχρι να καταλήξει κάτω από την αριστερή  γωνία του κρεβατιού της Ιωσηφίνας, από όπου  μπορεί  να έχει υπό την επίβλεψή της…τα πόδια όλων μας – άρα και την όποια τυχόν κίνηση!

Το όνομά της;

Kitty.

Η ταυτότητά της;

Γάτα Περσίας.

Αν την περιγράφαμε με μία λέξη ποια θα ήταν αυτή;

Φουντωτή!

Τα έξι μέλη της οικογένειας σε αυτό το «σπίτι αλληλεγγύης» έχουν λοιπόν μαζί τους και την Kitty, που όπως δηλώνουν είναι ισότιμο μέλος της οικογένειας με τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις που της αντιστοιχούν. Και οι επτά αυτού του σπιτιού είναι υπέροχοι!

Βρίσκονται στην Ελλάδα από το 1995, όπου βρέθηκαν ως οικονομικοί μετανάστες. Σήμερα δεν θεωρούνται μετανάστες πια αλλά παραμένουν άνθρωποι που χρειάζεται να προσπαθήσουν πολύ για να ζουν με αξιοπρέπεια μια και η οικονομική κρίση στη χώρα τούς «τα έφερε λίγο ανάποδα», όπως λέει υπομειδιάζοντας πικρά η Ντανιέλα, 34 χρονών, μητέρα τριών παιδιών. Έτσι σκέφτεται και ο σύζυγός της, ο Σέρτζιο, που κουνά το κεφάλι του επιδοκιμάζοντας τα λεγόμενα της Ντανιέλα. Η συζήτησή μας για την ιστορία της οικογένειάς τους που τους φέρνει να έχουν βρει σήμερα στέγη σε ένα από τα «σπίτια αλληλεγγύης» διακόπτεται συχνά από φωνές, κλάματα και αιτήματα των παιδιών τους – η γιαγιά όμως, το έκτο αλλά κύριο μέλος της οικογένειας είναι εκεί και δίνει όλες τις λύσεις.

Η γιαγιά Άννα που είναι μόλις 65 χρονών έχει και αυτή πολλές ιστορίες να διηγηθεί. Η ίδια με το σύζυγό της αναζήτησαν ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά τους στην Ελλάδα στα μέσα της δεκαετίας του 1990 περνώντας πολύ δύσκολες μέρες στην αρχή. Στη συνέχεια όμως, οι προσπάθειες ευοδώθηκαν, μερικά από τα όνειρα έγιναν πραγματικότητα, τα παιδιά τους μεγάλωσαν. Με σκληρή δουλειά κατάφερναν να ζουν όλοι μαζί ευτυχισμένοι. Έτσι η κόρη της Άννας, η Ντανιέλα συνάντησε τον Σέρτζιο και με σκληρή εργασία ξεκίνησαν τη ζωή τους – σήμερα είναι γονείς τριών παιδιών. Τα χρόνια που ήρθαν όμως δεν ήταν τόσο καλά -απολύσεις, ματαιώσεις, αυξημένες ανάγκες, μειωμένα έσοδα.

Μετά τη βοήθεια που ζήτησε και έλαβε η οικογένεια από το Δήμο της Αθήνας, ο δρόμος τούς οδήγησε στο SolidarityNow και σήμερα είναι κάτοικοι ενός από τα έξι «σπίτια αλληλεγγύης». Είναι τόσο χαρούμενοι και ευγνώμονες! «Γελώ ξανά! Δε φοβάμαι τώρα, είχα φτάσει χαμηλά και τώρα νοιώθω ότι διεκδικώ τη ζωή ξανά», λέει η Ντανιέλα. Ο Σέρτζιο δεν μιλά τόσο, αλλά τα μάτια του λάμπουν συγκινημένα.

Νοιώθουν ότι έχοντας ένα σπίτι τώρα, θα μπορούν αργότερα να σταθούν και πάλι στα πόδια τους. Με σκληρή δουλειά πάντα. Για το ζευγάρι αυτό δεν υπάρχει δουλειά που να φοβάται  να κάνει -η εργασία για αυτούς είναι πολύ σημαντικό αγαθό. Σήμερα, η Ντανιέλα εργάζεται λίγες ώρες σε μια επιχείρηση και χαίρεται πολύ για αυτό. Ο Σέρτζιο προσπαθεί να βρει μια οποιαδήποτε εργασία – δεν εγκαταλείπουν.

Σε ένα δωμάτιο του σπιτιού υπάρχει το τραπέζι που είναι ανοιχτά βιβλία και τετράδια. Εκεί διαβάζει η 8χρονη Ναταλία που πηγαίνει στο σχολείο, εκεί της ανακατεύουν τα πράγματά της ο Αλέσσιο, δύο και η Ιωσηφίνα, τριών χρονών αντίστοιχα. Μια κλασσική οικογενειακή στιγμή σε ένα σπίτι με παιδιά – μια στιγμή ενός «σπιτιού αλληλεγγύης».

Η γιαγιά Άννα, η Ντανιέλα και ο Σέρτζιο θα τα καταφέρουν. Η Ελλάδα είναι η χώρα τους πια, νοιώθουν πολύ κοντά στους Έλληνες και δεν την αλλάζουν. Η ζωή τους μπαίνει σε έναν πιο σταθερό δρόμο όπως μας λένε, τώρα που ζουν στο σπίτι αυτό και μπορούν και αισιοδοξούν.

Παρέα με την Kitty, η οποία δειλά-δειλά μετακινείται από τη θέση της, η οικογένεια μάς συνοδεύει μέχρι την πόρτα ενώ ανανεώνουμε το ραντεβού μας για μια επόμενη συνάντηση. Η Kitty μας κοιτά μέχρι που απομακρυνόμαστε στο διάδρομο – μάλλον ήθελε να σιγουρευτεί ότι θα φεύγαμε – το «σπίτι αλληλεγγύης» είναι όλο δικό της ξανά.

Μπορείτε κι εσείς να στηρίξετε περισσότερες οικογένειες να βρουν ένα ασφαλές Σπίτι – ένα Σπίτι Αλληλεγγύης: https://www.solidaritynow.org/solidarity-homes/

*Τα Σπίτια Αλληλεγγύης | Solidarity Homes είναι πρόγραμμα που υλοποιεί το SolidarityNow σε συνεργασία και με τη στήριξη της οργάνωσης Help Refugees. Μέσα από το πρόγραμμα, που ξεκίνησε να υλοποιείται τον Ιούνιο του 2017, προσφέρεται στέγαση στις πιο ευπαθείς ομάδες -Έλληνες και πρόσφυγες- με μοναδικό κριτήριο την επείγουσα ανάγκη τους.

Ο Φιράς μετρά τα παιδιά του και μας τα παρουσιάζει ένα-ένα.

Μία, δύο, τρεις, τέσσερις κόρες. Η μία πιο όμορφη από την άλλη!

«Είμαι τυχερός και περήφανος που τις έχω».

Ο 40χρονος Φιράς και η σύζυγός του ήρθαν από το Ιράκ στην Ελλάδα, με πρώτο σταθμό το Φαρμακονήσι. Έχουν ταλαιπωρηθεί πολύ στη χώρα τους. Ο Φιράς διώχθηκε από το καθεστώς, έχασε τη δουλειά του, απειλήθηκε η ζωή της οικογένειάς του. Δεν είχε άλλη επιλογή από το να αναζητήσει την ασφάλεια κάπου αλλού. Έτσι έκαναν όλοι μαζί το επίπονο ταξίδι για να φτάσουν στην Ελλάδα.

Η ζωή του στη χώρα του ήταν πολύ καλή. Εργαζόταν ως πολιτικός μηχανικός σε πολύ μεγάλα κατασκευαστικά έργα και ζούσαν αξιοπρεπώς και με ασφάλεια. Σήμερα όμως, βρήκε τελικά μια ασφαλή ζωή μακριά από τη χώρα του σε μια άλλη χώρα, που αρχίζει να τη νοιώθει δική του.

Όλοι μαζί ζουν σε ένα από τα έξι σπίτια αλληλεγγύης στο πλαίσιο του ομώνυμου προγράμματος που υλοποιεί το SolidarityNow, με την υποστήριξη της οργάνωσης Help Refugees. Είναι πολύ χαρούμενοι για αυτή την εξέλιξη στη ζωή τους.

Τα κορίτσια πηγαίνουν όλα στο σχολείο και μαθαίνουν ελληνικά. Οι γονείς επίσης παρακολουθούν τα μαθήματα ελληνικών που προσφέρονται στο πλαίσιο του προγράμματος στα μέλη των έξι οικογενειών από τις ομάδες του SolidarityNow.

Παρά τα προβλήματα υγείας του, ο Φιράς φιλοδοξεί ότι θα τα καταφέρει, αφού μάθει τη γλώσσα, να αποκτήσει μια δουλειά που θα δώσει στην οικογένειά του οικονομική ανεξαρτησία.

Σε όλο τους τον αγώνα οι γονείς έχουν στήριγμα τα παιδιά τους, τις τέσσερις θαυμάσιες κόρες που χαμογελούν ευγενικά και τους αγκαλιάζουν, όση ώρα συνομιλούμε, πότε η μία και πότε η άλλη. Οι δυο μεγάλες κόρες τους είναι  και καλές μαθήτριες. Όταν αρχικά φιλοξενούνταν στη δομή στέγασης και φιλοξενίας προσφύγων της οργάνωσης στην Παιανία, ήταν από τις πρώτες σε συμμετοχή στις δραστηριότητες για παιδιά, ενώ κατέπληξαν τους πάντες όταν ήταν αυτές που απήγγειλαν στίχους από την Ειρήνη του Γιάννη Ρίτσου σε άπταιστα ελληνικά!

«Ειρήνη είναι ένα ποτήρι ζεστό γάλα κ’ ένα βιβλίο μπροστά στο παιδί που ξυπνάει».

Μπορείτε κι εσείς να στηρίξετε περισσότερες οικογένειες να βρουν ένα ασφαλές Σπίτι – ένα Σπίτι Αλληλεγγύης: https://www.solidaritynow.org/solidarity-homes/ 

*Τα Σπίτια Αλληλεγγύης | Solidarity Homes είναι πρόγραμμα που υλοποιεί το SolidarityNow σε συνεργασία και με τη στήριξη της οργάνωσης Help Refugees. Μέσα από το πρόγραμμα, που ξεκίνησε να υλοποιείται τον Ιούνιο του 2017, προσφέρεται στέγαση στις πιο ευπαθείς ομάδες -Έλληνες και πρόσφυγες- με μοναδικό κριτήριο την επείγουσα ανάγκη τους.

«Έχω την πιο ωραία γυναίκα, το ξέρω».

Η Αρίζ κοκκινίζει και κοιτά κάτω. «Με αγαπάει», συμπληρώνει.

Έτσι φαίνεται. Ο Ριμόν και η Αρίζ -η οποία είναι η ωραία του γυναίκα και η μητέρα των δυο παιδιών του, της 7χρονης Λάνα και του 3χρονου Ηλία.

Η οικογένειά τους στεγάζεται σε ένα σπίτι αλληλεγγύης – σε ένα δηλαδή από τα έξι σπίτια του προγράμματος παροχής στέγης με όνομα «Σπίτια Αλληλεγγύης» που υλοποιείται από το SolidarityNow με την υποστήριξη της οργάνωσης Help Refugees.

Περνούν ωραία στην Αθήνα. Ζουν κανονικά. Πριν λίγο η Αρίζ μαγείρευε το μεσημεριανό φαγητό της οικογένειας, στη συνέχεια θα διαβάσει ελληνικά, θα πάρει τη Λάνα από το σχολείο και αργότερα,  λίγο πριν τα βραδινά τους όνειρα, η Λάνα και ο Ηλίας θα ακούσουν τις διηγήσεις της μαμάς τους που για να τα νανουρίσει κάνει στο σπίτι της στην Αθήνα ό,τι ακριβώς έκανε και στο σπίτι της στο Ταρτούζ της Συρίας – πλάθει πολύχρωμες ιστορίες και τους τις αφηγείται. Τυχόν απορίες επί των ιστοριών απαντώνται από τη μαμά τους το πρωί!

Οι περισσότεροι γείτονές τους νομίζουν ότι είναι Έλληνες και τους μιλούν ελληνικά. Προς το παρόν η Αρίζ και ο Ριμόν τούς χαμογελούν ευγενικά γιατί τώρα μαθαίνουν τη γλώσσα, παρακολουθώντας τα μαθήματα που τους παρέχονται δωρεάν από  ανθρώπους της οργάνωσης. Πιο συγκεκριμένα, τα μέλη και των έξι οικογενειών που στεγάζονται στα «Σπίτια Αλληλεγγύης» παρακολουθούν μαθήματα ελληνικών και αγγλικών στο Κέντρο Blue Dots της οργάνωσης στο κέντρο της Αθήνας και στους χώρους του νέου εκπαιδευτικού κέντρου του SolidarityNow στους Αμπελόκηπους. Το ίδιο ισχύει και για τη μικρή Λάνα, που πηγαίνει κανονικά σε ελληνικό σχολείο, αλλά και για τον Ηλία που πηγαίνει σε παιδικό σταθμό.

Η Αρίζ στα 37 της και ο Ριμόν στα 42 είναι ένα μοντέρνο ζευγάρι που κοιτά μπροστά – για την ακρίβεια μόνο μπροστά. Δεν επιθυμούν καμιά συζήτηση για το παρελθόν και το επίπονο ταξίδι του εκτοπισμού. Εναποθέτουν όλες τις ελπίδες τους για ένα καλύτερο μέλλον στους ίδιους και στις προσπάθειες που κάνουν για να μπορέσουν να ενσωματωθούν απόλυτα στην ελληνική κοινωνία, μαθαίνοντας τη γλώσσα και στη συνέχεια, αναζητώντας εργασία.

Αν καταφέρουν να βρουν δουλειά θα ήθελαν να μείνουν στην Ελλάδα. Αν όχι, είναι διατεθειμένοι να πάνε οπουδήποτε φτάνει να μπορούν να εργαστούν και να είναι οικονομικά ανεξάρτητοι. Στη Συρία εργάζονταν και οι δυο ως νοσηλευτές. Δούλευαν, γνωρίστηκαν και ερωτεύτηκαν στην ίδια πόλη.

Συμμετέχουν σε όλες τις δραστηριότητες που πραγματοποιούνται στο πλαίσιο του προγράμματος «Σπίτια Αλληλεγγύης» και με αυτόν τον τρόπο έχουν μάθει καλά την πόλη τους, όπως αποκαλούν πια την Αθήνα. Η Αρίζ πρόσφατα ολοκλήρωσε την παρακολούθηση  σεμιναρίου φωτογραφίας που πραγματοποιήθηκε για ωφελούμενους των προγραμμάτων στέγασης και φιλοξενίας της οργάνωσης, σε συνεργασία με το Ελληνικό Κέντρο Φωτογραφίας. «Μου άρεσε πολύ, το ευχαριστήθηκα. Βρήκα έναν τρόπο να εκφραστώ».

Η Αρίζ πίνει μάτε και μας λέει χαμογελαστά ότι ευχαριστεί τους Έλληνες γιατί τον ένα χρόνο που βρίσκεται στη χώρα, μόνο καλές εμπειρίες έχει να διηγηθεί. Αγαπημένη τους βόλτα είναι αυτή που τους οδηγεί κοντά στη θάλασσα, ενώ απόλαυσαν  ιδιαίτερα τη βόλτα και την ξενάγησή τους στο λόφο του Φιλοπάππου και την Ακρόπολη. Η διήγηση διακόπτεται γιατί η Αρίζ γράφει στο κινητό της στους άλλους των «Σπιτιών Αλληλεγγύης», όπως λέει, και κάτι κανονίζουν – θα επισκεφθεί το σπίτι της οικογένειας Νουρ για να πιούν το τσάι τους οι γυναίκες, η Αρίζ, η γιαγιά Νουρ και η Γκοφράν.

Η κάθε μέρα τους είναι γεμάτη, γιατί όλο και κάποια δραστηριότητα οργανώνεται για τα μέλη των έξι οικογενειών και η Αρίζ και ο Ριμόν συμμετέχουν στις περισσότερες! Καθώς οι μέρες περνάνε η συζήτηση με την Αρίζ και τον Ριμόν γίνεται κατά το ήμισυ στα ελληνικά – είναι μεγάλη η πρόοδός τους και σε λίγο θα ακούγονται σαν Έλληνες, δεν θα φαίνονται μόνο!

Όνειρο της Αρίζ είναι τα παιδιά της «να γίνουν πολίτες του κόσμου. Να μην περάσουν ότι εμείς. Στα 40 μας χρόνια βρεθήκαμε εκτοπισμένοι. Να μπορούν να ζήσουν όπου είναι καλύτερα, εκεί που θα ζουν με ασφάλεια».

Οι άνθρωποι του SolidarityNow βρίσκονται δίπλα στην οικογένειά τους κάθε μέρα, όπως και στις υπόλοιπες πέντε οικογένειες του προγράμματος «Σπίτια Αλληλεγγύης», και διαμορφώνουν, όσο είναι εφικτό, το πρόγραμμα των δραστηριοτήτων με γνώμονα τις ανάγκες και τις επιθυμίες τους.

* Το mate, είναι ένα είδος ζεστού ροφήματος, με καταγωγή από την Αργεντινή. Το mate είναι πολύ δημοφιλές στη Συρία, ενώ περιέχει mateine (ένα ανάλογο της καφεΐνης) και γίνεται με έγχυση ξηρών φύλλων του φυτού yerba mate.

**Ο Ριμόν, η Αρίζ, η Λάνα και ο Ηλίας βρίσκονται σήμερα στη Γερμανία. Φιλοξενούνται σε ένα προσφυγικό καταυλισμό και πρόκειται να αρχίσουν εκεί μια νέα ζωή. Τους ευχόμαστε ό, τι καλύτερο!

*Τα Σπίτια Αλληλεγγύης | Solidarity Homes είναι πρόγραμμα που υλοποιεί το SolidarityNow σε συνεργασία και με τη στήριξη της οργάνωσης Help Refugees. Μέσα από το πρόγραμμα, που ξεκίνησε να υλοποιείται τον Ιούνιο του 2017, προσφέρεται στέγαση στις πιο ευπαθείς ομάδες -Έλληνες και πρόσφυγες- με μοναδικό κριτήριο την επείγουσα ανάγκη τους.

Μπορείτε κι εσείς να στηρίξετε περισσότερες οικογένειες να βρουν ένα ασφαλές Σπίτι – ένα Σπίτι Αλληλεγγύης: https://www.solidaritynow.org/solidarity-homes/ 

Ο Άχμαντ είναι 50 χρονών, δικηγόρος, ζωγράφος και ποιητής.

Στη χώρα του, τη Συρία, αλλά και στον αραβικό κόσμο, είναι ένας από τους γνωστότερους σύγχρονους λογοτέχνες. Ακόμη και σήμερα, παρά τις διώξεις, τη φυλάκιση, τα προβλήματα υγείας, τον αποχωρισμό από την οικογένειά του, την αλλαγή χώρας, εξακολουθεί και γράφει ποιήματα και πεζά κείμενα τα οποία στέλνει προς δημοσίευση σε αραβικές εφημερίδες και περιοδικά.

Είναι παντρεμένος με τη 44χρονη Νατζάχ, δασκάλας στο επάγγελμα και πατέρας τριών παιδιών – του Γιαζάν, 20 ετών, της Χάγια, 18 ετών και του 13χρονου Αμπντάλα. Η οικονομική του κατάσταση ήταν πολύ καλή τα χρόνια που ζούσε με την οικογένειά του στη Ράκα της Συρίας. «20 χρόνια μάχιμος δικηγόρος και ενεργός πολίτης», όπως δηλώνει.

Ο Άχμαντ φιλοξενείται σήμερα σε διαμέρισμα του SolidarityNow στην Αθήνα, μαζί με το μεγάλο του γιο Γιαζάν, στο πλαίσιο του προγράμματος Στέγασης και Φιλοξενίας της οργάνωσης, το οποίο είναι μέρος του ESTIA*, πρόγραμμα έκτακτης ανάγκης υποστήριξης για την ένταξη και τη στέγαση. Σε ένα διαμέρισμα γεμάτο χρώματα, πινέλα, μπογιές, ενώ στο κέντρο του μικρού αυτού σπιτιού βρίσκεται το καβαλέτο του ζωγράφου, ο οποίος δεν σταματά να εκπλήσσει. Όταν ζωγραφίζει έχει ανάγκη να ακούει μουσική, λέει. Ξαφνικά κάτι οικείο ακούστηκε στο δωμάτιο – είναι η Ειρήνη Παππά στο δίσκο ‘Ωδές’, του Βαγγέλη Παπαθανασίου! Παράλληλα, δηλώνει ότι ένας από τους αγαπημένους του ζωγράφους είναι ο Έλληνας, Παναγιώτης Τέτσης.

Η ιστορία όμως του Άχμαντ ξεκινά νωρίτερα – μια ιστορία με κεντρικό ήρωα τον ίδιο και την προσπάθεια να σώσει τη ζωή του. Για να ξεφύγει από τον ISIS, έφυγε με την οικογένειά του για την Τουρκία. Εκεί έμειναν για ένα μεγάλο διάστημα. Ο δημοφιλής, με την ιδιότητα του λογοτέχνη, Άχμαντ, παρότι πρόσφυγας στην Τουρκία, ήταν σχεδόν κάθε μήνα καλεσμένος ενός Πανεπιστημίου της χώρας για να μιλήσει για το έργο του, αλλά και την κατάσταση που βίωνε ως διωκόμενος στη Συρία. Ούτε εκεί σταμάτησε να μάχεται για την ελευθερία του λόγου και τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Λίγο καιρό μετά, η γυναίκα και τα δυο μικρότερα παιδιά του αναγκάστηκαν να επιστρέψουν στη Συρία όταν πέθανε η μητέρα της συζύγου του, με την προοπτική να επιστρέψουν στην Τουρκία, λίγο καιρό μετά. Δεν τα κατάφεραν όμως. Τα σύνορα έκλειναν σταδιακά. Γινόταν δύσκολο ακόμη και να μετακινηθούν στο εσωτερικό της χώρας.

Ο Άχμαντ και ο Γιαζάν έφυγαν για την Ελλάδα. Από το Φαρμακονήσι στη Λέρο, και μετά στην Αθήνα και στο διαμέρισμα του SolidarityNow. Αυτή τη στιγμή βρίσκονται σε κατάσταση αναμονής – ελπίζουν να καταφέρουν να έρθει και η υπόλοιπη οικογένεια στην Ελλάδα. Ο Άχμαντ όμως προσπαθεί να μη στέκεται παθητικά απέναντι στη ζωή. Στηρίζει και στηρίζεται από το μεγάλο του γιο, έναν ταλαντούχο ερασιτέχνη ποδοσφαιριστή όπως τουλάχιστον εκείνος τον θεωρεί, μαθαίνει για τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό και ονειρεύεται να μπορέσει να γίνει η ζωγραφική το επάγγελμά του.

*Το πρόγραμμα ESTIA υλοποιείται από το SolidarityNow, υποστηρίζεται από την Ύπατη Αρμοστεία του Ο.Η.Ε. για τους Πρόσφυγες και χρηματοδοτείται από την Υπηρεσία Ανθρωπιστικής Βοήθειας και Πολιτικής Προστασίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ECHO).

 «Ήρθαμε εδώ στα χωράφια γιατί μας είπαν ότι μέσα στον καταυλισμό δεν υπάρχει θέση για εμάς. Περιμέναμε στο πουθενά, έξω στο κρύο. Η γυναίκα μου ήταν εννέα μηνών έγκυος. Τις πρώτες μέρες μάς βοήθησαν κάποιοι φίλοι και άνθρωποι που δεν μας γνώριζαν. Μετά, κάποιος έφυγε και μας έδωσαν τη δική του σκηνή. Πριν από λίγες μέρες γέννησε. Πήγαμε στο νοσοκομείο και μετά από τρεις μέρες μάς είπαν μπορείτε να φύγετε. Και δεν είχαμε πού αλλού να πάμε, γυρίσαμε στη σκηνή.

Έφυγα από την κόλαση της χώρας μου. Δεν υπήρχαν πια σπίτια, τίποτα δεν είχε μείνει όρθιο. Αν ήξερα ότι εδώ θα είναι έτσι τα πράγματα, δεν ξέρω εάν θα ερχόμουν. Ίσως να έμενα να πεθάνω στην πατρίδα μου. Η μόνη διαφορά εδώ είναι ότι δεν μας βομβαρδίζουν.

Δε βλέπω ζωή εδώ, δε βλέπω τίποτα. Μένουμε στο δάσος, μέσα στο κρύο. Κάθε πρωί ξυπνάμε παγωμένοι. Βοηθάω τη γυναίκα μου να σηκωθεί γιατί πονάει όλο της το σώμα. Κοιμόμαστε κάτω. Ζήτησα να πάνε τη γυναίκα μου στο Καρά Τεπέ μέχρι να γεννήσει. Τίποτα δεν έγινε. Και από μέρα σε μέρα γεννάει.

Το μόνο που ζητάω είναι ασφάλεια και αξιοπρέπεια για μένα και την οικογένειά μου. Εάν υπήρχε μια ζωή για μας εδώ στην Ελλάδα, μια δουλειά, θα ήθελα να μείνω εδώ».

Ο Μπασάρ, 29 ετών κατάγεται από το Νταρ Ριζόρ της Συρίας όπου εργαζόταν ως ηλεκτρολόγος-μηχανολόγος. Έφθασε στη Λέσβο στις 16 Νοεμβρίου 2017 με τη γυναίκα του Μπαρά, 23 ετών, εννέα μηνών έγκυος και τα δυο του παιδιά, τη Ρίμα, 4 ετών και τον Μοχάμεντ, 2 ετών.

Σημείωση
Η μικρούλα Ραφίφ και η οικογένειά της βρήκαν μόλις πριν από λίγες μέρες μια ζεστή γωνιά στον Καρά Τεπέ χάρη στην καλοσύνη ενός κατοίκου της Λέσβου που κινητοποιήθηκε και βοήθησε. Έτσι η Μπαρά, 23 ετών, πρόσφυγας από τη Συρία μαζί με το σύζυγό της Μπασάρ, 29 ετών, και τα τρία τους παιδιά, τη Ρίμα, 4 ετών, τον Μοχάμεντ, 2 ετών και τη νεογέννητη Ραφίφ να κοιμηθούν, έπειτα από πολύ καιρό, κάτω από μία στέγη.

«Κανένας γιατρός δεν έχει δει τη γυναίκα μου απ’ όταν ήρθαμε εδώ. Είναι έξι μηνών έγκυος. Περιμένουμε το τέταρτο παιδί μας. Στη Συρία όταν αρρωσταίνει κάποιος δεν υπάρχουν πια γιατροί. Έχουν φύγει όλοι λόγω του πολέμου. Δεν περίμενα ότι τα πράγματα θα ήταν ακόμα πιο δύσκολα για εμάς εδώ. Να ζούμε σε αυτή τη θλιβερή κατάσταση. Να μένουμε σε μια σκηνή, μέσα στις λάσπες. Για να πάρω λίγο φαγητό περιμένω δύο και τρεις ώρες στην ουρά. Κι αν γίνουν φασαρίες στην ουρά όσο περιμένουμε, τότε μένουμε νηστικοί. Φεύγουμε με άδεια χέρια.

Το μόνο που θέλω είναι τα παιδιά μου να πάνε σχολείο και να ζούμε σε ένα μέρος με ασφάλεια. Θέλω η γυναίκα μου που είναι έγκυος και πονάει να μη ζει σε αυτή την άσχημη κατάσταση. Στη σκηνή είναι λες και ζούμε σε μια πλαστική σακούλα το χειμώνα. Ανοίγεις, κρυώνεις. Κλείνεις, πάλι κρυώνεις. Θα μπορούσε κάποιος από αυτούς που παίρνουν τις αποφάσεις να βάλει την οικογένειά του να ζήσει μέσα σε μια σκηνή;

Τί σημαίνουν για μένα οι γιορτές; Σπίτι. Ασφάλεια. Αξιοπρέπεια. Εδώ χάνεις την αξιοπρέπειά σου ως άνθρωπος. Έχουμε ξεχάσει τη λέξη γιορτή. Ποια γιορτή όταν δεν μπορείς να προσφέρεις στα παιδιά σου που σε κοιτούν στα μάτια, ακόμα και το ελάχιστον που σου ζητούν: ένα γλυκό».

Ο Αχμέντ, 37 ετών, κατάγεται από τη Ντέιρ αλ-Ζορ της Συρίας όπου εργαζόταν ως τεχνίτης παπουτσιών. Βρίσκεται στη Λέσβο εδώ και ένα μήνα με τη γυναίκα του Ρασιντά, 34 ετών, έξι μηνών έγκυος, και τα τρία του παιδιά: τον Μπασάρ, 11 ετών, την Ουσάρ, 9 ετών και την Ασμά, 2 ετών.

Η Μ. βρήκε πάλι την ελπίδα, με την υποστήριξη που λαμβάνει από την υπηρεσία ατομικής συμβουλευτικής και ψυχοθεραπείας στο Κέντρο Αλληλεγγύης Αθήνας

Βίκυ Αναστασίου,

Γραμματεία Υποδοχής στο Κέντρο Αλληλεγγύης Αθήνας

«Ζω με την ελπίδα ότι θα φύγω – θα πάω να βρω τα παιδιά μου. Περιμένω το εισιτήριο για τη Γερμανία. Αν δεν είχα έρθει στο Κέντρο Αλληλεγγύης Αθήνας, θα είχα αυτοκτονήσει· δεν θα μπορούσα να κάνω τίποτα. Ένιωθα άρρωστη, δεν μπορούσα να φάω, να κοιμηθώ και πονούσε συνέχεια το κεφάλι μου. Τώρα, κάνω συνεδρίες με την ομάδα ψυχολόγων του Κέντρου και σκέφτομαι θετικά», διηγείται η 28χρονη M. από το Κανταχάρ του Αφγανιστάν, μητέρα δύο ανήλικων παιδιών.

Η εξάχρονη A. και ο τετράχρονος R. αλληλογραφούν με τη μητέρα τους. Εκείνη τους στέλνει γράμματα και τα παιδιά απαντούν με ζωγραφιές. Αυτή η ιδιότυπη επικοινωνία διαρκεί σχεδόν ενάμιση χρόνο. Όσο και ο αποχωρισμός τους, καθώς στο ταξίδι της διαφυγής τους η μητέρα συνελήφθη και τα παιδιά συνέχισαν το ταξίδι με την υπόλοιπη ομάδα. Πέρασαν μήνες για να μάθει νέα τους.

Η Μ. έμεινε χήρα στα 24. Έφυγε απο το Αφγανιστάν όταν οι Ταλιμπάν σκότωσαν τον άνδρα της. Η ζωή της ίδιας και των παιδιών της βρισκόταν σε κίνδυνο. «Μπορούσαν να με απαγάγουν, να με εξαναγκάσουν να παντρευτώ κάποιον Ταλιμπάν και να στρατολογήσουν τα παιδιά μου. Ήμουν μόνη μου και αποφάσισα ότι ή θα πέθαινα ή θα κυνηγούσα μια καλύτερη ζωή».

*Η Μ. είναι μία από τους ωφελούμενους των υπηρεσιών που προσφέρονται δωρεάν σε ευπαθείς πληθυσμιακές ομάδες στο Κέντρο Αλληλεγγύης του SolidarityNow στην Αθήνα. Βρείτε περισσότερα για τις δωρέαν υπηρεσίες του Κέντρου Αλληλεγγύης Αθήνας, https://www.solidaritynow.org/kentro-allileggiis-athinas/.

Το Κέντρο Αλληλεγγύης Αθήνας του SolidarityNow χρηματοδοτείται από το SolidarityNow, το Open Society Foundations (OSF/OSIFE), ενώ συμπληρωματικές υπηρεσίες χρηματοδοτούνται από το EaSI (Πρόγραμμα για την Απασχόληση και την Κοινωνική Καινοτομία) στο πλαίσιο του προγράμματος «Employment enhancement and Social services integration in Athens Municipality (ESTI@)».

Θοδωρής και Ελένη, εργαζόμενοι του SolidarityNow, πρόγραμμα Blue Dots

Εργοθεραπευτής με μεταπτυχιακές σπουδές και εκπαιδευτής της μεθόδου Σέρμπορν (Sherborne/κινησιοπαιδαγωγική μέθοδος), αλλά και με εμπειρία στην αφήγηση παραμυθιών και την εμψύχωση ομάδων ο Θοδωρής. Ψυχολόγος με σπουδές στο θέατρο και την ιστορία της τέχνης η Ελένη, επίσης με εμπειρία στην αφήγηση παραμυθιών και την εμψύχωση ομάδων, κατάλαβαν από την αρχή της επαγγελματικής τους γνωριμίας ότι «τα χνώτα μας ταιριάζουν, τα εργαλεία μας δένουν ωραία».

photos: Giorgos Moutafis for SolidarityNow

«Από την πρώτη στιγμή αντιληφθήκαμε ότι η συνεργασία μας θα είναι συναρπαστική», μας εξομολογούνται.

Η αποστολή μας ήταν η δημιουργία ενός ασφαλούς -ψυχολογικά και φυσικά- χώρου για τα παιδιά, όπου θα μπορούν να παίζουν, αλλά κυρίως να εκφράζονται. Συζητώντας ποιος θα έπρεπε να είναι ο βασικός μας στόχος, καταλήξαμε ότι η μεγαλύτερη ανάγκη για τα προσφυγόπουλα είναι να κερδίσουν πίσω τους ρόλους που έχασαν. Τους ρόλους του παιδιού ή του εφήβου, του γιου ή της κόρης, του μαθητή, της μαθήτριας. Αναπτύξαμε λοιπόν ένα πρόγραμμα που να ανταποκρίνεται πρωτίστως σε αυτό. Βασικό συστατικό της δουλειάς μας είναι η ειλικρινής επαφή και η φροντίδα για όλα τα παιδιά, αλλά και για το καθένα προσωπικά.

Φανταστείτε λοιπόν τη χαρά μας όταν, για παράδειγμα, στη συναυλία της παιδικής χορωδίας της δομής φιλοξενίας στην Ελευσίνα, οι γονείς μας έλεγαν ότι είναι η πρώτη φορά μετά από χρόνια που χειροκροτούν τα παιδιά τους.

‘Η όταν, μετά από έναν τσακωμό, οι δυο εμπλεκόμενοι έφηβοι μάς ζήτησαν να συζητήσουμε το περιστατικό στην ομάδα εφήβων.

Ή όταν, σε εκδρομή μας στο adventure park τα παιδιά ονειρεύονταν να πιάσουν τον ουρανό.

Ή όταν έφτασε η στιγμή που η δομή φιλοξενίας δεν ήταν πια ένας διάδρομος σκιών, αλλά ένα κτίριο γεμάτο παιχνίδια και παιδικές φωνές.

Ή όταν, την πρώτη μέρα του σχολείου, τα παιδιά μάς έδειχναν περήφανα τις τσάντες τους και μας ζητούσαν βοήθεια στα μαθήματα.

Ή… ή… ή… και θα μπορούσαμε να αναφέρουμε πολλές-πολλές στιγμές ακόμα.

Για μας, κάθε παιδί είναι μοναδικό και ξεχωριστό. Κάθε ένα από αυτά κουβαλά τη δική του ιστορία, τη δική του προσωπικότητα και το δικό του μέλλον. Αν καταφέραμε να αποτελέσουμε ένα μικρό στήριγμα στην πορεία τους, είμαστε περήφανοι για τη δουλειά μας. Δεν πιστεύουμε στους ήρωες, αλλά στη δύναμη που γεννιέται όταν οι άνθρωποι συναντιούνται και αλληλεπιδρούν ειλικρινά».

*Ο Θοδωρής και η Ελένη μοιράζονται μαζί μας την εμπειρία και τα συναισθήματά τους κατά τη διάρκεια εργασίας τους στη δομή φιλοξενίας προσφύγων στην Ελευσίνα στο πλαίσιο λειτουργίας της μονάδας Blue Dots του SolidarityNow. Η δομή παρέμεινε ανοιχτή μέχρι και τον Οκτώβριο του 2017.

To πρόγραμμα Blue Dots υλοποιείται από το SolidarityNow με την υποστήριξη της UNICEF και τη χρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, τμήμα Ανθρωπιστικής Βοήθειας.