ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

Άμπρα κατάμπρα!

Δημοσιεύτηκε στις 23/08/17

Ο Harrison Kramer ξέρει από μαγικά κόλπα. Έχει ένα μαγικό ραβδί με το οποίο μπορεί να εξαφανίσει πράγματα. Κάνει τους ανθρώπους χαρούμενους. Όλα αυτά μπορεί και τα κάνει επειδή είναι μάγος!

Ο Harrison είναι ιδιοκτήτης του “After School Magic”, μιας εταιρείας παραστατικών τεχνών, που έχει την έδρα της στο Manhattan της Νέας Υόρκης. Το “After School Magic” παρέχει ένα ευρύ φάσμα ψυχαγωγικών και εκπαιδευτικών υπηρεσιών. Ο Harrison έχει πολύ καλές επικοινωνιακές ικανότητες και έχει πραγματοποιήσει περισσότερες από 1000 παραστάσεις και εκπαιδευτικά εργαστήρια σε διάφορους χώρους, όπως σε σχολεία, σε γάμους έως και σε χώρους φιλοξενίας προσφύγων και σε παιδιατρικές μονάδες εντατικής θεραπείας.

Το SolidarityNow είχε την ευκαιρία κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού να γνωρίσει τον Harrison, ο οποίος προσέφερε εθελοντικά τις υπηρεσίες του στο γραφείο της οργάνωσης στη Βόρεια Ελλάδα, όπου και πραγματοποίησε κάποιες παραστάσεις και δίδαξε την τέχνη του.

Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Ελλάδα ο Harrison κρατούσε ένα ημερολόγιο, όπου έγραφε τις εμπειρίες του και τα μυστικά μαγικά κόλπα του. Και τα μοιράζεται παρακάτω μαζί μας…

Εάν δεν πιστεύετε στη μαγεία, να είστε σίγουροι ότι θα αλλάξετε γνώμη αφού διαβάσετε τα παρακάτω…

30/6/17, Θεσσαλονίκη

Ο Harrison επισκέφθηκε το Κέντρο Υποστήριξης Προσφύγων – Blue Refugee Center του SolidarityNow στις 30 Ιουνίου, όπου έδωσε μια παράσταση χρησιμοποιώντας διάφορα μαγικά και ζογκλερικά κόλπα. Από ότι φάνηκε οι μικροί σε ηλικία ωφελούμενοι μας αγαπούν τη μαγεία, καθώς έδειξαν μεγάλο ενθουσιασμό και προθυμία στο να μάθουν τα εύκολα, αλλά εν μέρει πολύπλοκα μαγικά κόλπα. Ο Harrison τους δίδαξε: ισορροπία μπαλονιών, το τέχνασμα της μπάλας και του βάζου, πώς να διαβάζουν το μυαλό των άλλων, αλλά και το τρικ των περιστρεφόμενων πιάτων. Στη συνέχεια, κάθισαν μαζί με τον Harrison, ο οποίος τους μίλησε για το πώς μπορούν να κάνουν μαγικά κόλπα με απλά καθημερινά αντικείμενα, αλλά και για τη σημασία της συγκέντρωσης κατά τη διάρκεια της εκτέλεσης της πράξης, η οποία ενισχύει την ανάπτυξη δεξιοτήτων. “Για μένα το πιο ικανοποιητικό πράγμα ήταν να βλέπω τα παιδιά να έρχονται με τις δικές τους ιδέες, καθώς και το πώς αυτά που δε συμμετείχαν ενεργά, έγιναν πιο δραστήρια και ενεργά στη συνέχεια” γράφει ο Harrison στο σημειωματάριό του.

4/7/17, Δράμα

Το After School Magic επισκέφθηκε το Κέντρο Ανοικτής Φιλοξενίας Προσφύγων στη Δράμα. Μια μεγάλη ομάδα ανθρώπων -περίπου 70- συγκεντρώθηκαν για να δουν τη μαγική παράσταση και τα ζογκλερικά κόλπα του Harrison. Τα παιδιά ενθουσιάστηκαν πάρα πολύ. “Ενώ ακόμα προσπαθώ να προσαρμόσω τις παραστάσεις μου στους συγκεκριμένους χώρους, σήμερα μπορώ να πω ότι ήταν μια από τις καλύτερες παραστάσεις που έχω δώσει μέχρι στιγμής» γράφει ο Harrison στο ημερολόγιό του. Προτού προχωρήσει στο workshop ο Harrison έδωσε στα παιδιά να επεξεργαστούν και να παίξουν με τον μαγικό εξοπλισμό του. Στη συνέχεια τους έδειξε πως να ισορροπούν στη μπάλα, να στριφογυρίζουν πιάτα, αλλά και πώς να χρησιμοποιούν τα διαβολόραβδα. Εργαζόμενοι από διάφορες ανθρωπιστικές οργανώσεις ήταν εκεί και έπαιζαν με τα παιδιά, ενώ παράλληλα βοηθούσαν και τον Harrison. Όταν τελείωσε το σόου, τα παιδιά διασκορπίστηκαν, και όσα έμειναν συνέχισαν να παίζουν μεταξύ του. «Ενώ δε δίδαξα πολλά μαγικά, τα οποία είναι και μια από τις καλύτερες υπηρεσίες που προσφέρει το “After School Magic”, νομίζω ότι τα παιδιά πραγματικά χάρηκαν και επωφελήθηκαν από όλη αυτή την προσπάθεια. Πριν φύγουμε δωρίσαμε στο προσωπικό της Δομής κάποια πράγματα από τον εξοπλισμό, ώστε να μπορούν να το χρησιμοποιήσουν στο μέλλον. Κατά τη διάρκεια του δίωρου ταξιδιού της επιστροφής στη Θεσσαλονίκη, οι εργαζόμενοι του SolidarityNow με βοήθησαν να κατανοήσω τις διάφορες πτυχές της προσφυγικής κρίσης. Σήμερα ήταν μια ωραία μέρα» λέει ο Harrison.

3/7/17 Σίνδος

Με τη βοήθεια ενός ικανού διερμηνέα και ενός αφοσιωμένου εθελοντή, ο Harrison έδωσε παράσταση σε μια ομάδα 16 παιδιών. Τα ζογκλερικά κόλπα είχαν το μεγαλύτερο αντίκτυπο στα παιδιά, καθώς ήταν πιο εύκολα αντιληπτά. Μετά την παράσταση, τα παιδιά έδειξαν ενθουσιασμό στο να μάθουν περισσότερα πράγματα για τη μαγεία και τα διάφορα τρικ. Κάθισαν μαζί με τον Harrison σχηματίζοντας έναν μεγάλο κύκλο και έκαναν διάφορα κόλπα με μεγάλη επιτυχία. “Όταν ρώτησα ποιος ήθελε να δοκιμάσει, όλοι λίγο πολύ σήκωσαν το χέρι τους. Ήταν θαυμάσιο να τους βλέπω να συμμετέχουν” γράφει ο Χάρισον. “Αυτό ήταν ένα αναπάντεχο γεγονός για εμένα. Όταν οραματιζόμουν αυτό το πρόγραμμα, έτσι ακριβώς το είχα φανταστεί. Η φιλοσοφία του “After School Magic” είναι να ενισχύσει τη δημιουργική ανάπτυξη μέσω της ανάπτυξης δεξιοτήτων και της ενθάρρυνσης, που μπορεί τελικά να οδηγήσει στη σωματική και ψυχολογική χειραφέτηση ενός παιδιού. Σήμερα, νομίζω ότι καταφέραμε κάτι θαυμάσιο” γράφει ο Χάρισον.

5/7/17 Καβαλάρι

Για την τελευταία μέρα το “After School Magic” επισκέφθηκε το Κέντρο Φιλοξενίας στο Καβαλάρι. Εκεί ένα κοριτσάκι και ένα αγοράκι έκαναν έναν τρικ, αλλά το κοριτσάκι ήταν πολύ ντροπαλό και όταν ο Harrison προσπάθησε να την προσεγγίσει για να συμμετέχει, εκείνη απομακρύνθηκε. “Από την εμπειρία μου, αν βάλετε ένα ενδιαφέρον αντικείμενο μπροστά από ένα παιδί και υποκριθείτε ότι δε δίνετε σημασία, τότε το παιδί πιθανότατα θα πάρει το αντικείμενο και θα το επεξεργαστεί” γράφει ο Χάρισον. Πράγματι, το μικρό κοριτσάκι πήρε το μπαλάκι σπόγγου και στη συνέχεια το έδωσε πίσω στον Χάρισον.

Αυτή τη φορά στην παράσταση συμμετείχαν 15 παιδιά και 20 ενήλικες καθώς και μια ομάδα από το προσωπικό των ΜΚΟ. Η παράσταση πήγε καλά. Μετά το τέλος του εκπαιδευτικού εργαστηρίου, μια ομάδα ενηλίκων και εργαζομένων σε ΜΚΟ του έκαναν ερωτήσεις σχετικά με τα μαγικά κόλπα. Το ντροπαλό κοριτσάκι στεκόταν εκεί και τον παρατηρούσε. Μέχρι εκείνη τη στιγμή συμμετείχε ενεργά. “Άνοιξα τα χέρια μου για να την αγκαλιάσω. Έκανε το ίδιο πράγμα σε εμένα” γράφει ο Harrison.

“Όλοι γνωρίζουμε ότι το μόνο πράγμα που διαχωρίζει αυτά τα παιδιά από τα υπόλοιπα παιδιά της ηλικίας τους είναι οι περιστάσεις. Είμαι πολύ ευγνώμων για την παρουσία όλων αυτών των ΜΚΟ που εργάζονται μαζί τους και κάνουν τη διαφορά, η οποία μερικές φορές ίσως να μην είναι αρκετή. Αυτά τα παιδιά αξίζουν την παιδική ηλικία που τους την έχουν κλέψει”, λέει ο Χάρισον.

«Πρέπει να δοκιμάσεις έναν πολιτισμό, για να τον καταλάβεις»*

Δημοσιεύτηκε στις 27/06/17

Giorgos Moutafis for SolidarityNow

*Deborah Cater, Βρετανίδα travel and food blogger

Το βράδυ της 19^ης Ιουνίου, το εστιατόριο Σεϋχέλλες στον Κεραμεικό είχε τροποποιήσει τον κατάλογό του προσθέτοντας σε αυτόν τα πιάτα του Barshank – χούμους, αρνί πικάντικο, ταμπουλέ, κοτόπουλο στη σχάρα με μπαχαρικά και πλιγούρι και μουτάμπαλ. Το αντίστοιχο συνέβη και το βράδυ που μαγείρεψε ο Abdul στο εστιατόριο 7 Food Sins, στην Πλάκα, ενώ ο Abdul επιβεβαίωσε, σύμφωνα με τους συνδαιτυμόνες, τη φήμη που τον συνοδεύει ως ο «βασιλιάς του φαλάφελ»!

Την ευκαιρία να έρθουμε πιο κοντά στον πολιτισμό τους αλλά κι εκείνοι στο δικό μας, αδράξαμε – εμείς, το ελληνικό κοινό, και οι σεφ από διάφορες χώρες του κόσμου, που βρίσκονται στην Ελλάδα ως πρόσφυγες ή/και αιτούντες άσυλο. Ανάμεσά τους, οι Barshank και Abdul, σεφ, πρόσφυγες από τη Συρία, ωφελούμενοι του προγράμματος στέγασης και φιλοξενίας του SolidarityNow.

Όλα τα παραπάνω έγιναν πραγματικότητα φέτος για πρώτη φορά, που το Refugee Food festival, το οποίο διοργανώνεται από την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες σε διάφορες χώρες της Ευρώπης, ήρθε στην Ελλάδα και πιο συγκεκριμένα στην Αθήνα!

Πέντε ημέρες χρειάστηκαν, 17-22 Ιουνίου, για τους πέντε σεφ που μαγείρεψαν σε πέντε διαφορετικά εστιατόρια της Αθήνας, παραδοσιακά πιάτα των χωρών τους και κυριολεκτικά μάγεψαν το κοινό. Μερικά από τα εστιατόρια χρειάστηκε ακόμη και να παρατείνουν τις ημέρες που απασχόλησαν τους νέους σεφ, για να ικανοποιήσουν τον κόσμο που ήθελε να δοκιμάσει τις γευστικές προτάσεις από τις χώρες τους, όπως τη Συρία, το Ιράν, τη Σομαλία, το Αφγανιστάν.

Οι ωφελούμενοι της οργάνωσης, με πρώτο τον Barshank στις 19 Ιουνίου και στη συνέχεια τον Abdul στις 21 Ιουνίου, μαγείρεψαν για εμάς Συριακά πικάντικα πιάτα, τα οποία συνόδευαν με το ζεστό χαμόγελό τους μια και δεν μπορούσαν να κρύψουν την ευχαρίστησή τους που έκαναν αυτό που αγαπούν. Μαγείρευαν. Μαγείρευαν για τους Έλληνες, νοστιμιές από τη χώρα τους, δίνοντας με αυτόν τον τρόπο ένα μήνυμα αλληλεγγύης, σεβασμού και ισότητας.

Εμείς ευχόμαστε για όλους τους σεφ που συμμετείχαν στο φεστιβάλ να βρουν το δρόμο τους προς μια ειρηνική και ασφαλή ζωή, ώστε να έχουν την ευκαιρία να κάνουν αυτό που αγαπούν! Άλλωστε ο Abdul δηλώνει ότι το φαγητό και η σχέση του με αυτό «είναι το εισιτήριο για ένα καλύτερο μέλλον»!

Πρωτοβουλίες, όπως αυτή της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ θα βρίσκουν πάντα το SolidarityNow αρωγό, αφού αποτελούν βήματα προς την επόμενη ημέρα. Αυτή της κοινωνικής αποδοχής και ενσωμάτωσης των προσφύγων και αιτούντων άσυλο στην ελληνική κοινότητα.

Τους Abdul και Barshank απαθανάτισε με μοναδικό τρόπο στο φακό του ο φωτογράφος Γιώργος Μουτάφης.

Για το τέλος, το καλύτερο! Ο Barshank κάνει «δώρο» μία συνταγή στους αναγνώστες και φίλους της οργάνωσης:

Baba ghanoush | κουρδική εκδοχή χωρίς ταχίνι

Τρυπάμε με ένα πιρούνι μια μικρή στρογγυλή μελιτζάνα και τη βάζουμε στο γκριλ/φούρνο μέχρι να μαυρίσει και να «μαζέψει». Την ξεφλουδίζουμε, παίρνουμε τη σάρκα της μελιτζάνας και την τοποθετούμε στον πολυκόφτη/μπλέντερ, μέχρι να πολτοποιηθεί. Σουρώνουμε το μείγμα.

Σε ένα τηγάνι με λίγο λάδι, προσθέτουμε 2 ή 3 σκελίδες σκόρδο τριμμένο. Στο τηγάνι μπορούμε να προσθέσουμε και ένα αυγό χτυπημένο. Μετά προσθέτουμε τη μελιτζάνα-πολτό, πάπρικα ή μπούκοβο, αλάτι, πιπέρι. Βάζουμε την αλοιφή σε μία πιατέλα και δημιουργούμε μια τρύπα στο κέντρο. Προσθέτουμε γύρω δυόσμο ή άλλα φρέσκα μυρωδικά, λάδι φρέσκο και φέτες ντομάτας για να διακοσμήσουμε το πιάτο.

Τα Προγράμματα Στέγασης και Φιλοξενίας υλοποιούνται με την υποστήριξη της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR) και τη χρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Ανθρωπιστικής Βοήθειας (ECHO).

Σάλαμα: «Φύγαμε από τον πόλεμο και το φόβο, για να βρούμε ασφάλεια και ζωή»

Δημοσιεύτηκε στις 29/05/17

SolidarityNow

«Φύγαμε από τον πόλεμο και το φόβο, για να βρούμε ασφάλεια και ζωή»

Σάλαμα, 36 ετών, Σύρος, πατέρας τεσσάρων παιδιών

Ο Σάλαμα, η 25χρονη σύζυγός του, ο 6χρονος γιος και τα δίδυμα κορίτσια τους έφτασαν στην Ελλάδα το 2016. Στην πορεία του ταξιδιού τους «κουβαλούσαν» και το μικρότερο γιο τους, που τελικά γεννήθηκε κατά την παραμονή τους στον προσφυγικό καταυλισμό του Κιλκίς.

Ο Σάλαμα, οικοδόμος στο επάγγελμα, διηγείται ιστορίες με πολλή δουλειά και πλούσιες αμοιβές στις κατασκευές σπιτιών στο Αλέππο και τη Λαττάκεια. «’Ολα πήγαιναν καλά, είχα πολλές δουλειές και ζούσαμε μια καλή ζωή με την οικογένειά μου». Και μετά ήρθε ο πόλεμος. Σιγά σιγά οι δουλειές σταμάτησαν, η μετακίνησή του από το χωριό προς άλλες πόλεις έγινε αδύνατη, ενώ γρήγορα ήρθαν οι δυσκολίες στην πρόσβαση σε είδη πρώτης ανάγκης και σε ιατρική περίθαλψη.

Τότε ήταν που άρχισαν κι οι διώξεις. Ο Σάλαμα έχει 10 αδέρφια που ζουν σκορπισμένοι σε διαφορετικές χώρες. Η μητέρα του με ένα από τα αδέλφια του παραμένουν στη Συρία, ενώ ο πατέρας του ζει στην Τουρκία. Έχει χάσει τα ίχνη ενός αδελφού του -έχει να τον δει από το 2011, όταν το καθεστώς της χώρας τον φυλάκισε γιατί ανήκε στην αντιπολίτευση. Σήμερα, τον αναζητά ακόμη, με τη βοήθεια του Ερυθρού Σταυρού – δεν γνωρίζει καν αν ο αδελφός του, δικηγόρος στο επάγγελμα, ζει.

Η απόφαση διαφυγής ήταν πια μονόδρομος. Ο πατέρας της εξαμελούς οικογένειας δεν άντεχε πια, όπως μαρτυρά, την αντίδραση των παιδιών του στη βία του πολέμου. «Σε κάθε θόρυβο, τα παιδιά κρύβονταν κάτω από το τραπέζι. Δεν μπορούσα να επιτρέπω να ζούμε έτσι».

Διέσχισαν όλοι μαζί τα βουνά, παρέμεναν κρυμμένοι σε ένα χωριό της Συρίας κοντά στα σύνορα με την Τουρκία, άλλοτε μέσα σε ένα τζαμί, άλλοτε στο δάσος περιμένοντας να υλοποιηθούν οι υποσχέσεις των διακινητών για ένα ομαλό ταξίδι -που ποτέ δεν ήταν ομαλό. Μετά από δύο μήνες κατάφεραν να περάσουν τα σύνορα. Παρέμειναν δέκα ημέρες στην Τουρκία και στη συνέχεια, πληρώνοντας ένα υπέρογκο ποσό, επιβιβάστηκαν σε ένα φουσκωτό μαζί με άλλους 60 πρόσφυγες, με προορισμό τη Μυτιλήνη. Επόμενος σταθμός η Ειδομένη, από όπου πίστευαν -όπως χιλιάδες άλλοι πρόσφυγες- ότι θα έφευγαν για την Ευρώπη. Τα όνειρα ματαιώθηκαν και το τέλος του χειμώνα τους βρήκε στον καταυλισμό της Νέας Καβάλας στο Κιλκίς. Εκεί όμως ένα άλλο όνειρο έγινε πραγματικότητα γιατί εκεί γεννήθηκε ο μικρός τους γιος.

Ο Σάλαμα δε δυσκολεύτηκε πολύ στη συνεννόησή του με τους Έλληνες, αφού έχει το πλεονέκτημα! Μιλά ελληνικά, που τα έμαθε στις διάφορες δουλειές που έκανε στην Ελλάδα από το 2005 ως το 2007.

Στο διάστημα που ο Σάλαμα και η οικογένειά του βρίσκονται πια όλοι μαζί στην Ελλάδα, θυμάται έντονα τα παιδιά του να κρύβονται ή να τρέχουν στην αγκαλιά του κατά τη διάρκεια της παρέλασης της 25^ης Μαρτίου όταν περνούσαν τα μαχητικά αεροπλάνα. «Ξαφνικά τα είδα να τρέχουν να κρυφτούν και να φωνάζουν “μπαμπά, μπαμπά” – κάθε φορά τα καθησύχαζα. Το όνειρό μου είναι να ξεχάσουν».

Η Άνοιξη τους βρίσκει στον καταυλισμό της Softex, όπου και διαμένουν για περίπου έξι μήνες. Στη συνέχεια, εντάχθηκαν στο πρόγραμμα μετεγκατάστασης της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ και στο πρόγραμμα στέγασης και φιλοξενίας του SolidarityNow. Σήμερα, φιλοξενούνται στη δομή φιλοξενίας της οργάνωσης στην Παιανία, περιμένοντας την ημερομηνία αναχώρησής τους, τις επόμενες ημέρες. Η χώρα μετεγκατάστασης; Η Ολλανδία. Και είναι πολύ χαρούμενοι γι’ αυτό: «Έχω και συγχωριανούς εκεί, αλλά θα είναι δύσκολα δεν ξέρω. Σκέφτομαι τη νέα γλώσσα, ότι όλα πρέπει να γίνουν από την αρχή. Αλλά δε με νοιάζει. Θα τα καταφέρουμε. Θέλω πολύ να πάνε τα παιδιά σχολείο και να μάθουν ξένες γλώσσες. Αν δε μιλάς μια γλώσσα, πώς θα γίνει; Είναι σαν να “μένεις απ’ έξω”».

Για το τέλος αφήνει την ευχάριστη νότα της συζήτησης. «Θα μάθουν ποδόσφαιρο τα αγόρια μου, αφού κι εγώ το αγαπώ πολύ. Θα ήθελα να φανώ τόσο τυχερός και να δω τον τελικό αγώνα ποδοσφαίρου του Champions League στις 3 Ιουνίου στο Κάρντιφ – μακάρι να φανώ τυχερός σε κάτι!».

*To Πρόγραμμα Φιλοξενίας & Στέγασης υλοποιείται από το SolidarityNow με την υποστήριξη της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες και τη χρηματοδότηση της ΕΕ.

Ασμαέλ και Σερί: μια ιστορία αγάπης δύο ανθρώπων που άφησαν την πατρίδα τους, αλλά όχι ο ένας τον άλλον

Δημοσιεύτηκε στις

(English) Valia Savvidou

Δεν τους χαρακτηρίζεις ακριβώς ως μια τυπική οικογένεια.

Ανάμεσά τους ζει ένας Σούπερμαν 8 χρονών, τα δίδυμα αγόρια 1,5 χρονών, μία κούκλα στα 6 της, ένας σοβαρός 13χρονος έφηβος, μια συγκρατημένη δεσποινίδα ετών 10. Και φυσικά οι γονείς τους. Δεν είναι και λίγοι. Στο σύνολο οκτώ!

Αρχηγός της οικογένειας, η ακατάβλητη μητέρα Σερί.

Η Σερί, Σύρια Κουρδικής καταγωγής -που το όνομά της στη Συρία σημαίνει «κάτι όμορφο»– είναι 36 χρονών, μητέρα 6 παιδιών, μιλά ζωηρά και περιγράφει φτώχεια, γέννες, νύχτες στα βουνά, κρύο, τόσο χαμογελαστή που σχεδόν δεν σου επιτρέπει να λυπηθείς ή να στενοχωρηθείς για εκείνη.

«Τα δίδυμα αδέλφια που μας φιλοξένησαν στη Θεσσαλονίκη, μόλις είδαν τον Χασάν και τον Χουσεΐν, τα δίδυμα αγόρια μου, μας υποδέχθηκαν λες και μας ήξεραν χρόνια και λίγες ημέρες μετά κλαίγαμε όλοι μαζί που έπρεπε να φύγουμε για την Αθήνα!»

Έτσι ξεκινά τη διήγησή της η Σερί, γιατί πρώτα απ’ όλα «θέλω να πω πόσο καλά μας έχουν φερθεί όσοι Έλληνες έχουμε γνωρίσει».

Ο σύζυγός της, Ισμαήλ, πιάνει τη διήγηση από τη δική του αρχή. Τη Σερί.

Δεν ήξερε ότι θα παντρευτούμε. Με ρωτούσε όταν βρισκόμασταν στη γειτονιά «Πότε θα γίνει ο γάμος σου Ισμαήλ; Πότε θα γιορτάσουμε;». Μετά έμαθε, από το φίλο μου, και αδερφό της, ότι εκείνη θέλω! Και με ήθελε κι αυτή.
Δεν ήξερα αν θέλω να σε παντρευτώ, απλά σκέφτηκα ότι λίγο μου αρέσεις!
Δεν αγαπιόμασταν όταν παντρευτήκαμε. Τώρα όμως αγαπιόμαστε πάρα πολύ!

Η Σερί συμφωνεί με τον Ισμαήλ. «Δε γίνεται χωρίς τον Ισμαήλ. Τίποτε δεν έχει νόημα χωρίς εκείνον. Είναι τα πάντα». Και φαίνεται ότι η αισιοδοξία τους πηγάζει από την αγάπη -πρώτα τη δική τους και μετά από την αγάπη για τα παιδιά τους. «Όταν φτάσαμε στη Χίο, είπα δόξα τω Θεώ φτάσαμε, ας γίνει ό,τι είναι να γίνει, φτάνει να είμαστε όλοι μαζί». Όλοι μαζί σκέφτονται και το μέλλον. Το άμεσο μέλλον θα τους βρει στη Γαλλία, τη χώρα μετεγκατάστασής τους. Μέχρι τότε ζουν στη δομή στέγασης και φιλοξενίας του SolidarityNow στην Παιανία.

Γνωρίζουν άλλωστε από ταξίδια. Συρία – Κουρδιστάν – Ιράκ – Τουρκία – Ελλάδα. Έχει χρειαστεί να σώσουν τον εαυτό τους και τα παιδιά τους πολλές φορές από το κρύο, την πείνα, τους διακινητές, τη βία. Στο εσωτερικό της Ελλάδας, εναπόθεσαν τα όνειρά τους στην άφιξή τους στην Ειδομένη. Γνωστή η συνέχεια. Τα σύνορα έκλεισαν, η Ειδομένη εκκενώθηκε, άρχισε η μετακίνησή τους στο εσωτερικό της χώρας: πύλη Ε1 στον Πειραιά, Ιωάννινα, Βασιλικά, Θεσσαλονίκη, Αθήνα. Στη Θεσσαλονίκη για πολύ λίγο, ευτύχησαν να φιλοξενηθούν σε σπίτι που άνοιξαν γι’ αυτούς τα αγαπημένα τους πια δίδυμα αδέρφια.

Στην Αθήνα άνοιξαν κι άλλες αγκαλιές για την 8μελή οικογένεια. Με τον ερχομό τους έμειναν στη δομή στέγασης και φιλοξενίας της οργάνωσης στην Παιανία -πιθανά το πιο χαρούμενο και πολύβουο διαμέρισμα της δομής! Ο Ισμαήλ και η Σερί είναι σίγουροι ότι θα τα καταφέρουν, ενώ η Σερί περιμένει με αγωνία να πάνε τα παιδιά σχολείο στη νέα τους χώρα: «Θέλω να πάνε σχολείο και τα κορίτσια και τα αγόρια. Εγώ στην οικογένειά μου ήμουν ίση με τα αγόρια – είμασταν ελεύθερες να αποφασίσουμε τί θέλουμε να κάνουμε».

Τη ζωή αυτής της οικογένειας πάντα θα τη συνοδεύει κάτι «σερί», κάτι γλυκό και όμορφο -όπως ακριβώς κι η ίδια!

*Το Πρόγραμμα Στέγασης & Φιλοξενίας υλοποιείται από το SolidarityNow με την υποστήριξη της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες και τη χρηματοδότηση της ΕΕ.

«Κάποιες φορές τελικά, το καλό νικάει!»

Δημοσιεύτηκε στις 08/05/17

του Ανδρέα Βασιλείου, ιδιοκτήτη ξενοδοχείου στις Ροβιές Ευβοίας που φιλοξενεί πρόσφυγες στο πλαίσιο του προγράμματος του SolidarityNow “Home for Hope”

Οι Ροβιές είναι το χωριό μου, ένα μικρό παραθεριστικό θέρετρο στην ανατολική Εύβοια και εγώ, ο ιδιοκτήτης ενός μικρού ξενοδοχείου, που εδώ και αρκετό καιρό έχει μετατραπεί σε σπίτι για οικογένειες προσφύγων από τη Συρία. Έχω μιλήσει πολλές φορές για τους λόγους που με ώθησαν σε αυτή την απόφαση, έχοντας από την αρχή αυτής της ανθρωπιστικής κρίσης υπάρξει ένας από τους πολλούς εθελοντές που ταξιδέψαμε μέχρι την Ειδομένη και τα Διαβατά για να βοηθήσουμε τους ανθρώπους που έφταναν στη χώρα μας, αναγκασμένοι να εγκαταλείψουν την εμπόλεμη δική τους.

Ο καιρός κυλά διαφορετικά αλλά τόσο όμορφα σε αυτή την όμορφη περιοχή του χάρτη της Ελλάδας, ενώ η αλλαγή στη νοοτροπία των συντοπιτών μου συμβαίνει καθημερινά μπροστά στα μάτια μου και εκφράζεται από τον καθένα με διαφορετικό τρόπο. Ένοιωσα την ανάγκη να καταγράψω αυτή την αλλαγή, γιατί εκτιμώ πολύ το θάρρος των ανθρώπων να παραδέχονται ένα λάθος τους και το βρίσκω ελπιδοφόρο να τους βλέπω, αλλά και να συμβάλλω, στο να αλλάζουν προς το καλύτερο!

Αυτές τις μέρες, δύο επαγγελματίες του χωριού, μου μίλησαν για τους πρόσφυγες και το πόσο καλά έχουν ενταχθεί στην κοινωνία μας, λέγοντας ότι οι αρχικοί φόβοι τους αποδείχθηκαν αβάσιμοι. Πράγματι. Με την από κοινού μας προσπάθεια, της τοπικής κοινωνίας, της δικής μου και της οργάνωσης που μας υποστηρίζει του SolidarityNow, η κοινωνική ενσωμάτωση των προσφύγων δεν φαντάζει πια τόσο ακατόρθωτη.

Η ελπίδα είναι εδώ, αφού οι άνθρωποι αλλάζουν και μαθαίνουν, αν τους δοθεί ο χρόνος να προσαρμοστούν και αυτοί σε μια αναπάντεχη αλλαγή, όπως θα σας περιγράψω παρακάτω με μικρά παραδείγματα:

– Ο ξάδερφος μου, με τον οποίο δεν μιλάμε για διάφορους λόγους, ανάμεσα στους οποίους είναι και το ότι μερικές φορές ο λόγος του συμπίπτει με αυτόν των ακραίων δεξιών θέσεων, με χαροποίησε με μια μικρή αλλά χαρακτηριστική χειρονομία του˙ μια μέρα, πάρκαρε το αμάξι του λίγο μακρύτερα από το ξενοδοχείο και πέρασε κρυφά μέσα από το φράχτη με μια σακούλα γεμάτη ρούχα που είχε φέρει για τα παιδιά.

– Ο απόγονος του αξιωματικού του Εθνικού Στρατού με τη γυναίκα του, είναι από τους πρώτους που στηρίζουν την προσπάθειά μας και μέχρι σήμερα έχουν φέρει ολόκληρη κολεξιόν για ενήλικες και παιδιά – κι έχουν και εξαιρετικό γούστο οι άτιμοι!

– Η πάντα χαλαρή και χαμογελαστή κυρία, άστραψε και βρόντηξε όταν άκουσε συγχωριανούς με προσφυγική καταγωγή από τη Μικρά Ασία, να μιλάνε αρνητικά για τους πρόσφυγες στη συγκέντρωση που έγινε εδώ, πριν από ένα περίπου χρόνο.

– Στην ίδια συνάντηση, η “δε-μιλώ-ποτέ-για-πολιτική” συμπαθέστατη φίλη, δάκρυσε λέγοντας ότι αυτές τις κατηγορίες και τους ισχυρισμούς, τους εξακόντιζαν κάποιοι και όταν ο δικός της γιός έφευγε μετανάστης στη Γερμανία.

– Η ηλικιωμένη γυναίκα, που την πρώτη μέρα που έφθασαν στο ξενοδοχείο οι πρόσφυγες, όταν ακόμα πολλοί ζούσαν με το φόβο, χαμογέλασε σε ένα ηλικιωμένο ζευγάρι που στάθηκε έξω από την αυλή της για να χαζέψει το κέντημα που ετοίμαζε. Τους προσκάλεσε σπίτι της, τους κέρασε καφέ και γλυκό και, δίχως ούτε μια κοινή λέξη για να συνεννοηθούν, πέρασαν το απόγευμα μαζί, με τις γιαγιάδες να “κουβεντιάζουν” για τα κεντήματά τους.

– Ο δεξιών φρονημάτων επιχειρηματίας -με τον οποίο έχουμε διαφωνήσει έντονα στο παρελθόν- όταν άλλοι κάτοικοι του ζήτησαν να κινητοποιηθεί κι εκείνος για να μην έρθουν στο χωριό μας οι πρόσφυγες, απάντησε ότι αυτός πηγαίνει κάθε χρόνο στη Μικρά Ασία από όπου κατάγεται η οικογένειά του και αν έκανε κάτι τέτοιο θα θεωρούσε ότι προσβάλλει τη μνήμη των προγόνων του.

Φυσικά υπάρχουν και περιστατικά λιγότερο ενθαρρυντικά. Υπάρχουν άλλοι συντοπίτες μας, λιγότεροι όμως, που δε θέλουν ή δεν μπορούν να παραδεχθούν πόσο άδικες ήταν οι προκαταλήψεις τους.

Προτιμώ να ασχολούμαι με τους πολύ περισσότερους, που είτε εξ αρχής, είτε ξεπερνώντας την αρχική άγνοια ή το φόβο, άνοιξαν την αγκαλιά τους και φροντίζουν με κάθε τρόπο να το δείχνουν. Κάποιες φορές τελικά ναι, το καλό νικάει!

*To Πρόγραμμα Φιλοξενίας & Στέγασης υλοποιείται από το SolidarityNow με την υποστήριξη της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες και τη χρηματοδότηση της ΕΕ.

Ιστορίες με χρώμα μπλε!

Δημοσιεύτηκε στις 21/04/17

Για την προστασία των πιο ευάλωτων ομάδων προσφύγων και μεταναστών, το SolidarityNow- με τη συνεργασία της UNICEF και τη χρηματοδότηση της European Commission – Civil Protection & Humanitarian Aid Operations – ECHO- δημιούργησε ειδικά Κέντρα Υποστήριξης – τα γνωστά πλέον BlueDots που απευθύνονται σε παιδιά, γυναίκες και οικογένειες προσφύγων σε περισσότερα από 10 σημεία σε όλη την Ελλάδα, με στόχο την παροχή ζωτικής σημασίας υπηρεσιών και συμβουλευτικής.

Καθημερινά, οι ομάδες του SolidarityNow ζουν τις ιστορίες των ανθρώπων τους οποίους βοηθούν και πολύ περισσότερο δημιουργούν νέες ιστορίες μαζί τους. Ιστορίες που εμπνέουν χαρά κι ελπίδα. Μικρές, καθημερινές ιστορίες που συγκεντρώσαμε και τις μοιραζόμαστε μαζί σας….

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Δικαιωμάτων του Παιδιού, η ομάδα του SolidarityNow στο Κέντρο Φιλοξενίας Προσφύγων στην Δράμα, χάρισε στιγμές γέλιου, χαλάρωσης και ξεγνοιασιάς στους μικρούς φίλους της δομής, με την προβολή παιδικής ταινίας. Μικροί και μεγάλοι το ευχαριστήθηκαν τόσο πολύ!

Τα παλιά τουριστικά καταλύματα στη μικρή λουτρόπολη της Βόλβης τον τελευταίο χρόνο φιλοξενούν οικογένειες Yazidi, αλλά και ανθρώπους από το Κονγκό, τη Σομαλία, την Ερυθραία, το Αφγανιστάν, τη Συρία και το Πακιστάν. Λόγω της πληθυσμιακής ανομοιογένειας της Δομής Φιλοξενίας της περιοχής και στο πλαίσιο του προγράμματος #Blue #Dot του #SolidarityNow, αποφασίσαμε να οργανώσουμε ένα barbeque έξω από το ειδικό Κέντρο Παιδικής και Οικογενειακής Φροντίδας του SolidarityNow. Οι κάτοικοι της Δομής βγήκαν από την ρουτίνα τους και διασκέδασαν όλοι μαζί, ενωμένοι. Τραγούδησαν στη γλώσσα τους, χόρεψαν παραδοσιακούς χορούς, μαγείρεψαν και έφαγαν όλοι μαζί. Μαζί με τους κατοίκους της Δομής διασκέδασαν και οι συγγενείς και φίλοι των εργαζομένων του SolidarityNow.
*Η Ηλιακτίδα ΑΜΚΕ με χρηματοδότηση της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες διαχειρίζεται τη Δομή Φιλοξενίας της Βόλβης μέσω του Ι.Α.Τ.Α.Π.

Το #SolidarityNow αγαπάει το βόλεϊ γυναικών! Το Σάββατο που μας πέρασε, 18 έφηβοι-ωφελούμενοι του #Blue Refugee Center* του SolidarityNow από τη Συρία, το Αφγανιστάν το Ιράν και το Ιράκ, είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν αγώνα βόλεϊ για το πρωτάθλημα της Α1 γυναικών! Ο αγώνας διεξήχθη στο κλειστό γήπεδο ΔΑΚ Πυλαίας μεταξύ των ομάδων ΑΣ Άρης – ΑΟ Μαρκόπουλο. Ευχαριστούμε τη γυναικεία ομάδα βόλεϊ του Άρη και τον μάνατζερ της κ. Γιάννη Γιαννάκη για την ευγενική διάθεση να προσφέρει τη δυνατότητα στους εφήβους-ωφελούμενους μας να ζήσουν από κοντά το παλμό του παιχνιδιού, αλλά και να γνωρίσουν την ομάδα! Στο SolidarityNow υποστηρίζουμε την ένταξη των προσφύγων και μεταναστών στην ελληνική κοινωνία μέσω του αθλητισμού!

“O ουρανός είναι το όριό μας”.
Με αυτά τα λόγια, τα παιδιά της δομής φιλοξενίας Ελευσίνας, περιγράφουν τη δύναμη που ένιωσαν στο Adventure Park της Μαλακάσας, προκαλώντας τις σωματικές τους δεξιότητες και νιώθοντας σούπερ-ήρωες σε μια ανεπανάληπτη περιπέτεια!
Ευχαριστούμε πολύ το Adventure Park για τη φιλοξενία.

«Όταν τα παιχνίδια μιλούν…»: Όταν τα κορίτσια από τη δομή φιλοξενίας της Ελευσίνας κράτησαν τις χειροποίητες κούκλες στα χέρια τους, τότε ξαφνικά… πήραν ζωή και αφηγήθηκαν ιστορίες που τα κορίτσια δε μπορούσαν να βάλουν σε λέξεις. Οι ιστορίες των κοριτσιών, συναντήθηκαν με τις ιστορίες του παραμυθιού. «Εσείς πως πίνετε το τσάι σας;» Μέσα από αυτό το παραμύθι, κορίτσια και κούκλες μας αποκάλυψαν μικρά και μεγάλα μυστικά γύρω από μια καθημερινή συνήθεια.
Ευχαριστούμε πολύ την #Traumateddy και τη Shelley Deane για την ευκαιρία που μας χάρισαν.

“Θέλεις να δεις τον πιο σημαντικό άνθρωπο στο κόσμο;”
Το κάθε παιδί άνοιγε το κουτί και χαμογελούσε βλέποντας τον εαυτό του στο μυστικό κουτί με τον καθρέφτη.

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα για τα Δικαιώματα του Παιδιού, η ομάδα η ομάδα του #Blue #Dots του #SolidarityNow στο Κέντρο Φιλοξενίας Προσφύγων στη Θήβα, διοργάνωσε για τα παιδιά της δομής ένα παιχνίδι κρυμμένου θησαυρού. Τα δικαιώματα έγιναν παιχνίδια, αφίσες με το σήμα της ειρήνης, σπιτικές μυρωδιές, κυνηγητό, επιτραπέζια, βίντεο, πειράγματα, καθαρό περιβάλλον, συζήτηση για τη σημασία της γνώσης… Γονείς και παιδιά, σε ομάδες ή ατομικά πήραν το “χάρτη” τους και ξεκίνησαν το κυνήγι…για τα δικαιώματά τους!

Στο Κέντρο Δημιουργικής Απασχόλησης και Έκφρασης για το Παιδί* του SolidarityNow στη Δράμα, η ιστορία της μάγισσας Ρουφήχτρας που έφαγε τα παιχνίδια των παιδιών, αποτέλεσε την έμπνευση να εξηγήσουμε στα παιδιά ένα βασικό τους δικαίωμα το οποίο, ακριβώς επειδή είναι αυτονόητο, πολλές φορές παραγκωνίζεται: το δικαίωμα τους στο παιχνίδι! Γιατί όπως μας έδειξαν και εκείνα μέσα από τις ζωγραφιές τους, ένας κόσμος χωρίς παιχνίδι είναι ένας κόσμος άσχημος!

Αναγνωρίζοντας την ανάγκη των ωφελούμενων και το έλλειμμα νομικής ενημέρωσης, κυρίως στους νεοεισερχόμενους στο κέντρο φιλοξενίας της Θήβας, η ομάδα του #SolidarityNow με την πολύτιμη συνεργασία της νομικής υπηρεσίας του Κέντρου Αλληλεγγύης Αθήνας, πραγματοποίησε ομάδες νομικής ενημέρωσης, με τη συμμετοχή οικογενειών, μονων ανδρών αλλά και ασυνόδευτων ανήλικων. Η ενημέρωση αφορούσε κυρίως θέματα σχετικά με τη διαδικασία ασύλου και ζητήματα δικαιωμάτων. Η ενημέρωση/συζήτηση πραγματοποιήθηκε σε 4 ομάδες με αντίστοιχη διερμηνεία σε Φαρσι, Αραβικά, Σοράνι, Κιρμάντζι, Ουρντού. Η συμμετοχή μεγάλη και οι απορίες πολλές που απαντήθηκαν από τους ειδικούς, ενώ μοιράστηκε σχετικό έντυπο μεταφρασμένο υλικό.

Ο Χώρος Δημιουργικής Απασχόλησης και Έκφρασης για το Παιδί του SolidarityNow στη Δράμα* διοργάνωσε για μια εβδομάδα μια σειρά από δραστηριότητες για τα παιδιά με θέμα τα δικαιώματα των ζώων. Συγκεκριμένα, ξεκίνησαν δείχνοντας στα παιδιά εικόνες που απεικόνιζαν τα δικαιώματα των ζώων. Στη συνέχεια, συζήτησαν για κάθε εικόνα ξεχωριστά, δίνοντάς τους την ευκαιρία να εξηγήσουν οι ίδιοι τι μπορεί να απεικονίζεται στην κάθε μία. Στη συνέχεια, έκαναν μια ομαδική εργασία με θέμα «Η Γη δεν ανήκει μόνο στους ανθρώπους». Συγκεκριμένα, σε ένα χαρτόνι σχεδίασαν και έβαψαν τη Γη και γύρω από αυτήν έκαναν διάφορα ζώα με τις παλάμες των παιδιών. Έπειτα, τα παιδιά ρωτήθηκαν τι μπορεί να ζητάει κάθε ζώο από εμάς. «Αγάπη, φροντίδα, φαγητό και νερό» ήταν μερικές από τις απαντήσεις των παιδιών!

Την Παρασκευή 1η Σεπτεμβρίου η ομάδα του Blue Dots του SolidarityNow στο Κέντρο Φιλοξενίας Προσφύγων στη Θήβα, οργάνωσε δράση συλλογικής ζωγραφικής σε μεγάλες επιφάνειες συμμετέχοντας έτσι στον εορτασμό του μουσουλμανικού Πάσχα.

Στη δράση συμμετείχαν παιδιά όλων των ηλικιών με τους γονείς τους και ασυνόδευτοι ανήλικοι, ζωγραφίζοντας μαζί με στόχο την ελεύθερη έκφραση των παιδιών και την καλλιέργεια πνεύματος συνεργασίας. Η δράση ενθουσίασε μικρούς και μεγάλους, ενώ σημαντική ήταν η συνεργασία με έναν ωφελούμενο επαγγελματία ζωγράφο, ο οποίος έδειξε και τεχνικές χρήσης των πινέλων και ανάμειξης των χρωμάτων στα παιδιά.

Ανάμεσα στους συμμετέχοντες ήταν και ο Αλί, αρχηγός μονογονεϊκής οικογένειας που έδειχνε στα παιδιά του πώς να χρησιμοποιούν τα πινέλα για να φτιάξουν ένα μεγάλο ήλιο και καρδούλες, τραγουδώντας τους ένα εύθυμο τραγούδι στα φαρσί που έλεγε μεταξύ άλλων: «Είσαι το φεγγάρι του ουρανού, κι εγώ θα γίνω αστέρι για να βρίσκομαι κοντά σου. Αν γίνεις βροχή και πέσεις στη γη, θα γίνω γρασίδι να με ανθίσεις…»

Το γιόρτασαν για τα καλά, εργαζόμενοι και ωφελούμενοι του SolidarityNow στη Θεσσαλονίκη! Συγκεκριμένα, στο Κέντρο Παιδικής και Οικογενειακής Φροντίδας*, με αφορμή τη γιορτή Eid Al Adha, ο χώρος γέμισε από φαγητά, παρωδιακά κουλουράκια που είχαν φτιάξει οι ίδιοι οι ωφελούμενοι, δωράκια για τα παιδιά, τραγούδια, χορό, και πολύ πολύ γέλιο! Στη γιορτή συμμετείχαν άνθρωποι από διάφορες χώρες: Συρία, Κονγκό, Πακιστάν, Ιράν, Ιράκ, Παλαιστίνη – κι έτσι μας δόθηκε η ευκαιρία να χορέψουμε παραδοσιακούς χορούς σχεδόν από όλο τον κόσμο! Μια πολυπολιτισμική γιορτή, μια γιορτή αγάπης και αλληλεγγύης!

“Ταξίδι στο Κόσμο των Συναισθημάτων”

Το 1ο βιωματικό εργαστήριο του Kέντρου Προστασίας για τη Γυναίκα και το Παιδί ολοκληρώθηκε επιτυχώς μέσα από μια διαδρομή γεμάτη χρώμα, μουσική και δράση! Η δύναμη, το χαμόγελο και η ενέργεια των παιδιών που βρέθηκαν στο χώρο του Κέντρου έγιναν οι βοηθοί μας, σε μια περιπετειώδη διαδρομή στο νησί των συναισθημάτων του Μάνου Χατζιδάκι. Ξετυλίγοντας το κουβάρι της χαράς και της λύπης ταξιδέψαμε μέσα από διαφορετικά τοπία και σταθμούς με οδηγό την αγάπη.

Λόγω μεγάλης συμμετοχής η δράση πρόκειται να επαναληφθεί και για τους υπόλοιπους μικρούς μας φίλους!

Η μουσική δεν έχει σύνορα, δε γνωρίζει από χρώμα, φυλή, θρησκεία! Η μουσική μάς φέρνει όλους πιο κοντά! Με αυτό το μήνυμα τα 30 παιδιά της χορωδίας μας που απαρτίζεται από παιδιά-πρόσφυγες που διαμένουν στο Κέντρο Φιλοξενίας στην Ελευσίνα, τραγούδησαν στα Ελληνικά, τα Αγγλικά και τα Φάρσι στο Βοτανικό Κήπο Χαϊδαρίου.

Σε αυτή την ξεχωριστή καλοκαιρινή γιορτή που διοργάνωσε η ομάδα του SolidarityNow με το πρόγραμμα Blue Dot** που υλοποιείται με την υποστήριξη της Unicef, τα παιδιά άφησαν για λίγο πίσω τους τη ζωή στον καταυλισμό και θυμήθηκαν πώς είναι να παίζουν, να διασκεδάζουν, να κάνουν παρέες και να τραγουδούν ανέμελα.

Γιατί για Όλα τα παιδιά, η ζωή οφείλει να είναι Ωραία!

Στο κέντρο της Αθήνας, το νέο Κέντρο Προστασίας για τη Γυναίκα και το Παιδί (Blue Dot) του SolidarityNow υποδέχεται καθημερινά δεκάδες προσφυγόπουλα που το επισκέπτονται για να περάσουν το χρόνο τους δημιουργικά αλλά και να μάθουν νέα, συναρπαστικά πράγματα! Βιωματικές δράσεις μέσα από την τέχνη και το θέατρο, επιτραπέζια παιχνίδια, παιχνίδια γνώσης, βιβλία, ζωγραφική, παραμύθια και ένα σωρό άλλες δραστηριότητες που επιμελείται η ομάδα του #SolidarityNow γεμίζουν τις καρδιές των παιδιών με χαρά! Και οι δικές μας, ακόμη περισσότερο!

Η ομάδα του SolidarityNow του Κέντρου Φροντίδας BlueDot στο Καβαλάρι οργάνωσε τις δικές του γυμναστικές επιδείξεις με τη λήξη της σχολικής χρονιάς! Συμμετείχαν οι μικροί ωφελούμενοι του προγράμματος, ενώ περήφανοι οι γονείς τους παρακολουθούσαν και τους εμψύχωναν!
Μια κανονική γιορτή της ευεξίας και της χαράς, όπου όλοι βγήκαν κερδισμένοι. Χαρίσαμε χαμόγελα, μετάλλια σε όλους – ακόμα και στους πιο μικρούς ωφελούμενούς μας- και άπειρα χειροκροτήματα για τις υπέροχες προσπάθειες όλων!

Εσείς φοβάστε τα λιοντάρια; Τα φίδια; Τους κροκόδειλους; Οι μικροί ωφελούμενοι του Κέντρου BlueDot Ελευσίνας του SolidarityNow πάντως έδειξαν να μην τρομάζουν καθόλου στη θέα τους! Αντίθετα, η επίσκεψη στο Attica Zoological Park Αττικό Ζωολογικό Πάρκο των παιδιών και των γονιών τους που ζουν στον καταυλισμό της Ελευσίνας, σίγουρα θα τους μείνει αξέχαστη μιας πολλά από τα ζώα που είδαν εκεί τα συναντούσαν για πρώτη φορά!

Mια πολύ ενδιαφέρουσα πρωτοβουλία από την ομάδα του SolidarityNow στην Ελευσίνα πραγματοποιήθηκε την περασμένη εβδομάδα:
Η ομάδα του προγράμματος BlueDot στην Ελευσίνα, με τη συνεργασία της νομικής υπηρεσίας του Κέντρου Αλληλεγγύης Αθηνών της οργάνωσης, πραγματοποίησε νομική ενημέρωση στους φιλοξενούμενους του καταυλισμού της Ελευσίνας.
Πραγματοποιήθηκαν δύο συναντήσεις, με μεγάλη συμμετοχή και ενδιαφέρον τόσο από τους άντρες όσο και από τις γυναίκες πρόσφυγες. Στο τέλος των συναντήσεων ακολούθησε συζήτηση, απαντήθηκαν ερωτήματα και διανεμήθηκε ενημερωτικό υλικό με σχετικές πληροφορίες.
Στην ενημέρωση συζητήθηκαν θέματα δικαιωμάτων και ασύλου όπως οι λόγοι χορήγησης ασύλου, συνέντευξη, οικογενειακή επανένωση κ.α. Επίσης, έγινε ιδική μνεία στα θέματα έμφυλης βίας και κακοποίησης.

H ομάδα του SolidarityNow του προγράμματος BlueDot στην Ελευσίνα συνόδεψε τα παιδιά απο τον καταυλισμό προσφύγων της περιοχής σε γήπεδο 5Χ5 προκείμενου να παίξουν ποδόσφαιρο με συνομήλικούς τους από τα γύρω σχολεία. Σε μια προσπάθεια ένταξης και επαφής με τη κοινότητα και με την πρωτοβουλία αλληλέγγυων, τα παιδιά έπαιξαν, διασκέδασαν και έκαναν παρέα μεταξύ τους! Η εμπειρία αυτή ολοκληρώθηκε με τον καλύτερο τρόπο μιας και στο τέλος κάθε προσφυγόπουλο πήρε δώρο από μια μπάλα! Σας ευχαριστούμε!

Τα “Ανοιχτά Υλικά Παιχνιδιού” είναι αντικείμενα που δεν είναι προκαθορισμένα παιχνίδια και κάθε τι μπορεί να χρησιμοποιηθεί για αυτό το σκοπό με έμφαση στη διαδικασία και όχι στο αποτέλεσμα. Τα παιδιά στο Κέντρο Φιλοξενίας Ελευσίνας, στο πλαίσιο του προγράμματος BlueDots του SolidarityNow χρησιμοποίησαν πλαστικές σακούλες, κλαδιά και σπάγκους για να φέρουν στην Ελλάδα κάτι από τον τόπο που κατάγονται. Το αποτέλεσμα: υπέροχοι χαρταετοί!

Στο Καβαλάρι Θεσσαλονίκης, η ομάδα του προγράμματος BlueDot δε σταματάει να μας ξαφνιάζει ευχάριστα και μεταδίδει από το πεδίο:
“Αντιμέτωποι με τις όχι ιδανικές συνθήκες των προσφυγικών καταυλισμών, πήραμε την κατάσταση στα χέρια μας και μέσα από βιωματικές δράσεις βάλαμε μαζί με τα προσφυγόπουλα ηλικίας 6 με 10 ετών τις κόκκινες γραμμές μας σε όσους κινδύνους καρακοδοκούν στο χώρο διαμονής τους. Δυστυχώς, ήταν περισσότερα από όσα φανταζόμασταν αλλά εμείς τα αντιμετωπίσαμε με θάρρος και τα διαχειριστήκαμε δημιουργικά!”

Η άνοιξη μας χτύπησε για τα καλά στο Καβαλάρι και η ομάδα του προγράμματος BlueDot μαζί με τους νεαρούς ωφελούμενους του, το γιόρτασαν φτιάχνοντας μικρούς κήπους εσωτερικού χώρου! Μαζέψαμε, λοιπόν, τα υλικά μας, στρώσαμε το γρασίδι μας, βάλαμε νερό στη λιμνούλα, ρίξαμε πέτρες και φυτέψαμε λουλουδάκια και το περιφράξαμε! Ιδού το αποτέλεσμα!

Κάθε δράση είναι αφορμή για μια καινούργια δραστηριότητα για την ομάδα του SolidarityNow στον καταυλισμό της Ελευσίνας στο πλαίσιο του προγράμματος BlueDot.
Μικροί και μεγάλοι αξιοποίησαν τα κλαδιά που προέκυψαν από το κλάδεμα των δέντρων και έφτιαξαν σπιτάκια για τα παιδιά με στόχο τη συζήτηση για την έννοια του προσωπικού χώρου και τα όποια συναισθήματα συνδέονται με αυτό. Σκεφτείτε μόνο πόσο το θέμα της εστίας και η εγκατάλειψή της έχει πληγώσει τα παιδιά και πόσο δύσκολα το μοιράζονται. Η συγκεκριμένη δράση αποτέλεσε ερέθισμα για να μπορέσουν να εξωτερικεύσουν τα συναισθήματά σχετικά με αυτό το τραυματικό γεγονός.
Η δραστηριότητα αυτή όμως είχε και τη διασκεδαστική της πλευρά! Η αξιοποίηση των υλικών οδήγησαν τα παιδιά να χρησιμοποιήσουν τη φαντασία τους και να εργαστούν ομαδικά.

Υπάρχουν πολλοί τρόποι τελικά για να νιώσεις την έννοια της οικογένειας, να δημιουργήσεις και να διατηρήσεις αυτό που ονομάζουμε “δεσμούς”. Η αγάπη που σε κάνει να αισθανθείς κάποιον σαν αδερφό/αδερφή σου δεν έχει να κάνει με το αίμα.

Η αγάπη ξεπερνά τις αποφάσεις των μεγάλων, τον πόνο, τις συγκρούσεις!

Τα σπουδαιότερα μαθήματα ζωής έρχονται από τα παιδιά. Τα παιδιά που σκέφτονται με την καρδιά. Και εκφράζουν τις σκέψεις τους αυθόρμητα στο πλαίσιο των δραστηριοτήτων δημιουργικής απασχόλησης των ομάδων του #SolidarityNow στο πρόγραμμα #BlueDot στη Δράμα…

H πολύ δημιουργική ομάδα του BlueDot στη Φανερωμένη Ιωαννίνων υλοποίησε ένα διασκεδαστικό μάθημα κυκλοφοριακής αγωγής για τους νεαρούς ωφελούμενους του προγράμματος.
Μικροί μεγάλοι λοιπόν ζωγράφισαν φανάρια και σήματα κυκλοφορίας, κι αφού τα παιδιά έμαθαν τη χρησιμότητά τους, έπαιξαν διάφόρα διαδραστικά παιχνίδια για να κατανοήσουν καλύτερα τη σημασία που έχει να σέβεσαι τον ΚΟΚ αλλά και να προσέχεις πολύ όταν κυκλοφορείς στο δρόμο – είτε είσαι ενήλικας είτε είσαι παιδί.

Επίσκεψη της ομάδας του προγράμματος BlueDot του SolidarityNow στη Δράμα, στο Κέντρο Θεραπευτικής Ιππασίας Σερρών, όπου μαζί με 76 ωφελούμενους – εκ των οποίων τα 45 παιδιά.

Παίξαμε, κάναμε εκπαιδευτικές δραστηριότητες αλλά και πικ νικ και φυσικά ιππεύσαμε! Πόσο όμορφη εμπειρία ήταν αυτή!

Η Έσρα ωφελούμενή μας στο πρόγραμμα BlueDot, ήταν έγκυος όταν τη γνωρίσαμε. Η ομάδα μας ήταν καθημερινά δίπλα της ώστε να της παρέχει συμβουλευτική και φροντίδα κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης της. Πέρασαν οι μήνες κι ήρθε η μέρα που η Έσρα θα έφερνε στον κόσμο τον Αλί. Με τον πατέρα Μαχμούτ αναμέναμε έξω από την πόρτα της αίθουσας τοκετού. Μια μικρή επιπλοκή μάς ανησύχησε, αλλά τελικά όλα πήγαν καλά και από τότε δε χορταίνουμε να τον βλέπουμε! Η μητέρα και ο πατέρας είναι κάτι παραπάνω από ευτυχισμένοι! Κι εμείς το ίδιο!

Πρώτη μέρα στο σχολείο η χθεσινή για τους μικρούς ωφελούμενους του προγράμματος BlueDot στην Ελευσίνα! Από το πρωί τα παιδιά με χαμόγελα και τις καινούργιες τσάντες τους στον ώμο ανέμεναν την ώρα που θα έρθουν τα πούλμαν για το σχολείο.
Το SolidarityNow ήταν δίπλα τους σε αυτή τη χαρούμενη στιγμή. Προετοιμάσαμε τα παιδιά και τα συνοδέψαμε στο σχολείο, με διερμηνείς και επιστημονικό προσωπικό και συνεργάστηκε με τους δασκάλους για την ομαλή τους ένταξη. Η υποδοχή των παιδιών από γονείς, μαθητές, εκπαιδευτικούς και γείτονες ήταν συγκινητική, με πανό, τραγούδια, δώρα και κεράσματα.
Μαθήματα αλληλεγγύης στην πράξη!

H ομάδα του #BlueDot στα Δολιανά του #SolidarityNow πραγματοποίησε μια πολύ ενδιαφέρουσα, χρήσιμη αλλά και… διασκεδαστική δραστηριότητα για τα παιδιά του προγράμματος, που αφορούσε στην υγιεινή των χεριών τους. Η ανάγκη καθημερινής φροντίδας και υγιεινής είναι επιτακτική σε όλες τις δομές μας -πόσο μάλλον όταν αφορά στα παιδιά! Και μάλιστα, όταν αυτό μαθαίνεται με τρόπο ευχάριστο, εκείνα δεν το ξεχνούν ποτέ!

Το πρόγραμμα Blue Dot υλοποιείται σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας, με την υποστήριξη της UNICEFκαι την υποστήριξη του European Commission – Civil Protection & Humanitarian Aid Operations – ECHO

Γιορτάζουμε όλοι μαζί την πρώτη ημέρα της Άνοιξης και την πρώτη ημέρα της χρονιάς – το περσικό Norooz.

Ωφελούμενοι του προγράμματος μαζί με την ομάδα του #SolidarityNow στρώσαμε το παραδοσιακό τραπέζι, μαγειρέψαμε με τη βοήθεια της οργάνωσης Κοινωνική Κουζίνα “Ο Άλλος Άνθρωπος” Δραπετσώνα – Δωρεάν φαγητό για όλους, χορέψαμε, διασκεδάσαμε!

Καλή Χρονιά λοιπόν! Νοrooz Mabarak!

«Τα παιδιά εδώ μπορούν να ξεκουραστούν, να ξεχάσουν τον πόλεμο και το δύσκολο ταξίδι που έκαναν και να εκφράσουν τα όνειρά τους: ένα από αυτά θέλει να γίνει ιππέας κι ένα άλλο θέλει να δουλέψει για τη NASA», μας λέει η ομάδα του SolidarityNow στο BlueDot της UNICEF στις Σέρρες όπου το BlueDot παρέχει σε 45 παιδιά από τη Συρία μάθηση, άθληση, δημιουργικές και καλλιτεχνικές δραστηριότητες, ώστε ν’ αναπτύξουν το γνωστικό τους επίπεδο, ν’ αυξήσουν τη δημιουργικότητά τους και να περάσουν εποικοδομητικά το χρόνο τους.

«Τα Blue Dots είναι η εικόνα του κόσμου μας όπως την οραματιζόμαστε στο SolidarityNow. Ο πλανήτης στον οποίο οι κάτοικοί του θα έχουν ίσες ευκαιρίες και αντιμετώπιση, σε κοινωνίες βασισμένες στην αλληλεγγύη και την αρμονική συνύπαρξη. Για να γίνει πραγματικότητά το όραμα αυτό, ξεκινάμε προσφέροντας βοήθεια στα παιδιά και τις οικογένειες»

Επαμεινώνδας Φαρμάκης, Γενικός Διευθυντής του SolidarityNow

#ΆκουΤηνΙστορίαΜου

Δημοσιεύτηκε στις 20/04/17

Το SolidarityNow με τη συνεργασία του βραβευμένου φωτορεπόρτερ Γιώργου Μουτάφη, φωτίζει και φέρνει στο προσκήνιο ανθρώπους που ο καθένας έχει να μας διηγηθεί τη δική του ιστορία μέσα στο σκηνικό της τρέχουσας προσφυγικής κρίσης. «Άκου την Ιστορία Μου| Listen to My Story» τιτλοφορείται αυτό το φωτογραφικό οδοιπορικό που εστιάζει το φακό του στους αθέατους πρωταγωνιστές του πρωτόγνωρου για τα Ευρωπαϊκά χρονικά, προσφυγικού/μεταναστευτικού φαινομένου.

«Οι βασικές ανάγκες των ανθρώπων είναι προτεραιότητα. Δυστυχώς στις μέρες μας οι ανισότητες αυξάνονται. Για να βοηθήσει κανείς την κατάσταση θέλει αφοσίωση και οργάνωση. Το να πας μια φορά ρούχα σε μία κατάληψη δεν είναι ασήμαντο, αλλά τη μεγάλη βοήθεια στην ουσία τη δίνουν άνθρωποι που ασχολούνται με αυτό, χωρίς δυστυχώς να πληρώνονται. Σε αυτούς δεν ανήκουν αυτοί που φιγουράρουν στα ΜΜΕ και σεεκδηλώσεις με βραβεία εθελοντών, αλλά είναι πιο κρυμμένοι άνθρωποι.

Δεν έχω να στείλω κάποιο μήνυμα αλληλεγγύης. Η αλληλεγγύη για μένα είναι πράξη. Και δεν πιστεύω ότι μπορώ να την περιγράψω με 5-10 λέξεις».

Θεανώ Μεταξά, ηθοποιός
©Giorgos Moutafis for SolidarityNow | Αθήνα, Ιανουάριος 2016

«Το περασμένο καλοκαίρι εργαζόμουν ως ξεναγός στη Σαντορίνη κι έβλεπα όλο αυτό που συνέβαινε από μακριά. Όταν τελείωσα τη δουλειά μου αποφάσισα να έρθω κι εγώ να βοηθήσω. Υποδεχόμαστε τους πρόσφυγες που φθάνουν από τα νησιά στο λιμάνι του Πειραιά, σχεδόν καθημερινά, και προσπαθούμε να τους στηρίξουμε δίνοντάς τους τρόφιμα, παπούτσια και ρούχα.
Είμαστε ένα μικρό κομμάτι μιας αλυσίδας και προσπαθούμε να κάνουμε το ταξίδι τους πιο εύκολο γιατί ξέρουμε ότι ο δρόμος τους είναι μακρύς.

Ο καθένας μας βοηθάει και προσφέρει όσο και ό,τι μπορεί. ‘Aλλος πιο πολύ και άλλος λιγότερο. Ακόμα κι ο λίγος χρόνος που αφιερώνει κάποιος για να έρθει να βοηθήσει όταν φτάσει το καράβι είναι σημαντικό. Όταν τα παιδιά μου δεν έχουν σχολείο κυρίως τα Σαββατοκύριακα- τα φέρνω μαζί μου για να βοηθήσουν. Είμαι πολύ περήφανη που όλο αυτό στηρίζεται στον εθελοντισμό. Πιστεύω ότι αυτοί οι άνθρωποι θα τα καταφέρουν. Αφού έφτασαν ως εδώ, θα ξαναβρούν το δρόμο τους. Είμαι αισιόδοξη.

Μια μέρα άκουσα την κόρη μου να λέει τη λέξη αλληλεγγύη και τη ρώτησα αν ξέρει τι σημαίνει αυτή η λέξη. Αμέσως μου απάντησε ότι αλληλεγγύη είναι αυτό που συμβαίνει καθημερινά στο λιμάνι του Πειραιά».

Γεωργία Δήμα, Ξεναγός
©Giorgos Moutafis for SolidarityNow | Πειραιάς, Ιανουάριος 2016

«Μόλις έφτασα στο λιμάνι του Πειραιά και είμαι πολύ χαρούμενη. Πιστεύω ότι δεν θα αντιμετωπίσω άλλες δυσκολίες. Κάνω αυτό το ταξίδι μόνη μαζί με το παιδί μου. Πηγαίνω στη Γερμανία να συναντήσω τον άντρα μου που έχει ήδη φτάσει εκεί, εδώ και μερικούς μήνες.

Φύγαμε από τη Δαμασκό γιατί δεν μπορούσαμε να ζήσουμε άλλο εκεί. Κινδυνεύαμε πραγματικά. Περιμένω πως και πως τη στιγμή που θα ξανασυναντήσω τον άντρα μου. Πιστεύω ότι η καρδιά μου θα σταματήσει να χτυπάει όταν τον δω. Ψάχνουμε να βρούμε έναν ασφαλή τόπο να ζήσουμε μια κανονική ζωή και να μεγαλώσουμε το παιδί μας. Δε ζητάω τίποτε περισσότερο».

Haya 23 χρονών, Συρία
©Giorgos Moutafis for SolidarityNow | Πειραιάς, Ιανουάριος 2016

«Το ψάρεμα είναι η ζωή μου. Νιώθω τη θάλασσα πότε να με καλεί και πότε να μην μ’ αφήνει να την πλησιάσω. Συχνά, πηγαίνοντας για ψάρεμα έχω δει ανθρώπους που χρειάζονται βοήθεια. Τους πλησιάζω και αφήνω το μυαλό μου να δράσει αυτόματα. Ξέρω ότι σε μερικά δευτερόλεπτα μπορεί να χαθεί ή να σωθεί μια ζωή.
Όταν κάποιος κινδυνεύει, μιλάει τη γλώσσα μας κι εγώ καταλαβαίνω τη δική του. Δεν υπάρχει χρόνοςγια χάσιμο. Η αλληλεγγύη είναι κάτι διαφορετικό για τον καθένα. Για μένα σημαίνει να πράττεις το αυτονόητο χωρίς κέρδος και στη θάλασσα είναι από τα πράγματα που επιβάλλεται να κάνεις χωρίς δεύτερη σκέψη.

Μια στιγμή που δεν θα ξεχάσω ποτέ είναι όταν πήγα να βγάλω ένα κοριτσάκι από τη θάλασσα. Ήταν νεκρό και γυρισμένο μπρούμυτα. Την γύρισα για να την ανεβάσω στη βάρκα μου και είδα ότι τα μάτια της ήταν ορθάνοιχτα και με κοίταζε. Νόμιζα ότι θα μου μιλήσει. Δεν θα ξεχάσω πότε το πρόσωπο και τα μάτια αυτού του μωρού.
Κανένας μας δεν είχε στο νου του τα βραβεία. Εμείς έχουμε άγνοια από αυτά τα πράγματα. Μας τιμάει ως ψαράδες αλλά σας ρωτάω, θα αλλάξει κάτι; Ας μην υπήρχαν τέτοια βραβεία και να μην χρειαζόταν να φύγουν από τα σπίτια τους αυτοί οι άνθρωποι.

Νιώθω την ανάγκη να ζητήσω συγνώμη. Νιώθω συνένοχος. Συγνώμη που δεν μπορώ να κάνω περισσότερα για να σταματήσει αυτό που συμβαίνει στις θάλασσές μας».

Στρατής Βαλαμιός, Ψαράς, Σκάλα Συκαμινιάς, Λέσβος
Υποψήφιος για το Νόμπελ Ειρήνης
©Giorgos Moutafis for SolidarityNow | Λέσβος, Φεβρουάριος 2016

«Ήρθα με μια ξύλινη βάρκα στην Ελλάδα πριν 11 χρόνια. Βλέπαμε τα φώτα στο νησί και παρακαλούσαμε να φτάσουμε χωρίς να μας συμβεί κάτι κακό. Η βάρκα μας κόλλησε λίγα μέτρα πριν την ακτή και πηδήξαμε όλοι στη θάλασσα. Ήμασταν 25 άνθρωποι, γυναίκες και μωρά. Ήταν Μάρτης του 2005, νύχτα με πολύ κρύο. Θα τη θυμάμαι για πάντα αυτή τη νύχτα. Τα πόδια μου είχαν πρηστεί και κρυβόμουν για δυο μέρες στα βουνά για να μη με πιάσει η αστυνομία. Έψαχνα να βρω έναν τρόπο να φύγω για την Αθήνα. Τότε δεν υπήρχαν εθελοντές στις ακτές ούτε διασωστικά σκάφη όπως τώρα.

Ήρθα στη Χίο να δουλέψω. Eίμαι οικοδόμος σοβατζής και όταν δεν έχω μεροκάματο πηγαίνω στις ακτές να βοηθήσω. Προτιμώ να πάω για δυο ώρες στις ακτές παρά να κάτσω δύο ώρες στο καφενείο.
Επειδή μιλάω τη γλώσσα τους, ακούω τις ιστορίες τους και καταλαβαίνω τι σημαίνει όταν κάποιος δεν έχει χρήματα ούτε για το εισιτήριο του λεωφορείου. Τους βοηθάω όσο μπορώ. Μιλάω στον οδηγό και τους αφήνει να μπουν.

Θυμάμαι ένα πρωί που είχε φτάσει μια βάρκα στις ακτές και δεν ήμασταν πολλοί εθελοντές. Σταμάτησε ένα αυτοκίνητο και ένα νεαρό ζευγάρι ήρθε να βοηθήσει. Έδιναν κουβέρτες και μας βοήθησαν να αλλάξουμε τα βρεγμένα μωρά. Ειλικρινά δεν τους είχα ξαναδεί και ακόμα δεν ξέρω ποιοι ήταν. Απλά σταμάτησαν, βοήθησαν και μετά έφυγαν. Αυτό για μένα είναι η αλληλεγγύη».

Σάμι, Αιγύπτιος, Οικοδόμος και Εθελοντής στη Χίο
©Giorgos Moutafis for SolidarityNow | Χίος, Ιανουάριος 2016

«Στις Οινούσσες φθάνουν εκατοντάδες πρόσφυγες. Μαζί με τη Λουκία, την Ευτυχία, την Άννυ και τη Βασιλεία που είναι συγχωριανές και φίλες μας, δημιουργήσαμε αυθόρμητα ένα μικρό δίκτυο αλληλεγγύης. Δε σχεδιάσαμε κάτι. Απλά ακολουθήσαμε το ένστικτό μας.

Αυτοί οι μήνες έχουν αλλάξει τη ζωή μας. Έχουμε αλλάξει εμείς ως άνθρωποι, είμαστε χρήσιμες και κοιμόμαστε ήσυχες τα βράδια. Οι πρόσφυγες φθάνουν σε δύσβατες περιοχές, κυρίως νύχτα. Πολλές φορές τους ακούμε που φωνάζουν αλλά δεν μπορούμε να τους βρούμε κι έτσι στήνεται κυριολεκτικά μια επιχείρηση διάσωσης. Είναι βρεγμένοι, φοβισμένοι και αρκετοί είναι τραυματισμένοι αφού τα σημεία όπου φθάνουν είναι βραχώδη. Δεν ξέρουμε από πρώτες βοήθειες, δεν έχουμε εξοπλισμό, δε μιλάμε τη γλώσσα τους κι όμως, τα καταφέρνουμε.

Ένα πρωί ένας βοσκός μάς πήρε τηλέφωνο για να πάμε να τον βοηθήσουμε. Είχαν φθάσει πρόσφυγες σε μια δύσβατη περιοχή. Τους βρήκαμε και σχεδόν σκαρφαλώνοντας επιστρέψαμε στο δρόμο με ασφάλεια. Αυτή είναι η στιγμή που βλέπεις την καλοσύνη στα μάτια τους. Αρκετοί μας προσφέρουν μπισκότα που έχουν μαζί τους για να μας ευχαριστήσουν.

Μια φορά έκανε πάρα πολύ κρύο κι ένας Σύρος πρόσφυγας έβγαλε το μπουφάν του και το έδωσε στην Έλλη που είχε κυριολεκτικά ξεπαγιάσει. Δεν είναι η βοήθεια που τους προσφέρουμε. Το πιο σημαντικό για εμάς είναι ότι μαθαίνουμε από τη δική τους καλοσύνη».

Ελένη και Έλλη Λιγνού, Εθελόντριες από τις Οινούσσες
©Giorgos Moutafis for SolidarityNow | Οινούσσες Ιανουάριος 2016

«Αν δεις τον άλλον να πεινάει πρέπει να του δώσεις ένα πιάτο φαγητό. Είναι αυτονόητο. Είμαι όμως οργισμένος βλέποντας όλη αυτή την κατάσταση. Κυρίως για τους ηλικιωμένους, που περιμένουν υπομονετικά να έρθει η σειρά τους για να πάρουν ένα πιάτο φαΐ. Τους κοιτάζω και νομίζω ότι ίσως να είναι κάποιος δικός μου άνθρωπος. Κάποιος φίλος ή συγγενής. Σκέφτομαι ότι ίσως βρεθούμε κι εμείς κάποια στιγμή στη θέση τους.

Είμαι ο μάγειρας, μέλος της κοινωνικής κουζίνας που μαγειρεύουμε σχεδόν καθημερινά για τους πρόσφυγες που φτάνουν στο νησί. Το μαγείρεμα στηρίζεται στην προσφορά του κόσμου. Απλοί άνθρωποι, που έρχονται, δίνουν τρόφιμα και φεύγουν χωρίς να περιμένουν να ακούσουν ένα ευχαριστώ. Η αλληλεγγύη είναι το να δώσεις όταν μπορείς και να πάρεις όταν χρειαστείς.

Αν σταματήσει να μας δίνει τρόφιμα ο κόσμος τότε θα σταματήσει και το φαγητό. Συχνά η αποθήκη μας έχει φτάσει σε σημείο να μην έχει τίποτα για μαγείρεμα. Πάντα όμως την τελευταία στιγμή, λες και κάποιος έχει ένα μαγικό ραβδάκι… όλο και κάτι βρίσκεται για να ρίξουμε στο τσουκάλι.

Μου αρέσει να βλέπω ανθρώπους να έρχονται για να πάρουν και δεύτερη μερίδα. Σημαίνει ότι το φαγητό τούς άρεσε. Όταν μαγειρεύεις με την καρδιά σου το φαγητό γίνεται πιο νόστιμο».

«Είμαι πραγματικά χαρούμενος που έφτασα στην Ελλάδα. Ήμασταν 45 άνθρωποι στη βάρκα και φοβόμουν πολύ γι’ αυτό το ταξίδι. Ευτυχώς ο καιρός ήταν καλός, ήμασταν σχεδόν 1,5 ώρα στη θάλασσα και φτάσαμε ασφαλείς. Μου έκανε εντύπωση το πώς μας υποδέχτηκαν στις ακτές οι εθελοντές. Εθελοντές απ’ όλο τον κόσμο. Για να είμαι ειλικρινής δεν περίμενα ότι θα συναντήσω κάτι τέτοιο.

Μας έδωσαν στεγνά ρούχα και νερό και σε λίγο μας μετέφεραν στις τέντες για να ξεκουραστούμε λίγο πριν συνεχίσουμε το ταξίδι μας. Έχω τελειώσει το σχολείο στο Αφγανιστάν αλλά είμαι τυχερός επειδή ξέρω να γράφω και να μιλάω αγγλικά. Πιστεύω ότι αυτό θα με βοηθήσει στην πορεία μου. Θέλω να σπουδάσω. Θέλω να πάω στη Νορβηγία, έχω συγγενείς που ζούνε εκεί εδώ και 20 χρόνια. Θα προσπαθήσω να φτάσω εκεί μέσω Βαλκανίων. Ξέρω ότι είναι δύσκολο ταξίδι αλλά θα τα καταφέρω. Είναι δύσκολο να σας το εξηγήσω. Δεν ψάχνω για μια καλύτερη ζωή, ψάχνω απλά για να ζήσω».

«Για μένα αξία έχει ο άνθρωπος. Δε με νοιάζει από πού έρχεται ή πού πηγαίνει. Εμείς έχουμε τα πάντα κι αυτοί δεν έχουν τίποτα. Γι’ αυτό αποφασίσαμε να τους βοηθήσουμε. Στο χωριό μας υποδεχόμαστε καθημερινά δεκάδες πρόσφυγες. Τα σπίτια μας είναι στην παραλία και οι άνθρωποι αυτοί φτάνουν κυριολεκτικά στις πόρτες των σπιτιών μας. Έτσι δημιουργήθηκε μια ομάδα εθελοντών που τους δίνει μια ζεστή σούπα, ένα τσάι, στεγνά ρούχα και παπούτσια. Αν φτάσουν νύχτα, κοιμούνται σε ένα χώρο που μας έχει παραχωρήσει η εκκλησία. Δενόμαστε με αυτούς τους ανθρώπους και αρκετοί μας υπόσχονται ότι θα έρθουν μία μέρα να μας ξανασυναντήσουν.

Οι άνθρωποι αυτοί πάνε κυριολεκτικά «στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα». Το έχουμε ακούσει αλλά δεν το έχουμε ζήσει. Κι εύχομαι να μη ζήσουμε ποτέ τέτοιες καταστάσεις. Αρκετοί με φωνάζουν μαμά. Ξέρεις τι αξία έχει να σε λέει ένας ξένος μαμά; Ίσως μεγαλύτερη αξία κι από το να σε λέει το ίδιο σου το παιδί».

«Είμαι εθελόντρια γιατί δεν μπορώ να βλέπω ανθρώπους βρεγμένους κι εγώ να κάθομαι με σταυρωμένα τα χέρια. Το σπίτι μας είναι πάνω στη θάλασσα και κάθε μέρα φτάνουν πρόσφυγες. Πρόσφατα έφτασε μια βάρκα με 45 άτομα και με πολλά μωρά. Μπήκα κι εγώ μέσα στη θάλασσα, έπιανα τα μωρά και τα έβαζα μέσα στο σπίτι μας. Είχαμε ανάψει τη σόμπα και τους δίναμε γάλα. Τους έβαλα καλτσάκια και τους έδωσα πάνες.
Τις προάλλες έβγαλα έναν αχινό από το πόδι ενός μεγάλου, είχαν φτάσει με τη βάρκα τους πίσω από το σπίτι μας στα βράχια και βγαίνοντας στην ακτή πάτησε τον αχινό. Δεν ξέρουν αυτοί οι άνθρωποι από θάλασσα.
Η δασκάλα μού λέει μπράβο που βοηθάω αλλά θα πρέπει να κοιτάζω και τα μαθήματά μου. Τ’ άλλα παιδιά στο σχολείο με κοροϊδεύουν. Μου λένε ότι θα κολλήσω αρρώστιες. Αυτό που με θυμώνει είναι που αρκετοί μεγάλοι έρχονται μόνο και μόνο για να κλέψουν τις μηχανές από τις βάρκες και αφήνουν τους ανθρώπους αβοήθητους.
Είμαστε όλοι κι όλοι πέντε άνθρωποι που βοηθάμε εδώ πέρα. Στο σχολείο κάνουμε ιστορία και θρησκευτικά και μας λένε να αγαπάμε και να βοηθάμε τον διπλανό μας. Εδώ όμως δεν έρχεται να βοηθήσει κανείς».

«Παίζοντας μπροστά σε αυτούς τους ανθρώπους προσπαθώ να νιώθω ζωντανή. Είναι μια πολύ συναισθηματική δουλειά και χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια για να κάνεις αυτά τα παιδιά να γελάσουν ή να ξεχαστούν, έστω και για λίγο. Κανείς δεν είναι διαφορετικός από τον άλλον. Είμαστε όλοι ίδιοι. Μόνο που τώρα αυτοί οι άνθρωποι χρειάζονται αλληλεγγύη. Η αλληλεγγύη ενώνει ανθρώπους και δίνει αγάπη. Η δουλειά αυτή μου δίνει δύναμη και πιστεύω ότι βάζω κι εγώ ένα λιθαράκι ώστε να καλυτερεύσει ο κόσμος που ζούμε.
Ο κόσμος ο δικός μας, ο κόσμος των κλόουν, έχει σκοπό να κάνει τους άλλους να γελάνε. Αυτά τα παιδιά πρέπει να ονειρευτούν. Αυτά τα παιδιά πρέπει να ξαναγελάσουν».

Elena Xibille, 30 χρονών, Κλόουν |Κλόουν Χωρίς Σύνορα
©Giorgos Moutafis for SolidarityNow | Ειδομένη, Δεκέμβριος 2015

«Όταν το λιμενικό με καλεί να πάω με το καΐκι μου να βοηθήσω ανθρώπους που βρίσκονται στη θάλασσα είναι για μένα μια πολύ δύσκολη στιγμή. Δεν ξέρω αν θα βρω ζωντανούς ή πνιγμένους. Ακόμα κι όταν βγαίνω για ψάρεμα, συχνά βρίσκομαι απέναντι σε απλωμένα χέρια μέσα στη θάλασσα που μου ζητάνε βοήθεια. Το στομάχι μου σφίγγεται καθώς δεν ξέρω ποιον να πρωτοανεβάσω στη βάρκα μου.

Βοηθάω γιατί θέλω να λέγομαι άνθρωπος. Δεν υπάρχει περιθώριο σκέψης όταν βλέπεις ανθρώπους που κινδυνεύουν. Και κυρίως τα παιδιά, αυτά τα αθώα πλάσματα. Όταν βγει κι ο τελευταίος από τη βάρκα στην ξηρά και πριν συνεχίσουν το ταξίδι τους, αρκετοί γυρνάνε για να μου σφίξουν το χέρι και να με ευχαριστήσουν. Μου δίνουν για λίγο τα παιδιά τους να τα κρατήσω στην αγκαλιά μου κι αυτά με κοιτάνε στα μάτια. Λες και ξέρουν ότι τα έσωσαν τα δικά μου χέρια.

Στέκομαι και τους κοιτάζω μέχρι να ανηφορίσουν το δρόμο. Τους βλέπω που ρίχνουν κλεφτές ματιές προς τα πίσω και με χαιρετάνε από μακριά. Ξέρω ότι έκανα το σωστό. Και πίστεψέ με, κι εσύ το ίδιο θα έκανες στη θέση μου».

“Όπως έρχονται τώρα οι πρόσφυγες στη Λέσβο, έτσι ακριβώς ήρθε ο παππούς μου με τη γιαγιά μου το 1922. Ακριβώς το ίδιο ταξίδι, απλά τότε δεν υπήρχαν σωσίβια. Καθημερινά, από τις 7 το πρωί, είμαι στις ακτές και μαζεύω τις πλαστικές βάρκες και τα σωσίβια που αφήνουν πίσω τους οι πρόσφυγες. Είναι δύσκολη δουλειά, είναι πάρα πολύ δύσκολο να καθαρίσουν οι ακτές. Τη μια μέρα καθαρίζουμε και την επόμενη βρίσκουμε ακόμα περισσότερα καθώς οι άνθρωποι συνεχίζουν να φτάνουν στο νησί. Αυτό το βουνό που βλέπεις με τα σωσίβια το έφτιαξα εγώ. Κάθε μέρα μεταφέρω με το φορτηγό μου εκατοντάδες. Όπως πάει η κατάσταση, σύντομα το βουνό με τα σωσίβια θα είναι το ψηλότερο βουνό του νησιού. Δεν μπορώ να υπολογίσω πόσα είναι. Δεν μπορώ να σου πω σίγουρα αν είναι δεκάδες χιλιάδες ή μερικές εκατοντάδες χιλιάδες. Αυτό που θα σου πω με σιγουριά είναι ότι οι άνθρωποι που φορούσαν τα σωσίβια αυτά είναι οι τυχεροί. Είναι αυτοί που έφτασαν στις ακτές.Άλλοι δεν έφτασαν ποτέ”.

Στρατής Καραελευθερίου, 54 χρονών, Οδηγός, Υπάλληλος στον Τομέα Καθαριότητας των ακτών
©Giorgos Moutafis for SolidarityNow, Λέσβος | Νοέμβριος 2015

«Δουλεύω στον καταυλισμό της Ειδομένης, καθημερινά. Έχω δει χιλιάδες ανθρώπους να περνάνε από εδώ. Γνωρίζω ότι η χώρα τους έχει καταστραφεί και στεναχωριέμαι. Απλά τους κοιτάζω καθώς περνάνε τα σύνορα και στεναχωριέμαι. Κυρίως για τα παιδιά. Δυστυχώς, πέρα από τη δουλειά μου στον καταυλισμό δεν μπορώ να κάνω κάτι περισσότερο γι’ αυτούς.

Tους βλέπω να φεύγουν βιαστικά για να περάσουν τα σύνορα. Είναι η ανάγκη και η λαχτάρα τους για να φτάσουν στον προορισμό τους και τους καταλαβαίνω. Καταλαβαίνω ακριβώς πώς νιώθουν!
Έτσι ένιωθα κι εγώ όταν έψαχνα για ένα καλύτερο μέλλον και είχα φύγει μετανάστης στη Γερμανία. Είναι πολύ άσχημο συναίσθημα να φεύγεις από τον τόπο σου. Να αφήνεις πίσω τα πάντα. Φίλους, γονείς και σπίτι. Το πιο άσχημο είναι ότι δεν γνωρίζεις αν θα γυρίσεις ποτέ να τους ξαναδείς…».

Χρήστος Μπασιάκος, Υπάλληλος στον Τομέα Καθαριότητας στον καταυλισμό της Ειδομένης
©Giorgos Moutafis for SolidarityNow | Ειδομένη, Δεκέμβριος 2015

«Όταν πριν τρία χρόνια τους είδα να περπατάνε μέσα στη βροχή και τις λάσπες δεν μπορούσα να μείνω αμέτοχος. Μίλησα με φίλους, με ντόπιους και οργανωθήκαμε. Φτιάξαμε ένα τρίπτυχο με φωτογραφίες που δείχνουν Έλληνες, Γερμανούς και Σύρους πρόσφυγες σε διαφορετικές περιόδους με σκοπό να ευαισθητοποιήσουμε τους συμπολίτες μας. Η ανταπόκριση ήταν πολύ μεγάλη και πλέον έχουμε φτιάξει ένα δίκτυο εθελοντών και στηρίζουμε όσο μπορούμε.
Οι ανάγκες και οι δυσκολίες είναι παρά πολλές αλλά με την αλληλεγγύη του κόσμου βρίσκονται λύσεις και τα προβλήματα ξεπερνιούνται.

Ως εθελοντής που ασχολούμαι με τους πρόσφυγες που περνάνε από το χωριό μου θέλω να πω στον κόσμο να μη φοβάται! Δεν έχουν πειράξει ποτέ κανέναν. Μην τους φοβάστε! Ειδικά σε αυτόν τον τόπο, που οι πιο πολλοί καταγόμαστε από τον Πόντο και θυμόμαστε τους πρόσφυγες παππούδες μας να μας διηγούνται ακριβώς τις ίδιες ιστορίες».

«Όταν ήμουν μικρός ερχόμουν συνέχεια στην Ελλάδα με τους γονείς μου. Πηγαίναμε στην Κρήτη για διακοπές. Έχω διαβάσει για τον Πλάτωνα, το Θαλή, τον Πυθαγόρα και τον Σωκράτη. Για τη φιλοσοφία της ζωής και τους θεωρώ τους σπουδαιότερους φιλοσόφους της ανθρωπότητας. Ήμουν ορειβάτης. Έχω πάει για ορειβασία από το Νεπάλ μέχρι την Ελβετία. Ο πατέρας μου ήταν γιατρός στη Δαμασκό.

Κατά τη διάρκεια του πολέμου πήγα στη Χομς και συνεργάστηκα με πολλές διεθνείς οργανώσεις και με πολλούς γνωστούς δημοσιογράφους. Στη Συρία τραυματίστηκα από την κατάρρευση ενός βομβαρδισμένου κτιρίου. Χρειάστηκε να κάνω κάποιες επεμβάσεις στο κεφάλι μου και πλέον ζω με μικρή παράλυση στο πόδι μου.
Σε όλη τη διάρκεια του ταξιδιού με βοήθησαν και με φρόντιζαν οι φίλοι και συνταξιδιώτες μου. Αυτό για μένα σημαίνει αλληλεγγύη. Χωρίς αυτούς δεν υπήρχε πιθανότητα να πάω πουθενά.

Πολλοί με ρωτάνε από που είμαι. Είμαι κι εγώ από αυτόν τον πλανήτη, τους απαντάω. Δεν είμαστε διαφορετικοί. Αναπνέω, γελάω, αισθάνομαι και πονάω όπως κι εσείς».

Ιyad, 38 χρονών, Καθηγητής Πανεπιστημίου, από τη Συρία
©Giorgos Moutafis for SolidarityNow | Λέσβος, Νοέμβριος 2015

«Χειμώνιασε και ο καιρός έχει αγριέψει. Το να βγαίνει κάποιος βρεγμένος από τη βάρκα δυστυχώς είναι κάτι που δεν μπορούμε να το αποφύγουμε. Μαζί με άλλους εθελοντές που δραστηριοποιούνται στην περιοχή ανάβουμε φωτιά και τους περιμένουμε έχοντας μαζί μας κάλτσες και στεγνά ρούχα.

Τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα ειδικά τις νύχτες που έχει περισσότερο κρύο. Αρκετοί φτάνουν στις ακτές σχεδόν λιπόθυμοι, στα όρια της υποθερμίας. Είναι για εμάς μια πολύ δύσκολη στιγμή. Όπως και η στιγμή που ακούς το κλάμα των παιδιών που προσπαθούν να ξαναβρούν στα τυφλά τους γονείς τους μέσα στη νύχτα.

Πρέπει να σταθούμε δίπλα σε αυτούς τους ανθρώπους. Να τους βοηθήσουμε να συνεχίσουν τη ζωή τους με αξιοπρέπεια. Την αλληλεγγύη πρέπει να την έχεις μέσα σου, να τη νιώθεις, να βοηθάς χωρίς να περιμένεις ανταλλάγματα και επιβράβευση.
Είμαστε δίδυμα αδέλφια και από μικροί είμαστε συνέχεια μαζί. Πάντα στηρίζει ο ένας τον άλλον σε ό,τι κάνει.

Βλέποντας τους εκατοντάδες πρόσφυγες να φτάνουν καθημερινά στη Χίο, αποφασίσαμε να βοηθήσουμε εθελοντικά όσο και όπως μπορούμε. Από τη στιγμή που φτάσει μια βάρκα ξεχνάω που είναι ο αδελφός μου. Είμαστε όλοι μαζί, βοηθώντας ο ένας τον άλλον. Διασώστες, εθελοντές και πρόσφυγες γινόμαστε αδέλφια».

«Δεν υπάρχει πόλεμος στη χώρα μου αλλά είναι σαν να ζω σε πόλεμο. Πίστεψέ με, το να μένεις για μέρες πεινασμένος είναι χειρότερο ακόμα κι από τον πόλεμο. Γι’ αυτό έφυγα! Είμαι εγκλωβισμένος. Τα βράδια έχει πολύ κρύο. Κοιμάμαι σε μια σκηνή. Δεν έχω τίποτα άλλο δικό μου. Μόνο τη σκηνή μου.
Ευτυχώς κάποιοι εθελοντές και κάποιες οργανώσεις μάς δίνουν ρούχα, φαγητό και νερό αλλά εγώ θέλω να συνεχίσω το ταξίδι μου. Θέλω να πάω στη Γερμανία. Θέλω να δουλέψω. Όταν ορθοποδήσω θα γυρίσω στη χώρα μου για να συνεχίσω εκεί τη ζωή μου. Παρ’ όλο τις άσχημες συνθήκες που αντιμετωπίζω εδώ, προσπαθώ να είμαι δυνατός και συχνά δίνω κουράγιο και στους γύρω μου για να παραμείνουν κι αυτοί δυνατοί. Δεν πρέπει να καταρρεύσω τώρα. Δεν θα το επιτρέψω στον εαυτό μου να τα παρατήσει.
Είμαι στην Ευρώπη αλλά είμαι εγκλωβισμένος ανάμεσα σε αστυνομικούς και σε φράχτες. Γιατί δεν μας αφήνουν να συνεχίσουμε; Ας μου κάποιος, γιατί η Ευρώπη άρχισε να ξεχωρίζει τους ανθρώπους;»

«Η αλληλεγγύη είναι το μόνο αντίδοτο στην κρίση; Είναι!»

Δημοσιεύτηκε στις 31/03/17

Photo: Steven Tagle

Ένας από τους πρώτους που υποδέχονται τους ωφελούμενους στο Κέντρο Αλληλεγγύης Αθήνας του SolidarityNow, καταγράφει τις εμπειρίες και τα αισθήματά του.

από τη Βίκυ Αναστασίου,

γραμματεία υποδοχής στο Κέντρο Αλληλεγγύης Αθήνας

Η αλληλεγγύη είναι το μόνο αντίδοτο στην κρίση; Είναι. Και στο Κέντρο Αλληλεγγύης του SolidarityNow στην Αθήνα κάνουμε την αλληλεγγύη πράξη, σε μια διαρκή προσπάθεια να κάνουμε δυνατό το επιθυμητό.

Οι άνθρωποι που διαβαίνουν το κατώφλι του Κέντρου ανήκουν στις πιο ευάλωτες ομάδες του πληθυσμού, η πλειονότητα των οποίων αποτελείται από πρόσφυγες ή μετανάστες που κατάφεραν να φθάσουν στην Ελλάδα αντιμετωπίζοντας σοβαρότατους κινδύνους, ενίοτε δε και ως επιβιώσαντες ενός πολέμου, αλλά και από γηγενείς ανέργους, ανασφάλιστους, ηλικιωμένους και πολύτεκνους.

Πρωταρχικό αίτημα είναι η απόκτηση ασύλου, προκειμένου να εξασφαλίσουν την παραμονή τους σε ευρωπαϊκό έδαφος. Πρόσφυγες και μετανάστες, οι περισσότεροι από τους οποίους μιλούν μόνο τη μητρική τους γλώσσα, ζητούν απεγνωσμένα καταφύγιο. Αρχικά, επιδιώκουν να μάθουν πώς θα κλείσουν ραντεβού για μια συνέντευξη, προκειμένου να υποβάλουν το αίτημα ασύλου. Σ’ αυτό το στάδιο της διαδικασίας χρειάζονται νομική υποστήριξη, για να υπαχθούν στην κατηγορία των ευάλωτων ομάδων και να καταγραφούν με συνοπτικές διαδικασίες.

Για τους περισσότερους, ξεκινά ένα τιτάνιος αγώνας που μπορεί να διαρκέσει πολλούς μήνες, μέχρι να κατατεθεί το αίτημα ασύλου και άλλους τόσους μέχρι να κριθεί οριστικά.

Στο ενδιάμεσο διάστημα όλοι αυτοί οι άνθρωποι πρέπει να εξασφαλίσουν τη διαβίωσή τους. Ως εκ τούτου, η στέγαση προκύπτει ως το αμέσως επόμενο αίτημα. Είναι καθημερινή πρακτική να περιμένουν στην υποδοχή μέχρι να έρθει η σειρά τους στην κοινωνική υπηρεσία, ενώ δεκάδες αιτήματα υποβάλλονται καθημερινά. Επειδή οι θέσεις στις δομές φιλοξενίας είναι περιορισμένες, προτεραιότητα δίνεται στα ασυνόδευτα ανήλικα και στις πολύτεκνες οικογένειες. Κι αυτό γιατί το εφικτό, αυτό που μπορούμε να κατορθώσουμε στα όρια των δυνατοτήτων μας, αποτελεί ένα ρεαλιστικό στόχο, η εκπλήρωση του οποίου μπορεί να λειτουργήσει σαν εφαλτήριο για μια ουσιαστική και οργανωμένη βοήθεια, ώστε να αποκτήσει υπόσταση και το ηθικό καθήκον της αλληλοβοήθειας.

H αλληλεγγύη λοιπόν δεν αποτελεί απλώς το αντίδοτο στο οικονομικό αδιέξοδο -εκφράζει ταυτόχρονα την ελπίδα για να διαχειριστούμε και το πνευματικό αδιέξοδο.

*Το Κέντρο Αλληλεγγύης της Αθήνας ξεκίνησε τη λειτουργία του τον Δεκέμβριο του 2014 και είναι προσβάσιμο σε όλους, ανεξάρτητα από την εθνικότητα, τη θρησκεία, την καταγωγή, τον σεξουαλικό προσανατολισμό και την κοινωνική τους θέση. Στο Κέντρο Αλληλεγγύης προσφέρονται υπηρεσίες σε πρόσφυγες/μετανάστες και σε Έλληνες που βρίσκονται σε ανάγκη (νομική, κοινωνική και ψυχολογική υποστήριξη, γραμμή βοήθειας και συμβουλευτικής για οικογένειες, παιδιά και εφήβους (με τη σύμπραξη του Μαζί για το Παιδί), χώροι φιλικοί για το παιδί (μέσω του Δικτύου για τα Δικαιώματα του Παιδιού), υποστηρικτικές υπηρεσίες ασύλου (κατόπιν ραντεβού με τις κεντρικές υπηρεσίες της Υπηρεσίας Ασύλου).

Η ιστορία του Μαρζούκ

Δημοσιεύτηκε στις

Photo: Steven Tagle

Ο Μαρζούκ θέλει να διεκδικήσει τη ζωή του στην Ελλάδα!

«Εσύ είσαι από το Μαρόκο, δεν μπορείς να προχωρήσεις στην Ευρώπη, πρέπει να μείνεις στην Ελλάδα”. Αυτή ήταν η απάντηση που έλαβε ο Μαρζούκ, 20 ετών από το Μαρόκο, που έφθασε στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στη Θεσσαλονίκη, μαζί με τη μητέρα του πριν αρκετούς μήνες, προς αναζήτηση ενός καλύτερου παρόντος και μέλλοντος. Οι λόγοι που τον ώθησαν να φύγει από τη χώρα του ήταν οι οικονομικά, πολιτικά και κοινωνικά ασταθείς συνθήκες στο Μαρόκο.

Ο Μαρζούκ ξεκίνησε το ταξίδι του από τη χώρα του προς την Ευρώπη, με πρώτο σταθμό την Τουρκία. Αν και τόσο νεαρός στην ηλικία, αποφάσισε να πάρει και τη μητέρα του μαζί ώστε να μην την αφήσει μόνη, καθώς με τα κινητικά προβλήματα που αντιμετωπίζει δεν θα τα κατάφερνε. Ωστόσο, δεν θέλησαν να παραμείνουν στην Τουρκία και προσπάθησαν με κάθε δυνατό τρόπο να φύγουν. Έτσι έφτασαν στην Ελλάδα, στα νησιά, με μια βάρκα.

Επόμενος σταθμός τους, η Θεσσαλονίκη. Εκεί, αυτό που του απαντούσαν όλοι όταν εξέφραζε την επιθυμία του να βρει τρόπο να ταξιδέψει στην Ευρώπη ήταν ότι ως Μαροκινός δεν μπορεί να συνεχίσει το ταξίδι του. Κι έτσι αποφάσισε να έρθει στην Αθήνα.

Δε γνώριζε κανέναν. Προσπάθησε να βρει συμπατριώτες του, όταν πολλοί από τους πρόσφυγες έμεναν για ένα διάστημα στην πλατεία Βικτωρίας, στο κέντρο της Αθήνας. Οι συμπατριώτες του τον στήριξαν αρχικά και τον συμβούλευσαν να απευθυνθεί σε οργανώσεις που θα μπορούσαν να τον βοηθήσουν. Έτσι και έγινε. Λίγες ημέρες μετά, επισκέφθηκε το Κέντρο Αλληλεγγύης του SolidarityNow στην Αθήνα.

Στο Κέντρο Αλληλεγγύης μπόρεσε να υποστηριχθεί τόσο ιατρικά, μέσω της οργάνωσης Praksis όσο και από την Υπηρεσία Ασύλου, που στεγάζονται στο Κέντρο. Παράλληλα, ξεκίνησε τη συλλογή των απαραίτητων δικαιολογητικών για τον ίδιο και τη μητέρα του, ώστε να ζητήσουν την παραμονή τους στη χώρα.

Ο Μαρζούκ όλο αυτό το διάστημα που ζει στην Αθήνα, βρήκε αρχικά στέγη σε εγκαταλελειμμένα σπίτια στο κέντρο της Αθήνας, στη συνέχεια διέμεινε σε ξενοδοχεία, ενώ σήμερα κατοικεί σε έναν καταυλισμό προσφύγων. Βρίσκεται ακόμη σε αναμονή έγκρισης του αιτήματός του για στέγαση και προσπαθεί ταυτόχρονα να λάβει άσυλο αλλά και άδεια εργασίας στην Ελλάδα. Στην προσπάθειά του να αποκτήσει άδεια εργασίας υποστηρίζεται από το πρόγραμμα απασχολησιμότητας της οργάνωσης Praksis, στο Κέντρο Αλληλεγγύης του SolidarityNow.

Ο Μαρζούκ δε θέλει να φύγει από την Ελλάδα. Δε θέλει να ζήσει σε άλλη χώρα της Ευρώπης. Ονειρεύεται να κερδίσει πίσω τη ζωή του και να πετύχει εδώ. Θέλει να τα καταφέρει για τον ίδιο αλλά κυρίως, για τη μητέρα του, όπως εξομολογείται συγκινημένος.

Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι σαν τον Μαρζούκ. Άνθρωποι νέοι, που αναλαμβάνουν την ευθύνη του εαυτού τους αλλά και των ανθρώπων που αγαπούν. Δραπετεύοντας από ένα δυσμενές παρόν, διεκδικούν αυτό που τους αξίζει, αυτό που αξίζει σε κάθε άνθρωπο. Το δικαίωμα στην ελευθερία, την αυτοδιάθεση, την εργασία, την ασφάλεια. Ο Μαρκούζ είναι διατεθειμένος να προσπαθήσει. Και γι’ αυτό είναι «καταδικασμένος» να τα καταφέρει. Αρωγοί στην προσπάθειά του θα είμαστε εμείς, οι άνθρωποι των οργανώσεων, αλλά και η ίδια η ζωή που σέβεται τους τολμηρούς!

*Το Κέντρο Αλληλεγγύης της Αθήνας είναι προσβάσιμο σε όλους, ανεξάρτητα από την εθνικότητα, τη θρησκεία, την καταγωγή, το σεξουαλικό προσανατολισμό και την κοινωνική τους θέση. Στο Κέντρο Αλληλεγγύης προσφέρονται υπηρεσίες σε πρόσφυγες/μετανάστες και σε Έλληνες που βρίσκονται σε ανάγκη (νομική, κοινωνική και ψυχολογική υποστήριξη, γραμμή βοήθειας και συμβουλευτικής για οικογένειες, παιδιά και εφήβους (με τη σύμπραξη του Μαζί για το Παιδί), χώροι φιλικοί για το παιδί (μέσω του Δικτύου για τα Δικαιώματα του Παιδιού), υποστηρικτικές υπηρεσίες ασύλου (κατόπιν ραντεβού με τις κεντρικές υπηρεσίες της Υπηρεσίας Ασύλου).

H ιστορία του Μπάσελ

Δημοσιεύτηκε στις 23/03/17

Ανάμεσα στις θάλασσες ιστοριών στις ακτές της Μεσογείου φτάνουν εκείνες οι στενάχωρες που σε τραβάνε σα βαρίδι στο βυθό κι εκείνες που φεγγίζουν σα φως φάρου και δείχνουν τη δύναμη του ανθρώπου. Το ίδιο φως του φάρου, που είχε ως σημάδι ο Μπάσελ για να κολυμπήσει από το Κας της Τουρκίας ως το Καστελόριζο, το Φεβρουάριο του 2016, να αφήσει πίσω του τον πόλεμο στη Συρία και να κάνει μια καινούρια αρχή.

«Αφού άφησα τη Συρία, έμεινα στην Τουρκία για τρεις μήνες, αλλά ήταν πολύ δύσκολα, δεν είχα πια αρκετά λεφτά για να περάσω στην Ελλάδα. Σκέφτηκα πολύ και αποφασίσαμε με άλλους τρεις φίλους μου να περάσουμε κολυμπώντας στην Ελλάδα. Έψαξα το κοντινότερο νησί στην Τουρκία και βρήκα το Καστελόριζο – αγοράσαμε βατραχοπέδιλα και μπρατσάκια και βάλαμε μπρος το σχέδιο.

Μετά από δεκαπέντε ώρες στο λεωφορείο, φτάσαμε στο Κας εξαντλημένοι και πήγαμε με ταξί στο σημείο που θα μπορούσαμε να περάσουμε απέναντι. Ανεβήκαμε στο βουνό γιατί είχε αστυνομία, έχοντας μαζί φαγητό και τα σύνεργά μας για το κολύμπι. Μόλις έπεσε το σκοτάδι, ετοιμαστήκαμε και πέσαμε στη θάλασσα χωρίς ρούχα, μόνο με μία αδιάβροχη θήκη με τα χαρτιά μας, το κινητό και αναπτήρες. Αποφασίσαμε να κολυμπήσουμε σε δυάδες και ξεκινήσαμε. Το πρώτο χιλιόμετρο ήταν εύκολο, όμως ο φίλος που ήταν μαζί μου κουράστηκε, ήμασταν στη μέση της θάλασσας, του είπα ότι είτε συνεχίζεις ή γυρνάς, εγώ δεν γυρνάω πίσω. Γύρισε, εγώ συνέχισα να κολυμπάω μόνος. Στο δεύτερο χιλιόμετρο αρχίσαν τα προβλήματα, ένοιωθα πόνο στα κόκκαλα, έκανε κρύο και τα πόδια μου ήταν σαν ξύλα, δεν μπορούσα να τα χρησιμοποιήσω. Άκουγα τους άλλους δύο φίλους μου που κολυμπούσαν, αλλά δεν μπορούσα να τους δω. Κολύμπησα μόνο με τα χέρια, κοιτούσα το φως του φάρου και το μυαλό μου γέμισε αναμνήσεις, σε δυο ώρες έφτασα στην ακτή. Είχε πολύ κρύο. Άνοιξα τη θήκη, οι αναπτήρες είχαν πάρει νερό, κρυώναμε όλοι, τρέμαμε. Μετά από μισή ώρα οι αναπτήρες δούλεψαν, βγάλαμε τα μπρατσάκια και ανάψαμε φωτιά.

Ψάχναμε εθελοντές ή την αστυνομία για να μας πάρουν από εκεί. Περιμέναμε τέσσερις ώρες γύρω από τη φωτιά, ήμασταν χαρούμενοι, καλέσαμε τους δικούς μας ότι ήμασταν καλά. Είδαμε μετά μια βάρκα, φωνάζαμε, εκείνοι μας μίλησαν αγγλικά, τουρκικά και ελληνικά. Δεν ξέραμε αν ήταν Τούρκοι και θέλανε να μας γυρίσουν πίσω. Ρωτήσαμε αν είναι Έλληνες, μας έδειξαν τη σημαία. Ήρθαν μετά από μισή ώρα και μας πήραν και μας πήγαν στην πόλη, ήταν πρωί, κοιμηθήκαμε σε υπνόσακους που μας έδωσαν, το σώμα μας δεν το νοιώθαμε.

Με τη βοήθεια του Ερυθρού Σταυρού, μεταφερθήκαμε στη Ρόδο. Από εκεί φύγαμε για την Ειδομένη, δοκιμάσαμε να περάσουμε τα σύνορα μα γυρίσαμε πάλι πίσω στην Ελλάδα. Έμεινα στην Ειδομένη μέχρι το τέλος, όταν άδειασαν το χώρο. Πέρασα και από άλλους καταυλισμούς, πριν καταλήξω στη δομή φιλοξενίας του SolidarityNow στην Αθήνα. Μετά από αρκετό καιρό πήρα την απόφαση του προγράμματος για μετεγκατάσταση στην Πορτογαλία και τώρα περιμένω πότε θα φύγω».

Για όσους έχουν βουτήξει στα βαθιά και έφτασαν στην αντικρινή ακτή, όλα είναι ένα ταξίδι με τελικό προορισμό έναν τόπο που θα μπορέσουν να χτίσουν το μέλλον τους. Εμείς ευχόμαστε να βρει ο Μπάσελ εκείνον τον τόπο, να ρίξει άγκυρα και να πραγματοποιήσει όσα έχει ονειρευτεί!

*To Πρόγραμμα Φιλοξενίας & Στέγασης υλοποιείται από το SolidarityNow με την υποστήριξη της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες και τη χρηματοδότηση της ΕΕ.